(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Notae philologicae et grammaticae in Euripidis tragoedias; e variis virorum doctorum commentariis maxima ex parte selectae, et textui Matthiaeano accommodatae, in usum praelectionum academicarum et scholarum"

HRh 



iffl 



LGr 
E89 
Yt 



NOT^ 



PHILOLOGIC^l ET GRAMMATIC^E 



IN 



EURIPIDIS TRAGCEDIAS; 



VARIIS VIRORUM DOCTORUM COMMENTARIIS 

MAXIMA EX PARTE SELECTjE, 

ET 
TEXTUI MATTHI^ANO ACCOMMODATiE. 

IN USUM PRJELECTIONUM ACADEMICARUM ET SCIIOLARUM. 

r'vw r. 1 



TOMUS I. 



EMPENSIS 

GBO. B. WHITTAKER, LONDINI: 
J. PARKER, oxov. ET J. ET J. DKKJHTON, CANTABRIGJiE. 

Mix CCXXVIII. 



LONDINI : 

EXCUDEBAT E. GILBERT, 

st. johnVsquare. 




^/ 



MONITUM. 



In hoc Notarum delectu, Tironum usui Editorem 
imprimis consuluisse, Lectori facile apparebit. Ita- 
que eis plerumque omissis, quae rerum Criticarum 
et Doctrinae Metricae minutias spectabant, materiam 
e Philologiae et Grammatices fontibus hausit ; et, 
siquid in aliorum observationibus vel defuit vel mi- 
nus placuit, id de suo supplere tentavit. Eadem 
ratione adductus, textum, quem feliciter recensuit 
Aug. Matthiae, secutus est ; lectionis varietates 
quam rarissime notaturus, et in iis tantum locis, ubi 
vel ipsae haud dubio recipiendae, vel ad receptam 
lectionem illustrandam aptae, viderentur. Hactenus 
igitur praemonitus, valeas, amice Lector, et his viro- 
rum doctorum laboribus fruaris. 

G. T. 



NOT^ 



IN 



H E C U B A M. 



NOT^E 

IN 

EURIPIDIS TRAGOEDIAS. 

IN HECUBAM. 



Vers. 1. Locum hunc liberius vertit Poeta apud Ciceronem 
Tusc. I. 16. Adsum atque advenio Acheronte vix via alta aU 
que ardua. Inter loca Tragicorum, quas iEschines pronun- 
ciando corruperit, hunc recenset Demosthenes de Corona, 
p. 571. ed. Tayl. Aperte ridet Aristophanes apud Athenaeum 
XII. p. 551. B. K.a.1 ris vexpcov Xcu^i^uvoc xou gxotou muKoci "EtXtj 
xareXSeTv; tectius vero ibidem III. p. 112. F. "Hxco ®eaqiuvos 
d^roTruXiov Aitiuv, <V sot\ x^aivcuv kodiXtoc. Totum distichon in 
usus suos convertit Menippus in Luciani Necyomantia, fin- 
gens se ab inferis rediisse. Christi Patientis conditor, vulgo 
dictus Gregorius Nazianzenus, qui hanc fabulam raro citat, 
hunc versum habet leviter mutatum 1 506- ut et hunc cum se- 
quenti 2021. 2022. Porson. Cum hoc prologo conferenda est 
praeclara ista de Polydori caede enarratio apud Virgilium, 
JEn. III. 49. sqq. et Ovidii fabula, (Metam. XIII. 430.) qua? 
in eo tantum a nostro dissentit, quod ibi ipsa Hecuba Aspicit 
ejectum Polydori in littore corpus, Factaque Threiciis ingen- 
tia iulnera telis. Paulo aliter Dictys Cretensis historiam tra- 
dit; aliter etiam Homerus, qui Polydorum Priami ex Laothbe 
fuisse filium, (II. XXII. 46.) et sub Trojae moenia ab Achille 
telo transfixum esse, (II. XX. 413.) attestatur. — 

"Hxo;, Veni ivc adsum &c. non cum interpretibus Venio, 

I am coming : hoc cnim sententiam parum aptam efllcit; Al- 

nn porro et tertium ex eodem Poeta deseribam, Med. 

*AX>.' uvntp ouvex e\s F/xoyj"HKEI^ Xoyous, Ta ixtv XtXex- 

■ 



2 \oi\i: 1N 

rat, ruv £' lyu fxsfxvr,aoLJicii. Orcst. 8(). 2i/ S' y) ixaKaqia, /xaxa^i&j 
Sr' o cor gro\xif"HKK TON, £(p* ^txaf ah~hius T.mpayoras. Daucs 
M. ('./>. 77. nof. «J. Kidd. Ilis etiam addas, Androni. 1^08. 
7,x.u> ©en;, Xi-zroDffa Nr,^'w5 ^o/xot/j-. ^Esch. A^am. 1032. tjtij 
Xnrovaa />uv voXjv yeaugeTd» *Hxe», (|ii<r nofltro luco accurate re- 
spondent. [ta etiam Aristophanes r y '*ci pro styftirau adhibet: 
Plut. 284. Vid. Matt. Gr, Gr. §. 501-. 2. Yalek. ad. Phcen. 
38;;. 

Kec&jMfr, — interpretante Scholiasta ad HippoL 729. ip&os 

xaixsv^rpt/xfcvof rovoS xa! ndars ZpVTWXJas d\hfu7ruv y^uqis — (lcnotat 

hic Orcuin obscurosque inferorum recessus, remotisaimot ■ 
deorum Olympiorum domicilio; Tdqrapov rn^6cvra, Hom. D. 
VIII. 13. cum quu cumparandus est VirgiL J&k* VI. 577. Bqq. 
Ammon. Dignus est, qui exscribatur locus Virgilianufl : Tum 
Tartarus ipse Bis patet m preeceps tantum, tenditque sub um- 
oras, Quantus ad attherium culi suspectus O lu m pu m, — Kx- 
pressiu cognata v.zvbos vixvuv occurrit Soph. Antig. S18. 

% Sub hoc versu ct ad Med. 6. iota, quod Bubscriptum 
vulgo vucatur, Porsonus in tcxtu scmpcr adscribere proponit, 
quia in MSS. vetustioribus aut adscriptum aut omissum est. 
Neque dubitandum cst, quin haec antiquissima dativi tcrmi- 
natio fuerit. Eam vero cx hoc usu confusionem in quamphi- 
rimis vocibus oriri necesse est, pneserthn inter nominativos 
quusdam fcmininus plurales et dativos singulares, quas maxi- 
mam difficultatem turonibus prsebere valeat Hac considera- 
tione fortasse adducti, cseteri editores iota subscriptum semper 
adhibent, (juud in recc ntioribus ctiam Porsoniorum (Iramatum 
editiunibus revocatur. 

3. ri$ KjwMfcl Dymantis, non Ciflseofl, fiHam Hecubam 
facit Homerus, 11. II. 718. Sed Euripidem Bequitur Vi 
lius, ,lai. X. 705, Virgilium ceeteri poetse Latini. Por 

4. <b%vyouv 9r6xiv.] i. c. Uium. Phryges enim 1 1 Trojani, 
quos Homerus caute distinguit, Phryges Trojanorum Bocios 
esse docens, 11. H. 862. ab /Eschylo et Euripide Bsspius con- 
funduntur. 

8. Aldus ct codices Xcppovnaiav ct hic ct infira 33. Verum 
cum Tragici nunquam gg pro fs neque tt pro aa adhibeant, 
alteram rormam, praeunnbus Brunckio el Beckio, reposui. 
Sic infra 267. r,rrov habet Aldus, licel idemmoi 319. foew 
recte servet — Porson. Vid. Brunck. ad Bsch. Theb. k>5. 

OflVtfQI Xi%ao\r,aixv wXaxa.] — ScholiastCS AristOph, Ul Equit. 

»05 rr t s 0£a'xr,f, y^u^iov xa! XoMS, fafortXi 
% Abr,\a.iuv f ivtyo^os i\s r.rpov ytupyiav, o^ev xal lairayuyovv ot 'A^rj- 

7 



HECUBAM. $ 

voCioi. Eodem refert illud Homericum, II. XX. 485. ©^xm 
e§»/3<yXaxor ; ut et illud apud Virgil. JEn. III. 13. Terra pro- 
cul vastis colitur Mavortia campis, Thraces arant, Regio 
autem maritima proculdubio intelligenda est ; reliqua enim 
Thraciae pars nec ccelo fuit laeta, nec solo, eorumque, quae 
feruntur, maligne admodum patiens, teste Mela, L. II. c. 2. 
Inclaruere praeter hanc adhuc quatuor Cherronesi; Pelopon- 
?iesia, quae et celeberrima ; Cimbrica, Taurica, et Aurea 
super Gangem sita. — Beck. Ammon. 

9. (piXiinrov. Ita infra, v. 425. — Hom. II. XIII. 4. \<7nro7r6\ojv 
©grixaJv. — 

evQuvojv 5o§/. Regens sceptro. Sic ?i$ sfjJov xparzt <$6$u. Ratio 
nominis est, quod hasta apud veteres pro sceptro gestata sit, 
Justino teste Hist. XLIII. c. 3. per quam juraverunt, eamque 
pro Deo coluerunt. Insignis est locus Pausaniae, quo de Chae- 
ronensibus scribit, sceptrum Agamemnonis, quod Jovi quon- 
dam fabricaverat Vulcanus, mira veneratione prosequentibus ; 
rovro ovv ox.r,7rTt)ov oifiovoiv, 6vo[xd^ovrss o~6pv. ficcxrgov JEiSchylo au- 
ditAgam. 195. Choeph. 356. Musgr. Ammon. Justini locum 
affert Stanleius ad yEsch. Theb. 535. cui tamen Schutzius 
assentire recusat. 

12. Arnald. in Misc. Obs. T. VI. p. 583. rescribendum 
censet irdoi. Non enim liberis tantum consuluisse Priamum 
aequum erat, sed etsibi, et decrepitae conjugi Hecubae, aliisque 
regio apud Trojanos sanguine ortis. At non animadvertisse 
videtur Vir Eruditus, voce Trdoi non magis Priamum, Hecu- 
bam, familiamque regiam, quam quemcunque ex Trojanis 
alium, designari. Nihil autem communi hominum naturas 
atque indoli accommodatius fingi poterat, quam Priamum in 
summo et regni et vitae periculo constitutum, cui tamen peri- 
eulo ne caput ipse suum aut Hecubae subtraheret salus pub- 
lica prohibebat, liberis utcunquc, si qui tantam cladem evade- 
rent, de futuris vita> subsidiie caute ])rospexissc. IIeath. /xri 
oiroivi^ i. e. Abundantia. cf. Orest. 930. 

13. o videtur cum Schol. Barocc. interpretandum, ro eTvai 
yeu/rotTw, uurr rcs sci/icet. Alii pro li '6 accipiunt. Litem 
dirimerel MS. HarL a ejus lectionem L amplecten mur. Non 
equidem infieiaa iverim, o et a pro oY '6 et oY a. int< rdum poni, 
-cd alterumhiclongemeliu6, meojudicio. Supp. L60. JLv^uyiav 

•>nas avT* tv&OUMaf, "O or t r<z ttoWovs cliXiOZ OT^arriKarus. Ubi 

I ro (jmv')civ cv-^vyjiav dvr evfjOvXias. Ipli. A. 4t53. Yri/j.as o 

II UK4JUOV VlatyS, 8l /x' Jiqyaorai ra,o c . Optiinr MarklanduS o 

U, id < -t, to yr,nai lla^iv. P< — Paulo frigidior nobii 



4 NOT^: IN 

apparet haec interpretatio ; idque magia, cum o pro $»* o haud 
raro usurpetur. Vid. Brunck ad loc. Valcknaer. et Musgr. ad 
Phcen. 270. Matt. Gr. Gr. § 477. d. 

14. Cf. Val. Flacc. Arg. I. 109. Faciles humeris gaudentibits 
arcns Gcstat Hylas ; velit ille quidem, scd dextera nondum 
Par oncri, clavceque capax. 

16. eW, dum, quamdiu, quo sensu pracsenti vel imperfccto 
jungitur : Orest. 228. wt luoi o sv typoviiv 'E%ivues. Quando donec 
significat, cum aoristo, et interdum, sed rarius, cum optativo 
aoristi construitur. Vid. Blomfield. Gloss. ad ^Esch. Pers. 434. 

c O^VpoaTa. Mos erat veterum, teste Strabone (p. 170. J). 
cd. Paris) cujusque regionis fines columnis signare, unde 
crrikn tyogia. Polluci dicta IX. sect. 8. Quamobrem nihil 
prius liunc locum interpretanti occurrit, quam Euripidem de 
talibus columnis loqui, quas Graeci in agrum Trojanum pene- 
trantes dejecerint : cujus moris exemplum praebet Strabo. 
p. o ( J3. B. cui adde Plutarchum in Thesco. Solenni id no- 
mine hpia dvaoTrdoai vocatum esse ex eodem Pollucis loco col- 
ligas. Musgr. Attamen poeta? mentcm hac Muagravii ex- 
plicatione minime tangi persuasum habeo ; patet enim e toto 
prologi habitu, tunc demum Priamum, filioli vitae metuentem, 
de Polydoro ad Polymnestorem mittendo cogitavisse, ubi jam 
obsidione premebatur Ilium, et limitum Trojanorum termini 
erant revulsi. Placet itaque verba poetae accipere vcl de ex- 
terioribus oppidi propugnaculis, vel de castellis atque oppi- 
dis ditionem Trojanam circumvallantibus, in qiue illa belli 
tempestas uriiuoin desanit. Hoc salicm sciimi occurrit h. v. 
in Iphig. Aul. 911. quo Sipylus urbs rocatUI optofxa fZapfcdpuv, 
rmtmmentum> B.casteUwn. Ammon. — Scaliger facile conjecerat 
ifziaixaTa, fulcra: sed nihil mutatione opus. 

I<S. eutux si Brunck. ut magis Atticum, ad>cntienlc Efer- 
manno. Sic infra 1164. Ifi04k Ponomxn forvjQii, 

20. us rts TTTopQo;.'] Ex Homerico adumbratum, 6 S* «u 

/XEV SpVEl JoOS. PORSON. 

£&, In adjectivo irarpooa continetur substantivum r.xrr.c, 
quo refertur auros. ttimillinuun exemplum pncbct Sophoch i 
Trachin. 259. spy^srat iroXtv Tr,v % \Lupursiav' tovSe yd% fxsrairtov 
Movov ^porcuvstpaoxs rovh* sUat irdSous. Paulo divcrsa cst torma, 

(jiia- saepe alibi occurrit, ct apud faocratem Panathen. p. :J7«>. 

A. 1>. rr,s St r,fxsrs^a<, Jn \i'jcot\svofxivr^ , t^' cuv xal voXsfxot ir\sto- 
toi, xai xivSvvot fxsytorot avvlfi.rnuv. I loc quoquc imitati suiu 
Latini. Pacuvius Tcucro apud Ciccronem de Oratorc II. 
\(>. Nequ* patcrnum adspcctum es veritu^ qucm cctatc c.i- 



HECUBAM. 5 

acta indigem Liberum, lacerasti, orbasti, extinxii. Porson. 
Vid. Matt. Gr. Gr. §. 435. 

23. De Priamo Neoptolemi manu interfecto vide Virgil. 
/£n. II. 550. sqq.— 

28. esr' axT7js, quidam. Et ita 761. infra. Sed vide w. 36. 
686. 

aXkore eodem modo supprimit Sophocles Trach. 11. 
<$>oituv Ivacvyris Tavqos, oXKot ouoko$ ^qaxuv eKmtoP ocXXqt dvSpziu 
xvtei Bovvpupos. Porson. Addas Elect. 752. (popovfAEvos wqbs 
ovtiaS, ocXXot ovgavu SxeXh itpoQpaivuv. — 

31. Cum dioau plerumque dissyllabon sit apud Atticos poe- 
tas, dvaioau praefert Piersonus ad Mcerin. p. 301. Sed ob- 
stant duo loca /Eschyli Pers. 470. "Htf dxoofxu %vv (pvyy. 
Euripidis Iph. Aul. \2. T7 Ss ov axnvns extos aioosis ; Potius 
igitur quam haec omnia mutemus, quod facit Piersonus, licen- 
tiae paulum Poetis concedamus. Porson. Tertium locum, 
Troad. 157. adduxit Seidleius, de Vers. Doch. p. 20. Sed 
vide Blomfield. ad Pers. 476. et Addend. 

32. Insolita locutio TpiTaTov (piyyoi, pro simplici, to/tov. Uno 
tamen exemplo se ipse defendit Euripides Hipp. 274. mus S* 
ov, Tpnaiav y ovs* aoiTos nfxsc^av ; Porson. Vide ad Hipp. 
274. Canterus mavult alupovfxsvov. 

33. Mira negligentia Euripides scenam hujus Tragedia? 
nunc in Thracia constituit, ut hic et infra v. 1118. nunc con- 
tra in agro Trojano ; vid. vv. 137. et 999. quod satis alioqui 
ostendit historia Polyxenae ad Achillis tumulum mactatae. 
Musgr. Hoc autem monendum videtur, UnXius tv(x[3ov esse 
tumulum inanem, vel cenotaphium, quod memoriae et honoris 
causae Achilli extruxerant Achaei in Chersoneso Thraciae. 
Fuit enim solennis aevi Homerici consuctudo, ut heroibus 
monumenta erigerent ; id quod praeter Virg. JEn. III. 304. 
commonstrat locus disertus Dionys. Halicarn. A. R. L. I. 54. 
ed. Reiske p. \38.—(jLaQsTuaav, oti yupiov (aev ev to o^a/x-evov 
rac au/(/.aTa avTuv r,v, (xvn(xs7a o"s itapd itoXXols xaTsoxEvdoTO, oY 
svvoiav tuiv Iv cltpEXhiais Ttai oY avTovs yEvo(xivuv, (xaXioTa e\ tov yi- 
vovs avTuv ti 7iE%ir,v x. t. X. Ammon. Scholiastes ad v. 516. 
nitis, tov 'AyjXXius ev Tpoia Ta(pivTos, o Ta\%v(3ios \iyzi vqo tv(x- 
fiov tov ' AyjXXius 'iaTaaQai Tovs"b.\\r,vas, ovTas ev Xsppovnou', xal 
(pafxiv, ori n KfMTdtytt* sv Xsppovnau snotnaav, n e\$ Tpoiav dvr)\§ov 

i{> it, putO; non d7rr)\$ov) xai sSvoav rwv xognv. Ultima 
exptioano vera est Quamquatt enim parum reriaimile est, 
Gmbooi Trojam repeterej jure fcamen ab Euripide hoc fin^i 
potuit. \;nn cum ibta res non in loena ag&tur, iacilc potesl 



r> MOTiE 1\ 

spectatorum animaclverstbnem prseterire. Quare callide Eu- 
ripides nusquam locum indicavit, inquo tumulus Achillisesset. 
Hermann. Eligat lector, 

35. riavTE* £' 'Axjxum, x. t. X.] Constructio c>t. bxaaouaiv r\au- 
X 04 » fc%ovT£f vaDr eV axTaTs - Tr/0$e 0. ^&ovoy. Vcrbum ex,e»v ai)~ 

peUendi potestatem liic habet. Sic Herodotus : tx^x tt,v 
' IlTreipov tyov rds fUtt : VI. 95. Conf. Thucyd. II. 25 et 33. 
Beck. vavs ty^ovns, naves, sive in Httus subductas, >i\c reti- 
naculis allixas, tcnc/it, ad manus liabent. Quani uppellendi 
alias habet j)otestatem v. exeiv, illam hic obtinere non potest, 
cum de Grsecis non appellentibus, sed jam appulsis sermo est. 
Ammon. 

41. yeoas Xa/3e7v.] Xaj3e~v omnes quantum sciam, Edd. cl 
MSS. Melius tanicn vidctur Xayeiv. AayzTv yspx; apud Ho- 
merum reperitur II. A.49. Q. 70. Poeta apud Porpbyrium 

de Abst. II. 58. bVnS e^in^ei ^sous Xalpeiv anapyjxls xa\ yipas 
Xay^v ToSe. Sopliocles Aj. 825. AITHSOMAI Se a ou fxa.K- 
phv TEPA2 AAXEIN. Sic enim Aldus et cdd. vctt. et 
MSS. meliores. Quod liabet in margine Florentina secunda 
1547. Xai3eTv Triclinius recepit. Nec tamen negarim kac0ti\ y§- 
parbene Graecum, imo Tragicum esse, ut Neoptolcmus Andro- 
machen eXa/3e yzpas, Androm. 575. Sed hoc nihil ad rem. 
Ille enim eam L'Xa/3ev e^atpeTov, Troad. Ji77. ut Cassandram 
Agamemnon 251. Ceteri duces sortiebantur. Porson. Quod 
Homerus et alii ytpas "kayziv dicant, cx eo non sequitur Euri- 
pidcm iclcm liic fecisse. Nec fecit in Andromf 575. si exem- 

plo opus cst, oufxoi £e 7* auT%v tXa/3e <na\s TtaiVos ytpxs. NostTO 

locus similis alius in Electra Euripides v. 323. — 'Avaaeptvovo^ 

$e TufA@os riTifxasfxivo 1 ;, 'Outtu/ttots yids, ou&i. xXcZvx fxu^ar.Tjs'h}^- 

/3e. Hermann. Legendum cum Seidlero et Poraono in Ad- 

vcrsar. p. 272. ou<nco yods ttot. — 

17. De hac veterum Buperstitione, quse alicui mortui cor- 
pus invenienti inhumatum relinquere vetabat, itadicil l.lia- 

nus, V. H. L. 5. c. 1 1. Nojxos - xal outos 'AttixoV os av aTx^co 
TitfiTuypn acofxxTi dvQgcoTrou, <ndvTcos \Tirf>aWav auTco yr,v. \ ideas 

etiam. Hor. Carm. 1. 28. :.'.). sqq. Virg. Mn.YL ;J1(>. Lu- 
can. Phars. VIII. 751. 

53. wepji Tro^a.j Vide Porson. ad Orest. 1111. — ■ 

— -uifo awvris.] dno pro i l o cmcndavit Kingius, cjucni tcmere 
secutus cram. Musgravhis primo conjicit wph, deinde, cum, 
ut ait, axy,vy,v habeant quidam MSS. vvlp axr,vr,v prsefert, id 
esl ultra, ut ir.lf riptfxva Orest. 1357. Quarc BUIIC ex ejus 



HECUBAM. 7 

conjectura vTtlp assumpsi. oxnvnv ex Cant. M. N. licet et 
oxnvns defendi possit. Porson. 

56. SovXsiov nf^ap.] Hesych. explicat rnv rns a\yj^ockcooias 
nfxi^av. Cf. Androm. 99. Beck. 

57. dvrionxvoas &e os h. t. X.~\ Malorum pondus, priori feli- 
citati cequum, rependens. Musgr. Ita Virg. JEn. I. 239. 
Fatis contraria fata rependens. Eustath. ad Hom. Od. 9. 
p. 349. o-ra3"poov Tiva b^ikoT 6 onxbs, ws r\ dvrionxcoois SnkoT, dvri- 
orah^noU ris ovooc. 

60. rnv oiaoSqvXov vvv.~\ Aldus et plerique MSS. Editores nu- 
peri vvv ejecerunt ; sed cum vDv et 7r%6obe rectius opponantur, 
inutilem articulum delere malui. Omittunt quidem vvv, Aug. 
1. 2. L. perperam. Infra 792. Tvpocwos nv ttot, dXkd vvv Sovkn 
oiQtv' YJuTtats mor ovooc, vvv $& ygavs, aTraiS Q' a//.a. Androm. 
65. y Q> dpikrdm ^vvSovks' ovvb^ovkos ydq ei Tyi TTgoffS"' dvdoon ttio^, 
vvv Ss livoTvx/i. PoRSON.« — 

62. Idem versus legitur Supp. 274. et leviter mutatus 
Troad. 1778. 

64. Scipiones in universum recti sunt, non curvi. Loquitur 
igitur non de vero scipione, sed metaphdrice de brachio, 
quod, anciilis innitens, scipionis usus praestabat : quodque, 
ob cubiti flexuram, oxokibv pxiircova vocat. Musgr. 

67. seqq. Cf Soph. Elect. 410. seqq. 

69. Melius Somniorum mater Nox, quam Terra diceretur. 
Vide igitur an transponendae sint clausulae & Trorvia x^ v > & 
oxoria Nv%. Quanquam enim vulgatam lectionem citant Scho- 
liastes ad Aristophanis Ran. 1366. Eustathius ad Iliad. B. 
p. 173, 16=131, 23. Od. T. 1877, 53=713, 49. ipse tamen 
Aristophanes aliter legisse videtur, ubi Hvoravov ovstqov — (juskai- 
vns Nvxrbs TtaCSa vocat. Sed nihil mutandum. Iph. T. 1227. 
vvyya y^uv Irzxvuoaro (pdofAar ovdgcov. Ineptit Scholiastes, 
qui oTc^ond Aibs interpretatur Diei lux, ut scilicet antitheton 
extundat. Porson. Si quid mutandum sit, quis non amplec- 
tatur elegantem Wakefieldii correctionem, versum hunc ex 
hoc, in quo nunc est, loco post v. 67 translocantis : & ors^oTrd 
Aioj-, u oxoria vu%, MeXavoTTTe^ywv aaTE§ ovsiqcov. HerMANN. 

71. dTio-ni^no^ai, Abominor. Vid. Rhes. 897. Q. Calaber 
Lib. XIII. xaxnv V d7ro7ri(X7iBo (pnfxnv. Musgr. 

74. Musgnivii conjectura <pav£§av omnino rejicienda est, 
quippe quae tautologiam cum sequentibus e/xaS-ov, e^arjv ef- 
ficeret. — 

e/xa&ov, eoar/v.] Novi : inlelligo, gmd sibi velil. Non enim 
aut Polydorum aut Polyxenam in somnii-. mactatum vi- 



8 M)T m i\ 

det, sed cervam tantum Uipo di^ecrptam, v. <S7. undc v. 80. 
I Idcmim aut Cas andram ad Bomnium uiterpretandwa requi- 
rit. vid. Bacch. v. 1343. /Each» Agam. v. 126, Musaa. 

7G. Vulgo ayxtvga t* cojuila Uieleganter inserta. Reiskioaiu - 
torc, aliter distinxi. (dyxvp Jhf lixuv.) SenflHfl eat: Qui sotus 
superstes famiiia wteai quasi wnckora ejus t Thraciam mvalem 
habitat. Huc pcrtinct, ob>c rvante Viro docto, Suida 1 locus ; 
XaXaaw Tr,v te^av dyxvpav. dyxvfsa ixtTa.fyopiX.us dizo twv VTiO/v r\ 
dafydXsia. us 2oyOxXr,j ev <I>aifya, xat 'Et/f»7r»&7}J ev f Exa'/£rj. So- 

ph ocl ifl locufl est apud Brunck. Lcxic. Soph. p. 17. axx' M 
/X7)T§» TrafScf, ayxupai (Ziou. Mox itarpiov edidi, licet omnia ex- 
emplaria nar^uov habcant. Cuin enim Attici ndr^os et vta- 
rpyos promiflcue usurpent, cur ad liccntiam pocticam, nulla 
neccssitatc cogente, provocemus? Vide infra 1084. Porson. 

77. rr,v y^iovuo^r) 0£r/xr,v.] Sic Alldrom. 215. 0£r)xr<v, yjon 
rr)v xardppvrov. — 

81. Si ad verbum reddas intcrpretatio erit : Nunquam mens 
mea adeo mdesinenter horrei, trcpidat. i. e. non solet mens 
mea adeo indesinenter borrescere et trepidare. Vox dxiaaros 
ducta est versu Homerico 11. H. v. 51 ( J. pLr,o' dxiaarov oov^co aov 
xard Svijlov. MuSGR. — 

85. Kaadvtyav dedit ex MSS. Kingius ; Vulgo Kaadvd^as. 
Sed Helenum mortuum fingere in bac fabula vidctur Euri- 
pides. Nihil vero opus est cum MSS. quibuafUun xx\ pro 
y) legere. Recte enim infertur vcrbum pluralc, sive duo sin- 
gularia nomina conjunguntur, sivc dkjunguntur. Alc- 
367. KaTr,X3"ov av* xa» /%' ov&* 6 TIXovtcjvos xvuv Ou9' ovt:\ xu7ir\ 
^vxpnoiATCoS av Xdpwv "Eo-x ov - Porson. Lquidem dubito flJl 
@e»'av *E\ivou \}/i/%av r) Kaadvlpas, SC. -^vyjz', pro ip>is llclcno ( t 
Cassandra solenni periphrasi posucrit pocta, Kodem modo 
Kaadvopas xdpa pro ipsa Cassandra occurrit infra. v. 070. ct 
Qsiov 'loxdams xd$a habet Sopboclcs (Ed. T. [235, I lcle- 
num enim longe post luec inter vi\os esse apparet cx \ i 
y£n. III. 291, 

87. /3aX»av eXafyov, ccrram maculis distinctam. ,:aX»av, xa- 
rdariKTOv. Hestjclt. Itramque adjectionem ot»xto> et ^aX»or 
de cervo usurpant poetfle ; quem UflUm copiose illustrat Ar- 
nald. Lect. gr. p. 200. boc ipto loco laudato. Am.mon. Beck. 
Vocem in sensu velocitatis adhibitam esse apud Suidam, 
v. /3aX«av, observat Monkius, ad Ilipp. 218. (217.) Ar,ytri 
7Tvoiat fiaXiuv ave/xa/v. 

88. Notam distinctionis post dvdyxa ])ono, ut o\xTpu r , cum 
afya^ofxivav construatur. Musgr. 



HECUBAM. 9 

95. dvov^ri foida$nv,festinans perfugi. Schol. I Wo-9y,v, mpoa- 
(pvyov. Hom. II. XXII. 12. av Se Isvpo XidaSns. 

105. Aey srat o6%ai, decretum esse dicitur. Est autem Sojai 
Vocabulum solenne de effatis atque decretis concionum, quae 
apud Athenienses maximam partem sic incipiebant : ^booktxi 
ry BovXri xa\ t$ Ar)[AO) twv ASnvaicov, ut vel ex Demosthene 
notum. Ammon. 

107. Omnes MSS. et edd. vett. magno consensu oVe. 
Primus qti conjecit Canterus, quod probavit Musgravius, in 
textum intulerunt Brunckius, Ammonius, et Beckius. Parum 
recte. Plus enim est, si quis simul et rem ipsam et rei tem- 
pus, quam si rem solam memorat. OToSx. hic idem est quod 
/xe/xvyjoai. Infra Hecubae roganti, OZoS' nvix n\$ss *l\iov xa- 
Taaxoitos ; Ulysses primo respondet, Oi^a, deinde Me/xvyjpteS-a. 
Aristophan. Av. 1054. MeVvrjff ote Tns aTnKns xaTSTiKas ea- 
mipas : Vesp. 353. WlifAvnoai o N >)3'' oV eVi aT^aTias xki-^as "ZTOTe 
tovs 6@E\iax.ovs, "Iei$ aavTov xaTa tov Tsiyjovs Tayj-ojs, ote Na£o£ 
sakoj ; OTo*, aWa. ti tout* ; Sophocles junxit Ov pvni*ovsvsis 
rivUct—XaT cwhis— Aj. 1273—1283. Et ne quis putet in 
loco e Vespis ot' pro on poni, discat vocalem in fan nunquam 
a Comicis elidi. Quod saepe monuit ad Aristophanem Brunc- 
kius. Homer. Od. Tl. 42i\ 7 H ovx o7a§* 6'ts Ssvpo maTn^ teos 
7xeTo (pivycuv ; In hac phrasi idem sunt oT^a, ixiy»vniJ*ai, (xvnfxo- 
vsvco. Athenaeus VI. p. 241. E. aXX* lyco (jLvnpovsvco, ote o 
KopvSos 6fio\ov nv. Cicero Epist. ad Div. VII. 28. Memini 
cum mihi desipere videbare. — Ibid. ^vv pro oi>v ediderunt 
Brunckius et Beckius, ubicunque per metrum et numeros 
licuit, quos et ego, non monito lectore, secutus sum. Porson. 
— In hac phrasi fortasse tou xpovov ellipsis est. n ov ^i(j.vri, 
(sive ovx. oToSa) tov %povov, ote. Vide Matt. Gr. Gr. §. 548. 6. 
— Similis est Stheneli apparitio apud Apol. Rhod. Arg. II. 
920. Cf. etiam Senecae Troad. 168. seqq. 

108. zayz pro xaTE^x, 5 ) cohibuit. 

109. Xaityn irciOTOvois ETTE^etSo/XE^var.] i. e. cov Ta Xaifyn sirE^si^ETat 
itqoTovots. Matt. Gr. Gr. §. 422. Hesych. «tt^otovoi' o\ sxaTigco- 
&ev tou iOTOt) ayjnvoi exT6Ta/xe'voi el$ Tyjv npojpav xat itcwixvav 
<F/x93r§oo-3cV. 

111. Ovid. Met. XIII. 445. Immemoresque mei disceditis, 
inr/uit, Achivi? Obrutaque cst mecum virtutis gratia nostrasi 
Nefacite ; ufr/ue meum non sit sine honore xcpnlcrum, Placet 
Achdleos mactata Polyxcna mancs. 

1 12. Schol. to aTtWoj any^aivst o*. otIWco to xoo/xw, &$ ov xctl 

c 



10 NOT/E IN 

OToXr). <JT&XXtt to vrlfATOJ, a£* ou xa» dwoOToXri. OTeXk&J to flrXow, 
a^' ou xat <TToXor, o 7To>.Xa;v a.7ioit'Kov<i vtajv' aTtXXof xa» to xputitu, 
a^* o5 xai to 'nepiOTeiKxvTes, avT» tou xara v*jv x^ivvj/avTtf, r.youv 
^avJ/avTEf. Sed hfB quatuor notiones in unum resolvi possunt. 
oteXXeiv nihil aliud est in sensu primario, quam instrucre. 
Hom. II A. 294. Ovs eTxpovs OTEXXovTa xa» oTquvovTa /xa^EoSa». 
Odyss. B. 287. "Os toi vr,x Soriv oteXeo», xa» a/x' e^o/xa» avTQi, 
qui navem tibi instruam. /Esch. Pers. 182. oreiXxs oTpaTov, 
cum exercitum instruxisset. Eurip. Troad. 169. XteXXouo' 
*Apytw vqotov, reditum ajjparartt. Hinc aTtXXeaSai, media voce 
et passiva, significahat instrui ad projiciscendum : et dein, 
proficisci: mox etiam, faeili transitione, induere, obtegere. 
Blomfield. 

118, ovveneoe Ald. contra metrum. guvetibooe King. contra 
sensum. ovviiraioe est ex conjectura Musgravii. /Eschylus 
Prom. 885. ©oXtgot $e "koyoi, iraiouo* e\xr) dLTuyvr,s ttqos xufxaoiv 
aTns. Uhi Scholiastes : TETa^ay/xtvo» 5e \oyoi, us *eTv%r\, irpoo- 
vaiovai tu>v xaxuiv xkvlcuvi. PoRSo.N. Mus^ravins similcm no- 
tat metaphoram apud. Sil. Ital. II. 15. Collidit dissona 
corda seditio. 

116. SoxoUv. Cum non videretur. Nominativus est participii 
impersonaliter suraptus. Sic v. 501. infra. Vid. Matt. Gr. 
Gr. §. 564. 

118. avix<uv, honorans. Soph. Aj. 210. a Muqgrayio lau< 

datus : Ha7 t« Q>pvyiou ov TekevTavTOS, Aiy\ evel oe kiy^oi Iqv- 
puxXcuTOv *2,Tip%as dviyei Sovpios "Ataf . PoRSON. tt,s fxavTurokov, 
(trtis taticinandi pcrita?, Cassandne. Bacclta autem «ppnUft 
tur, (jiiia vates spiritu divino alflati, distorto vultu, spumam- 
que efilindentes discruciahantur. dum vaticinia emitterent, 
variasque in partes rapiehantur, ceu Raccluv, atque iusaiiien- 
tes. Recte itaque Plato : r, y*xvTixr, *ioTi ixxvixn. Ammon. 

120. Tw ®r,oei$a $', o. \A. Tltcsida', Athcnarum subo 
Nomina erant Acamas et Demophon, notante Scholiaste ad 
h. 1. et Soph. Philoct. v. 562. uhi appellantur Snoeos xopot. 
Uterquepiiirnal)atanteTrojam : 1 lomerus autem nullam plane 
eorum mentionem injicit, quia nullas ducehant militum co- 
hortes. Atheniensihus solus pnefectus erat 6 TaxTtx^Taro* 
Menestheus. 11. IV. 327. Ammon. 

127. xaTaTE»vE»v X670V est magno studioct contentionc dicerc. 
Plato de Rep. II. p. 592. A. xaTareivas ep£. ldem p. 597, 
C. aii ^vvafxai fxdkioTa xaTaTtivxs kiyu. Ml ; S(iR. 

129. x6%is, rltetor. Lycophr. 76;}. uhi Scboliabtes ; xovis, 



HECUBAM. 11 

q pr\rcap koli eii.veipo$. Idem ad v. 1464. xoiris Si o pyrcop, irapa. 
rb Koirreiv rous \6yous, Koirns, kottis, v\ o eu^irei^os. Hesychius : 
xor/^eiv, •^e&e&cti. MuSGR. 

132. SouXtuv Gpayiwv ovvex, serviles propter victimas. Sic 
recte vocabulorum ordinem constituit Heathius, rejecta Can- 
teri constructione, SquXgjv ovvckx, otpayicov ctvrcoSeTv. Centies 
enim vel in Euripide v. SovXos occurrit adjectiv^, id quod 
duobus tantum Troadum locis confirmabo, v. 511. tiouXov 
Trotict, servilem pedem, et %uybv chu\ov 9 jugum servile, v. 682, 
Ammon. 

138. octovojJk 97^.] Ad verbum, tantum nonjam; i. e. mox, 
statim. Eadem phrasi utitur Xenophon, Hell. VI. xat ya% 
ekiyero, on 'iQixpxrns ooqv oux r$n Tra^ein. STIBLINUS. 

139. Ald. et plerique MSS. /xa££v. Ex membr. /xaora/v 
dedit Brunckius, hinc Magistri praeceptum confirmans, yiaQs 
et fiaaros distinguentis. Porson, Beck. 

140. yjzpos opyAiGcov.} ctvri rov (xe§' h^ns cugnouv. iEMIL. 
PORT. 

143. xviqv aae, invoca, inclama, magna voce, et quali xn\vxes 
uti solent. Sic adhibuisse videtur ^Esch. Choeph. 122. x*?giJ- 
%as Efjiol rous yns tvEgSs daifjcovas. BARNES. 

144. yaZxv contra metrum esse monet Porsonus, qui legit 
yaias, conferens Hippol. 195. Koux oVocta&v rm uirb yaias. 
ubi Brunckii membranae habent yaXav. 

146. bpfyctvav Ald. et MSS. plerique. Sed optyavbv alii et 
Scholiastes, qui male comparat a§yo? in feminino. Nulla 
enim alia hujus verbi forma apud Atticos extat. Vide Kus- 
terum ad Aristoph. Nub. 53. Similior forma est areppbs infra 
294. yc-vva7o* 587. Porson. Vide ad. Hipp. 435. 

149. Mos erat apud veteres Virginibus plurimum auri 
gestare. Homerus II. B. 872. "Os xai xquoov e%cov froke^ovV 
\'ev nure xovpn. Aristoph. Av. 671. "Ooov S' t%ei rbv xquoov, 
uiave^ Ttao&evos. Sed longe aptissimus locus est Lycoplironi- 
dis apud Athenaeum. XIII. p. 564. B. oure iraiobs appevos y 
ovre naphevuv ruv yfuooQopciJV, oure yuvaixarv fiaSu koXwcvv xaXov ro 
npoauirov. Cujus indicium debemus Gilberto Wakefield Dia- 
trib. extemporal. in Hecub. p. 14. Porson. Aurum, quod 
gestatura sit Polyxena, intelligit Censor in Montly Review, 
Jan. 1799. de gemmis, quas adhibere solebant morituri. 
Vide Herac. 560. Supp. 1061. Melior tamen vidctur Por- 
soni explicatio. 



12 NOTjE in 

158. $%ov$os. subaud. lan. — Kranuit, abiil, ut passim 
apud Tragicos. 

160. arelxco pro otei%oj, prarsens pro futuro ponitur. Vide 
Viger. de Idiom. p. 165. ed Oxon. 

Porsonus et alii habent f,aw t ab 8*, scrfco. 

161. Notat distinctionem inter Sectf et Sat/xwv bic et Med. 
1381. Blomfieldius ad. /Esch. Proin. 85. qoem videas. — 

162. Evsyxovoou, i. e. fercntcs, ut nuncium ; non tolcrantes, 
ut onus. Musgr. 

168, Aristoph. Nub. 1164. & texvov, Zj maiirai. e£eXS* olxwv, 
ate aov irarpos. Ubi Schol. MS. in Bibl. publ. Cant. No. 3. 
15. EVTauS"a ^rat^Et tov 'Eupnrfim. rovro ya§ exeivoi/ aTro tou rr,s 
'Exdfir,; ^pdfxaros. PoRSON. 

176. e^eVra^as activo sensu usurpatur, ut apud Homer. II. 
XIV. 40. jrrr)%E $1 §u(jlov ivl arfiZEooiv *A%aiuv. Vide Porson. 
ad Orest. 284. 

178. Cf. Phcen. 1336. oux suirpoau/Trois <ppoifj.lois <x.p%ti "koyou. 

188, 9, 90. Constructio horum versuum valdc ambigua eet, 
Videbit tamen, si quis animum attendcrit, Trpos rvfjfiov npn 
dcbere a riyjXgt&a divelli. Unde sequitur, legendum e 
xotva et yveofjLa. casu recto, non xotvjr et yvwynx in dativo, ut in 
Aldino, et Editis deinde omnibus, legitur. Deinde yivva, 
utcunque infrequens sit, pro vocativo accipicndum. Extat 
tamen eodem casu Orph. Ilymn XII. v. 7. Mrsi.u. 

201. Lectionem ouvIouXeuoco contra King. defendit Ilcatli. 
servitutem per se quidcm regiffi virgini esse molestam, sed 
eum matre scrvire gratum esse piae iilia:, et oufj.fiou\sueiv (au^~ 
fiouXsuoco cnim posuit King.) esse, non minisfcrio, quod ta- 
men filiae convcniat, sed consilio, adjuvare. Bixk. 

202. Specic levem, re gravissimum errorem reliqueram, 
oup&QzTrrav. Recte Ǥci$f67rrav N. In Aristoph. Av. 27 7. 
Tit iror ejS' o /xoyao/xavTif aT07roi- opvis oQEifidrr,*; ; quod edidit 

Brunckius, habet MS. Kavennas 6^drr,s, sed est contra 
linguam. Porson. 

203. ^oayov. [peam Polyxenam intelligo. Vid. supra v. 
139. etinfra. v. 521. Mu8CtR.«- 

211. Confer. Troad. 641. rov £tjv Ve \u7rqajs x^aaov kon 
xaT^avEtv. Soph. Antig. 463. "OoTt* ydp ev woXXotatv, ojs tya\ 
xaxois Zri, itojs <$' ouy^) xarSavcuv xifios <pePEt; 

212. Ixifowcv; san.rit, dccrcrit. Heath. 

213. In hac locutione oTrouo-ij irooos (cf. Rhes. 85. Androm. 






HECUBAM. 13 

8£>2) ultima vox, quae otiosa videri possit, periphrasi inservit, 
quod tragici styli est. Vid. omnino quae Markl. notavit 
ad Supp. 91. Similiter in periphrasi multae aliae voces 
adhibentur, ut &>»*. Or. 107. 1190. Soph. Trach. 910. 
Beck. 

216. xqowSkioav, sententiam transactam, peremptam. Reiske. 

217. g5o? *Ayjxiots x. t. X.] Majore cum gravitate nunc 
pronuntiat ipsa forsan decreti verba. Ammon. 

218. %o//xa. Agger. v^wyux yr\s, r) o%$n. Hesych. Vete- 
rum tumuli terrae aggestus erant, (Anglice, barrows) et 
ypva^ai dicebantur. Soph. Ant. 80. ra$ov •/juaova a$ek$$. 
Blomfield. it^ 6p§ov x&ijl ad tumulum, sc. adspicientes. 
Vide Matt. Gr. Gr. §. 591. 5.— Cf. infra. 517. 

219. •tto/xttoV est o nponi&Ttwv xai btinyuv, auctore Tho. M. in 
v. «ro/xTTos, ubi hunc locum laudat. Beck. 

222. dgaosis Ald. et plerique MSS. sed tyaaov conflrmat 
Scholiastes, cujus haec verba sunt : ol 'AttixoJ %%wvrai roTs 
TtpoaTaxriKoTs avrt opiariKeuv. Mevavo^os* OToS"' o,ti itoinoov olvrl 

TOU 0,TI TTOiriGSlS. TOV OLVTQV TpoTtOV Ku\ *JLv p M tinS , OIO&* 0l5v 

opaaov, avTi t5 ^paaeis, e^meyKev. PoRSON. — OicrS'' ovv o fyaaov, 

Sciri igitur, quce tibi facienda sunt ? Anglice, Knowest thou 
ivhat thou hast to do ? Sic Plautus Ruden. III. 5. 18. a 
Koenio ad Gregor. p. 7. allatus : Tange, sed sciri quomodo ? 
Ratio hujus formulae eadem esse videtur ac si dicatur, vocum 
transpositione facta, ^paaov, 0T0& o. Matt. Gr. Gr. §. 511. 4. 
Herman. ad Viger. p. 587. ed. Oxon. 

225. Ti edd. et MSS. sed toi habet Aug. 2. et hanc parti- 
culam in gnomis amant Tragici. Porson. 

231. Cf. Soph. Trach. 52. NSv o', e\ Socaiov rovs zkw^ipovs 
<pg£v«v Yvajfxaioi Sovkais, xa/xe ygn (p§aoai Toffov. — 

2.33. ooi /xev ei^jo-^ai x? E ^ v - Interpretor : oportet enim Te 
finerft dicendifacere. Vel ad verbum, oportet enim Tibijam 
peroratum esse. Alludere videtur Poeta ad solennem pero- 
randi formulam. Julianus Ep. 35. in fine : tipnrai, (paa\v ol 
'Pnroqes, o y efxos Xoyoy. iEschyl. Eumen. 713. elpnrai koyos. 
Mi;sgr. Perorandi formula, elpnrax koyos, occurrit apud 
Nostrum Or. 1106. Phcen. 1012. infra 1260. etpnrai yag. 
Brunc:k. 

3. Videtur legendum Qofiov. Musgrav. Sokov. Illud si pro- 
bas, ad lUpplicem rcfcr, sihoc, ad speculatorem. In Med. 266. 
<povou dedit Aldus, licet alterum praebeant MSS. In versu 






[4 NOT/E IN 

Iirrrcedente si cui copula prior displiceat, pro ouey^atvia r d. 
egat luay^atviaa dfxopQos, quod elegantius est, et ab ipso Euri- 
pide usurpatum. Hel. 416. Porson. Rocte se habet vulgata 
lectio. <povos est pro alfxa ut sa^pius. v. llcsyclt. Y. D^OrvUle 
ad C/iarit. p. 374. Ulysses enim, ut Trnjanos dolo decipe- 
rct, ocutov fxtv TrX^yrifftv detxeXiriat ^dfxxaae, ut ij>so narrat in 
Odyss. IV. 244. quod Euripides ita accepisse videtur. ut et 
vultum vulneravcrit. Plutarch. de Fort. Kom. T. \ II. p. 
258. aufxa aufXfjistJ.iyfx.evov \opaJrt OTakdtyvres, iEsch. Choeph. 
1058. de Furiis : xa£ bfxfxdrcvv ardZpuatv aT/xa %ua$t\is. Ja- 
COBS. 

243. uor Ev^avEiv y. a. m. y^. e. Ita ut, vclut mortua, ?v //- 
bus tuis inhtfreret manus mea. Solent enim, qui res arduas 
et vitam in primis expetunt, tam firmiter amplecti genua, ut 
nullo pacto divelli possint, nisi videant, preces eorum non 
retundi. Ammon. 

248. xaxit^eobat est vituperari ut maium, xaxvveaSat revera 
matnm esse. Plato : rpovov ov xaxvvotro, p. 1054.1'. MuflCML 

250. Magis Atticam formam $uva, Porsonus reposuit, pro 
Suvri. Schol. ad II. B. 199. in codice Townleiano : ^afxvd' o\ 
fxev Ifxoicos ru TTeiqp, efxeXo yepate. o\ $e Scogtov auro diro tS £a/xva- 
fxat' htcos ' 'A^iaraqyjts <pnatv eitiara (1. eiriarat) ^uvat' okov oe evio- 
raaat j— Schol. ad Od. A. 220. in MS. Harl. 5674. vetqd 
e/XEib yEpaie xat extycovoufxevou rou T, us to liuvai ftap 'Attjxoj?. 

251. Lttepfxa ubi pro yevos ponitur, maximam partem con- 
temptus et indignationis notionem involvit. Iphig. in Aul. 
V. 510. ro fxavrtxov aitipfxa et V. 514. to StouQetov oTtigfxa, ubique 
in malam partem explicandum erit. Ammon. 

255. 26<p»<j/xa inventum ca/tidum putat esse Musgravius : 
mihi de argumento futili, sed veri specje nitente, sumendum 
videtur. Ammon. 

257. %pr,v Ald. et MSS. quod rectum videtur, si pro 
Xpwat sumatur cum Eustathio ad Od. K. p. 1617, 37. jtgeuv 
ed. Brunck. Itcrum Eustathio ad II. I. p. 751, 54. xa\ ro 
"Xprtvat &E dnapifxtpxTov, o x/ti %pr,v fxovoouXkdficrf kiyerxt napx re 
'Euqiirify xal SoQoxXet. Pokson. to %pr,v, juncto infinitivo cum 
articulo, substantive ponitur pro *> fxotpa. Ammon. 

260. Male Canterus rivet, quod esset, panas ob ca^dem 
fuif, reivet est dirigil, metaphora ab arcu sumta. In /Eschyli 
loco Choeph. 649. teivei fxuaos. Ald. Robortell. Porson. 
Vide Musgrav. ad Suppl. 674. — 
5 



HECUBAM. 15 

262. wpQcQayiJLci Ald, irpoo^dyixaTa edd. recentes, quod 
confirmant multi MSS. itpoo^ayixd n sine causa conjicit 
Beckius. Vide ad Orest. 1046. Porson. 

265. uTrspQipeiv pro excellere Sophocl. CEd. T. 381. C. 
1007. Aristarchus Stobaei Ecl. Eth. p. 171. ed. Grot. 
Herodotea loca IV. 74. VIII. 138. 144. IX. 96. congessit 
Portus. Eodem sensu ^>ops'ge<v Med. 1081. Porson. 

271. rr,$ yepaids. Ita legendum vult Porsonus. Tnall Aldus. 
Mediam syllabam corripit yepaid in Hipp. 169. sed nusquam 
alibi in Iambicis, Trochaicis, vel legitimis Anapaestis. Saepe ta- 
men in melicis yeqaibs, hiXaios, et similia leguntur penultima 
brevi. Edidit Porsonus ttjo&s ypaias, ex Valcknaerii emen- 
datione. 

274, 5. Duplices sunt preces, quibus utitur Hecuba, al- 
terae ad Ulyssen directae, (A.n (xou to texvov dirooirdons : alterae ad 
Achaeos absentes, (potius ad Ulyssis comites, qui illi prope 
adstabant,) quos tamen in illo emollire sperat rogando, tmll 
XTavnTc. AMMON. 

276. Orest. 66. TauTV yiynSe xd7ri\r)§eTai xaxuv. PoRSON. 

277. Simillimam ex alia Euripidis fabula sententiam habet 
Alexander Rhetor. p. 578. 2. ed. Ald. 'AXX' nh fx e$iouoev 
nde (jjoi Tpotpbs, M7jtoj§, aJsXfpri, <)fAcu'is, dyxuqa, oriyn, PoRSON. 

278. voKis, patria. Herac. 14. xal irokis (xev oYy^eTat. 
Musgr. 

281. Kayei yaq nv ttot , SC. euTuyfiv. — 

284. Et hic et infra 505. 516. 'Axaiixbs ediderunt Brunc- 
kius et Beckius, qua ratione impulsi, nescio. Atticum est 
alterum, in quo MSS. certe plerique consentiunt. Nam viri 
optimi Francisci Oudini, qui in Misc. Obs. Nov. Vol. V. 
p. 431. a in his verbis corripi contendit ex Attico isto 
Judaicum apud Juvenalem XIV. 101. nulla ratio habenda 

Porson. 

285. qfoovos. Ira Deorum sive Nemesis. Iphig. Aul. 
1084. fxr) t»s SecZv (pbovos e\§n. Vide etiam annotata ad Rhes. 
339. Simile Graecorum institutum commemoratur Heraclid. 
958. Musgk. 

290. XsVtj omnes edd. vett. et MSS. cum Gellio XI. 4. et 
Sbrobaeo, p. 173. Sed Xiyns tacite correxit Muretus Opp. 
Tom. III. p. 593. Quod docti plerique probarunt. Cum 
enim pMBOJMUn circumlocutione significant Gra?ci, quam 
citissime ad ipsam personam revertuntur. Homerus igitur 
nunquaui ait, Win 'tipaxknein, nmp, sed flin Hqaxknein, ooveg. 



JG NOT/i: JN 

Extat quidem, 11. T. 415. Nai ol xa» xev ifxa itvotri r /^<popoto 
$e'o»/xev, *Hv9T££ fXa^oTarr/v (paV e/A/xeva», sed Tov7re§ eXa^oraTO? 
praebet Scholiastes Apollonii Rhodii II. 276. Sic paullo 
ante Hecuba, cum dixisset <pt\ov yivetov, intulit eXSwv, non 
eXSov. Qui Xeyri cum to aj»w/xa construunt, Euripidem Italo- 
rum vel Gallorum hodiernorum idiomate uti volunt. Si 
Votre Grandeur saroit lirc, Elle verroii bienidt, aue je 
ne Lui ai rien dit, quc dc rtritablc. Alia ratione vulgatam 
defendit Heathius, ut scilicet Xe'yr) sit media? vocis. Sed 
exempla aliena affert ex Homero ; uunquam "kiyofxat pro "kiyv 
dicunt Attici. In Soplioclis loco CEd. C. 118(>. Xe&rai est 
passivum, ut scmper apud Tragicos. Photius MS. Ae'£erai. 
"Ksy^ri^rxt. Confer infra 889. Pokson. 

291. irei^et MSS. quidam, quod tempus convenit cum vtxf 
Gellii. Si hanc lectionem prasfers, verte : vincere solet, non 
rincet. Hos tres versus ita reddidit Ennius. Hcec tu etsi 
pcrvorse dices, facile AcJtiros flexeri* ; Nam opulenti cum 
loquuntur paritcr atque ignobilcs, lLadem dicta cadcmque 
oratio cequa non ceque valet. Porson. vixp, quam Gellius 
pro firetffei adhibet, memoriae fraude scripta esse videtur, cum 
loco e Troad. v. 725. fortasse confusa : vix£ V 'OSuooeus «v 
Ilave'>tXrjo"JV Xeywv. — 

292. auros sine articulo non valet idcm, sed ipsc. uutos 
igitur citat H. Stephanus in Praefatione ad Thesaurum Lin- 
guae Graecae. Edidi autem duros ex Dawesii pra?cepto et ana- 
logiae rationibus. Porson. Simili ratione scripsisse Atticos 
d\r,%, d\a%, d 'yuv, d "vSpwTros, &c. monet Monkius ad Alcest. 
1005 (998.) Tales vero crases ignorantes Librarii, articulum 
saepe, metro linguaque repugnantibus, omisere. — 

293. T/y eariv dedit Porsonus e Gregorio de Dialectis, p. 
20. Saepe interrogativam expulit negativa. De sententia 
conferas /Esch. Prom. 105. Ttf clSe Tkrtotxzfiios 0ea>v, otc* 
rciV kntyjxcyfi ; T/f ou ouvaoyjxkct xaxols Teo7o-», quod, monente 
Blomfieldio, videtur adumbratum esse ex Homerico rls dv 
Ta^e ynSriGBtEV ; II. I. 77. 

295. Primo Sgrivois, deinde ykrtvous conjicit Musgravius. 
Nihil opus. Tales pleonasmi apud Tragicos abundant et in- 
terdum reciprocantur, ut noster Troad. 613. dixit Sqrivcov 
6c)u(>(jLoi. Sic xoiraj Xexr^ov Med. 1.>1. kixrqajv xoiras. Alc. 
911. Sinirulare est Sophocleum Ant. 421. &s orav xevrjj- 
*)Luv7)s viooouv o§<pavov /3Xe'4/r) kiyos. [Hifl addas Ilipp. 1156« 
d^fxaruv o%os. Supp. 60 1. dpfxxTUJV by^y*ara. Soph. Antig. 



HECUBAM. 17 

674. piax*) lopfc. JEsch. Pers. 549. kixrpm svvai.] Praeterea 
ykr]vous metrum vitiaret. Dawesius canonem paullo temerius, 
ut solet, statuit, nullam syllabam a poeta scenico corripi posse, 
in qua concurrunt consonantes (2k, yk, y/x,, yv, S/x, £v. Hsec 
regula, <plerumque vera, nonnunquam ab .^Eschylo, Sopho- 
cle, Aristophane violatur ; ab Euripide credo nunquam. In 
Med. 1246. si tamen sanus est, Choricae licentiae conceden- 
dum sfikaorsv. Troad. 1261. skniSas sv ooi xariyva-^s fiiou, 
lege xarixva-^s. Electr. 1018. corruptum credo. Porson. 
Sed vide ad Elect. in loco citato. 

296. tw §utA.ov(jLsva) cum Qpsvl jungendum putat Valck. sed 
recte interpretes prce ira. Sic to r^o/xsvov et ro %aipov. Plut. 
Op. Mor. p. 2000. rw os^ofxivu) xal n^uvri. Ibid. p. 2020. 
Beck. Musgr. 

297. Troiii <ppzvi.~\ i. e. Existima, finge in animo. Non ut 
interpres, reddas in animo. Sic xakbv o "Ayis iroiou/xsvos. Plut. 
Vit. p. 1463. Id. p. 1488. Sixaiav snoiHvro rriv d%icooiv. MuSGR. 
Eodem modo facio utuntur Latini. Cic. de Nat. D. I. 8. 
Quibus enim oculis animi intueri potuit vester Plato fabricam 
illam tanti operis, qua construi a Deo atque cedificari mundum 
facit. 

306. Verte, Dignus Achilles, qui a nobis honorem accipiat. 
Alcest. 447. ag/a Zi /xox Tipw. Aristoph. Ach. 6SS. Qvoiv $' 
sJvat nokkuv dyaSuiv d%ios v(mv o nowrriS. Pac. 918. Tlokkuv ydp 
vfxw afyos TquyaXos d^txovsus syu>. quae duo Aristophanis loca 
male sollicitavit Dawesius, et in priore obsequentem habuit 
Brunckium. Porson. Addas etiam Arist. Plut. 877. irokkn 
y a%ios "Airdoi ro7s "Ekkr,oiv 6 §sos so§\ quod profert Elms- 
leius ad Acharnens. in loco citato. 

308. /SXesrovn.] i. e. viventi. Iph. T. 701. Troad. 636. 
et alibi passim. Sic apud Latinos Terent. Eun. I. 1. 28. 
Vivus, Vidensque. 

<piku) 5^<yjtAE<r&'.] i. e. pro amico habemus. Musgr. 

310. slsv. Respondet Anglicae interjectioni Well ! — Orest. 
762. Phaen. 1615. Med. 389. Alcest. 311. Iph. A. 1172. 
Ipli. T. 453. Hel. 761. lon. 278. Herc. F. 1185. Elect. 6i>3. 
Semper fere sequitur adversandi particula os, vel dkkd, cui 
refpondei btU apud Anglos. Vide Viger. de Idiom. Gr. 
186. ed. Oxon. 

316. a£iKv absofciftt positum pro hoiiorare, ut Heraclid. 

M3. Sopbocl. v\j. 1114. ou yd% rfciH rtit /xr/oava?. PoRSON. 
LoCIH c ' x Heracl. est: oj 'Tfxivais, dtooni IlaTdaS Aior r)%iu/oaf. 

M vidc Elm»leium. Addas : Orest. 1 160, ' Ay afxitxvovos tok 



1S NOTVE IN 

TratV ntyvfc, o{ 'FAXa&o?*!!/:^ k^icv^eU. 1203. xaXoiffiv J/xsva»oi<Jiv 
d^iHfxlvn : quos locos ctiam affert Censor in Month. Rev. 
1799. Vox autem hoc sensu ])aullo rarius occurrit. 

320. " Homericum r)$s (ait Valckenaerius ad Phceniss. 
1683) non erat Attico obtrudendum Tragico." Non mem- 
inerat vir summus se locum ex Herc. Fur. 30. 'Ajx^iV r$h 
Zr/3-ov cKyovaj Ai6i. supra laudasse adPhceniss. 609, PoRSON. 

826, 7. Recte Heathiua rr/tioSs et Sau/xa^ESr' modo im- 
perativo accipir, non indicativo, ut Interpres. Non di»imile 
est illud Demosthenis in Leptinea, nescio an hinc expn 

SUin : fXY)T OVV EKe7vOI TTOTt 7T0CUO0CIVT0, El OCQOC EV%,0CO$0Ci 5e7, tA{ /XEV 

iocuTous dyocSov ti <tio\hvtqcs, (xriTE TtfxcvvTtS, /X7JTE ^ocufxdc^ovTcS, 
et quae sequuntur, p. 43. cd. Tayl. MuSGR. 

9, Porsonufl Aldinam lectionem in^uKivoa reposirit, toX- 
/x£v pro ToXfjcgc scribens, quod Brunckius ctiam probavit, ita 
ut ordo vcrborum esset : us kockov esti to nzfyvKivoci ShXov, k^ 
to ToXfxjiv a. fx. x,. v. t. /3. Similis constructio repcritur in 
Orcst. 4()(S. ea. to /xeXXov cos kxkov tq ixr\ tioivoci. — 

331. hvfxol Ald. pro quo oi *fxo\ Brunckius, neque in re 
levis momenti refragatus sum. Sed utrumque rectum puto, 
hoc per elisionem fieri, hoc per crasin. Porson. 

332. Vulgo pi(pivT£s. Scd ^«tp^EVTEf inavult Brunckius, prop- 
terea quod aoristum primum pneferre solent Tragici. Por- 
son. Bona Brunckii obaervatto, si non habeatur pro regula. 
'Pi^eis- ctiam cxtat in Melanissae fragment. \\\ III. tov 
dfx(p\ (85k piQivra Boiamov kocXcT. quamquam hic quoquc ^& fm 
legi possct. Sed sic ityyvv minime rarumest, ct KpufttU ext&t in 
Soph. Aj. 1145. Hermann. \ i<le Porson, ad Phcen. 972. 
Verbi ivwrtt in hoc sensu communis U8U8. Hipp. 213. Ma- 
vids Enoyov fiTiTHvoc Xoyov. 231. WaqatyQan kff.. -. Troad. 
738. piTtTSiv dpds. Ita ctinm Virg. EcL V. 68, Ipsi httitia 

roccs ad sidera jactani Intonsi moniei. Indicat foz aliquem 
cum impetu quodam violenti dicentem. 

340. TH/x7raXiv Ald. ifxTJxXtv MSS. multi et Eustathius ad 
II. A. p. 129, II. nullo ad Bensum discrimine, ad numerof 
maximo. Quid velim, mehus fortasae intelligetur, si dicam, 
paucissimoa apud Tragicos rersui occurrere similefl [onis 

initio, "ArXfcf o yjxkxhioi vujtois H^aviv. PoRSON. Notandu- eal 

rarior vocabuli usus, quod syllaba longa in medio quinto pede 
clauditur, voce trysyllaba versum finiente, 

yac t. e. i. A. Effuffistiy i. e. Ao/i tiwcrc snppli- 

cdtiones meas. Hanc interpretationem etiam a Schohaste 
eommendari video : tK7ri<ptvyaci t?,v t/jkw Inseua, Supplici 

9 



HECUBAM. 19 

aliique, qui enixe quid rogabant, per numen Aios Ixsoih 
auxilium implorabant, ut Philoctetes apud Soph. v. 484. 
vsvaov, irqU avT* /Lr,vo$ Usaiv, Texvov Ylzia^mi. His repulsam 
dare, si adnui poterat precibus eorum, summum nefas exis- 
timabatur. Ammon. 

343. ye (pro ooi, quod Aldus habet) ex membran. dedit 
Brunckius. Imitatione sua 72 confirmat Cleanthes apud 
Epictetum Enchir. 77. "Aya o^e y? t u Zst), x^ avy r> Hcircicofxivr,, 
"Owoi 7Z'o^' , C(mv el/xi $iar&Toty(jt,£voS' Tls evj/o/xa/ y aoxvoi' r,v $e [xri 
§i\cu, Kaxbs yevoptevoS, «Sev r,aaov e\{/opoa». Fortasse melius 
scripsisset uterque, Kaxo* (xaxri) (pava/xai, xao^ev r)aoov s^o/xat. 
Porson. 

347. flrgwTov /3/8. An legendum rpams /3i«. Nonnus Lib. 
XLI. v. 14. sVn vroXis Bzqor, /3*6t8 rp6irt%. Aristoph. Vesp. 
30. rriv rpoiriv t5 "TrgoypoaTor. in quae sic Scholiastes : tqoitiv V* 
uoatcX eXeys ttjv piCav — ol £e, ttjv apyjw. MuSGR. Conjectura 
Musgravii confirmatur loco Platon. Legg. VII. p. 633. E. 
in Bibl. Crit. P. iv. P. 28. Beck. 

349. yapcs Ald. ydfjLCdv Brunckii membr. Porson. Plura- 
lis magis convenit tragicae majestati dictionis ; est etiam h. 1. 
evQajvoTsgos. Beck. — 

352. ixira.~\ i. e. irapSivois ixira, quod poetice pro pteTa <rrap- 
bivuv : quare non est, quod hic Canterus legat ^iya, licet //.sy' 
oXfiios legatur alias ; Non enim est utriusque par ratio. Beck. 

353. r nXr,v to xaT^ave?v (jlovov. De hac constructione vid. 
Matt. Gr. Gr. §.542. Obs. 4. b. 

354. vvv $' ei/xi SuXri. Iisdem verbis utitur Tecmessa apud 
Soph. Ajac. 489. 

355. Kara participii substantivi cum alio participio con- 
junctio. Homerus tamen, II. T. 80. e9noTa|t/,ev6v 9re§ eovTa. 
Aristophanes Ran. 733. Ovtb yap thtoioiv Soiv 8 xexj/So^Xey- 
pivois. Menander Stobaei IV. p. 53, 38. 'E-Trav ev aya^o?s- 
ewvoH/xevoj- ns uv. Adde Aristot. $>va. Axqoaa. III. 13. Fre- 
quens est apud recentiores. Porson. 

866. l)e duplici av vid. Matt. Gr. Gr. §. 599. 

.'>">7. ooric-. Notandum e.st relativum singulare, quod ad 
VOCem pluralem Icottotcuv refert. Vid. Matt. Cir. Gr. §. 
474. et Monk. ad Hipp. 78. — Similis numerorum mutatio 
apud N. T. Scriptores occurrit : 1 Cor. vii. 36. 1 Tim. 
ii. 15. Addai exemplo Latino e Tibullo in Monkii nota 
transcripto, Ter. Kun. Prol. 1. Si quisquam ett t qm pktcere 
se ttwhaf bonis QMamplurimu, ei minime nmliox UBoete, In 
his pocta hic nomcn prnfiletur suum. Heaut. II. 4. 13. Cujus 



20 NOT/E IN 

mos maxime est consimitis rcstrum, bi te ad ros applicant. 
Vid. Erfurdt. ad Soph. Antig 699.— 

358. Kst sane, quod glorietur Polyxcna, Hectorem fra- 
trem habuisse ; scd quod multo.s alio$ habuerit fratres, qnod- 
nam sit ilhul deciiB, non sati> video. \ eUem legere: r%v 

"Kxro^or te, xoyaS^v TioKkuiv, xdotv' / /cctoris, multorumque for- 
tium rirorum, si.rorcm. BEI n< k. rYustr.i. PoBJOM. Quis 
enim Pariden, Deiphobum, aliosque Polwena- fratres lnnni- 
nisse recuset? Ilcsych. Kdots' o\ ex rr)s avr'r,s myiknt, aSeXpo/ 
te xal ave\}/iot. xai eVi $ri\awv ovrcos tXsyov Aaxwver, xai 'KfgiyioViS- 
'Exa/3-y). — 

359. Sic Ald. Edd. quacdam npoSsU, quod sensui minus 
convenit. Porson. Nostcr avayxr,v wqpsrEbnt, Ilerc. Fur. v. 
6i)2. Idem Meleagro apud Stobaeum Tit. LXYL dvdyxr t v 
<n%por't$r,ot ocotpqovtiv. MusGR. — 

dvdyxr,v o-iT07roiov, necasitatcm pistoriam ; h. e. frumenti 
grana in mola manuali, seu versatili, conterendi necessitatem. 
Hoc enim negotii plerumque mulieribus dabatur, ut vel 81 
Homero notum Odyss. XX. 108. ubi duodecim servae, una 
post alteram, molam versabant, aX(piTa rzvyovoai xal aXeiaTa, 
fxvEkov av&ga/v. AMMON. — 

360. aa/geiv ^cDpta, scopis verrere domum. Hunc laborem 
etiam Hermione adsignat Andromachae. Vid. Androm. 166. 
Ammon. 

x£gxiW r ecpeo-Tavai.] Rem textoriam curare muliebre erat 
negotium, quo etiam feminae ingenuae, imo et rtginft occu- 
pabantur, quod vel Penelopae artificium docet. Ammo.n. 
Scholiast. Barocc. Kegx/ffiv' 'Afl-o fxiqovs ro ndv, xegxiSe* xv^tcus 
ogyava rtvoc 5i' duv owiypvro ra vQdofAara. — 

301. foyyos 6fX(xdruv periphrasis est pro ipsis oculis ; quod 
moneo, ne quis putet, tyiyyos esse lucem externam, cujus ope 
videmus. confer. v. 1011. Musgr. 

366. ^tipyaoai fx aycov, duc mc ad immolationcm. A»e§- 
ydtyoSat enim et e7re£e§ya£eo-$ai idem esi ac eTreripa^eiv, ut bi 

notat Scholiastes Sopnocui ad Antig. 12SS. Eletpondet ita- 

que v. ex7r§acT0-eiv infra v. 510. quod, ut et Latinorum conjiccrc, 
de nece atque caedc usurpatur. Ammon. 

367. ris eodem modo coDocatur in . 1" eh. Prom. 21. *ht 
HTe (pcovriv, hte rov fxo^r\v $%orcZ'v "O^ti. Soph. Trachin S. »r' 
t\ X^rtoros, «t £»' tw xaxor. PoftSOM. 

376. Aeivoy ya%axrr\p xditto%ixo<,. Dueta c>t imago a KUip- 
tura in l.ipide seu argcnto, quod Mnpftv appellabatur, si ccclum 
nondum expertum fuissct. Ammov 



HECUBAM. 21 

389. 7r6[A MSS. et edd. sed haec forma Atticis erat incognita. 
Quod hoc uno argumento satis probatur. Multa sunt loca, in 
quibus metrum itufxa flagitet; nullum, ubi 7r6/xa postulet, 
pauca, ubi admittat. Porson. 

395. ofxoia emendatio est Reiskii pro bitoia, quod habent 
Ald. et MSS. a Brunckio et Beckio recepta. Pro oitus B. 
ourus. Sed re perpensa, huic emendationi diffidere coepi, et 
vulgatam defendi posse hodie censeo. Plerumque quidem 
Zirw; vel owus ixr\ cum secunda persona, aliquando cum tertia, 
rarius cum prima. Aristophanes Eccles. 296. "Ovus 11 rb 
oufxfioXov XafiovTES EHEtra mXri — oioi x.a^E^oufx,Eba. Plene dixit 
post paullo, "Opa $' ottcos u^rioofxat touoo^e tov$ e% ocoteos. Anti- 
phanes Athenaei III. p. 123. B. "Ottus v^uo 'i-^ovra fxr,liv 
ovj/o/xai. Retinenda etiam videtur vulgata Troad. 147. lectio, 
frustra a Musgravio sollicitata. Mdrr,p o" us rts mravots xXayydv 
"Oqvioiv, onus stygfcu 'yu MoX-zrav. Porson. Nobis quidem non 
est in dubio, quin Aldina bitola sit vera lectio, licet omnes 
fere recentiores Reiskii emendationem receperint. ofxoia pro 
bfjiolus legi deberet cum dativo, ut in Phcen. 169. Iwois ofxoia 
QXsy&uv BoXaXs dsXtov. Plutarch. op. Mor. p. 293. Ed. 
Steph. x.wuv Xvxots upuotAEvuv bfxoia. quae loca Musgravius in 
contrariam partem male adduxit. Addas Herod. III. 8. opco*a 
ro7s (xsyiorois. 

400. xaXcliv est indulgere, ut explicuit, hunc locum laudans, 
Abresch. in ^Esch. L. III. p. 27. Soph. CEd. C. ote vvv xaXfis. 
840. %aXav Xsyu ooi. Metaphora ab Auriga sumta qui equis 
habenas remittit. Cf. Orest. 688. sqq. Aristoph. Av. 381. 
o't^s rr,s 6pyr,s yockc/iv st^aot. Vesp. 726. ttiv 6py%v yjzhaoas. pro 
quo in Ranis dixit v. 712. rr\s 6pyr,s dvsvrEs. Jacobs. — toxevoiv, 
i. e. Hecubce. Sing. pro. Plural. — 

405. a Tre/ffEi.] supple toTs xqarovotM e\ i^ay^Ei. PoRSON. 

/xri ou y\ Expressio frequentissima, quae, omisso verbo 
praecedente, in oratione deprecatoria usurpatur. Phcen. 532. 
fMr) ou y. dtiixos r) Seos. Soph. CEd. C. 1441. (xr) ou y, dXX* 

i(xo\ mhov. Matt. Gr. Gr. §. 465. 2. — 

408. iravvorara Ald. Hiatum tollunt multi MSS. et AIc. 
207. ubi idem disticbon repetitur. Porson. Cf. etiam Soph. 
CEd. T. 1 J83. u fyous, teXevtoiov oe TiQoo$XE>\/ai(Li vvv. Anti^. 808. 
VeaTov ^t (piyyos Xsvooouoav atXiou, xou iror auSts. — Aj. 857. Kai 
tov SttyQcurriv "HXiov TrpooEvviiru, Uavuorarov Srj, xouttot auSts 

VOTECiOV. 

410. Pro okyou Porsonus cdidit oix^h ^uod sensus rcqui- 



22 NOT/E IN 

rit, et cui MSS. lectiones favcre videntur. Attica forma 
librarios exercuit, ut et in Orcst. H>0. ubi vulgo legitur aro- 

TQETTQU. 

418. Ante Brunckium erat : r,/xeT$- II ttzvtwzvt a/xoi§oi ow 
t6kvwv. Is ex membrani8 edidit, I l/x&Ts- Se TrevTr/xovra •/ a/x/xoi- 
§o* tekvwv. Cum vero a/x/xoi§oi verbum >it suspects fidei, me- 
liorem lectionem ei tribuit Beckius, a/x/xo^oi. Totum ver- 
sum, ne quid dubites, totidem apicibui exhibet Bustathius 
ad lliad. Z. p. (539, 57. Porsox. De quinquaginta Priami 
filiis consentiunt Homer. II. VI. £48. Virg. i.n. II. 503. 
praeter quos filias etiam habebal duodccim ■ecundum Home- 
rum, ubi supra : quinquaginta autem •ecundum Virgilium: 
vide Hcynii notam ad /En. II. 501. 

422. Valde invenustum est duplex epitheton, du^ov a2rx»a'<-. 
Detraxi igitur literam, suadente Marklando ad I }>1 iiu - T. 
1490. Orest. 1022. *fl /xeXeoS yfivs artg, 'O^eoTa, xai noTfxou, 
©avaTOf t dol/you. PORSON. 

427. Consuetudo apud nos etiam obtincns, ut COnsanguinei 
et cognati morientis oculos claudant. Plin. N. II. Lib. XI. 
c. 37. Morientibus operire oculos, rursusquc in rogo patcfa- 
cere, magno ritu sacrum est, ita more condito, ut meqm ab 
homine supremum eos spectare fas sit, et coclo non ostcndi 
nefas. Ammon. 

428. Hinc duxit colorem Plutarch. Conf. ad Apoll. p. 107. 
A. ei ya§ 7r£or$ei/xev, xav 9rpoe£eTr',xovTo Tive* TaTs \uiraig, xat xplv 
a9ro$aveTv, eTreSvyjxeioav. BibL Crit. Amst. P. IV. BECK. 

1 29. a/xtpiS-elf xa^a Tre^Xot? Brunckius niomi ease EnaUagen, 

pro dfxtpiSsls xa^a ^eTrXofS. Simili structnra ipuQiShinai ponitur 
Kbes. 209. Meil. 782. In 1\1 ,. a^/xooaTe ^aXioi? Irrxous 

non dissimititer dictum pro a^/x. v^aXia mwou, Bw k. 

4.32. Fr. Jacobus legit, o/x/x' W fco-Ti/xoi. Melius ?ero com- 
positum composito opponitur, quam BJmplici. l)c ovofxa et 
ofjifxx vide ad Orett 1075. Po&aov. 

4,38. In us Kcisk. Bubintelligit aroXo/xeW. Ita pcrco, ut 
percuntcm llclcnam utinam vidcrcm. BlCJL. 

■111. avpa cdd. lcrc onincs. Kcctc niutavit aCCetttum Kin- 

gius, cum secunda hujus Tocif producatur. Aristoph. Ran. 

;)17. av^a ti5 eiae7rveyoe /xi/oTixwTa-rr,. Qucni locum citat Scho- 

liaatet. Tragicua apud Tatian. p. 86. v A^a Seo/v oyr,y.a 

TifxiufTaTov. Sosicratcs apud Athcna uin XI. p. 17 1. B. 'Avpm 
xogn ^LxEiqeuvog wuyjj) T>oV\. PORSON. 

TrovTiaf.] Pind. wovna* aX/xa Ncm. IV. Antistr. 2 yi% 



HECUBAM. 23 

irovridtia. Isthm. IV. Stroph. 2. Multa hujusmodi adjectiva 
feminina habent Poetse, ut dygixs, Xeuxds, epnixds, pro dygtd, 
Xeuxr), eqnf^n. MuSGR. 

443. Xipcvar, maris. Quo sensu occurrit Hip. 147. 739. 
Troad. 446. 

445. SvXoouvos pro ^SXo? vel SvXn alibi non legi. leondouvos 
pro Zeoitoms extat in Epigrammate apud Ruhnkenium Ep. 
Crit. I. ^eoitoouva quoque Iphig. Taur. v. 425. yeiroovvns pro 
yeirovos Anthol. p. 19. Musgr. 

448. Vulgo, h$a tov x. Alii ruv. Utrumque delendum. 
Saepe Articuh nullo jure in choros invasere. Porson. 

451. Musgravio vdouv h$a dici videtur, ut evravSx yr)$, et 
similia ; et Brunckius ita verba construit, n 7topeuoets*(xe h§a vn- 
ocov, pro eti tuiv vnocov exeivnv, h§a — Quare autem h§a cum 
vhawv aliter est jungendum, quam cum AeopiHos et <J>37acta, 
v. 447. ubi eadem adhibetur constructio ? Nobis sane ogpwv 
repetendum esse videtur, adeo ut vnouiv opt^ov, insularum por- 
tum, intelligamus. 

454. hha ttpurdyovds re <poivi£.] De hac fabula praeter 
Scholiastem. vid. Homeri Hymnos in Apollinem et Dianam ; 
item Callimachi Hymnum in Dianam ; et Theognida in prin- 
cipio. Plin. I. l(i. scribit, suo tempore in Delo palmam an- 
tiquissimam ab Apollinis aetate conspectam esse. Barnes. 

457. aya\(ji.a vulgo de partus levamine explicant, quia 
parturientem Latonam laumi, palmaeve innitentem sibi cogi- 
tant, ex Hom. Hym. in Apoll. 117. dix$\ &e (poivixi /SaXe itny^ee. 
Melius vertitur decus laitijicum, ornatus, oblectamentum ; dydX- 
XeoSai enim est delectari ; Od. III. 433. Ammon. 

459. Te ante Seds deleri vult Reisk. sed re alieno loco 
positum est ob metri necessitatem. Ordo enim verborum 
est : ttote^ov te ouv £±nkidoi xuqaiS, 'AprifjLi^os Seas tC y^puoedv 
dfxTtuxa, Kj ro%a evKoynou ; Ex Brunck. Beck. 

460. Schol. Pind. in Olymp. V. ayMtv^ yXv ydp xupius 
dvxbny.% -tr\s xetyxXns re x^ Xupos %%uooo xl XiSois tteTiOixiky.ivos. in 
Stroph. 1. Videatur et Scholiastes alter. Musgr. 

461. aqq. En m;ignis Panathanaeis eximium vestimentum, 
cui Minervae cl alia fortia facta intexebantur, cum solenni 
pompa offerebatur PalladL Ad hasce picturaa variis colori- 

oiatinctai in prindi idoneum erat Titanum certamen, in 
quo Minerva, junctb ante currum equia, (Ion, 1570.) in aub- 
H(liun) patria approperabat. Peplua rpse a nrginibus texe- 
batur, Beptimum annum jam attactu et undecimum non exce- 
dentibus, quibua duae prseficiebantur, xpfrfyopot nuncupatta. 



H NOTVE IN 

Yide Meursii Panath. c. 17, 18. atque Heyn. ad Cir. v. £1, 
Ammon. 

466. a.v§oxpoxoi<ji hwclis, Stamimbi croceo tinctis. Usurpatur 
autem xpoxeo; de quovii splendido * lo colore : undc 

"Hous x,%ox.o7TE7r\o$. et Kpcmtm TiiraXcc, lon. 888. itaque 

Graevius : avhoxqoxoi 9wm*, licia dircrsorum, sed luciclurum, 
colorum. Ammon. 

41)9. Ko</x/^rJv, soj)irc, occidtare ; $koyuioj xoi/x«'£e«v. juhninc 
ita prostcmcrc, ut quasi sopiti incrtcs jaceant. Pheen. 186. 
Ammon. 

17;j. Edidit Kkigiut do^lkrnrTo;, quod tandem recepi. Deinde 
v-n omittunt MSS. fere omnes ; quidam superscriptum pro 
interpretatione habent. Edidi igitur ir^bs quod facile elap- 
sum cst propter litcras praecedentes. Supra 102. Aopi§r,paTo$ 

TiqoS 'A^ai^v. PoRSON. 

477. Hesychius : bsqd7ryn, §e%a7rams, Soukr,. Apollon. 
Rhod. Lib. I. aveo-av Se TTukaS 7r§o<pave'vTE Se§a9rvaj. Ml B6R« 
Vulgo, 9"e§a7ra»vav contra metrum. 

478. Pro genitivo accipiunt "Ai&a Scholiastcs et Mus^ra- 
vius. Iota subscribunt editi. Sed in his rebus MSS. frustra 
appellantur. Porson. Ita Supp. 1024. HspoB^oyslas §akx- 
^ovs. — Sensus loci est : Pcrmutans mortis thalamos ; i. e. 
Servitutem sc. vice mortis accijjicns. 

483. sqq. Cf. Claudian. in Kuf. [. \9. Sa-pc mihi dubiam 
traxit scntcntia mcntcm, Curarcnt Supcri i an nullus 
incssct Rcctor, c.t inccrto flucrcnt mortalia casu. Quinc- 
tilian. Inst. Orat. VI. 1. Quis non odcrit hanc animi mei 

jirnidutcm, si r/uis u/ius i/i ?nc cst ritw usus, ipiu/i/ ut i/icu 
Deos, supcrstcs o/nniu/n meorum ? Nullu/n tcrras <Uspiccrc 
proridc/dium tcster ? 

484. dkkojs omncs MSS. avTous ex Reiskii ct Mus«jravii 
conjectura cdidit l>runckius. Sed non eo vitiosa e>t vulgata, 
quod dkkojs et /xary/v jun^untur. Ipse enhn Musgravius in 
supplemcnto ex Aristophanc protulit eixr, fxSiu/S, $iaxevr,s aX- 
kus, ^iaTravTOf ae». Sed dee886 pronomen aut noincn videtur ; 
nisi dixcris, dvSpcvTTHs supplcndum :* xoivoi), quod tamcn durum 
cs^et. Si dkkojs omnino mutandum cst, melius paullo fore 
vidctur r,fxa.s. Pokson. Nohiscerto non di^plicet dkkous fxd- 
tt>v. SclioliastiV. in Arist. Plut. £5. abi tzvu oQoSpz legitur, 
vcrha sunt hac ; ouvrftes *Attixo7s irapdkkrika. TiSevou Ta iooSfva- 
/xKVTa, SrkHTai Se ev ti e? d[A$0Tt t -ojv. Si cjiiicl igitur mutandum, 
malimus nnn Mcrmanno twfoSe pro t*jv&« legere, Musgravio 
etiam non hnpmbautc. llaudita infrcqucntcr ffc pro hto? 



HECUBAM. 25 

usurpatur, ut in Soph. Phil. 86. 'E^w jtxev «s av auv \6yuv akyw 
xXvcov, Aae§r/ov mal, rovatie ^ irpaffffsiv arvyu) y quem citat Her- 
mannus, <x£v pro vulgata rwv legens. 

492. a*X o^us Savzh 6%gip£ov citat Hermias Scholiis in 
Platonem apud Rhunkenium ad Timaeum v. ax ero£, ut legisse 
videri possit, o/aw; S* v ?C?^£ ov <* v ©aveiv. H. Stephanus quo 
que Fragm. vet. Poet. Lat. p. 118. ahX tiftcos S-avelv citat. 
Vitio memoriae uterque. Vertit Ennius apud Nonium v. 
Evenat. Senex sum, utinam mortem oppetam, priusquam eve- 
nat, Quod inpauperie mea senex graviter gemam. Porson. 

496. Constructio Homerica est II. K. 82. Tfr 5* ovros xar« 
vtous dva ffr^arhv e$x sai °*°* 5 MSS. enim optimi cum Eustathio 
vros pro bto; habent. Porson. 

499. Nihil mutandum. Paullo tamen rarior utriusque 
pronominis ellipsis. Porson. Thucyd. I. 112. ^ l%r)xovra 
fj*h vr)£$ ss " Aiyvnrov dir avruv ETrXzvoav, 'AfAvpraiu [AsrairefAvrovroS. 
De constructione autem vid. Matt. Gr. Gr. § 594. 2. Valck, 
ad Eur. Hipp. 934. 1352. Male Wakefieldius a ante 'Ay*' 
nifjLwvos supplet. 

502. gyxoveTv est ita festinare, ut pulvis undique excitetur. 
Vid. Herc. Fur. 515. Soph. Aj. 811. Ammon. 

506. Tragici ti \e%ei$ adhibent pro rl Xsyeit ; quo proprie 
indicari monet Hermannus ad Viger. p. 592. ed. Oxon. quo 
tandem progrediere, hoc facto initio. Cf. Med. 1300. For- 
mam Euripidi peculiarem censet Valcknser. ad Hipp. 353. 

Meminerint tirones Dawesiani Canonis ; Si mulier de se 
loquens pluralem adhibet numerum, genus etiam adhibet 
masculinum ; si masculinum adhibet genus, numerum etiam 
adhibet pluralem. Porson. Hunc celeberrimum Canonem 
optime illustravit Kiddius in Editione sua, p. 549. quem vide. 

509. rkiti ff. Anglice. As far as concerns you. Vid. Matt. 
Gr. Gr. § 282. 

513. xe§oavat odx.pva es.se elicere lacrymas censet Reiske. 
Be( 

517. irpo rv^n.~\ Ad Achillis sepulcrum ultionis nomine 
mactari videtur Polyxena, quia ipsi causa mortis fuerat. vid. 
ad v. (>07. Bic Plato jubet Serviam, qui liberum interfe- 
CCnt, OCCldi Trcf-jS ro fxvr^a r>>i) dirohavovros. De Legg. IX. 

p. 934. I). Apud Nonmim quoque Bacchus de Tauro, Ampeli 

illterfectore, XI. p. 901. "A£o/xai l\i oio ri/fxfiov, dcltni, ravpov 

iXnm, IIusgr. Conferri potest Iphigeniee immolatio, Iphig. 
A. 1539. sqq. 

i. Electi posl Talthybium itabanj juvenei, qui, si 

f 



SG NOT/E IN 

Polyxena forte, mortis timore correpta, a tumulo aufugeret 
caedem evitatura, vi cohiberent virgims rcluctationem. Nota 
enim res, tristissimum fuisse apud vetcrcs omcn, si terrefaeta 
ab altari recedebat victima, et non sponte potius caput por- 
rigebat. Sueton. Tit. c. X. Tristior, quod sacrificanti hostia 
aufugerat. In victimis humanis majori adhuc cautione opus 
erat, quia hostiae istae non nisi coactae morti succumbere 
credi poterant. Vinculis autem eas constringere vetitum 
erat : id quod patet ex. Iphig. T. 454. ubi Omtea ct Py- 
lades, Dianae immolandi, compedibus antea liberantur. Am- 
mon. 

523.eppEt,fu(Ut. Sic o7vov lirippiov, vinuminfundebant. Philos- 
trat. Vit. Apollon. III. 8. Idem eXain tTrtppori, o/is infusio. 
III. 16. Plutarchus : xarxppiuoi puxgov tov og>ov t serum exiguum 
adstillant. Op. Mor. p. 1807. Adde Theocritum V. 184. 
et 126. Scholiastes Nicandri ad Alexiph : 537. aVo th owfxa- 
ro$ uyqaoiav peiv fiw&E. — TlaxrojXos 6 peojv rbv wXhtov habet Clem. 
Alex. p. 219. Musgr. — Eodem modo multa verba intransi- 
tiva formam activam induunt. Sic infra v. 1054. rrx •noV 
s7rgc%a$ oacixuv borecov r efXTrXrio^cv ; \ id. Porson ad Orest. 
1411. Ita quoque apud Latinos, Virg. Georg. I. 104. ( u- 
mulosque ruit male j/tnguis arencv. 

527. o7ya. Adverbia adjectivorum vice haud raro usur- 
pantur. Orest. 1032. d\i$ rb fxrtr^bs gl)x' a Iph. T. J 'T 7. 
akiS ro xeivns aifxa. Herod \ I. 109. eyivovro o"iyjx a\ yvuyjxi. 
Xen. Cyrop. IV. 1. 18. /u.aS'7jaovTai, yojCAS yevofxevoi, r,ix7v tvav- 
riovoSai. 

530. fXH edd. omnes, sed fxot citat ttealiger ad Propert. IV. 
7. 3(i. Constructio Homero familiaris, ut Iliad. B. 180. Ae- 
%arb ol oxrwTQov. O. 87. ©e/xiffT» Se xaWnraprioj AexTO Sexrar, 
et alibi. Pindarus apud Platonem Mcnone, T. I. p. 1-5N. 94, 
Oiot ydp av Qepoetpbvx iroivdv iraXai» TrevSeos Ze^nrai. A^c\\. 

Choeph. 7(>0. *Q%ior%v e^eh^dfxnv nar^i' ubi Hesiodi locum 
Theog. 480. laudat Abreschius. Ipse Euripides apud Cle- 
mentem Alex. Strom. V. p. 688, 19. ou Se fxoi ®uoixv dr.upov 
irayxapireias L\et,ai TrXnqn irpoyejj^eioav. PoRSON. 

541. £(p§ao^y). Aor. 1. pass. in medio sensu haud rarooc- 

currit. llesvch. e$c>xo$r,' ouvnxev, eyvco, evonoev. Yide .Matt. 
Gr. Ghr. §. 493. e. 

648, lphig. A. 1535. Tlpbs ravra fxr) ^auor, ti5 'Apr/eicuv 
IfXH' 2iyr. rrape^oj ydq Zecrnv euxxpSioJS. 

517. SlC Clyta^mncstra se a moituifl ludibrio habitam 
queritur. /Esehvl. Kumen. 96. Kteoclem contra, esequiis 

o* 



HECUBAM. 27 

rite peractis, honorem quoque apud inferos consecuturum 
significat Antigone. Soph. Ant. 25. Musgr. xsxXr^ai 
a\oyjjvoy.ai. Notandus est infinitivus post verbum aUyyjvoixai. 
Ea enim verba, quae quamvis animi aiTectionem exprimunt, 
semper fere participio junguntur. Soph. CEd. T. 6S5. OuS 
evaio^uvso^s, yr>$ "Outcj voouom, \'$ia xiv&VTss" x.axa; Xenoph. 
Cyrop. III. S. 35. u(mv ma.pa.ivwv a\oyjjvoi{j.v\v av. Conf. infra 
v. 947. Matt. Gr. Gr. §. 551. 

548. Hes. T. II. p. 1381. 'Emsppobrioav. litviytfioav, sTrsfiovioav. 
Beck. 

550. CoraTY,v, ultimam, sc. quam Agamemnon dixerat. 

551. Homeri illud exprimit, » xpdros sorl ^iyiorov. Beck. 

554. Schol. Xayovss Xiyovrai ra. xarcursqa (/.igvi tojv (jiuotoDv. 

555. Inepte Kingius dyaXixara. Recte corpus pulchrum 
simulacro, ut pulchriori, comparatur. Philostrat. p. 715. 
C. ed. Morell. XsiTTso-^ai Js aurn roosrov, ooov rouv olyaXixaroJV 
ol xaXol XEiTTovrai. Hinc Petronius Arbiter : Laterique appli- 
cat meo mulierem omnibus simulacris emendatiorem. Vid. et 
Ovid. Metam. XII. 398. Max. Tyr. Dissert. VII. Musgr. 

556. MSS. quidam ytarhziaa, non male. Cum dicebam, 
non ?nale, haud volui receptae lectioni, quam sanam esse 
sciebam, hanc preeferre ; tantum hoc dicebam, xaTSsio-a per 
86 bene Graecum esse. Sed Vir doctissimus et humanissi- 
mus (quem Aristotelis de Poetica libri interpretem esse 
suspicor) censet, xaTaSsivai dici tantum de rebus, quae a no- 
bismetipsis disjunguntur et separantur. Hujus igitur objec- 
tkrai sati.sfacere conabor. Cum Latini dicant, deponere, ca- 
put, corpus, laius, mentum, oculos, vultum, quidni idem 
Graecifl licuerit ? Si hujus usus rariora sunt exempla, id fit 
non propter veram verbi vim, sed propter eflfectum, qui 
plerumque consequitur. Cum Pandarus arcum suum su xa- 
rihr,xs TavuoodfXcvo;, ttoti yair\ 'AyxXivas, lliad A. 112. non eum 
e manibus omnino dimittebat. Cum Diomedis equi Eumelo 
proxttui instarent, sti 1 aurco ydp xs^aXar xaTa&sWs Trsrio^nv, 
lli.id ¥. 381. an capita sua abscidebant atque abjiciebant? 
Non opinor. Porson. 

558. Senec. A^am. 972. sive te jugulo juvat Mersissefer- 
rum, prabeo jugttUtm volens : Seu more pecudum colla resecari 
placet, Intriila cervix vulnus expectat tuum. Ovid. Met. 
XIII. 458. At tu jurrulo vel pectore telum Conde meo, jugu- 
liiniijiir siiiiul pectutque retexil. 

500. uTrfwr.s coaices quidam, quod deteriui cst. S&pe 



28 NOIVE IN 

confunduntur sjr^ciirti, eu7rps7:r,s, Ixii^nirs. Non male BUpra 
^(i(). sKTrqsTiEaTdrn conjicit Brunckius. PoftSON. 

.OCJ^. Merito Dawesius (Misc. Crit. p. ^17.; KLingium ridet, 
qui cx MS. Barocc. hiantem lectioncm oilr,fu> al\x%ros pree- 
tulerit. Nempe aT/xa-ro* supra x^omoX in versu sequenti Bcrip- 
tum librarii oculos irretivit. Pokson. Citat Kiddius ad 
locum Dawesianum, (ed. suae p. 390.) /K-ch. Pers. 507. 
"Oaris rayj.cra ir-vcv^ uTrippri^s-y filn. VlFg. A\n. IX. 580. 
Spiramenta animcc /cfa/i rnlncrc rumjut. 

5G3. Cf. Ovid. Fast. II. 833. de Lucretia : Tttm qmoque 
jam moricns nc non procumbat honeita Reepieit: /«<.<• eham 
cura eadeniis erat. Plinius etiam, Epist. IV. 11. ipsum 
Euripidis versum in narratione sua de Vestali Cornclia 
citavit. 

569. De more folia et florcs alicui, honoris causa, injici- 
endi consulendus Kusterus ad Suidam v. dxQoSpud. Adde 
et Pindarum Pyth. IX. in iinc. Miscr. Vidcas ctiam 
Scholiasten ad locum. 

574. el est ibis, non es. Porson. Hcsychius : el/xi, r. 
oo^ai. Infra. v. 1172. Trgbs rovo^e cT e7/xi, x^ Koyois atAsi^o/xxi. — 
Futuram hujus verbi significationem optime illustravit Kid- 
dius ad Dawes: M. C. p. 126. 

575. Xiyco conjccit Heathius, quod multo melius est ad 
sensum. Sed si unperfectum omnino retinere oportebat, non 
erant quod triumpharent augmenti hostee; cum legi posset, 
roiaV sXsyov u/xtpl or,s. Nodum solvit Morcllus, et, non monito 
lectore, edidit, rotos d[x$l or,s Xoyos. PoRSON. TOiaS' eXeyov dfXyl 
aris probat ctiam Ccnsor eruditus, [Montkly Rerictc. 17i)0.) 
sed Heathii conjcctura nielior. Deaugmento ab Atticis poetis 
nunquam omisso, vide Dawes. M. C. p. 168. ed. Kidd. ct ibi 
notata. — Conjicit Wakefieldius liyou. 

578. e7re'£eo-e pro nominativo habet dvayxatov, accusativum 
adsciscit 9rf/pta. Vid. Cyclop. 301« Sententia est : Deormni 
necessitas gravem Priamidis vt patru» mctc calamitatcm 
Zianc immisit. Mum l u . 

581. sqq. Milton. P. A. IV. 75. And, in t/tc lowcst dccp, 
a lower dvep, Still tltrcatcnin^ to dcrot/r mc, opcns widc, To 
w/ticlt the He/t I sttjfcr sccms a Hct/rcn. 

583. Sia&o^ov xaxov ilcathius, oialoy^oii xaxwv Musgravius 

conjiciunt. Utrumque bene, nisi mlgata essel optima. Idem 

ac si dixis.set, r] xaxd xaxoTj SiaSe^eTai. himilia >unt So- 

phocfis Aj. 866. rtoW 7r6vw txovov (pi^si. /EschyM Pers. 1046. 

Aoo-iv xaxav xaxa/v xaxo?>. Porson. Suppl. 7?. 'Aya:v oT a\\os 



HECUBAM. 29 

epyjErai, ybm yoois Atd^o^, ubi yootf recte Valckenaer. ad 
Phcen. p. 134. Androm. 786. xaxov xaxw Aia5o%ov. 

586. To $' av X/av TtaQelXes. Contra vero intemperantiam 
doloris sc. ademisti. to Xiav est vTre^QKn, exsuperantia alicitjus 
rei, ut in Nostri Hippol. 264. ubi Monkius confert Orest^ 
694. Phcen. 584. et monet ultimam rov X/av syllabam apud 
Atticos produci, -primam vero esse communem ; Porson. Praef. 
ad. Hec. 

587. sqq. Oppositio est inter agrorum et hominum natu- 
ram. Fruges quandoque e pravo solo optimae proveniunt, et 
in bono degenerant, prout diversa est cceli temperies. At 
inter homines bonus semper bonus, malus semper malus. 
Huc male referuntur Accii versus, quorum diversa sententia 
est ap. Cic. Tusc. II. 5. Probce etsi in segetem sunt deterio- 
rem datce Fruges, tamen ipsce suapte natura enitent. Brunck. 
Veteres Euripidem reprehendisse, quod Hecubam, fceminam 
et in summo mcerore positam, philosophantem induxerit, do- 
cet Theon Progymn. p. 4. Heins. laudatus Heathio : Tov 
Se *Kv^i7ri^r,v xa* a/XE/x^/XE^a, oti irapx xaipov avru 'Exdfir) Qt\o- 
co<Qe~. Beck. 

588. Aldus et Multi MSS. zvarot,%vv male. Coactum enim 
et frigidum esset xaqwov e 590. assumere. Callimach. H. in 
Dian. 130. KejvojJ ev (xev apovpa (pe^ci ardyjjv, ev Se yev&Xri 
Terpaito&ojv. PoRSON. 

591. ovVev aXko <n\r,v.~\ De solenni hac locutione vide 
Dawes Misc. C. p. 403. ed. Kidd. et ibi notata. 

595. Recte Porsonus post Brunckium eyj^ ye /xeWoi edidit, 
quia saepissime hae tres particulae in Sophocle et Euripide 
junctae occurrunt, yi roi n nunquam. — De sententia cf. Iph. 
A. 551. T§o(pat 3r' a\ Traibevoy.evai Meyx (pipovaiv e\i dperav. 

596. pdSoi Aldus. /xaSip postulat syntaxis, et ita plures 
MSS. Porson. 

597. Quanquam scio Euripidem paullo esse negligentiorem 
in iisdcm vocibus repetendis, hic tamen scripsisse eum puto 
(AtTfuiv. Elect. 52. PvccJ/xr/f irovr,pas xavoaiv avafxeT^H^evoi "Igtoj 
to avtppov. (To <TaJ(p§ov \'arv.) Sic et Aristoph. Av. 1005. Apol- 
lon. tvhod. I. 19A. Et sane si quid mutandum, nihil dubito 
(juin ptET^oJv verum esset. Nunc autem in vulgata acquiescd. 
Codicis Townleiani Schol. ad. Iliad.Z. 351. e\ r]ihi tt^ to 

fyvkdaaeatiai fj.r> IfxirlTTTeiv eii avrd' oTSe to y aiayjpov xavovt rov 
xaXw (Aabuiv. PORSOW. 

o!J8. Se n te n tia est. Et luec qvidem Jrustra ejaculata esi 



90 NOTVE IN 

mens mca. — Wo^euoe pro l'iiro%EuoE aecipit Ileisk. Simili sensu 
occurrit E^rjxovr/oa, Supp. 150. 

600. De voce Siyydvut et similibus omnino consulendus 
Monk. acl Hipp. 1442. (M<34.) 

602. Iph. A. 903 : Na.urix.ov SrpdrEUfA avapyov, xdirl roXs 
xaxots Sgaou. 

603. xqslaaajv itupos. Idcm proverbium, quo magnitudo mali 
significatur, extat apud Soph. (Kd. T. 177. Kpciooaiv, Supe- 
rior, sive violentior (juatu vt sujtcniri jiossit. Kurip. Supp. 
845, xqs^ooov r) \£%ai \6yui. Thucyd. II. 50. xpslooov Xoyn. II. 
64. eXtt^os xpsiooov. Similiter Ilerod. II. 118. Xoy« fu&ovfr. 
Itaet Cicero ad Atticum VII. 6. Opitiiotw violcntior. \ ide 
Herman. ad Viger. p. 574. ed. Oxon. 

604. Nonnullis in MSS r dyyos pro rsvyos legitur, quod 
pro glossema habet Brunck : et rsvyos de vase liquidum 
continente Musgravius effert ez lon. 1181. 

606 — 609. Parenthesi inclusos puta, et fid-^aoa, dyslpaox n 
junge. Porson. 

607. vuixtpnv vocat Polyxenam, utpote Achilli ante mortem 
desponsatam. Vid. Hygen. Fab. 110. Philustrat. Ilcroic. 

{). 715. Lycopbron. 323. Traditquoque Philostratus. Aehil- 
em ev ro7s unep rsraiv opxois inermem occisum esse. MuSGR. 
Ni//x(pnv r avu^ovy m. r. a. In ejusmodi oppositionibus gaudenfl 
Tragici. Soph. Phil. 534. doixov s\ooixnoiv. Klcct. 1151. fxr]rnp 
dfxrircuq. ./Escll. Pers. 682. va.ES dvass. 

609. ri ydp mo&co ; I )e liac formula vide "\ alckiurr. ad 
Phcen. 932. et quse Blomfieldius notavit ad JEsch. 1\ 
909. 

614. cZ oyr,[**ar oixcov. Interpretcr: () fa.stus ^cncris. Sic 
to rr,i olxiai oyr,fxa f Diodor. Sic. l/il). XIX. C 70. MUSGR. 

Periphrasis potius videtur pro simplici oUoi. Sic Aloe 

931. oyr,fxa Sopuwv. Soph. Phil. 952. oyr,fxa TTETgas. 

615. Distiiictionem incautus posueram non post tyuv, ut 
dcbui, scd DOSt xxKkiord r\ Sed xdXkiora suTSxvcvrars dictum 
est, ut (Atyiorov sySiorn Med. 1313. 7i\s7orov eySioros, Soph. 
Phil. 681« ttXcTcttov xdxioros. (Kd. C. 570. xdxiora ^uooslSsord- 

rcov. (Ed. C. 1190. Porsom. Duplicia comparativi forma 
occurrit supra 376. Hipp. 485. . llsch. Supp. 287. Soph. 
Ant. 1210. gus&contulil Blomfieldius ad /Esch. Theb. 670. 
Singulare aadas exemplum Soph. Antig. 80. 7ro\xbv sybicw. 
Bentleius autem affirmat, Atticos nunquam ttoXXov adverbiali- 
mmsissc, unde Porsonu » i %Qiw conjicit, et Parrhis 



HECUBAM, 31 

/xaXXov legere jubet. Occurrit tamen tfoXXov dfxslvuv et similia 
apud Homerum. Exemplum attulit Monkius ad Hippol. 
486. Cicer. Ep. ad Atticum XII. 38. Maxime liberalissima. 
Notissima est ista Dei Opt. Max. sanctissima appellatio, 
Most Highest. In itXslara subintellige TExva, ut Reiskius 
monuit. 

618. orsqivrss.'] Syncope pro ors%ri§ivrs»> Formam hanc 
et lexicographis et Graacse linguae rudimentorum conditori- 
bus omissam fuisse non adeo mirum, quae librarios seepe 
fefellit. Bacch. 1315. a> mdrsp, syu Si as arsQsiaa $su%o(x.ai. 
Male ibi Aldus edidit orsqn^siaa. In Phcen. 1263. optime 
Reisk. reposuit : ^iaaoXv orspslari ty$* Iv r\y»ipa te'xvoiv. Ut et 
Suppl. 794. scribendum esse monuerunt docti viri: vvv S' 
oqu oatyiorarov xanov, rixvcov (QiKraTuv arspsiaa. Hel. 95. ttcos ; 
ouri nou ou tyaaydvcp /3/ov orspsXs. Cf. Iph. A. 346. Iph. T. 460. 
El. 740. Brunck. arspivrss pro orsqsSivTss positum vult 
Beckius, ab inusitato oripco. N/xrjs - te ori^srai, npos r akysoiv 
akysa vaay^si. Hesiod. Sed melior Brunckii derivatio. 

620. t*/a<os x.sx.XrnxivoSf dominus vocatus. Theophrast. Char. 
X. suojypv rifjus. quem ad locum Casaubonus docet, ut apud 
Romanos superiores dignitate domini salutabantur, sic eos 
apud veteres Atticos rifxlas audivisse. Ammon. Sed Mus- 
gravio >.sy>.r^ivo<; hic abundare videtur, ut supra v. 475. 
Herc. Fur. 487. Soph. Elec. 232. 

6U2. Ald. et MSS. quidam xsXvos §' o. Sed hujusmodi 
particulis addendis, mutandis, delendis millies metrum cor- 
rumpitur. Sic mox 672. Harl. xowceY, qui tamen hic £' igno- 
rat. Ennium apud Cic. de Fin. II. 13. Nimium boni est, 
cui nil mali est, comparat Muretus V. L. V. 13. a Brunckio 
citatus. Porson. 

628. sTx(Azh\~\ Aorist. 2. vocis mediae verbi ri/xvco, seco. 

<)J 1 . xoivov idem hic significare videtur, quod d^orspov. 
Sensus est : Utrumque, et ex propria amentia, et ab aliis, 
iiuilum exitiale Trojam invasit. Musgr. Haec interpretatio 
>( •iiMii vix satisfacere potest. xoivov commune vel pubiicum 

Olficaie, ct pett cihXcov, cum Reiskio, auix<poqaiv intelligi vidc- 

tur, ita ut scntcntia sit : Commune malum exitiale e privmta 

Paridis, Amentia Trojam mvaiit, ei calamitas ex ca ia mita - 

libus Oria. Cf. v. (>~i ( .). infia. 

685. Xj/xoc'vTir, tcstc Strabone, fuerat latior eainpus, ad 

Bimoentem fluvium, loew certaminum uiter Graeoot et Tro- 

)«UOf< A.MMO.N. 



32 M)'I '■!■: IN 

639. avr,§ pHTas.] Ita Iph. A, 178. fiovxlXos appellatur Pari> ; 
Unde Iloratius Pastorem tum vocat, ()d. I. 15. 1. 

640. e*ri So§», xa» <p. x, e. /x. X'.] An^licc \crtas: IVith the 
conscqucnee qf uar, s/auitlitcr. and tlevastation. De hac 
praepositionis txl si^niiicatione vid. Matt. Gr. Gr. §. 685. 
/3. Cum levi crrore citat Hesychius : Mc\z$puv kvftmu twv 
o\'kuv a\ /3Xa/3a/. 

018. br,Xw anopav.'] Adjectiva masculina liaud raro pro 
femininis adhibentur, utpote duas tantum terminationes apud 
veteres Scriptores habentia. Hom. II. T. J)7. hnkus hvaa. 
Matt. Gr. Gr. §. 43G. 2. Videas etiam Thom. M. p. 11!). 
ubi, nostrum locum plane respiciens, htec habet : % Jnkvs oe 

650. Scholiastes ita interpretatur : ti Ivn ro fiovXr.ix* Tr,s 
ar t s xaxotyrnxov $or,s ; unde Fr. Jacobus legerc \ult. ri V av to 
x-zipta ant — Sed vulgatae lcctionis verba piasponift Scholiasi 
neque eum puto aliter legiase : ellipsin autem pro captu suo 
explere voluisse. Neque credo Xf//xa unquam nisi de per- 
sonis dixisse Graecos. Porson. 

651. ei$ei, cessant, silent. 

652. Elegantius scripsisset ad numeros, h xaxotai Srl. 
Hermann. 

654?. 56/xwv diro. Porsonus dedit 56/xwv vnzp. Vide ad 
v.53. 

660. vexgos masculino generc pro cadavcre sempor dicitur. 
Sed Ammonius, avr,§ ov% b tv%wv, Buspicatui legendum esse, 
vex^ov To^e, quooiam in v. vex§ov, ubi pro cadavere Bumitur, 
sem])er intelfigendum est eSt/a, ait, docente Boeio. Deinde 
peigii : H Favct mutationi etiam metrum." Imo hae emen- 
datione metrum corruit, nisi insupei transponas, tqos TloXv- 
fyvrts e/xol. PoRSON. 

(>().">. Bax^c^ov, furiosinn, fatidicum. De furore vatum 
vide supra ad v. 118. et locum egregium iEneid. (>. 1G. iqq. 
Ammon. 

674. vo/xoi /3axx,eibi, siquidem ulli sunt ita dicti, numeri 
Baccbii sunt, i. e. ad Bacchum modp peitinentea. 

Musgr. Aliquid fortasse inter fiaxyyem et ofiiov yqpovaffini- 
taiis existat, de quo vid. Blomfield. Gloss. ad. Eschyli Peis. 
895. necnon, ad Sept. Theb. 954*. — Quod Heathras affirmat, 
Veibum xxTa\yjia^iav tantum Gcnitivo jungi, minimc pro vero 
c>t habcndum. Ores. 94& xara-^^at aTivayfxov. Hom. Od. 
III. ytpuv 5' j7r7rr)XaTa Nfc'<JTa/§ Xigvi£a r' ovXoyjuTxs ti xaTr\p- 



HECUBAM. 33 

%«to. Plat. Euthyd. p. 28. ^avfxaarov rtvae. xoir^q^ Xoyov. 
Vide Brunck. ad Soph. Elec. 522. 

681. en:to%rioH,illucebit,xe\adveniet. Pausanias : &s eiria- 
Xsv r,fxif>a. p. 62. ed. Sylb. vid. etp. 139. Musgr. 

686. Constructionem verbi Kvpdj, invenio, cum Accus. 
Brunck. illustrat e Rheso 113. 691. Msch. S. Theb. 701. 
Beck 

700. Sic mi^a Senfo Pausan. IV. 5. p. 291. (471.) quod 
recte tuetur Facius. Porson. Iph. T. 819. ^avfxxruv itipa 
»^ Xoy» itqpaa) raV emefca. 

707. Ssoiroru lifxas. De hac, caeterisque Tragicorum peri- 
phrasibus, vid. Matt. Gr. Gr. §. 430. 6. 

710. e(p* olaitep k. r. X. Eadem lege, quam mihi Talthybius 
renuntiavit. Heath. 

714. moj fxeraareKuv ae pragfert Valckenaerius ad Phceniss. 
1327.(1377.) Sed particula minus recte omittitur, et amoa- 
reXuv ad sensum melius. E concione enim in tentorium su- 
um reverterat Agamemnon, unde Hecubam dimittere pote- 
rat, ut cadaver filiae tolleret et sepeliret ; nec necesse fuit, ut 
eam comitaretur, quod si facturus fuisset, dicere eum debuit 
rixeo fxerxareXuv ae. Mendose ixerxariWojv in Phcenissarum 
edd. quibusdam, quam disjunctionem non patiuntur Tragici 
Senarii. Porson. Brunck. 

716. enl oxrivaTs. Prev. monet esse juxta tentorium. Beck. 

7 1 9. Ivarnv ad Hecubam ipsam intelligi, imprimis vero ad 
Polydorum referri videtur. — Sensus est : Infelix Polydore ! 
(te autem infelicem dicendo, meipsam quoque infelicem dicoj 
(jiiid igitur infelix ego Hecuba faciam ? 

723. oovqri Aldus et omnes MSS. quod cum metro repug- 
naret, sensus jactura in oowri mutavit Morellus. Debebat 
saltem fovya. Sed recte Musgravius $v%ri, advocato Hesy- 
chio, oupeohat, oov%ea$oii. Eustathius ad II. B. p. 218, 19. 
eupiaKcroti oe j^ to oovpeoSai SvgeoSou. Nec magis mirum 
utrumque IvqsaSai et blvpea^at Atticis in usu fuisse, quam 
utrumquc xeXXsiv et oxeXXejv, fxopyvvfxi et ofxopyvvfxt, cum 

liKbufi non poucis. /Esch. Prometh. 271. Kal fxot rx fxh 
vapivra fxr, Ivpeah* a%r t . Male ibi elisionis, qualem nesciunt 
Attici, gignum apponunteditiones. Apudcundem Pers. 584. 
nietnim flagitat C^vphfxevotyepovres. In nostri Med. 161. 'Svpo- 
didit Brun< kius, quasi o ab ov elidi possct. Porson. 
atio in xXofa/, oKXa^cu ; ora(pls f ooratpts, et alia 
qiurdam. Bllftath. ad II. Z. D; 650. 46, Kara 7r\eovaofxbv 
rit o, fx th 'l\tvs yiy wn OiXff/T bfxoicoi tuJ xtXXw, oxcXXo/, xXo/, 

W)F,. I. ( 



$4 NO j i: IN 

*Xa£w, ox\d%oj. Sed verbalia -joi/g/xof, oovpfxa ct shnilia liun- 

quam o amittere monet Elmsleiufl. 

725, %kyoi uv wpo&tifjL&a, Sic Aldiifl et pleraeque edd. 
Scd £i recte duplicanl Brunckii membr. Brunckius edidit 

uKyos av tt. av. m.d<\ P0R8ON. De duplici «* vid. Matt. GrT. 

Gr. §. 599. et Herman. ad. Vig. p. 63£. ed. Oxon. 

7'i(>. Coilf. llipp. 345. « /xavnj ElpU Ta^avr, yvdvx. — 

731. efr ravrov r,x.zi<i. Solennifl apud Ti 
Orcst. 1269. Supp. 875. Hipp. -7^. ubi notata videas. — 
Ad H.\vciv repetatur ^»Xofxai. 

'. l)c Ellipsi prepositionis ti^os vidc ad Orest. (>'> (> . 
PORSON. 

7.J7. [j.ao-rc-vHoa, queerens; Metaphoraab infantibus sumpta, 
nutricis m.mnnas appetentibus. — 

739. Ridet Plautua Asinar. II. & « v . dEtatem velkn servire, 
Libanum ut conveniam modo. Quod notavit Vir. ius, 

Josias Mercerufl ad Nonium \. Merei, P< 

741. £7rapx.Hav Ald. Ct cdd. £7rapxcOiv MS. R< S \ quod. 

pFaeferendum videtur. a^tf <r»r occurrit apud Sopnoclem CEd. 

Col. 73. Ihcc^cks 417. Alteram formam apud I - non 

memini invenisse. Porson. Vide ad Orest. 791. 

7 1.J. llunc vcrsum sic convcrtit Enniufl apud Nonium v. 
Guttatim. Vide hunc meee in quemlacrumee guttatim cadunt. 

PoRflON. 

7 11. ro /xeXXov.] Quod/ieri debet. v. lon. 1002. Heath. 
757. [stud ys, quod mhil ad Bensum aut elegantiam i 
fert, omittunt MS5. nonnulli. Legendum videtur I i 

aXX», quod ct mclius (jii;rstioni respondet Supra ,,s 

rivos dvhpcuTrcov. Supp. 104. ov yxp dpyjrai 'I. 
PORSON. 

7()(i. Etecte Wakefieldius interpunctionem poat r ^ 
jufl8it. Hii;m\ 

7(11). ^iyi if alii, quod ai repom rabor. Comj 

Brunckiufl Terentianum: (Adelph. I\. 7. ft cupiai 

Salt/s, Servare prorsus uon potest hanc fanuliam. Aptius 
vidctur illnd Trabeas apud Ciceronem Tuac. Disp. I\ . 31. 
Fortunam ipsam anteibo fortunis meis, P< 

777. Alaus et fere omnea MSS. vp&ra twvIiauv ptKojv. S< d 
quoniam neutrum plurale adjectivi vqwtos nominibus propriis 
BUigularibu8 nunquam Bine articulo refertur, Brunckius rx 
Trpa : x ei membrania Buia edidit, duplici anaj minine 

offensua. Alii aliaa conjecturan obtulerunt, quas, ut frigii 



HECUBAM. 35 

aut pravas, enumerare nolumus. Porsonus irpuros &v pro 
irpoura, rcuv dedit, eo potissimum adductus, quod participium 
dv non subaudiri potest, ubi duo membra sententiae ita, ut 
hic, conjunguntur. Cf. Aristoph. Plut. 751. Vesp. 503. 
Pac. 633. 685. Haud dubio Trqcurx adverbii sensum in hoc 
loco sumere nequit. 

778. Xaficuv Trponrftlocv suscepAa cura pueri educandi. Hunc 
verissimum loci sensmn commendat Alcest. 1064. iyou }>i aa 
TrpofjLnSixv y iyj». AMMON. 

779. e\ pro eirei, sumendum esse monet Brunckius. 

782. Respicere Euripidem ad Pindari dicturn, vofxos V 6 
itxvrcuv fixoikeus, monet Wyttenbachius in Biblioth. Crit. Vol. 
I. Part IV. p. 35. Porson. 

783. Z&us rr/ap^a.] i. e. riyHfxehoc eivoti. MuSGR. §eol/s 
ny&s^tiu dixit etiam Noster Bacch. 1327. Elect. 5 79. Aristo- 
phanes Eq : 32. Bqirai ; ro irotov eriov ; rr/elyap heous. Porson. 
Eodem sensu usurpatur verbum vofxi^co. Eurip. Frag. 1. 
rourov vo/xi^s Z^va, tov£' r,you 3"eov. 

784. ^cufxzv eupiai*i\oi nihil aliud est quam opityfxev, disiingui- 
mus, c\jiv enim pro v. substantivo usurpari satis constat. 

Lsum igitur hunc esse dico : Quia leges habemus, Deos 
esse exisiimamus. Unde enim profecta esset constans illa et 
immmtabilis de bono et malo, de justo et injusto, opinio, nisi 

es essent alicubi, omnibus rebys et ipso Deorum numine 
majores? Jacobs. 

785. ocvO.hcuv. Markland. ad Suppl. 562. idem hoc monet 
esse, quod eo loco cus eU %yJ ekXouv vofxos, sine emphasi verbi 
compositi dvO.hcuv. Beck. 

788. Jlunc versum etiam adhibuit Euripides in incerto 
dramate apud Stobaeum ed. Grot. p. 165. Porson. 

?{>(). Ejicere hunc versum, et deinde legere vult !Sh re 
Wyttenbachiua, p. 3f>. Male. Refert enim siqUis alius acu- 

n ct ingeninm Euripidis. 1 [ecuba brevem et concinnam malo- 
rurn luoTum adumbratura imaginem, Ulyssem, (Agatnemnona) 
ne haec breviter exposita audire dedignetur. Pictoria 
autem exemplo utitur, (jui, ut totam tabulam visu compre- 
hendere possit, paulo longius ab ea regredi necesse habet, 
Porbon. J ico 

795. '• An legendum rrol fxere^oiyeii ; Quanquam corripi 

potesl syllaba, licel //.' pro poj ponatur," inquil Muagraviua. 

Imo //.' pro (Mt ponitur. Sensus esse ridetur: Quo meum 

pedem subducis; \. c. quo me eogis te sequi? Nempe \<j;\- 

mnon, rlecubae nolens annuere, nec tamen palam negare 



36 NOT.i; IN 

ausus, pedetentim a scona recedere conetur . Dunlei aci 
sativus nemincm ofiendet, nisi qui in Atticu poetia buepea lit. 

Excmplis tamen a Bninckio allati- ad I^chvl. Theb. 8.><J. 
et alibi, unum addo, Aristoph, Thcsm. 491. 2t§g£q$ /x' ryju 
rr)v yaari^a. Pokson. 

7!tf>. toixa. Confcrt Blomfioldius A&flch. Prom. 1045. Supp. 
906. Eumcn. 898. Chocph. 91*. Soph. Aj. 1239. Nostri 
Orcst. 756. 

799. Hunc locum in animo habuisse vidctur Quinctilianus 
I. 12. 18. illam (ut ait nonignobilis Tragicus) reginam rcritm 
Orationem. Non hunc locum, sed Ciccronis do Oratore II. 
44. in animo habuit Quinctilianus ; Cicero autom a Pacu- 
viana Hermione sumsit, O jicxanima atqve omni ma 

rerum Oratio. Et Ciccronis et Pacuvii vcrba citat Noniua v, 
Ftexamma* Nostrum respcxit Pacuvius. Porson. Cicero 
ad. Q. F. Lib. I. Nihil prasiabiKus esi, quam poue diccn- 
dotcncrc hominum ccctus, mcntcs alliccrc, roluutatcs impettt 
ct, quo velit, dcduccrc. 

805. Nihil causa? erat, quare Musgrsrhu «»' mo%/eet mal- 
let. 'Ew' alo^oIV sane est Titrpi conditionc, ui in Htppoly to, 
v. 511. quem afFert. Sed est ctiam propUr ot ad turjjia, ut 
in Androm. v. 1088. wcwv lii' aiu^oTs-. 'Aivxpd qus hic 
dicit, ad filiam Cassandram spoctant. 1 1 r k M ann. 

809. arivt TrXeuprig Ald. et edd. Aut oo7<ji aut TrXsvfoHi alii ; 
retincnt hi TrXs^aT?, illi ojfm. In Sophoclifl Ajac. 1:: 
vulgo Miyas $e Tr/Xzvgd; fiovt. MSS. plurcs mXtupcu. Bed 
recte MS. apud Brunckium, Btobeuf, ot Eufltathiufl ad (XL 
E. p. 1521, 51. habent TrXsvfd. Pouson. Yidc ad On 
213. 

811. Ilunc locum citans Scholiastcs ad Sophodb Ajae. 
520. hac nota pcrstringit, o $i ye 'EvpnrlSrt yM.orqp^ixujrara 
siaayti rr,v 'Exd&rtv Xiyovoav. Sod liao rc nihil oflenflUfl En- 
nius vortit : Qucc tibi in concubio rt rccundc cl niodicc inorcm 
geritj apud Nonium in v. modicus. Porson. 

Sl;>. xEiW^eyw Ald. ot, ut puto, omncs MSS. Sed odidit 

Brunckkua tuimi £e ov, vereor ne y.aorpoitx-n.uraia. Porson. 
%dqii dooopit Brunckium, quod dc Venerea vohiptate intel- 
lexit. Id nic tvvoiav 8ignificat. Hermann. 

819, u |)or B6 Bolun aliquando utinam significare dicit 
Viger. p. 402. ed. ()\. Sopn. CEd. T. 863. I 

tyipovri Moipx. — Nostri Andruiu. [008. ei lai^xojv rdfo Sr> xpai- 

voi. — Sflephifl tamen Biin Bensu optandiva/ conjunctum hab 
<|iiod post aliofl obsrrvavit Valckenser. ad. Pluon. 761. *»' 



HECUBAM. 37 

yip SfJLOt TOOYtvfe $60l $UVOCfMV TTaqa^stsV. OreSt. 1093. 1202. 

1575. 1609. Hipp. 1400. Alect. 91. 1082. Supp. 367. 
Iph. T. 1188. Elect. 66S. Ita etiam si adhibetur apud 
Latinos : Virg. JEn. O mihi prceteritos referat si Jupiter 
amios. 

820. xopcatffi.] Forte xopaiot, pupillis oculorum. Ideo mi- 
nus convenit xo^atot, quia in luctu comas tonderi Feminis et 
capita radi mos erat. Vid. Troad. v. 141. Musgr. Pro 
xofAocioi primo xopatot, deinde xvr\^atot conjecit Musgravius. 
Accuratior oppositio esset, si legeremus xuXoiot. Sed cum 
omnes MSS. et edd. tum Etymologus M. p. 26. 54. et 
Tzetzes Chil. I. 515. vulgatam lectionem confirmant. Est et 
alia ratio, quae xopaioiv excludat. Primo optat Hecuba vo- 
cem habere in iis partibus, quae natura vocem non habent ; 
deinde ut partes istae simul fleant et loquantur. At xo\ai 
cum natura ad flendum aptae sint, ab hac enumeratione 
abesse debent. Porson. Nihil certe mutatione opus. Ta- 
libus conjecturis semper plus phantasiae, quam utilitatis inest. 
Vide Valckenaer. ad. Phcen. 311. 

821. Hoc in loco Scholiastem non laudo, qui exponit, 
quasi optaret Hecuba Vocem in brachiis, in manibus, in 
comis, in pedibus, aut in Daedali artibus ; cum sensus longe 
alius sit ; optat enim, ut vel Daedali arte, vel Dei alicujus, 
haec ei contingant. Quare expono ; Utinam, inquam, hoc 
mihifiat, vel Dcedali arte vel Deorum alicujus. Barnes. 

822. Videinfraad 1135. Porson. 

825. 7[dpaoyjc Ald. et MSS. quod temere barbarum vocat 
Brunckius, cum sit analogiae regulis consentaneum. Non 
valde usitatum esse fateor ; occurrit tamen xdTaoyjz in Herc. 
Fur. 1181. Sed vide ad Orest. 1322. Infra 878. kria% 
Aug. 3. Porson. Omnino tamen lectu dignae Brunckii ob- 
servationes. Ita scribit : " Trd^aoys quid sit, nescio. Graecum 
non est. A napiyoj Aor. 2. est itapioypv, imperativus Tiaojdoys^. 
IV-i imperatmil <nd%sys. A Traployco autem Trd^aoys, 

iiridc famatui ctiam aor. 2. irapdoyjx. Frequentissime oc- 
CUrnint toys, a X*'>* X ^ T ^X S > ^^doysi. Sic sTrioyss, (AzrdoycS, 
vwooyjkf, irdpaoyj. nicni ost barbaries." Ad Orest. KJ22. 
I'<" ipee xd-noyz legendum ceuset in Herc F. 1182« 

830. oi xi eonjectura Musgravii edidit Brunckius. 

Por*on. Sed ndgata nulla auetontate mutari poteit, nec 
(ii i: mutationem requirit. OZvoaum de legibus justitiae, v. 

r. commemoratu intelligi possunt, qusb ita rds Awyxotf 



38 \OT.i; I.\ 

«5iw§»ffav, neeessitudines ord$nant t ut aliquis alioi sibi amic 
obtineat, aKos autem inimicos. — Cf. etiam. v. 836. infj 

N,j7. Senaus esl : Si modo appareat, ul tui causa pumatur 
Polymestor, 

840. e<tt»v yxp ri. For ui a ccrtain Matt. Gt. Gt. 

§. 1S:>. Obs. 2. 

844. srpo$ tzvtol, ad Jiccc, his ila c.ristc/ilifj/is. HEATH. 

847. oCk gffTiv av^d'v. Aristot. Rhet. ll.:il. Mox vokeus 
multi MSS. solenni errore. Arrian in Epictet. 11. 13. OCx. 
%an V ev ool nohEos wysiAwv dvrip. "\ eraua f .-t Senariu8. i' 
Videad Orest.389. 

863. xekevzovg* MSS. quidam; quod si GhraBCum i :. < I 
Doricum. Porson. 

865. (povea. Ultimani hujus vocis, quae ex Grammaticorum 
monito produci debebat, ter corripil Euripides, hic ct Elcct. 
604. "ioT. Quibusaddit V\ ad Moerin. }). 192. Eupho- 

rioncm apud Athenaeum XI. p. 608. A. Addo ipae Philemo- 
nem ibid. VII. p. 307. E. ubi xwrgf occurrit; vocalia 

enim elidi non posset, nisi c tur. I 

nonnunquam horum casuum duas ultimaa lyllabas, versu 
cogente, sicut genitivorum in I ts , in unam contraxere ; quod 
trionum gratia monuit Monkius ad llipp. 1118 (1113.) C t. 
Phcen. \)\o. 1165. 

868. /ots/^^o/xai, tninus vaUdum exutimo, Heath. 

871. yevsffSat tovcT t/xol Ald. ycvioSu edidit Brunckiu- 

membr. Per ellipsin fortaase dei ndi possel lectio vulgata; 
Bed, quoniam et alibi variatur, Iph. T. 589. Tr K). 

yzvicbco nunc admisi. PoRSON. intinitiwis liand dubio pro 
tciti.i persona imperativi oonnunquam adhibetur, subaudito 
verbo y^. 11. I. 285. TgoMts Vr.a^ i//.c-..,v i£ wmfMira ararr' 
awooYOvai. Conf. v. 286. Sedhujus ipsius formulas tria tantum 
exempla, quae Bupra memorantur, invenij in quib 

MSS. auctoritaa lectioni ysMht abunde favel 

873. TiXaff^affa Ald. ct MSS. Sed alt ra ionna. quae alibi 
apud Euripidem occurrit, melior videtur, ct ita Bnmckius. 
PorsoNi wfa&uaot, a 7.-. t per S w, propia- 

5. ouqixs A\d. ct plerique Sed oC^iovs Porsonus post 

Brunckium edidit, qui banc lectionem, m i \tticam. e 

membr. restituit, laudato Soph. Phil. 855. ubi ov^iu: «rXary. 
Sed . ijili. A. 341. 

I >e tiitu, i brmis j aifu antium i * 

quisitam vide Monkii Annotationem ad Hipp. 1 •'•• 



HECUBAM. 39 

S90. v£(pos. Ita Hom. II. IV. 274. vi(pos ws&v. et apud La- 
tinos ; jaculantum Nubes, Stat. Theb. IX. 120. Nimbus pe- 
ditum, Virg. iEn. VII. 793. 

892. Cf. Soph. Ant. 124. arstpavu^a Trupywv e H(pat<7Tov irsu- 
xdsvv sXsiv. 

894. Recte demum x*)Xt$' olxrgordrav pro vulgato oIxT^oTaTa 
reposuit Porsonus, quod cum constructionis rationi repugna- 
ret, tum elisionis i finalis in dativo singulari exemplum prae- 
beret : de qua vid. doctissimum Elmsleium ad Heracl. 693. 

898. xltivarai. verti debet spargi solet. Heath. axtivarai 
MSS. quidam. Anceps de hoc judicium : sednemo dubitare 
possit, quin xiharo male ediderit Kingius. Virg. ^En. II. 268. 
Tempus erat, quo prima quies mortalibus cegris Incipit, et 
dono Divum gratissima serpit. Porson. Conf. etiam vv. 250. 
sqq. 

900. Aut repetenda est vox sxsiro e versu prsecedente, aut 
intelligenda uirr^yjcv, aut simile quid, adeo ut %uarhv £?n iraa- 
accXu parenthetice sumatur. 

906. pu^fxl^tj. Constringo, Concinno. Metaphora a ver- 
bis desumpta quae in rhythmum rediguntur et coercentur. 
Blomfteld. 

907. dri^fxovas auya\ ingentem significant splendorem. Scho- 
liastarum inepta est interpretatio. Neque opus emendatione. 
HERMANN. Hesychius : driqfxovss, dpiaroi. — 

908. Levissima menda tamdiu servari non debebat s7rt^i(x- 
vios. Lege sTnospcvtov, e t verte, torum vestibus stratum. Por- 
SON. 

914. fjLovoTrzirXos.] YliirXos, teste Polluce, Lib. VII. de utra- 
que veste dicitur, cum superiore quam 7rs%i(36\aiov vel 1/j.driov 
vocant Graeci, tum inferiore, quam yjr&va, Latine tunicam. Jam 
virgines Lacamae irs%ifio\aiov quidem gestabant, yjr&va vero 
minime. (Schol. in liunc locum. Mimas Pythagoreus in Dis- 
sert. irspl xaKou x^ alaxqou.) Unde cum femora earum, ami- 
cnlis non tatis tecta, oculis hominum paterent, nudae incedere 
Plutarcho per catachresin dicuntur. Accuratius Euripides 
Androm. 59cS. ubi iri-ny.ot dvsifjJvoi suht togae illae laxae, quee 
unicum Lacamarum gestamen erant. Quid igitur dicit Tro- 
jana? nempe se prae festinantia superiorem tantum vestem, 
Doricae virginis ritu, induisse. Apollonius paria de Medea 

tradlt, Llb. III. hupas u)i'%£ to/JLOio NriXjTrts", oiiavos, ^Aovoyircjv 

quoque m imili re habet Diodor. Sic. I^il). XVII. c. 35. 
Couierre potest, qui plura cupit, Scholiasten Pindari in 

8 



40 NOTVll IN 

Nem. I. Antist. 3. Historiam Candaulii apud Herodotum I. 

i'. 8. MUSGK. 

920. Connectendum est bi constructione aircffxogrow* cum 
aireiTrov, v. 923. /J/ urbem respieii m desiviprw do- 
lore ; diris tum quidem detxwens Helenmm ei Paridcm. 
Misgr. 

92 1. Pindarus Nem. V. Antist. 3. To II m^ <nol\ vaos SXi*- 
<ro/xevov 'Aiei xiz/xaVwv. — Lbi Scholia>tes, irovs Vt&S to nr^akiov. 
Qusb interpretatio et liuic loco melius, quam Jlcathiana illa, 
convenire videtur. Musgr. Cf. infra 999. 

925. aivoTrapiv, /h/ntuostnn Puri/len : Auo7ra%iv, II. III. 89. 
Ammon. Sic etiam occurrunt aivo/xo§o$ et ^uo^oqos, infc/i.v. 
SuosXsvas etiam in Orest. 1372. 

929, o\^us scripsi, ut semper Attici, no oitys. Porson. 

937. Plato : mte ei$ to irgooSev «Sev irgofialvcov tw ^aXe9ra'$ (£e- 
fovn. p. 734. F. Musgr. 

940. TrpoxoTiTovT. De lioc verbo vidc ad Hipp. 23. 

950. Hic versus spurius videtur. Tolerabuior paullo vide- 
retur, si aut post 951 poneretur, aut hic legeretUT xav pro ev, 
ibi oux pro xouk. Porson. Recte tamcn Brunckius ad So- 
phoclis Electram, v. 480. monet, in hujusmodi locis casum, 
qui male adhibitus videtur, a verbo regi, quod is, qui loqui- 
tur, in mente habet, licet alio verbo utatur. Ita hic a\cus /x' 
t^ei ev Two"e ttot^oo Tv/x^ouoa est aiSou/xat ev TwJe tot/xo; riry- 
Xavouoa. Hermann. Vide Matt. Gr. Gr. §. 561, 1. 

951. Eandem locutioncm adhibuit etiam Euripides Iph. A. 
804. %ai§*, °v y<*$ o(&o7$ o/x/xaoiv <7* eV eitfo^'. Paullo dlY6fSUfl 
cst loci Sophoclci (Ed. T. 528. scnsus : 'E£ I^xtuv o" 8g&£v 
te xa$ ofir,s (p^svos. divcrsus etinn Ovidiani Mt t. !I. 77(1. 
Nusqucm recta acies, Pro intrepido rultn occurril apud Lu- 
camun IX. 904. Qt/i potuerc paH radios, ei Lunune recto 
Sustinuere /ficnt, quem mmis serviliter imitatur Claudianus 
Pra*f. ad III. Consulat. Honorii. Et EtectO flammai impt rat 
orejMrti. Haee addafi iis, quae vir Bummus Bentlehu congessH 
ad Horat. Carm. J. S. 18. Porsoi 

5. Destituit Wakefieldium memoria, cum tIs x$ iiX a% 
e/utfi Grsecum esse dubitaret, ef Bcribi vcllct x^' iX *** fe**« 
Facile %cl illud recordari poterat, x^' c ^ (3**-*i* W *C a *> ^'OTge- 

<£e5 a> MeveXae, Ke^oaXeW. Onnssnm in hae locutiouc -X* 1 - 
Soph. Phil. 646. Zth oe )r&M £ w&of fjutkior Ijqeu Hermann. 
Pra-i\it Elomerus Iliad. K. 13. et 85, Musqr. Vide Por- 
onum ad Orest. <>.">(>. 



HECUBAM. 41 

956. t/ x$^*» suoau d. &»*• Anglice, at7/?/, wherefore. 
Alcest. 530. Herac. 628. 641. 704-. Notanda autem est Dif- 
ferentia, interrogationis nota non in fine versus, sed statim 
post ti ygr^ot. collocata ; tunc enim Anglice vertendum, 
whafs the matter ? ut in Orest. 1568. Hipp. 906. Androm. 
883. Suppl. 91. Cyclop. 99. Idem valet ri x% s ° s ; Heracnd. 
95. Apoll. Rhod. III. 12. 

971. Virgil. ^En. III. 341. Ecqua tamen puero est amissa? 
cura parentis? Barnes. 

972. *%vQiu>s Ald. xqv(pios multi MSS. et sic edidit Kingius. 
Ssepe adverbia et adjectiva commutantur. In Aristoph. Eccl. 
283. ofiqiois pro 6fi%iw$ lege ex ed. Juntina 1515. et Suida. v. 
vTTaTror^iysiv. PoRSON. 

979. Inanem de hoc loco suspicionem mihi moverat, quod 
plerumque apud Euripidem, qui fraudem meditantur, a//,(pt- 
fioXw sermone uti solent : quem aliter Auditores, aliter Inter- 
locutor accipiat. Vid. Orest. 1321. Iphig. T. 1205. Helen. 
1216. 1236. Et sic ipsa Hecuba supra v. 969. Hujusmodi 
apt^j^oX/xv, quae utramque sententiam clare et perspicue prae- 
beat, frustra hic quaeras. Sed nimius fuerit, qui talem dx.pi- 
fciav ubique exegerit; sufficitque, ultimis versiculi verbis, 
ws al vvv i|Aoi <£<XeT, subesse Ironiam, clare ab Auditoribus in- 
tellectam, dum interea Polymnestori omnia simplicia et av$i- 
xaara viderentur. Musgr. 

987. Sic plerique MSS. Levi errore Aldus 'lXias. Hoc ad- 
jectivum e Steph. Byzantino recte se habere Brunckius 
o.stendit. Porson. 

! 9 l. Cnm vulgo olim legeretur, mktfKuv evto*, v xqv^ao 1 
hcP*} Valckenaerius ad Phceniss. 712. veram lectionem resti- 
tuit, 7T6^Xwv evroy v x.pv-^ac? e'x ejf 5 — ? H sic, non in principio, 
sed post aliquot verba collocatum etiaminfra occurrit v. 1248. 
t*.QQ$f,$ vmwow r, t» rf)S e/xr]$ e^eTr. HERMANN. 

994. Ita scribendum, sublata in iine interrogationis nota. 

MlSGR. 

999. Bene Heathius : "to nola hic significat funem quen- 
dam, quo vela navis attollebantur, demittebantur, et hac 
vel illac vcrtebantur. Hinc Xvsiv aroJa, et x»ve?v iroSa est vela 
faccrc. \ id. Eustath. ad. Hom. Odyss. E. 260." Musgr. 

1003. ls Ald. et >ic vel tU omnes prope MSS. Delent 

Brunckiu.^ et Beckius. Forsan avrXov ireouv, non E{X7rsouv. is 

avrkov tfxvtouv familiari propius est Sermoni : sed illud apud 

Tragicos usitatuin. Vide supra 60. 908. Aristuph. Pac. 139. 

II 3' vtv ii vyf'* v6moi mifjri fi<thos. The3in. 11.3o\ Yltotiv i{ 

roL. i. o 



40 NOY.L 1n 

ciJ>y,v x^ ya/xnXtov Xi%or. Quortim versuum prior e Nostri Bel- 
lerophonto, secundua ea Aiidromeda deeumtus videtur. Mux 
poteris quidem Legere c : x7r;-oe7, Bed melius Wr.iari, ut %\ vel 
ot«v subaudiatur. Brunckius qtri exwta retinuit, ezcides in- 
terpretatur: Hermannus, <jui ex7reo-e7 edidit, pro tertia per- 
sona capit. PoRSOM. Loeui bic Bane difficitiimus, et qui In- 
terpretea mire vexavit. Fortasse ita comtituendai est: Swo-eis- 

^X r/V J ^' S "^ TAX Ti5, Xep^lOf 6/X7TE0-CC'» Ef (ZVT. flt>.. ex7reo-ri <p. x. a. 

/3. 6x7r£0'ji cum Hermanno pro tertia persona accepto. 

avTXov cmn aXi/xevov conjunctiun niliil profecto, nisi mare, 
significare potest, nec aliter /EschyL Sept. Theb. 802. owtXo* 
(KfiKon significare docct Scholiastes Nicandri ad Ther. 646. 
nec alit< r interpreter apud Pind. Olymp. JX. Epod. ~. 

MUSGR. HesychlUS: "AvtXov. hxXaaaxv. 

100.*). uij.ioaoL<; /3/ov non est dfAt&sif fiin, sed vitam suam pcr- 
dens, C O tY tm ipeuS. OdyS8. XIX. 17. "0$>%z xev er SaXa/xov 
xaTa3cio/xai evrea ?raT£c>j-, KaXa, Ta /aoi xaTa oixov axr^oea xaTrvof 
dfxiposi. lliad XIII. JIO. oooe o' ufxspoEv 'Avyri yaXxzin xo%v- 
3-ftJv a7ro Xa/xTro/xevawv. Sic etiain Hesiodus in Theogon. v. 
G97. Alia exempla hujus verbi cum accusativo conjuncti 
multa vide in Misc. Obss. Vol. II. p. 204. seq. 'Afxiphiv ex 
txipos factum est, et proprie significat parte aliqua privare, 
inde omnino detrahere, perdere. Hermann. 

Polymne8tor duplici crimine tenebatur, aSixia* sc. et i azftzias ■ 
nam et hominum jura et Jovis hdspitafis nunKii cssde Poly- 
dori violavcrat. Unde et Agamemnon duplici nomine ulcis- 
cendum esse innuit ; v. 835. Kai /Sw^o/xa» S-ea/v 3' *vex', avooiov 
£e'vo?, Kai T8 Oixa/a, rrlvSe ooi 3«vai lixnv. Ait igitur Chorus : 
ubi contingit, cundon jusiiticc et Deii cssc addictum. cxitiale 
semj)cr iliud malum csse : sive, ut plenius elegantmsque a 
magno Hemsterhuaio redditur: ubi, id est, mqmo, vel, in 
quon eadit ct concurrit, ut ob crimcn eononissum simul ct 
humaniv justitice ct Deorum rindictw sit obuoxius, ac rclut 
oppignoratus. illi ccrtissimum cxitium imminet. Hunc sensum, 
inquam, reddunt verba, si pro « legatur «, i. e. otth' avfx7naiuv t 
in unum coire, coincidcrc, habetur Herodot. II. 49. Musgr. 

1016. dvappn^cu iav/hs, irrumpam vel disrumpam reccssus. 
dvd in compositis apcricndi notioncm habet, ut in dvolyu, 
dvairtTaoj, avie/xai. Aratus IMuen. (i.ii). Ntjoh dvap'pn%aoa (xiaas 
IxdrtpSt xoXuva^. Nonuus Lib. XXX VI. Nln fivSiwv (pXifia 
Tiaaav dvappri&tsv ivxtikvv. MUSGR. 

1018. iles. 'Av.ar, xx\i~c xxioor xa\t7. v. Iluhnk. in Auctar. 
Beck. 



HECUBAM. 43 

1023. Qprixot omittunt MSS. nonnulli. Sanissima est vul- 
gata. Idem est ac si scripsisset, xa^slkes ©^rixa £e'vov xa\ 
xquTsit. Hei*C. 820. Tvco yJkv tov "H/?a£ oTor eot uutco %6kos. 
Apud Athen. XIV. p. 641. C. Ogps tov cUTqdn^ov aiS r\Vus 
fitos ; ®pr)% £e'vos_vocatur Polymnestor etiam 757. 873. Saepe 
verba ad sensum non necessaria inculcant scribas, nec tamen 
raro omittunt voces, sine quibus sententiam bene procedere 
opinantur. Porson. 

1026. Exemplis, quas conduxi ad Phceniss. 1708. adde Ly- 
cophron. 1102. Tu^kaHs (xaoTeuoei X e % Gl *>(>ooocvths pu(pd$. PoR- 
SON. 

1035. xolt '{%vos t interpretatur glossa, o/xoiW tu> FjgvEt, Sed 
legendum videtur, ^ x&t 't%vos, ut \%vo$ simpliciter pro pede 
capiatur. Bacch. 1086. Ijpe§e V * ^ev chkivnv, <H S ,V IXN02 

auTOLis dpfiukutS" yufxvtioi Je Hksu^u o c nu-ouyu\oi l i. Catull. Nupt. 
Pel. et Thet. LXIII. 162. Candida permulcens liquidis Ves- 
tigia lymphis. (Nunc malim Kj tantum pro xut.) Porson. 
Locus Anglice intelligendus est : Crawling, like a beast, upon 
my hands andfeet. Saepissime \'%vos pro pede usurpat Euri- 
pides, quod monet Hermannus. 

1044. Quaerat fortasse aliquis, cur Polymnestor Solem prae 
caeteris Diis ad tollendam caecitatem invocet. Mihi verisi- 
mile sit, Orionis historiam Poetae animo hic observatam essc, 
de qua vide Lucianum ttc-oI o'U*. Theonem in Arati Phcen. 
322. Hygin. Poet. Astron. Lib. II. c. 33. Musgr. 

1051. dpvufAZvoS. Hesychius : dpvufAEvoi, dvTtxaTukkaooo^EVOt, 
dvTiTr^aooo^zvot, et mox dpvuTat, dvTtxuTukkdoosTut. Arat. 
Phcen. 637. ®r)pns dpvufxsvo^ tzivco %dptv Oivotticvvi. Sic lego 
pro xeivco. Theon. in locum : r,youv TTEptTioioufXEvos, dvTtxuTuk- 
kaooofAEVoS. MlJSGR. 

1057. ird o"t&/, nd fiaj, nd xdixylcu, G. quod si probas, insu- 
per transponendum, ut supra 1033. Haec verba junxit etiam 
Sophocles, Aj. 1/J37. Yl* (Zuvtos, r) tth otuvtm ; ubi HoT (Zuvtos 
recte habere videtur Brunckii codex, licet ceteri et Schol. 
ad 1273. 7t'h dent. Philoct. 833. tth otu9ei, ttoXoe fidoet. Nos- 
ter Alccst. 881. Ylo'i fiu> , Tir) otcu ; ubi ?ro7 otu Lasc. cjuod for- 
iMte ex Ttd depravatuin. n«r enim quietem not&t J 9ToT mo- 
turn; 7rd in utrann is partom sumitur, tit monuit Scnoliafltes 
ad Aristophan. Plut. 417. ubi hujufl dramatifl vrrsum 1033. 
cit.it. Sflepiflflime in hia et flimilibus terminationibua variant 
Kbrarii Bunl etiam loca, in quibua fere dubitea utrum 
flTflflfirrati Paufloaupra 1001. legi etiam |>< fcrt^. [ph. 



44 NOT.L [N 

T. 118. 119. o7roi accipiendum, quaateaaet txet^ Sttm, quo- 

modo in Sophocl. Philoct. (81. EfAjSoXS p.' oVio hiXeis dycuv, ? E»f 
avT>Jav, eii Tzpoupav, eif 7T^/xvav, bVoi ilxcrTa fxi/Xoj r*s ^vvovtxs 
aXyt/veiv. Sed sroi cum verbo eiva» conjunctum non tolerandum 
arbitror. PoRSON. 

1059. vrtKkcuv (pdgo; valet vclum contrahens. Sic oTeiXao-z 
XaZtpOS /Esch. Suppl. 731. areiXxvra tt,v oSrovr,» Clem. Alex. 
p. 810. A. ty)v o^rovrv (XTeTXai Lucian. Charon. Superest ut 
sensum declaremus, quo id dixerit Polymestor. Postquam 
ergo Troada_ aliquaindiu, ine obtemperans, insecutus erat, 
novus animum incessit timor, ne forte in Tentorium, ie ab- 
sente, redeuntes, puerorum cadavera discutiant. Mutat ergo 
consilium, et ad ea protegenda, Troadumque contumclias 
arcendas, reverti cogitat. Nautac igitur cum in portum se 
recipientea vela contrahere Boleant, ea metaphora, unde 
abierat Polymnestor, rediturum se indicat. Musck. 

10G1. xoirav non modo cubilc valet, sed, ut vidctur, etiam 
thalamum. Sophocles xoiVav V eyjn vepSev CEd. Col. 1778. 
quod Euripidi est negoe^oveia? — -"aXa/XH? Supplic. 1021. Clem. 
Alex. p. 160. B. ye\ojvr,s 7re7roixiX/u,evai xoirni xX»<Tia$e'r. Con- 
fer etiam Sophoclem Electr. 196. Nostrum Ilippol. 711. 
Alcest. 944. Musgr. 

1064. .eSwxev Ald. et MSS. pars. Sed mollius alii edojxev. 
Porro e§r,xev Lib. P. quod per se honum esset. Sed BUmtum 
est ex v. 706. Alterum confirmant Sophocles Electr. \>> 
Kai ^etfov dv^pojnoioi TAIIITIMIA Tr,{ ^voae^eixs olx Af_- 
POTNTAI Seoi. Herodotus I\ . 80« toio. Ve <7rapaxrojfA.ivoio~i 
£iiv<XH* vdfxas roixvra eTrmpua $iS«cri. PoRSON. 

1078. /xeXaSgov.] Yox Astrolo^is familiaris. Sic vnep Svr-- 
xh Sg (jic\d§pti. Nonnus \ I. p. 116. d-rripes oTntire Trdvres ew 
<-<Qeri()oioi /xeXa'S"§oi., Id. p. l!J~. ubi niia. I)eni(|iie dorepdcv 
XevfJLa, p. 111. MUSOR. 

1083. ^iyyvojard, subaild. e<7Ti pro £,v/yvojo~Tov, Suig. pro 

Plural. quod Baepe Graeci adhibent. Ita dx^eivd pro axSreivov 
v. 1216. infra. SaepiuB tamen rerbalia ita usurpantur. Soph. 

CEd. C. 883. dvexria. Antig, 677. dfxvvria, 678. r,o-<yy\rea. 
Sic apud Latinus, \ ir_. I _n. I. 667. Fratcr ut /Kncas 
pelagO tuus omnia circum Lif/ora jactcfur, odiis Junonis 
ini(/urr nota tibi. Vid. M.itt. Gr« GrT. §. 1 I >. 

I0S1. Aldus et MSS. ^ojr.g. Alteram formam reposui ob 
metrum ex C. qui &*< habet, _ed o eadem mann Bupraacrip- 
tum. Skpiis cum Brunckio prhnam in &** corripi poi 



HECUBAM 45 

contendat, judicio suo fruatur. Incertus Tragicus apud 
Stobaeum, p. 483. ed. Grot. Oj/Sev ydp akyos, olov r\ TroXXyj £orj. 
Sic etiam adjectivo Qobs utebantur. Porson. 

1086. XeXaxs, Sonuit. a \r\xco verbo inusitato. Infra v. 
667. Blomfield. 

1088. Uftey Ald. et MSS. Sed ^ev Etymologus M. 
p. 439, 1. Nempe pro rioEi(j.Ev, ribsiTE, ylsioav Attici contracte 
dicebant yofAsv, $ote, r^oav, quas formas multis locis restituit 
Piersonus ad Mcerin. p. 174. et Addend. Porson. 

1097. Subaud. Mo\ov, cujus vocis Ellipsis haud est infre- 
quens. Exemplis a Monkio adductis ad Hipp. 358. addas e 
N. Test. Matt. xxiv. 8. Mark ix. 37. John xii. 44. Philem. 
17. 

1111. v7ro7TTos active. ^Eschylus Prom. 890. rofr 7rE$apaioiS 
xTU7rois IltaTOJ", Tivaaacov XǤi 7rup7rvoov $i\os. Soph. CEd. C. 1031. 

'AXX' Eah\ OTCO OU TTiaTO^ U)V EiSpaS TCtSs. Trach. 446. "CioT 6? Tl 
TCp Vw TXvSpl TY\0*E TY) VOOCO Ar)(p3"EVTt fX,EfX7tT0S s\fXl y XapTa fXaivOfXat. 

Vide Phcen. 211. et adde dfAQtTrXrixTcov. Sophocl. Phil. 688. 
Porson. Adde etiam xoXu7ttos Soph. Antig. 1011. ttiotos 
Thucyd. III. 30. et marx iterum /Esch. Pers. 55. 

1 129. Sic codices omnes recte legere, et frustra se torquerc 
Musgravium in versu emendando, monet Brunckius, qui lo- 
cum ita explicat : xsgxidos nomine simul radium, simul ipsum 
u^aofxa designari (Steph. Thes. Indice, col. 1198. F.) ut iotos 
textorium instrumentum et telam notat. Rem autem ita se 
habere : partem captivarum mulierum artificiosam texturam 
et colorem pallii Polymnestoris mirari se simulantes, id ab illius 
humeris tollere et ad radios solis conversum oculis lustrare ; 
alias ad conspectam hastam seu spiculum Thracicum obstu- 
pescentes teluin e Polymnestoris manu sumere et hospitem 
yufxvov T&svai ^t7rTuyja OToXiof^aTo^. Additas Voces touoISe 7TE7t- 
\ou; interpretationis vice ad declarandam illorum significatio- 
ncm xspxio* 'HScuvris xsqos. Beck. 

1190. u7r % auyds Xsuoauoxt.] Plutarchus Op. Mor. p. 822. 
aXX* |V auyds Ssco. Ibid. p. 1 107. utt auydi lix7rTu$,as. MuSGR. 

1131. xdfxaxa. Ilastam. Vide ad Phceniss. 1418. 

1132. AiVtvx™ oToXiofjia, pallium, et hasta. In Suppl. 
\. 861. Aaiov Vs ria^aXov eo-ToXio/xEvov ^opi. HERMANN. 

1195. yivoatro Ald. yivoiTo, quod paullo melius est, habent 
quidam MSS. Siquifl tamen discipulorum meorum non in- 
tclligit, quid mI>i \cliut tcuebricosa ista verba, auod paullo 

lm$ 0ffj mc liabcat. Rem tritam nimis ct vulgarem for- 



II NOJVi; IN 

tasse quibusdam annotare videtur ; axx' hfxojs t\pr,a£Ta.i, Scilicel 
in ipsis Grammaticea elementta dooemur, neutra piwalia 
vcrbo tingulari gaudere, mox vero hanc regulam complures 
exceptiones admittere. Quantum equidem judicare j^ossum, 

veteres Attici hanc licentiam, si Bcilicet liccntia appellanda eet, 
ut plurale verbum neutro plurali subjicercnt, nunquam usnr- 

pabant, nisi ubi de animantibus ageretur. Sed si plurale 
vcrbum sine discrimine adbiberc licuisset, an credibile 
tani commoda licentia tam raro abusuros ? Occurrcrcnt tum, 
opinor, plurima hujus usus exempla, quae per metrum rcfin- 
gere nttllo modo possemus. Nunc pauca ea, quae occurrunt, 
generalem regulam singulari sua ratione stabiliunt potius, 
quam convellunt. Recte dixit Kuripides Herc. F. 47. rU\a. 
/utri Sdvcoai. In talibus vero locis, qualis est is, quem prae 
manibus habemus, pauUo meliorwn puto numerum singula- 
rem, si probent codices ; sine codicibus nihil mutandum. 
Porson. Quarc, certe non videmus. Vide autcm Matt. 
Gr. Gr. §. 291). et ipsum Porsonttm ad Orest 6! 

^iccbQy^ouaw Ald. et plures MSS. mendose. Ncc tamen 
nimis numerosa est vulgata lectio, quippe qtta? omni ca?sur.i 
careat, quod apud Euripidem valde rarum est. Legendum 
puto o^iaboyjzis T* a/AEipcivaiv %e§o»V, ve ^ dfAeifiovTai, quoruin 
utrumque aeque usitatum est et sensui commodum, utrumquc 
facillime in dixzifiovoai corrumpi potuit. Non dccrunt forta 
qui vulgatam lectionem eo nomine defemlant, quod verbum 
cum participio conjunctum vcrl)is cst duobufl per Copulam 
conjunctis elegantius. Hanc objectionem paucis infra ad 
1155. attingam. Porson. 

1136. VidcMonk. ad Hipp. 118. (446.) 

1143. %wov Ald. et MSS. Yide ad Phrrn. -153. Po*s 

1144. Heath. vertit : Qnorf vcro erat extremum exitium, 
cxitio majus &uiddam i petpeh uvet uni atroeia. \\\ 

1155. Vulgo, 7) vvv \iyuv gTTiv ris, r) /xeXXe» \iyeiv. Brunc- 
kius r»r earw e membr. t\s omittit MS. Kcg. Soc Porsonus 
dedit ex Stobeeo Grotii, p. 308. r) vDv XeVe» t»*, r) vaX»v /xeXXe» 
\iysiv, eo adductus, quod non raro accidit, ut vox ttoXiv, vel 
perderetur, vel corrumperetur. Wakcficldius autcm legen- 
dum censuit, r) vvv \iycuv sar r) TraXtv /uteXXe» \iyetv. w Qu\ 
hanc praeferunt," inquit Porsonus, " tribus potissimum argu- 
mentis fortasse nitentur. Prima quod pronomcn t»s inutilitcr 
abundat ; dcindc quod ab ttno codice abest, in altcro sedem 
mutat, quac res ambas sttpporitUH fidcm facinnt : quod 



HECUBAM. 47 

denique periphrasis \iycov sonv elegantius eU quam simplex 
Xayei. Sed de primo observandum est, librarios saepissime 
ea verba omittere, quae salva sententia afutura credunt, et 
cum tis vix unquam sensui sit prorsus necessarium, id hanc 
sortem prae ceteris plerisque verbis expertum fuisse. Sopho- 
clis Trach. 3. supra citavi ad Hec. 3G7. Sexies repetit ns 
in tribus versibus Philemon, p. 358. Noster Orest. 1211. 
QuXaooE S' r\v Ti$ itp\v TsXsurr&ri <p6vos, A H %u(AfAa%6s ris, 59 xa- 
aiyvnros nargos *E\§u>v es oUovs (p3"Y). Aliquando, fateor, hoc 
pronomen sine causa, addidere scribae, ut in Aristoph. Vesp. 
11. Kapcoi ydo doricos (tis) s7rEarqa.Tsuaa.T0. Sed multo saepius 
aut ejecerunt, aut corruperunt. — Neque est quod quis arbi- 
tretur eo pronomen spurium esse, quod locum mutat. Aris- 
tophanes in Acharn. 568. EiV sori ris Ta^ia^xos, n GToamyos, 
r, rsiyoyAyps dvrip, fionSnodrcu ris dvuoas. Sic olim editi. Sed 
Brunckii et Invenizii MSS. e\'te ns sari. Aut igitur primum 
ris expungamus, quia sedis est incertae, aut secundum quia 
male repetitum ? Minime gentium. — Postremo, erunt for- 
tasse, qui Kiycov sanv elegantius putent, quam simplex \syei. 
Pars elegantiae non minima est ipsa varietas : et quatenus 
hanc assequitur oratio, hactenus sane jucundior ad animum 
et aures accidit. Verum nihil tam reconditae aut eximiae 
elegantiae haec varietas habere mihi videtur, quin eam libra- 
rius paullo doctior in alterius locum substituere posset. Hoc 
exemplo non dissimili illustrem, quod in nota ad 1135. pro- 
misi. Elegantius est participium cum verbo, copula omissa, 
conjunctum, quam duo verba cum copula conjuncta. Recte 
igitur, opinor, cum Brunckio 565. edidi, xouwrouoa pro v.oy < n- 
tsjv re, unde legendum in iEschyl. Pers. 1059. Kai arioy 
dodaacov ETTifioa ro Mi/Jiov." 

1158. ds\ Stobaeus. Recte hujus vocis penultimam com- 
munem esse statuit Piersonus ad Mcerin, p. 231. Porson. 
Primam corripit in /Esch. Pers. 639. Agam. 55. Soph. CEd. 
C. 1707. Saepius tamen prima producitur. 

ds\ ^vvrvy^ojv. Anglice, Whoever happens to be with 
thrm. Notat Blomfieldiug ad /Esch. Prom. 973. hanc vim 
T8 'Ati apud Scriptorei Atticos, praesertim oratores, frequen- 
tnsiffiain esat, ssepioa tamen minus perspectam interpretes in 
eiiolmi dm 

1 100. fj.ifM^%i habet SiobaDus Grotii, melius ^cV^ ceterae 
(•(lifioiii , eerte Qamii prima, qua utor. Sed /x-c/x^ di- 
midia licu», quod nullo modo tblerari potest. 

Kecte dicitur fJL-n fM-ifx^ov^ fxr\ fxifx^n, non i OC ti dicitOT fJ*r\ 



|8 NOT.L i.\ 

/Ae/x^» Levis error in Aristoph. Av. 1533. 'Y/xeIV K fxl 

onivbr^i, j>ro o<nivdeo§e, ct i ti Kurip. Ipli. A. 1130. /xri xa/x»r^ 
XiV^v pro fxr) xoifxris, omncs editores nigit. Jam /AE/x^ai, non 
estillud quidem prorsus solssoum, eed adeo rarum, ut similia 
ex paucis tantum loeis, eaque ut singularia, enotarint Gram- 
matici. Porson. 

1 161. Kestitui utcunque mendosam Aldi, et omnium MSS. 
lectionem. oiJSev i\a Musgravius, quem Bequitur Bruiu-kius. 
al /xev ovk edidit Beckius. Fortaaae Baimi eal hic veraua, et 
legendum in scquenti, cum Reiskio, tuiv xaX£v. Utut hsec 
sunt, liberam eligendi potestatem lectoribus reliqui. Reis- 
kians emendationi non male objicit Hermannua, nmkn de 
femina vix dici, nisi cum ad corporis dotes spectat. Quo- 
circa hodie malim, parte Musgraviame conjectura? adsumta, 
legere, 7roXXai yd%' a\ /aev ovoh eIV eVi^Sovoi. Pronomina easpe 
sine cauaa ejecere librarii, Bsepe sine cauaa addidere. Kecte 
■n^ds, quod exciderat, restituit Brunckius Sophocli Electr. 
L403. Male Invernizius e MS. Ravennae edidit Aristo])h. 

Nub. 1458. 'HfjLiHs 9roi8/xEv tzv^ ExaffTO^', ovTiv' av Yvufxiv, 

pro *Ae1 TroiviAtv, quod satis firmabit ejusdem fabul&a vereus 
1282. Nec spernendum puto ^yJds pro aXXus supra 484. 
Porson. 

ETTitp^ovo», ctdpancUs. E7r/(p$ovov, reprchcnswnc dignum, Hip- 
pol. 497. Schol. Thucyd. ad I. 75. avE7r/<pSovov, aptf/xrTov. 
ldem ad I. 82. aveTTifpSovov, a\J>oyov, dfj.uy.r)TOv. Mu&GR. 

1160. ca3-§a proprie dicuntur fictilia, qoas inter coquendum 
riinam egerunt. Hinc Plato Thea*teto : Siaxfouwra, urt 
vyils, eite ffaS^ov (pSiyyETai, p. 131. 1). Idem Philebo : 'ir-r), ti 
oaSphv e%ei, ftav 7n^ycpouojfAiv. \ ide et Suidam v. Tlupoppzyis. 
MUSGR. 

1173. Ald. 7tw$ (pff$-, et sic plures. 8ed Brunckii membr. 
oV $r\s quod reeepi. Simillima orationis converaio in Sophocle 

(Ed. Col. 1354. Porson. 

'A^aift/v 7rovov aTiaWdoouv SitXouv, pro 'Ay^aihS itdvov aVaX. 
SittXS. Vide Matt. Gr. Gr. §. 331. b. 

1187. x.a§iv 3-Eo-^ai, vel ri^toS-ai, vel etiam 9-Eivai dicitur 
gratiam m aUquem conferre, Elect 61. 'YLZifiaXi /x* mwv, 

p^a^iTa Ti9"E/xEvy) ttooei. liarch. 677. Xdpiv T avzxTt ?£fAI*. 
Dixit Herodotus VI. 41. Soxeovtes - %z^tz /xEyaXrjv xaTaS^jaEa- 
Sa<. VII. 178. %zpiv dSdvaTov xaTt^EVTO. Blomfiei.I). 

1 190. Cum m milln ampUus vii<c foriuna v er s are mu r , Con- 
fer Plueniss. 1281. lon. 1 469. Misgh. 

1191. Vertenduni cum Hermanno, Eamque rcm urbs ab 



HECUBAM. 49 

hostibus incensa fumo prodidisset. Ka7rrZ defendit Abresch. 
ad ^Esch. I. p. 350. 

1193. (pavris G. N. quo admisso &s esset pro Iva, Porson. 

1195. <pr>s, fateris, hoc est, diffiteri non potes. Quare 
nihil erat, quod scholiastes poetam incogitantiae argueret, 
quia Polymnestor de auro nihil est locutus. Ita enim ista locu- 
tionis formula capienda, non quodjam dixit aliquid de pecunia, 
sed quod interrogatus diffiteri non posset. Beck. 

1200. x^ fxriv rpitywv /xev iraltia y as a MS. Reg. Soc. non 
male, si alii consentirent. Ad lectionem R. alludit et M. 
TraiS* us a lygr,v. Sic ordo verborum planior fieret, neque 
ista particula otiosa esset, quam toties post ^ fxr,v, a fxrw, 
xalroi, et similia, sed intervallo interjecto, addunt Attici. 
Vide ad Phceniss. 1622. Porson. 

1214. Valckenaerius adPhceniss. 207. ra%pr\ora legi censet ; 
sed verba satis manifeste ad praecedentem Hecubae orationem 
speetant. Per %%nora irpdyfAara Heathius intelligit justi ho- 
nestiquce rationes, quce pro Hecuba militabant. 

1225. Vulgatum fuh ao\xEiv recte Brunckius in /xrj 'SixsTv 
mutarat, quanquam is vulgatam scribendi rationem defendit 
ad Soph. Philoct. 760. ifechylus in Eumen. 86. "Ava% 
"AttoWov, oioSa fXiv ro fxri *£ix6iv. 668. (p6(3o{ re ouyysvriS to (xr\ 
*5»Xc?v Hyrioti. xar r,fj.aq x^ xar sutpgovriv hfxuis. 746. Xo fxr) 'SixeTv 
otfiovres ev StaigioEi. Hermann. 

1241. Idem vaticinium alibi dederat Euripides apud Plu- 
tarch. de Is. et Osir. p. 379. E. 'ExdrnS aya\fxa <pwo(poQpu 
xucuv eoei. Quem ridet Aristophanes apud Eustathium ad 
Od. r. p. 1467, 35. K) xuoov dxgdyoXos ^Exdms ayaXfxa 
(pcucQoQov yzvrio-ofjLai. Porson. Vid. quomodo Hecuba in ca- 
nem sit conversa, ut et omnem hujus fabulae poeticam His- 
toriam, Ovid. Metamorph. L. 3. Fab. 2. Locus inde dictus 
Kuvoaanfxa, sive Kuvos rsr)f*a. vid. Jul. Polluc. L. 15. c. 5. et 
Strabo. Geogr. L. 13. et Troica. Beck. 

1243. De Oraculo hoc Bacchi vide Herodot. VII. 111. 
(ibique YVessel.) et Macrob. Saturn. I. 18. Musgr. 

1246. (Sfoi Ald. et MSS. quod manifeste mendosum. fxopov 
Brunckiufl ct AmmoniUa in textum iutulerunt. Sed fxopos 
apud Tragieoa plerumquc moriem flignificat. Melius igitur 
videtur Muflgrmviua coujceisse 9roT/xov, quod coufirinat eadem 
varietate lectionii apud Sophoclem Antig. 83. P0R8ON. Sane 
bavZoa tx7r}.r,iu> jSiov ridiculum, Zfioa ExrfKr\ooj fiiov tautologicum 

foret: led neutruin horum cst, si ^vSraoe bavHoa, et tvSdSa 
^uioa, IxnXriocj f&fot dicitur. Hi.kmann. 
yoi.. 1. u 



50 NOTiE 1N HECUBAM. 

1247. Continuandus sensus est cum v. 1249. ut sit rufxfiu 
aa> ovoixa x\r,§ri<JZTou KuvU arifxa. Quod in vulgatis legitur, 

ovofjui aov, historiae adversatur : non enim Hecubae nomen 
tumulo inditum est. Musgr. 

1248. r\ n Ald. Ingeniosa est Reiskii conjectura, r> ruyr\i 
l^ris iqzis ; Porson. Sed vide ad v. 992. 

1252. dTiii:rua\ Veteres, cum aversabantur aliquid, in si- 
num despuere solebant. M Despuere, idem quod spucrr, in 
primis deorsum ; symbolum erat deprecantium et abominan- 
tium aliquid." GesneriThes. Ling. Lat. Theocr. Idyl. VI. 39. 
\Q$ fxr) (3aaKavQa> Se, r%U tti e/aqv Xnrvaa xoXttov. Ita etiam Idyl. 
XX. 12. Sopll. Antig. 653. \AXXa r.ruaas uazi ri ou^fxtvr). 
Tibull. I. 2. 9. Despuit in molles et sibi quisque sinus. et 66i 
Ter cane, ter dictis despue carminibus. Plura congessit 
Blomfieldius ad yEsch. Prom. 1106. Monkius ad Hipp. 610. 
(609.) Xoyov vel /xuSov suppressum censet; conferens Iph. 
Aul. 863. fl<£? ; dr.iTiTva, u yepaie, /xD^ov. Helen. 664. 'Atteti- 
rvaa fxtv Xoyov. Plaut. Asin. I. 1 . 26. Teque hercle obsecro, ut 
quce locutus despuas. 

1254. Facile quis pro yJh itu conjecit ix-n 7tote. Sed t*r\ mu 
eodem sensu Attici per Xiromra quandam aliquando usur- 
pant. Sophocles Elect. 403. O* lr,Ta' /xtjtto» vov roaovS eiVjv 
xevyj, quod citat Suidas v. xeveov. Porson. Vult Hermannus 
ixrniws. Hesych. y.r\7rui, /xtjttote. /Esch. Agam. 1262. Ouk, 
eiVe§ Earai y\ dXka /xrj yEvotTo Ttus. 

1255. Porsonus xaurov yz edidit, quod certe melius ad sen- 
sum est. 

1256. t» pro au E. quod notandum est, haud probandum. 
Similis comminatio in Hel. 1638. quem locum, ciun sit paullo 
corruptior, plenius adscribam. \A£x°W<^' «g\ ** x^aTw/xEv. 

Uaia o§av, Ta o ekoik h. IvaT»7avEiv E§av toixaj. JVtejve, avy- 
yovov Se artv Ou xtevek r)fxuv bkqvtuv, dW* e/x\ u<i u^o ^ta7roruv 
ToTcri ytvvaioiai JnXoij EiJxXEEJTaTOV SaveTv. PoRSON. 

1259. Kecte vulgo dXysis axnwv ; Brunckius et Porsonus 
qua causa signum interrogationis deleverint, non capio. Vide 

V. 1232. Hl.KMVNN. 

1261. PoeiMB ratio nota fuit apud Gra?cos Romanosque. 
Odyss. XVIII. 84. Iro minantur proci, se in navem nigram 
illum conjccturos, et ad crudelem Epiri regem, Echetum, 
missuros esse. Apud Sueton. Titus dclatores et mandatores 
poeiue loco in asperrimas insularum cvcht jussit ; c. 8. Am- 

MON. 

hrctrt: finis. 



NOTiE 



IN 



ORESTEM. 



NOTiE IN ORESTEM. 



Vers. 1. Hos tres priores versus sic convertit Cicero, Tusc. 
IV. 29. Neque tam terribilis ulla fando oratio est, Necfors, 
neque ira ccelitum invectum malum, Quod non natura humana 
patiendo ferat ; quae pleraque adoptavit Grotius in Stobaeo 
suo, p. 408. In primo versu male Ciceronem reprehendunt 
Muretus Var. Lect. VIII. 16. Leopardus Emend. VIII. 21. 
Ii t scilicet, reddunt, Nihil tam terribile est, ut verbo dicam f 
quod esset, o/r eItxcTv %i:os (qui pedestri sermone esset, Nihil 
tam terribile dici potest (Vid. Blomfield. Gloss. ad ^Esch. 
Pers. 720.) Sed fors non bene exprimit 7rd$o; f et in tertio 
versu debebat potius, Cujus onus non tollere cogatur humana 
natura. Porson. Musgr. Cf. Soph. Ant. sub initio. 

4. Hunc versum male ceperunt quotquot sunt interpretes. 
'OvEtSi^w et hic et v. 85. significat efferre, amplificare oratione. 
Sic et Herodotus VIII. c. 143. ucre ov^ev $iri tSto ye oveio\'£e»v. 
Dio Chrysostom. p. 321. D. Ed. Morell. ov% o Xoyor avro 
6?oveiJ/§6«. Sensus est : felix ille ; quem cum felicem appello, 
non nimis magnifice defortuna ejus loquor. Musgr. 

5. De Tantali pcena alii alia narrant. Plerique cibum el 
potum semper prope adesse aiunt, quae quoties gustare cona- 
tur, labia ejus vel manus effugiunt. In hoc Odysseae vulgatas 
editiones sequuntur ; sed istum locum ut spurium ejecit Aris- 
tarehus, testante Pindari Schoiiaste. Et profecto videntur 
omnia igta Od. A. 507 — 626. poetae opus esse Homero re- 

antiqui tamen. Scholiastcs ineditus ad Od. A. 
56* . yoasofTiH ^X^ T0U > u $ swvv h ptev aZhiS e^c $6(jlov aV&or s\'crat. 
idemad ^>02. thtov Imh 'Ovo/xax^iToi/ mmovri^txi Qaalv. ^SernTai 
$*'. Qupd N i~ Onornacritus ideni est, quem Ilenxlotus VII. 
6. narrat in «xilium ab I lipparcho actum, quod JVIusaei ora 
cula interpolarit, projecto jam tum hi< % locua io quibusdam 
Hotneri exemplarHHU exstiterii neo N<m inficioj 

eouidem, Pai hoi ut genuinoi iaie. Std 

7 



M SOTM IN 

ejus auctoritai eo minorii est in hujutmodi qusestione, quod 
ctiam hymnos, qui lub Homeri nonune feruntur, pro genuinis 
ag r novcrit. Poetii tainen ab Homeri atate proximis ignota 
esse vidctur hsec historia. Archilochus enim, et Alcaeus, 
Aclman, ct Pindarus, (Olymp. I. 91. et ibi Scholiast.)*Tan- 
talo rupem impendentem narrant ; quos et Euripidem secuti 
sunt Plato, Hyperides, Plutarchus, Antipater, Hierocles, 
Sopater, Libanius, et incertus auctor apud Suid. v. ctteioV,. 
Lucretius III. 993. Nec ?niser impcndens ?nagnu?n timet airc 
saxum Tantalus, utfamaest, cassa formidine torpens. Cicero 
de Fin. I. 18. Accedit etiam mors, qua?, quasi saxum Tanla- 
lo, semper impendet. Tusc. Disp. VI. 16. Quam rim ma/i 
signifieantes poeta?, impendere apud infe?-os saxum Tantalo 
faciunt. Idem tamen ex poeta in ejusdem operis I. 5. citave- 
rat, Mento su?n?nam aquam attingens enectus Tantalus siti. 
Porson. o?s Xtytsot, ideo additur, quia in Tantali inalis, vix 
credibile erat, ipsum esse Jovis filium. MuiGR. 

8. Istud fj.lv, cui non respondet Si, innuit Electram parum 
credulam esse. Porson. 

9. Hunc versum et Phceniss. 750. citat Etymologus, p. 
477, 14. observans priorem in \'oos apud tragicos et comicos 
semper corripi ; quod de simplice iaoc fere verum est ; com- 
positum looScos primam producit in /Eschyl. Pers. 80. Por- 
son. Familiaritatem indicari his verbis (Koivrjj ioolti. x. t. \.) 
Facius monet, et laudat Hecub. 776. Beck. 

12. arifjifxaToc male de regia? potcstatis insigni intillcxit 
Kingius. Grseci enim, cum hoc significare volunt, non o-teju,- 
fxa. dicunt, sed onxor,fjia. Vide Diod. Sic. Lib. XX. c. 54. 
ubi clare inter oTityavov et SiaSr^a distinguit. Quare meliui 
est de lana, quae colo circumvolvitur intelligerc, et sic recte 
|)er epia exponit Scholiastes, qui et variam lectionis memorat 
igtf pro tpiv. Male. Dea est Clotho, quam superrluum fuisset 
hic nominare, ofticio ejus tam perspicue designato. iqn vcro 
et mokifxov in eodem versu stare possunt, ut va~oa et (zpi$os 
Phoeniss. v. £2. iterumque Ion. v. 16. Musgr. Porson. 

26. Attici dicunt 'ASava, Sxcfos, txaTi, xuvayoS, TroSayoS, koya- 
yoi, ^ivayo;, ovalos, per a, non per n. Phrynichus a Valckena- 
rio laudatus : xumyoi' thto thvo/x« «tw 9to/S fXiTayjEi^ovTai. o\ 
fj-Xv r^ayjxol TroiTiTal TpiouKkxfiojs kiyouoi tC. ^uf^l^ouoi, to w eis a 
fAtTaTiSivTcS, xuvayot. o\ oi VASrrvajbj TETqaoukkdpcos te x^ifouoi, 
Kf to r, (puXaTTOuoiv, olov xuvnytTns. Rccte, opinor, xuvrr/iTr,; 

reliqui Hec. 1150. Attici enim, quanquam dicunt 'Ahxva, 
non dicunt 'ASavau, ^ed 'Acrr.xlx. Scd, si quis xuvxyhns 



ORESTEM. 55 

malit, non valde repugnem. Photius, Lex. MS. 'OoVyor, Sia 

t5 a\Qa, ov% btiwyos. PoRSON. 

30. Qipuv sex MSS. Vulgo (pigov. Similem constructionem 
vocis IvavTtov vid. infra v. 613. ut et vocis (piXov Supplic. 1074. 
Musgr. 

35. ou$e weouv edidit Musgravius, ex octo, ut ipse ait, 
MSS. sed suspicor in numero erratum esse. Licet opimum 
anapaestum hsec lectio oiFerat, recte tamen vulgata defenditur 
ex v. 150. neque «Se neov* dici potest, cum revera conspectus 
fuerit Orestes in lectulo jacens. Sensus est : cadens in lecto 

jacere solet, sed maternus sanguis mox illum exagitat, quasi 
scriptum esset, o o^e ev ^E^viois xeTrai, evs av aurov ro fxnrpoi al^a 
rqox r '^ aT V' P° RS0N » Brunck. Vide etiam Brunck. ad 
Aristoph. Nub. 126. et cf. v. 44. infra. 

36. Hes. Tpoytfka.T& ehauvei. Cf. Iphig. Taur. 82. Beck. 

37. Cf. infra v. 400. et vid. Monk. ad Hipp. 99. 

40. Scaliger et Reiskius xa§r]yiorai, nulla necessitate. 
Videinfra v. 419. Iphig. T. 1008. Musgr. 

42. Balnea Graecis aeque necessaria erant ac alimenta, 
unde inter maximas eorum necessitates referuntur. Brunck. 

46. "A^yst, sc. Argivis , Vid. ad Hec. 217. 

47. Cum graviorum criminum reis non solum sub eodem 
tecto esse vetitum erat, sed etiam ab eorum colloquio absti- 
nendum. Beck. Hor. Od. III. 3. 26. Vetabo, qui Cereris 
sacrum Vulgarit arcance, sub iisdem Sit trabibus, fragilemve 
mecum Solvat phaselon. Cf. et iEsch. Theb. 601. 

itu^, ZiyEo^ai valet mvQ \vauEiv. Cf. Suidam v. svausiv, quaeque 
dat Wesselingius, Vir Summus, ad Diod. Sjc. Lib. XIV. c. 
37. Musgr. 

48. Kuqia r t fj.ipa.] De hac locutione, vide Viger. de 
Idiom. Gr. p. 78. ed. Oxon. 

49. Edidit 'Apyciz Beckius, quo auctore, nescio. Infra 
quoque dixit Noster, 1647. \J/r,(pov o s ioioouo\ Herodotus, IV. 
138. o» $ia(pipovTES rr,v -^hpov. ^trityov Siatpipeiv dicitur de pluri- 
bus, qni fu&agium ferunt, aliusin aliam sententiam. PoRSON. 

50. J)o Upidationifl iisu apud veteres vid. BlomhYId. (iloss. 
ad /Ksch. AganL 1606 \ hunc locum et infra 432. conferri 
jubet, quibui addafl etiam w. 59. 603. 851. 

54. Sicomnet MSS. Sed Sevini conjecturam probat Mus- 
graviufj recepit BrunckiuB, eWe^v. Et §ane abquando pcr- 

mutantur h;i c vcrb.i. Sed rcctum cst enTtXrtpuiv. Ipsc i\Ius- 
ffravius citat Hcl. (570. W).r\oana x.XtiJ.aKrr]^xs euo(Qu%qu irotios. 
lOn. 1 107. •nr^rayjr, yx^ aornt ZhtcJv viv e£e7rX?l<7<z. Et b 



56 HOTM JN 

iVustra sollicitatur. Dicitur quis id gpatium explere, cujus 
varias partea oberrat Tibullus, i. 1. 69. lit (ercentenas 
erroribus eappleat urbes. Porson. ixinpcj.v est exire, transirc, 
traducere, quorum uuumquodquc ab hujus loci sententia 
alienum est. Heath. 

56. Musgravii conjectura ttoXuxtovov cum sensu non male 
congruit. Vide infra 1185. 

57. (pu\z%as vuxtol.] Sic (puXz&s vnvEpuav Arrianus, p. 98. 
Ed. Gronov. Musgr. 

62. frapoc-^ux^ ofTendit Brunckium, quod penultimam cor- 
ripit, cum tamen \J^x w et derivata eam producant, ut Theocr. 
inHyla. 51. Bbck. Sed ncc^oi^uy^ penultimam corripit, ut- 
pote ab aoristo secundo deductum. Eadem est ratio in 

hocTpifir,, a $i<ZT()i@u>. PoRSON. 

64. Cur n nnalem in IxUhwazv v. 12. et similibus addide- 
rim, nemo nisi qui communi sensu plane careat, requiret. 
Sed erunt fortaase nonnulli, qui minus necessario lioc factum 
arbitraturi sint in Tzocp&ajxev. llationcs igitur semel exponam, 
nunquam postliac moniturus. Quanquam enim saepe sylla- 
bas natura breves positione producunt tragici, longe libentius 
corripiunt, adeo ut tria prope exempla correptarum invenias, 
ubi unum modo exstet productarum. Sed hoc genus licen- 
tiae, in verbis scilicet non compositis, qualia texvov, <na.T%oi, 
ceteris longe frequentius est. Karius multo syllaba produci- 
tur in verbo composito, si in ipsam juncturam cadit, ut in 
moXuxpuaos Andr. 2. Eadem parsimonia in augmentia 
producendis utuntur, ut in e7r£x\wvev sup. 12. xtxhr.i^ou 
Sophocl. Elect. 366. Ilarior adhuc licentia est, nbi prse- 
positio verbo jungitur, ut in aMoTpomoi Phoen. 586. Sed, 
ubi verbum in brevem vocalem desinit, eamque duae con- 
sonantes excipiunt, quae brevem manere patiantur, \i\ credo 
exempla indubisa fidei inveniri poase, in quibua Byllaba ista 
producatur. Ineptus esset, quicunquc ad SlSS. iu tali cauao 
provocaret, cum nulla sit eorum auctoritas : id solum depre- 
cor, ne quis contra hanc regulam eorum testimonio abutatur; 
MSS. enim neque alter alteri conscntiuut, neque idem MS. 
sibi ipse per omnia constat Quod si ea, quee disputavij vera 
sunt, planinn est, in fine vocis addendam esse literam, quam 
addidi. Porson. 

66. Cf.Hec.276, 

(58. (){). S^/xeTv sive oxrfoQou Inl dyxuqocs dicunt Gra^ci, ut in 
notissima Demosthenis seiitentvi, oux in\ tw ocutta hqptm to7j 
itoWoTs, ubi Bubaudiendum dyxu^oc^ monet Uarpoeration. Et, 



ORESTEM. 5T 

cum spes aptissime per ancoram significetur, facillima trans- 
latione dicunt, l<n s\wfto$ oxsioQca, unde in proverbium abiit. 
Aristoph. Eq. 1241. Aswrri ris sXttU sot\ eQ* r)S byrpuyLsQoc. 
Idem apud Athen. XII. p. 551. C. cls aQoSq snl "ksnruv sXirticov 
coyjio^ olq*. PlatO, Legg. III. 669. B. HSt. stti Vs rr,s skTriSoS 
bypu^svoi rocurns. Plutarch. T. II. p. 1103. E. xcci roi vscos 
/xev sxttsocov SiccXv^sioris lli skni^os byrjsircci nvos, cos yr, 7rqoas%cov 
to oZfjioc xcti ownZoiAsvof quae frustra in versus redigere cona- 
tur Valckenaerius, Diatrib. p. 240. Phrasin variavit Noster, 
dicendo ccoSsvovs pco\j*r,s pro skTriSos ksTirris, quod non minus 
commode metrum admisisset. Sed amat proverbia paullum 
mutare Euripides, ut infra 883. *Ao§cvh$ pco^n iterum occur- 
rit Heraclid. 643. Hel. 277. "Ayxugcc lr\ ixou rds ruyrjxs w%e« 

/xovtj. PoRSON. Epist. ad Hebraeos. VI. 18. xqccrriooct rr\s 
7rqoxsi(xsvr,s sk7ri^os, r,v cos ayxuqctv syrp(xsv rr)s -^uyrri<> doQcckr) xoci 
fisgaiccv. 

73, 74. Horum versuum sententia facilis, constructio im- 
pedita. Heathius ex Scholiaste e%ei pro s(pu. Sed vix puto 
Scholiasten ita legisse ; tantum exponit s<pu per s(purs, et hoc 
per ex=Tc. Exempla phraseos, ttus elpu, attulit Musgravius, 
sed ex minus probatis auctoribus, Luciano, ^Eliano, Juliano. 
Addit Scholiastes : dyvoovvris rivs$ to o&e dvrl rov ooris (pccoiv. 
€on £e ooc dii. /jleoou Scix.nx.6v. Fortasse illi U legerunt. Nihil 
sane melius video, quam ut ita legatur, et haec sit construc- 
tio, ttuis (sors vel syrsrs) ov rs xccoiyvnrbs rs oo$ 'Oqiornt, os e(pv 
\j.nr£>s (povcv^ ; Quod ad nus attinet, similiter adhibetur Cycl. 
206. Ylcos (xoi xccr ocvrqcc vsbyova (SkccornfxocTcc ; *H ttqoS ys (xoco- 
roXs s\oi ; Sed non ausus sum os, quod nulla diserta auctori- 
tate munitum est, in textum recipere. Sin aliquis post me 
audacior recipit, faciet non solum patiente, sed etiam appro- 
bante me. PoBSON. 

7f>. ottcus o° sTrksvocc Ald. et omnes MSS. ln ex Reiskii con- 
jectura edidit Brunckius. Sed cum in hac formula particu- 
lam istam admissam non meminerim, delevi. Mox nys pro 
aye Kin<_nus ectidit ex K. quod ideo nota\i, ne quis, regulftm 
nostram de anapeestu impugnaturua, codicum auctoritatem 
dedderet InfVa S£2. Scpboct (Ed. C. [209. PofiaoN. 

85, ovx ovsthi^co, noji augco oratwne. Pertinet hoc ad vo- 
cem vsxpU, qnjB pMBceteerat. Cum eum mortuum dico, non 
nirnis Jlcbilit* r 04 malis ejuiloquor. Vide supra ad. v. 4. 

8f>. ou o' ti \j.- Ald. Recte Dawesiui ri V r,, qnod confir- 

tnant tre M MSS. unua Brunckii. Mhinn esJ Mns 

I I 



5& \< [N 

pravio hanc Lectiom le, qui r, substituit. et 8S. 

sine causa addi ev vult. Porson. Utrum his verbii expro- 
bratio, an tacita auxilii jmploratio contineatur, dubitat Pn 
sed vcl ex versione ipsi apparere ,isus exprimi, 

qui in hac rerum conditione non poterant n* »11 excitari. 
Brun< k. Vide Valckenser. ad Phaen. 1637. citatum a Mon- 
kio ad Alcest. 711. 

87. Pro wxetoh dat tfcw Eustathius ad II. A. p. 146, 12. 
K. 809, 37. Od. T. 1856, 14. io postremo loco w^ 

dar-Aoos r) 'IIXexT^a exs? «Tre^i 'EXeww (pnai. Sane numeri suavius 
ad aures accidunt, et structura tum apud Graecos, tuui apud 
Latinos, usitata est. Noster apud yEschinem c. Timarch. 
154, 11. ed. Reisk. Kdyu> fx.lv ovtoj, yjjaris eoV 
Aoyltyfxai rdXrftis. Quis non meminit Horatiani ? quibta ij 
meicjuc Antc Larem proprin cor. Porson. Vide M 

Gr. Gr. §. 

91. avssgwt ev Ald. Syllabas conjunxi ; Electra enim sua 
mala parvi pendit, neque ea memorat, i; 
tris morbo oriuntur. Deinde Grseci non dicun 
aVejTreTv ev xaxoXs, sed sine prajpositione, ut Hec. 9 
dirsiTrov ahyzi. Alia ratio est loci Androm. 87. Porson. De- 
mosth. Olynth. III. p. 10. ed. Manut. d7rEi%r,x6rcov xgvi/Mtok. 
De diversa horum verborum cum dativo et accusativo signifi^ 
catione, vid. ad Alcest. 505. 

93. dayokos.'] Ellipsis est. Desideratur enim tlfxl. S 
lem vide Phoeniss. v. 969. Confer etiam DorvilL aii Cha- 
riton, p. 49. Musgr. 

94. /3aXsi omnes fere MSS. et Schol. pro JftA/p. PoRi 
Ita infra vv. 208. 1573. 

96. Vide ad v. 123. infra. 

103. Keiskius legit, "A^ysi irlxv dvafiop ot arofxd. Brunck. 
nihil miltari Vldt, SenSUm esae, Jfcivov ydq soriv fxtTvo, o StSoixorr 
xocl yd% dvufiop av rcv"Apysi Sid aroux. Bl.CK. 

107. 'EqiMovnf HfMxi. Periphrasis, Vide ad Ilec. 85. 

109. Tpofpdi. Schol. avTi rfi X^?' v r ^ ocvaT^o^r,s, r,s avfc^evj/tv 
avrr\v. 

115. fxsxixpur'. Libamina aquae melle commixta. flom. 
Od. K. 518. 

123. De -^vyxycoyixis vctcrum omnino consulendus es( 
Rhunken. ad Tim;ii Lex. p. 1 11. Libamina mortuis fiebant 
cx vino, lacte, oleo, melle el aqua; quorum prhna mentio 

fit in Iliad ¥. L ; 19. Xgi/OE» tx xpnr-npos, ^wv otirxs dfj.$ixv- 
wtXXov, Ojvov dQvoodfjLSVJS yafxahs yji, oivi ot yxlxv ^vyr^ 



ORESTEM. 59 

xixXi)0xo/v YlargoxXrios ^eiXoib. His accedebant serta, et Capil- 
lorum concinni. Sophocl. Elect. 893. 'Ettei ydp ^xSov itar^s 
ag^aiov roitpov, '()§&> xo/\cuvr,S e£ dxgaS vsoppuTus Ylriyds yoihaxTOS 
xai Hcpiirztyri xuxXco ITavTwv oV £o*tiv avSewv Srixajv Trarqog — 
sj^arryf 5' oqw $\upds vzcopr) fiooTguy^ov TST(xr\(j.svov. Eurip. Iph. 
T. 618. TloXuv T£ ydp ooi xoo(j.ov hv§r\oco rdtyco, Hav&aJ r sXdico 
oai(j.a oov xaraofiioco' Kai tojj o^ias dv§S(J.6ppuTov ydvot Soi/Sris' 
fxsXioor t g ei£ Ttvpcxv fiaXcu o&bsv. Supra V. 114. 'Ex3"80*a <T d(j.(p\ 
tov K.\vTai(xvr,OTpoc$ rdtyov MeXix^aT' a(pss" yaXaxros, ohco7r6v t' 
a^vr,v. Alcaeus Messenius, Brunck. Anal. I. p. 490. Anti- 
pater Ibid. II. p. 26. Heliodor. iEthiop. VI. p. 301. Apu- 
leius Met. III. p. 137. Tnnc decantatis spirantibus fibris li- 
bat vario laiice ; nunc rore fontano, nunc lacte vaccino, nunc 
melle montano ; libat et mulsa. Cum his conferas Virgil. 
JEaT\. III. 66. Blomfield. vepT&pcov $copr)(j,aTa, offerings of the 
dead, i. e. offerinqs to the dead. De hac constructione vide 
Matt. Gr. Gr. §.313. 

127. xaX£s xexTnfx&vois Fac. putat idem esse, ac xaXcvs ^%ouoi t 
scil. xaTa Tr,v (puou, qui natura pulchri sunt ; <puoiv autem esse 
naturalem corporis et partium ejus Formam. Beck. AeyeTai 
$uois xoci to (puoixov uporipnuia' olov xdWos r) ti toiStov. Tho. 
Mag. v. pvois, hoc loco laudato. 

128. ideTs. Ita Scholiastes ad ^Eschyl. Agam. v. 545. indi- 
ite Heathio. Editi minus reete ei^eTe, vidistis. Musgr. 

Brunckius monet in recente luctu moris fuisse caput ad cu- 
tem radi ; (Eurip. Helen. 1187.) in veteri tantum aliquot con- 
cinnos abscissos esse : Soph. Elect. 449. Beck. Scholiastis 
ad Agam. v. 545. haec sunt verba : e^pioev. zS&pioev, exetpe. 
xoivcZs $e eS^i^ev, d$'r-iKev. a£' oux^n §pi%. x\ KupmtinS, VcWe irap' 
mxpas d'$ dvri^pi^iv Tplyjt^. Sed legendum aVeS^io-ev. Helen. 1 188. 
Kofjuxt, anr.pov eu.(*a'ko'vo\ dniSpioas. Incertus Anthol. IV. 12. 
tus (xr) ti hpdfyc. Tcovde, uvt,t dno^fionl. 

137. fxri -^o^cXtc, (Mn^ \otoj xtuttos. Saepius eandem rem 

inci olent, quibua animus valde commovetur. Neque 

indit hujusmodi repetitio, modo vocabulum varietur. Sic 

<"ti;t'n Pho \5. rW iir.co (xuhov, n Tivas XoyuS ; Similis 

ffirmative primo, dein negative, enun- 
ciantur, ut 3 rrct x « Sixaia. Iph. Aul. v. 389. 

Mi 

. jrptufj. ;■},<;, i, ,; veteri .uljectivo npcus, pos- 

Attice <-t /xevor. HaBC voi apud Euripidem 

occurrit, apud ASschylum rariui , Pers. £25. ££& 

am. 813. 16 iid ophoclem, credo, nuaquam. Locus 



60 NOT.K 1N 

iEsch. Pers. 225. suspecta> fidei est, et obelo a Porsono 
notatus. Plura videaa apud Blomfield. Gloas. ad Pers. 22~>. 

140. Pro \i7TTov varia lectio in Scholiifl >.zuxov : sic et Dio- 
nysius Ilal. in cdd. scd in MSS. Xmwtoil Aetttov quoque 
Laertius, VII. 172. quod argumento ejiu melius convenit, 
Ucet Qlustrius, Laertium exscribena, hwxot habeat; Xbuxov 
tamen magifl poeticum videtur, ut infra \atnun "Lwy% 949« Si 
hoc legis, «V*. olya, jungendum eet eum r&m ; si Xstttov 
prafers, o7ya t olya, sententiam pcr se absolvit. Poi 

111. TiSeiYe Ald. et MSS. Cum versus hic foite fortuna 
iambicufl esse \idetur, viri docti parem reddere antitheticum 
152. certatim anniti. itoiav pro riva Kingius bis ex optimo 
suo, quod ex Triclinii interpolatione profectum videtur. rvt 
w t. e. TiV r,on o. Musgravius. rvyjxv riv av Xiyoifxi Brunckiu» 
ex conjectura edidit. Sed in hoc bis peccavit. Multo enim 
minori molimine poterat, neque ordine, neque verbo mutato, 
m* av t. pfiroifM. Sed profecto legendum TiSreTe, et versus est 
trochaicus trimeter catalecticus, al) aliis acephalos iambicua 
vocatus. Hephaest. p. 19. Nec me fugit, Brunckium plu- 
ribus in locis Sophoclis et Aristophanis nhits, &*»!*, et simi- 
les barbarismos, aut reliquisse aut intulisse. Attici dicebant 
rfornAi, Tibns, rfowai. Ubicunque r&eTs legitur, legitur ex 
errore scribarum et et n permut;intium. Exempla proferri 
debebant, ubi, versu cogente, ti$£, TiSe?, r&ovfj.sv, t&iiti, 
Attici adhibuerint. Unde enim fit, ut hflec forma, tam mer 
tro commoda, nusquam fere occurrat, nifld ubi metro sit pror- 
sus inutilis ? At enim, inquit, t&eT habefl Euripidea, Cycl. 
523. "Ottu TiS"ET rif, evSao"' eotIv tu7Tzrr\s. MeSeire bis hal 
Aristophanes, Ran. 1837. 1346. quod ex prifltina verhi forma 
iw deductum est. Verum in priore Looo legendum T&p, 
quam constructionem, suppresso av, amant tragici. Eon. I0l(>. 
o7rou SJ 7ro^£fxiag SfuGoci xaxus 0e'Xy) tk, pro Stw nulius habct 

Stobaeus, LII. (LIV.) p. 860, 41. Electr. 976. Own * WroV 

Xwv oxaibs r), rives oo(poi ; o7th Xa&ns fragm. ineert. 10.). So- 
phocles apud Plutarch. T. II. p. 34, A. 7(>7. A. *Ov* irpor. 
to xaXkos, dfx^io^os. Aristophanis loca fortasse jure OUUflifl- 
sem ; sed ne quid intactum, quod ad rem pertinere videatur, 
relinquam, Lege utrobique Me'$e<r2rt, in media roce, quaB loi 

aptior, ut Xa/3o/xe'va> \'o,j2. fjLtZr,o$ov 1333. 6-%o[xthx 1334. Xa- 
/SeaSe 1343. PORA 

142. d7T07Tpo xohas, prucul a lccto. Voi ita COPJunctim le« 
gitur intra v. 1432, ut et gbrowpo&iv apud llomerum. Iliad. 



ORESTEM. 61 

K. 209. au$i /xtveiv icapa vr,ua\v aTroirpohEv. et SiaTzpo infra v. 
1486. 

144. ottus wvoa. Ald. et MSS. us 7rvota dedi partim ex con- 
jectura Kingii. Mox uTropoipov primum in u7rvo<popov mutatum 
voluit, deinde vulgatum defendit Musgravius. Sensus vide- 
tur esse : Edo vocem, qualis est submissior calami sonus. 
Porson. Quod docet Scholiastes, opofyov arundinis speciem 
quandam significare, Grammaticorum fere omnium testimonio 
firmatur, nec dubitare sinunt verba haec ex Aristotelis vel 
Theophrasti Physicis a Polluce prolata %. 170. xaXa/xa, 6po<pn, 

SeVzWISoS, OTp0$i\V, TTlTVOS. MlJSGR. 

145. Poetae veteres somnum fistula nonnunquam conciliari 
perhibent : ut Plato Antholog. H. Steph. p. 27. Incertus 
ibidem : imvov ayu xaXdfAois. Statius Theb. I. 185. Suadetque 
leves cumfistula somnos. Nonnunquam contra impediri, ut 
Theocrit. Idyll. I. 16. Epigr. 5. Utrumque rectum et naturae 
consentaneum. Constat enim experientia graves sonos, nisi 
magnitudine peccaverint, somnum conciliare, acutiores justo 
impedire, et discutere. Quod et Euripides cogitasse videtur, 
quando non lovaxos simpliciter hoc in loco posuit, sed aptis- 
simum epitheton \e7tth adjunxit. Etenim quae "Ketcto., i. e. 
tenuia, sunt, acutum plerumque sonum edunt. Aristoteles 
Problem. XI. 16. r) Se "h&nTri (puvr), 6%£7a egti* iterumque, 19. 
a\ ya^ "kETniTcoat y^ogtial ofyuTEQal eIgiv, tuv ak\uv tuv avTuv imap- 
yJjVTuv auTals. MuSGB. 

148. xaraye.] Hujus vocis contrarium avaye cum @oav, xuxv- 
tov et similibus conjunctum tollere vocem significat. Vid. ad 
Troad. v. 328. Hinc xaTaye interpretor demitte vocem. 

Mi >GR. 

153. Verte : continuo vero gemit, juxta eandem analogiam, 
quo apud Aristot. in Problem. &%a%v SctVa» Tr)$ Tpoffis, continuo 
eibo indiget. Heath. 

L59. MtnQmot tyovov, et azro^ovov alfxa v. 185. idem valent ac 
yapts ayjx.ot<, Iph. T. 552. Suqov acjuqov, Soph. Aj. 666. yafxos 
wy*pm $ (Ed. T. 1214. Reddi potest vox djzocp. inauspicatu.s, 
abominandus. M \iyi BEIUS. Vox nusquam alibi occurrit. 

161. Ao(wtf.] M bi principio Fabulae, qus inscribitur Plu- 

///.s, Apollo FOCAtUV Ao£»ar. lOxistinio hoc nonicu Apolliui ol) 

nullam aliain ratiuneni dari, quam ob ta£o, nbliquaet tortuosa 

rjns oraeula; fidemui enhu tunc potiMimum inaigniri eum 

boc nomine, cum de responsia ejiu el oracuki agitur. 

E ch. Prom. <i. ( ^). i rua&itf Ao£i't* iLuvTtufxao-i. Kur. KI. 

w y%p t kfXVi^Ot X^itt/xo», /3§oto»v 0t /y,avT»)cr)v y^atQtiv **•. 



0:2 \OT.i; IN 

atque ita h. 1. ubi sermo est de Oraculis. Et ut Ao^iov nomen 
ipsi tribuitur ab oraculis, ita Ylaicvvo; a Medicina, cujus auc- 
tor etiam traditur : sic enim dicitur a itaico, sano. Ylaiuv est 
Medicue" Verba sunt Lainbert. Boa. in Oba. Misc. ad loca 
quaedam \. T. p. \.). 

165. Supple viv ( u 168. 

10.0. v7i\u)oaco. Dorniio. \\><\\. Tbeb. 278. Bumen. 119. 
Kecentiores dicebant vTivourrco. Ducitur ah vttvos, sicut ovet- 
qairrco al) ovEiqos, Xifj.corrco a Xifxos. BlOMFIEI D. 

178. clvxHiXxlos . Strepitus. Lexicographi de voce tacent. 
Maltbkk . 

185. Monct Heathius alfxa hic esse ccedcm, ut v. 36. 89. 
275. EK§v&o$at esse expiare, sed exbveiv immolafe; SA; esse, 
qui auctor fuit, ut committeremus ccedem* Yertit ijritur hoc 
modo: Mactavit nos Phoebus, cum patrandam nobts vommi- 
serit miterandam odioeam cadem patricida matris. Beck. 
o^j de Vaticinio iterum USUTpatur Kk-ct. 1804. ttSioi yjrr>oixo\ 
Qoviav sSooav fxrircn ysvioSai. MuS 

188. e&aves, iSaves, Poraon. Eteiskii tamen conjectura quam 
Matthias dodit, probahiliter defendit Elect. 170. Toicvv S' 
ava-nra Ao§i9rovu/v kx.avss avc^ci/v, "TvvSacH, 2a Xiy^ta, xaxo££<vv 
xuc>a. 

191. 'toovix.vE dedi pro loovixvzg, quod duahus dc causis de- 
pravari potuit. PoRSON. 

196. ImV, vide, aepice. Lego enim conjunctim, non ut 
vulgo, M o\ Clytaemnestram autem aUoquitur, jam inde ab 
antistrophes initio. Musgr. 

200. tw Xiav Tra^et/xevw.] Quod tam alto SOpOT€ soluta sunt 

ejus membra, ut mortui sunilis videatur. I 

202. VulgO ev £eW/ ye. ev SeovW re quidam MSS. et StO- 

bams p. 419. Si quid mutandum, malo, h <$iovn ydc\. Med. 

1207. Nai 7rpos Sscov dcyrfcar' Iv oiivri yao. PoRSON. 

304. tvx.Ta.iaL. Vide Blomfield. Glosa. ad .L>ch. Theh. 
720. 

205. 7:o3-ev, «tot' male edd. pleraeque. nror tantum fortiua 
interrogat, non diversam quaestionem iacit, ut voX ttoS' infira 
2(kS. Po 

210. iriXavov, QuodvU ex kumido oo n c ret mn, et proprie, 
Ubum. Vide Blomfield. Gloaa. ad. dSach. Pera. 209. 821. 

213. irXEVpoioi ftktupa yCj avyfxcooY) Ald. TcXivpr^c 7iXzvc>dv \{. 

I t scias, quanta crui kibrariis fuerit hoc nomen rXe^ov, 1 
<\\ Bedam, proul in Aldina edita sunt, exacribam. Orest "i 

lltc>i(3a\dv irXev^ots i(xo\oi TiXtvc^uv uoy^iX-n \6oco. AJc. 378. o*oi 



ORESTEM. 68 

rda^t SsTvai TiXzvQat XTc7vat srsXaS n>.Ef§ota< to?$- <jo7j-. Bacch. 
G96. Ef£=* S' av rj nXcv^dv r) ^iynXov e/x/Sao-iv. In Phaethontis 
fragmento apud Longinum, YlXr,'£as £s 7i\*vpdv 7TTs§o(p6§wv o^- 
/xcztoiv, MS. Par. recte 9rXey§a. Vide ad Hec. 811. Porson. 

215. Intellige evexa ante fioaTpvyouv. Frustra enallagen co- 
gitat Brunckius post Scholiasten et Kingium. Porson. Fosi- 
tum sane videtur pro (3oaTpv%ois Trivoj^sai, filthy with respect to 
the hair. Vid. Matt. Gr. Gr. §. 348. b. 

217. Ald. otizv y? dvri voaos [xczviots. Delet y? Heathius, recte 
repugnante Brunckio. Ipse in versum proximum transposui. 
Preeterea ex Scholiastae auctoritate accentum in yavias mu- 
tavi, et ex substantivo adjectivum feci. [xavidaiv voaois So- 
phocl. Aj. 59. fJ.ocvKx.aiv Xvaar][xaai mox 260. "kvaaas [xavidooi 
316. Xvaaoc [xaivds fragm. apud Stobseum Grot. p. 241, ubi 
cum Plutarchi editio Aldina, p. 757. A. det [xavias, legendum 
ixavtds. Porsox. Brunck. monet diversa esse brav p dvri 
voaos, et otocv avyj vojos-. In priore dvir][xi activam habet signifi- 
cationem, quando me dimittat furor , i. e. quandofurore desii ; 
in altero neutram, quando remissus est morbus, ut in Soph. 
Phil. 763. Loquitur autem Orestes non de remissione, sed 
de cessatione furoris. 

220. Utrumque junxit Evenus Parius apud Plutarch. 
T. II. p. 1102. B. Ylocv ydp dvayxahv updy[X dviripov s<pv. De 
metro vocis dvtagos vide ad Phcen. 1316. Porson. 

222. IvacipcaTov. subaud. ypr^a, ut solet apud Trao-icos. 
Cf. 224. infra. Phcen. 356. 874. Hippol. 443. ubi exempla 
similis structurae apud Latinos afFert Monkius : Triste lupus 
stabuiis. Dulce satis humor. Varium et mutabile semper 
Femina. 

I. xfoviov \'yvo<; §c\s, ponens vestigium ex longo temporis 
interval/o. yjmwn i. q. doyaiov, ut vv. 465. 475. 728. et 
yy<vcc- Phoeni88. 166. Facius. [xzTafio\r\ itdvTojv yKvKv. Hanc 
tentiain, non semper veram, intra artiores fines contrahit 
HorCi F, [262* KcxXr,[xivco oi tpom (xaxa^ioj ttote, Al [XSTafioXal 
\vnr,o'jv. Kidct coinicus anonyimi.; (fbrtasse Anaxandrides : 
vidc Atheoseum XV. p. 694. F.) apud Scholiasten, Lta le* 

ndua o] >. Augustani apud Valckenaer. Diatr. p. 

] . O 7rzuiT'jC, utiuv, (jLcTafioXr) TrdvToov y\vx.v, Ot5% vyiaivs, 

r.oT' £x [xiv ydq xotoi/ YXvxcT dvaTiauais, SX % aXovaiaS vScop, 

\\ xi, TochKa or, r r nxvT kdv o' tx 7i).ovaiov WTCoyos ycvr,Toci, (XcTa^oXr) 

ixtv, f)0V 9 W, "ilaT ovy\ TidvTcov r) /x£Ta/3oXr, M y).vx.v. Eodem 

picit Antiphanet apud Athenseum, X. p..440. \. ^T^ipri 

• uj Tts' ri <) u t'ji 'EffTJ* fX i tzvtos tqyov r. f 



64 \ot i: 1N 

tvof. Levem errorem commisit vir summus, quod locum < ?x 
Hercule petitum ad incertam fabulam retulerit Pomok. 

225. uysiai Ald. Stob. et sic, vel tfytW, omnes, quod ^ciam, 
MSS. praeter K. solenni vitio, quod male revocavit Brunc- 

kius, eumque secutus Beckius. Nunquam Attici tiytis usur- 
parunt. Kecte Mccris : c Yyie/a, \Att»xo/?. vytim, 'EWnvixuis. 
Porson. 

! ). S\c$ws owrinpiov Med. 479. laudante Pacio. Beck. 

234. %&pvras irarpoi esse beneficia a patre accepta, coll.ito 
v. 443. et 632. docet Facius. Be< k. 

2S5. to TriffTov — Sej^oi/.] Verba hflBC tanqunm &v 7ra: n . 
posita accepit Facius, ut Electra ea dicens dextram Oresti 
dederit, quae esset to ttiotov. Laudat Soph. Philoct. 609. ubi 
eV/3aXXe %ti£os 7tIotov. BeCK. \ 'ide ad Mcd. 21. 

244. Ex Diogene Bumsi d%Tiu>$ $pov£v pro a§T» ou>$povu>v, 
quanquam non multum refert ; iilud tamen elegantius videtur. 
METe^oy Xuaoav male sollicitat Amaldus, ut metrum conjec- 

tura sua Xuoofis corrumpat. xaSaphv Sc/xevn voov in SchoHo 
apud Athenamm XV. p. 095. C. Se>evo$ ayva^Tov voov, 
i^Eschyl. Prom. 163. iaet&ou Xuooav iofitnr significat, Insaniam 
sanitate mutasti, structura Iloratio tamiliari. Pokson. Hor. 
Carm. I. 16. 25. Nunc ego mitibus Mutare q umr o tristia. 
I. 29. 14. Socraticam domum Mutare loricis. Locutionem 
ab Homero fluxisse docet Blomfieldius ad /Iw-b. Prom 

169. Iliad I. 625. auTap 'AxiXksuS ' Hy piov ev ffT teto 

fMByakriTopa hufAOV. 

245. Huncet duo sequcntcs versufl citat Longinufl X\ . lau- 
dat Toupius Alexin Athenai VIII. p. 8S9. I). y £l ^in^ 
'iXETEuui oe, (xri 'iriozii fxoi Tov M»ff7o'Xav' ou ya^ xtba^tyoos ei*/u.' eya/. 

PoRSON. 

246. alfxaTu>7rol usitatum apud Eurip. Kumenidum epithe- 
ton. Ita Androm. 960. 

250. Furise aaepe dicuntur x&n % et ntnwfln&f s, FactXjs, Cur 

sic dictae fuerint ipsfle dcclarant in . Kseh. Eum. 246. TfTflttv» 

/xaTiff/xevov r /a§ us xuu>v ve/5§o'v, Il^or alfxa xl OToXayfxov IxfxzOTtu- 
o/xev. Kurip. £1, 134*1. xvvai TaVo*' amofyzvyuiv OTiix eV 'AS^va^v. 

Confer Brunck. ad Sophocl. CEd. T. 391. Eurip. El. 1253 

A«va» Se K^e* , a\ xuvui7ri^ES Sea». BLOMFIELD. 

251. Ie§E»ai Ald. ct MSS. ged Upai Kingius et K. P0R8ON. 
Eodem mendo babct Aldina »e^»av Iph. T. 1964. »e$e»a 
Bacch. 1167. Sed recte Upiav Iph. T. 34. 

255. 'Ox/xa^- Constrin<ro. ab o^r, vinculum, quod ab 

tX"' Bl.OMI IKf.l). 

9 



ORESTEM. 65 

260. Male comparat Musgravius rUvov <pi\s, texvov akaars. 
Sed hujusmodi adjectiva trium sunt generum, quanquam 
fatendum est, rarius in neutro usurpari. Infra 825. Aivsi/wv 
dpofjLzii fiksQzpoiS, quae citat ex Bacchis Maximus ad Dionys. 
Areop. et frustra quassivit Heathius. Phceniss. 1024. (poirzai 
tttcqois. Aristoph. Eccles. 584. EI xzivotoi^sTv s$skr\o~ouaiv, ^ 
(j*h to7s ri$zai kizv, ToiV r u%%a,ioi$ svbiarpiiSsiv. Sic tres primae 
edd. et, ut opinor, MS. Ravennas. Male mutavit Brunc- 
kius. Cycl. 250. Ta xaivz y sx. tuv r\$zbcjv, cb biaiioTz, 'Wbiov 
sariv. Herc F. 176. ylya.cn nksvqoTs. PoRSON. 

262. Hesychius. 'E£a//.eI4/cr Tioqsvasrai. 

264. ykvQis proprie pars est sagittae, cui nervus inseritur. 
Nonnus Lib. XV. V. 331. bzx.rvkx {x.z^zipovra nsp\ ykvtyibsaat 
oov.s6ojv. Adde Hom. Iliad. A. 122. Themist. Orat. IV. 

MUSGR. 

265. sZaxoi^sr' a&iqx Ylr. Interpretatur Facius : Sublimem 
alis secate aerem. Paullo fusius Scholiastes : s\s ra ax%x rov 
a\hizos 7iirsa§s. 

267. ahuuj. Insanio. Hallucinor. An legendum, ri raur 
dy.uv ; ut in Hipp. 1172. roiavr oKuojv. ^Esch. Theb. 387. 
ul)i de voce vide Blomfieldium. 

K/.sufjLovojv edidit Brunckius, sed sententiam ad Sophoclem 
mutavit, illud veteris Attica?, hoc recentis arbitratus. Porson. 
ie Brunck. ad Trach. 567. Contra disputat Lobeckius ad 
Phrynich. 305. 

269. Debebat Hegelochus, qui Orestis personam egit, ita 
verba yaiknv bpu efterre, ut elisionis significationem aliquam 
rlaret. Is vero, spiritu deficiente, dixit yzkm bpu, quod lar- 
gam ridendi materiem comicis praebuii, quos citant Scholias- 
tae ad hunc locum et Aristoph. Ran. 306. Ceterum veris- 
rvat Reiskius, Euripidem facile potuisse solcecis- 
-l ct sibila comicorum effugerc, versum sic concinnando : 

'E* y.v fj.ar ujv yap bqu yzkr\\riv au$ts av. Certe Aristophailis, 

ittidis, aculeos potuit contemnere, si sic 
omma dixi . Ex Hegelochi scilicet pronuntia- 

tione eum ///'/ mdere spectatores intelligere simularunt. 

toph. Phlt. 8. ry bl Ao%iz M<'/a\J/iv bixaiav /xe.apo/xai. 

Poi 

. Brunck. is ante dvoaiuirzrov omisil itate cod. 

praepositio omittitur, ut Soph. 
u h. I •' [ii c«) magis, quoniam 

rerbo adhaeret, pro &rru & aozi i»' cpyov. Be< 

• multi VlSS. Uii cum Kingio // '-/,?>>. 

K 



LJfms x? 8 ^ v - 8ed primum elegantius. Nempe interrogatio 
post el recte ifi preesenti effertur, quamvis ad praeteritum per- 

tineat. Pors^ 

380. Vide Markland ad Supp. 13 

J^81. /x^7rw Ald. et MSS. quidam. Plures is*mvn t quod 
cditum voluit Musgravius, edidere Barnesius, Kingius, alii. 
Mr ( 7rw plane quidem est ineptum, lArmoTt veto non optimum. 
Preeterea Tgxouaa absolute nunquam, credo, ab Euripide 
ponitur pro f^rirr^. Diversa enim ratio est in Iph. A. 126. 
corruptus locus Menandri fVagm. inc. 710. Recte igitur 
solus Harl. /tx-ri rrs rexoCors. Porson. Notent Tirones liujus 
loci et Hec. 1£.V1. diversam constructioncm, ubi vide notam. 

eU a$zyzs.] Recte interpres htjugulum. Hesychius : o$zyf,, 
o kztz Tr/v kztzxX^z tottos. Sed neque vulgaribus lexicis is 
sensus ignotus est. Musgr. Polyaenus Ylll. 48. *o gtyoi 
xaS-cTia l\z rris o$zyf>s. A *irg. /Iv.i. XII. 3,57. dextra? muero- 
nem ea.torquef, et alte Fulgentem iinguit jugulo. Horat. Sat. 
II. 3. 136. ln rnatru jugulo Jerrum tepefecit acutnm. Ovid. 
Epist. XIV. 5. Quodmanus ecctknuit jugulo demittertji mtm. 
Vide Rhunken. Epist. Crit. I. p. 71. 

284. Hanc lectionem, in qua omnes MSS. consentiunt, 
retinere malui, quam cum Brunckio xzciyyrtrr, substituere. 
Quidni enim zvzxzKutitc tam bene pro dvax.zhvvTCiU , subaudito 
pronomine, ponatur, quam Y.zrznzuazs pro xarzTuuazue\os 
Hec. 899. Siretyspro swsiyov infra 787. (ubi MS. un 
et alibi, Jfyetge pro eytipou Iph. A. 614 ? Duo posteriora 
loca eodem consilio citat Musgravlus, c\ m male 

cepisse videtur Brunckius, quasi is putasset m elidi po 
Contra veiba qiuedam ex neutrali ti m induunt signi- 

flcationem, ut lx7rTf,aow, p7v, Hec. 17(). 523. quse ii 
sdHicitare. Porson, 

288. i'ax av = Ald. et quidam MSS. Alii i<xx,va»vE, quod ana- 
logia postulat ; alii denique ! quana verara cribendi 

rationem esse credo, et ab aun prselatam. 

Non valde dissimile est, cjnoil iy&faim dicere noluerunt, sed 
iyfi&ipw, quae forma tragicifl tuenda, Porson. 

298. x t ^;K Otnnes fere MSS. xf**™» cum Aldo, 

vel xfo*j quo cum Bupra 5] occurrat §V zuyjvot 

£«XtiV. PORSON. 

98. c'x : i va^ tzutIv, idem enim ett. 
• J('l. \rotfit et fo{«£«(s Ald. cum majori MSS. parte \rl 
JoJar^T)5 cum Cant. N.) Brunckiu ei var. tect. SchoL et 



ORESTEM. 67 

membr. voo^— lo^d^ri edidit, sed sententiam mutavit ad Soph. 
Trach. 2. Recte. Amant enim secundam personam in hac 
formula. Pokson. Vide Matt. Gr. Gr. §. 294. 2. Obs. 

308. Bacchae et Furiae similibus attributis a veteribus 
describuntur, et voTviati&s sunt /xaviaf amai. v. Hesych. 
Facius. 

309. a^axj^Ei/roj. qui Bacchi sacrorum non est particeps ,• 
seu potius, laetitias ejus sacra comitantis. Vox occurrit Bacch. 
445. 

Sixaos, chorea, chorus tripudantium. Phcen. 796. Vide ad 
v. 1481. infra. 

312. Simplex mxXkw medio sensu occurrit Electr. 433. 
Porson. Addas etiam Elect. 474. 

316. Hesych. OoiTaXgof, Ttapxv.oTios , /u,aviw<W. Schol. Apol. 
Rhod. Argon. IV. 55. (poiTaXsyjv, sjj.fjia.vYij /xaviw^o/S iro^suotxi- 
vrjv* ^oTtos yxp (vel potius (porryj, Blomfield. ad iEsch. Prom. 
620. quem vide.) r) [jlxvix Xeysrat. V. et Stanlei. ad ^Eschyl. 
P. V. 600. et Obs. Misc. VI. 3. p. 587. Graeci etiam (poirpv 
de furentibus dicunt. Hes. (poirfi, fixtiifyi, ixaiveTai. Mosch. 

Idyl. 3. 28. /XaiVO/XEVOltfi TToliZGGl <)6fA0V V.XTX TTOXXOV htyOiTUV. Hom. 

II. r. 449. 'At^iStij V aV ofjuXov sfyoiTa., §'fip\ sotxa/s. Inter- 
dum et (poirxXsos de vagabundo et quasi furenter huc et illuc 
errante. Eurip. Hippol. 143. Cererem vocat (xaTipa ou^ixv 
<p0iTaXE7)v. FaCIUS. 

317. Quarum (/xo^wv sc.) cupiditate itistrucius peris, a 
iripode oraculo, quod Phoebus dixit, accepto, in solo, etc. 
Ita Brunckius vertit, monetque 6pf)fi^s frustra sollicitari ; 
Orestes enim, caedis patermr ultionem appetens, recte dici 
potest omnium illorum bpeyfiwai, quae ex hac vindicta orie- 
bantur mala. 

319. MSS. plures aut a7r6$xaiv aut cum Aldo atio^xTtv. 
Sed ex duobus Musgravianis et totidem Brunckianis recte 
distinctum est. Porson. 

320. Mox ava to ^anslov Brunckius, addito articulo. Primam 
in SawEoov producit^Eschylus, Prom. 828. aut, si locus corrup- 
tus est, ethic et ibi legendum est ydvzlov. Stephanus Byz. v. 
1 rt. Xiysrai Kj yrnrkoov ro <xpo ; toiV 01x01* ev tioXh wniov, bVfig ol r^a- 
yix.o\ lix tov a <paoi, oupi^ovTss . PoRSON. Blomfieklius in/Esch. 
loco citato in textum 7a7TE0ov rccepit, nionetque idem esse 
quod ab Hcrodoto VII. i!H. dicitur yidfnttiov, sc. futtdus, agei 
.scjj/u:, ,■ nc(juc (1 ubitandum videtur, quk) ct huic loco sensus 
istc apte congruat. [lesych. yxntox, dy$o\ $\mht, Sic cnim 



6$ NOT.K l\ 

recte corrigit Blomfieldius. tidwt&w vero Bensu paulkun di- 
verso occurrit infrav. 1640. et primam oorripit. 

321. /xe5o//.(pa?,of. Qui in medio umbilico est, terrae 

Soph. GEd. Tyr. 1S0. Ta /XcOo/x<paXa yds dvj-vxjfyi^wv Mav- 

T£»a. ubi vide Schol. Nota est de Delphis, terrss umbilico, 
historia. Consule interpp. ad Hesych. v. Tds ofAQaXoc. 
Blomfield. Cf. Ion. 5. "Hxw cs A,).;av rtiv&e 7?iv> V opt- 
<J)aXov Meoov xa^i^wv ( I>o7jSo^ u/xvwoe? /2§oto7j : \ ide et infra. 
580. 

325. $oa£wv. Huic voci aensvan/estinandi attribuit Erfurd- 
tius ad Soph. CEd. T. 2, qui sane omnibua ejus usibus ap- 
tissime respondere videtur. In Sopboclis loco, ut 
Eumen. 610. sedendi notionem eam exhibt senl In 

pretes ; nihil tamen obstat, quin prior notio in his etiam ob- 
tineat. Vox occurrit infra 1536. Phoen. 794. Iph. T. 
1110. Troad. 353. Bacch. 65. 200. Herc. Fur. S80. Vide 
Elmsleium ad. Bacch. 65. 

327. akdaTcop. Anglice, An evil Gcnius. I)t* hac voce videaa 
Blomfield. Gloss. ad j^Esch. Pers. 360. 

328. ava/Saxx.' ^ dedit Porsonus ex emcudatione Musgravii, 
citantis Bacch. 97. Sophoclem apud Stobseum XV. p. 
1008. A. 

332. xaTExX^oe, demergere solet, t&v oX/Sov nempe. Fac. 
qui observat quoque, multum interesse inter Homericas com- 
parationes Bimplicissimas et hanc Euripideam. Beck. 

335. 336. Sic Aldus, quem, licet mendosum, secut 
potius quam a?que mendosum pro m abstituam. 

Quidam MSS. omittunt erego*, quod proinde ejecit Brunc- 
kius, lacuna relicta. aXXov omittunt alii. P An le- 

gendum ttote ndpos l Pleonasmus, qualis >.Xov rn 

occurrit Hecub. •181. ubi vide notam. 

339. Prope omnes MSS. cum Aldo, roXX« £' a&poouvri, 
unde, si crvoi; ejicies, quod omittit Dion Chrys, Or. II. p. 
facies, sed di lis numeris, MeveXaios, 7roXXri 2' dpfoouvri. 

Huic lectioni favere videtur J. sed is hoc loco adeo turbatus 
est, ut niliil certi Btatuere audea ■ Egoei v. I. MS. apud 
Musgravium tto\v J* &. edidi post al Neque :« ■ 

ejiciendum. ^Eschyl. i >. ots avros avaj "Zip^rn fiaoiXevS. 

Porson. Verba noxi — bpaa&ou in parenth 

posita esse, et sequentia l I ■-. etc. cum M*Wx*o* d.ai. 
conjungenda. 'A^oot/vn ip>i est mollis et elegans cultus 
et incessus, de quod froad. 822. Bick. 



OkESTEM. 69 

344. iurv%ix <? ocuros o/xiXsiV.] Verte : Ipse aulem per te 
felicitate versaris, felicitatis particeps es : ut Platon. Phaed. 
/xyjSev o(aiXu(JLEV ru oufAuri, /xo$£ xoivuvu/xav. FACIUS. MuSGR. 

3o3. r O vauriXoioi fjiavris, pro o fAxvric. ruv vauriXuv. Vide 
quae nos ad Iph. Aul. 615. Barnes. 

354. Confert Brunckius similem Glauci apparitionem 
apud Apol. Rliod. Lib. I. sub. flne. 

363. ckXiktv^cov Ald. Sed uXituttuv ex MSS. Bodl. edidit 
Kingius, et sic Mosq. D. xXvtvttuv L. Porson. uXitv7tuv 

*AXiuV, ol TOUS XC07TCUS TV7TT0VOI Tr)v 3 OthaO 6 'aV . Schol. Idem Slg- 

nificabit et aXiycrv7ruv, cum ktvtteTv transitivum nonnunquam 
sit, et x§»£iv valeat. Vide infra v. 1451. Musgr. 

368. l^i\i7rov Ald. et plures MSS. Duo saltem e£e'X«xov, 
quod, si Brunckium audis, solcecum est, post r>v, or\ Infra 
tamen 515. 516. edidit £i%e* — ot iZifiaXXev, ubi, si sibi con- 
stare voluisset, revocare debuerat pristinam lectionem sZifiaXs. 
Porson. 

369. Similia duplicis av exempla occurrunt infra 700. 
Hec. 356. 1176. Troad. 1236. Soph. GEd. T. 139. 602. 
Antig. 466. Phil. 289. de quibus vide Matt. Gr. Gr. §. 
599. e. 

370. \oropH%. Anglice, you enquire after. loroqstv sensu 
vetustiori valet scire, ut in /Esch. Eumen. 454. itari^x S* 
loropcTs xaXus. et Pers. 460. ubi Blomfieldius. " Est proprie, to 
inform ones sc/f, quae phrasis utramque notionem amplecti- 
tur." 

371. onfxavu Ald. fxnvvou, alii ; quod multo aptius. Ego me 
ipsum deferam. Porson. 

372. irpoJToXsia. Schol. Kf§iwS, r) rr,S Xeia? anapyri. vvv Se 
7rpuroXeia $r,o\, rr,<i \y.zoias rr)v a7Ta^yr,v. Alteram vero signifi- 
( -ationis partem superfluam esse monet Facius, ut fxovooroXos 
pro ijlovos, in Alcest. 4 20. 

• \13. d^oXXa orufxaroi.] Supplices ramos lana alba intertex- 

manibufl praetendere solebant, quem morem Euripidea 

metaphorice ad os transtulisse videtur. Cf. Suppl. 10.36.357. 

HeracHd. 518. Scph. CEd. T. 3. ul)i vide Brunck. Hinc 

i ni Virgiliua VII. 187. Prceferimus manibus vittas, Lu- 

c;m. Phara. III. 30 >. Orant Cecropida prcelata fronde Mi- 

mi irr. 

879. AkwiMx, r >.. Blomfieldius ad JEscb. Theb, 693. 
Shakapearii nostri focum reapiciena, Macbeth. Anglice ver- 
tit : Thou lntsf n<> speculation in those ev( t% W hich thou <!<>si 
giare with. Siccus, rigidus. rlorat. <)<l. I. '•>■ 18. 

( J 



70 NOT-E IN 

Qui siccis oculis monstra natantia, Qtti vidit niare iur^idum, 
ubi tarnen etiam editur rectis ocuiis, de quo vide ad Hccub. 
951. 

3S1. Post $elo?v i' distinguit Brunekiua, quem si sequeris, 
Xcyaiv pro imperativo a ^in minui, viTt subaudioa 

cum Scholia ;d 11. I. p. 7( fe£*i yaf> 

00^4^ >Jyrt T0 //.r/V^t TT) TTZ/.KzXT), eupr,{J.UlV, Kzl <pHO0(/.cVO; 

6X.»7aKi£ Xsvetv xaxi. PoRSON. ParOBmias m habet o\iyx- 

xt$ Xiyciv xa.xz. ln liis , enunciandi [uena iniinitivi 

pro imperativo u t. Vide Hesiodum i>a igr. 

Eligat Lector. De boc inlinitivi usu videat Matt. Gr. Gr. §. 
511. et de vooe tiktyduui ad v. 007. infra. 

381. %).ovaios xzxajv : i. e. /wV-'/ irii/i rrspect to erils. Eudem 
sensu occurrit dircs Ojgri, apud \ irgil. Matt. Gr. Gr. §. 
889. 

388. Distinctionem minorem posui, ut Bignificarem, ora- 
tionem abrumpi imperfcctam, et infra 101, ubi nibil difhcul- 
tatis video. Pobso 

389. Eodem modo Ilerc. F. 344, z^z9r,s tis eT &&, 6 &'• 
xaiof ojx 'c-£i>s. Dan. 84. eVci 5c tov 3"c0v flj^iovT' Edeli^To' ubi ne 
quis anapaestum se in tertio loeo invenisse putct, monendui 
est, bsos esse monosy llabon ; quod in cetexis caaibua 

sime fit, in nominativo et accusativo Hngulari non raro. \ t 
teres Attici banc vocetn libenter in aermone eonti vi 

dentur ; nomina enim a h c o; incipientia pronunciarunt, Hw- 
yEvioV/f, *Sovy.\r)s, &ouxvoidr l ;, Qovpz^r,;, @ rrof. 

nomcn liabet Lucianus, Dial. .Mort. \ 1. reatituendum apud 
Cbisbull. p. 90. xso; est monosyllaboa in Audrom. i.. 
Suppl. 3£9. Baccb. 17. 1301. lon. 481. 3*» Troad 
Bacch. G7. 1946. l£50. Ion. 1610. Ln Baeeh. B4Q. Ehvtr. 
3(K). affTeor est spondeus, aut scribcndiun ao n m C PoBJ 
"AurEWf antc vocalem habet infra 7 10. Pbpen. 81^. El. ~il. 
Ita uhiquc scribcndum j>uto, Diai cx lkvntia poctica, ut a&flOf, 
"Aoteojs dissvllabon eat apud Eurip. Bacch. 840. EJcc. 296. 
El.MSf.BIU8, 
3952. MS. Cant. manifeata Bed ootabili gloaaa, e; i n4kafciii 

fxnrpo; ejwyxocv tz$». lon. 891. laudavit Muagravius us, ti 
/xev ovy.iT etJTiv, 6yx.cu9ri Tz'<pu). PoRJOtf. txQos omnc scpult.. 
genufl ani})lectitur, undc juingitur cum ttv^z h. 1. ct 4l£. 
Alce>t. 684, Facii b. 

894. (puXoiaocov 6ffTfwv av. ll.rpcctan.s. dunt ossa legi po&scnt. 

1 1 1 \TH. 

,V.)7. iK paiiAZTui Ald. S©d P** rai^i xm MSS, Bodl, ut 



ORESTEM. 71 

primo voluisse videtur Cant. (pdvraofxa alibi Euripides, 
Hec. 54. 92. 387. Tragicus apud Diogenem Laertium, VI. 

95. Tdo' sor' ovei^cuv vi^riqcov QavrdofjLara. Tragicus alius, 
j^Eschylus, opinor, apud Plutarch. de Superst. p. 166. A. 
\A?>.X' eir evv7rvov tyavrdofxa <po(3si, XSWa? &* ^Kxdrr^ xwfxov iti^u. 
PORSON. 

400. osfAvai. De hac Furiarum appellatione, vid. Monk. ad 
Hipp. 99. aTrorqiTrofxat est aversor. Cf. Iph. Aul. 325. 

404. Nihil difficultatis, quod videmus, huic loco inest. 
Vide Porson. ad v. 388. supra. dvafyoqd r. ov(x(p. est excusatio, 
sive translatio calamitatis in alium: Cf. vv. 76. 586. neque 
dubitandum quin sequentem versum cum Brunckio explices : 
Non dicas, patris tui necem ; sapientis enim non est matrem 
occidere ad ulciscendum patrem. 

408. o\ omittit Ald. et fere omnes MSS. Versum quidem 
sine eo in sex pedes distribuere poteris, sed omni rhythmo 
carentes. Similis erat in plerisque Sophoclis editionibus Aj. 
1028. <TX£\I/a£ ] Se Trgof | S"eo?v | rv%r,v \ Svotv | fiporuV quanquam 
ille nostro adhuc modulatior est, qui sic est scandendus : 
SovXtv | ofxev j §so7s j o, ri 7ror \ slolv | S"eo/. Sed r%v rvyriv ex 
MSS. reposuit Brunckius, non tamen primus ; ita enim exstat 
in tribus minimum editionibus, Juntina utraque, Francofur- 
tana. Ita etiam editiones Suidas v. rv%n Porto antiquiores. 
Reiskius, quod cum risu mirere, huic nostro versui primus 
numeros restituit. Praeterea neutiquam otiosus est articulus. 
Sensus est : Servi sumus Deorum, quicquid tandem sunt isti 
Dii. Eodem modo in initio Melanippes posuerat, Zei/r, 
uorii o Tjibc,, ov ydp oi<$a, 7T\r,v Xoyco K.\vcuv. Sic leg'endus iste 
locus, ubicunque occurrit apud Plutarchum, Lucianum, Athe- 
nagoram, Justinum M. ut liquet ex Herc. F. 1234. Ze^ ? 
5«TW o Zsir, TroXifJuov fjJ eysivaro. PoRSON. Vid. Matt. Gr. Gr. . 
§. 265. Hanc solennem invocandi formulam esse, quae om- 
Deorum, qui invocantur, titulos in se comprehendat, post 
P. Victorium inonuit Blomficldus ad JEsch. Agam. 155. Cf. 
Bacch. £01. Troad. 880. Idem etiam observavit, mvti post 
Urti tniter inseri. Hipp. 350. Iph. T. 330. 340. 469. 

Helen. 187. 1149. loh. 841. 827. 566. Aristoph. Plat. 53. 

410. piXXts. Cumctatur» Ita infra v. 416. Dc hac voce con- 
mlendi de Idiom, Gr. p.fcO. Ed. Oxon. 

414. Miriiict (Upravatus cst hic v. tl Codicibus. Ald. 

MSS. bona pars, e!r (piXns spvs xaxos. ^^d imndnm impro- 

biutem suam patefecerat Menelaus, nec quicquam conmuse- 
rat, cur talc conviciura sudire niereretur. Certissima videtur 



::2 NOTi; IN 

endatio Bruncl ii. quam et Beckius recepit Vo>: pikos 
anter repetitur, ubicunque de officiis amicorum Bermo Bit, 
ut vv. 641. 655. 736. Suppl Soph. Antig. 99. Porso 

Mi sor. B 

4H>. Am lengendum omv? 

.'. Tpoias Ald. et MSS. Tgoip conjecit Musgraviua, edi- 
dit Brunckius. Verurn et illud defendi p ro Tplas uXoos 

odium quod propter Trojam natum eet. Porson. 

4 13. Ald. et MSS. quidam $ovou. Alii p6vov. Magister v. 
tiumqb* (povos. Quodvis probum. Sed optimum videtux 
Pokson. Vulgatae favet Versus Homericua, in quo ead 
constructio est : riaaabat fxvnarr,pccs vwc^x<ji%; a> 1 

(pov« stat Herodoti quoque locus III. 115. ri(Awpr]o->fj.xi 
evSxfe dTri^ios. Vide et Matt. Gr. Gr. §. 345. 
tineas, Bupplendum est Oia£a versu preecedenti. 

121. ^ioc rpiuv. Haec verba ab interpretibus mille modis 
expKcantur; Bed quid velint omnino inteui lequimus. An 

igitur iegendum ^ixrsXuJs, penitus ? 

129. o,n x.<x\ aoctyh — Q,uod et certo mshs dic< ssis. 

Heath. 

430. olffETai.] Sic iEsch. Sept. Theb. 18.2. ^vpos v.xr aC- 
rcvv oX&pioi fiovXcva c rxi, passive. Beck. De hujusniodi futuris 
vide Monk. ad Hippol. 1 1 i & 1 150.) 

-131. Particula yxp in hoe loco per ellipsin ponitur, ul 
saepius apud Tragicos. Sententia pl< i : pevynv » c. 

v.xi' KvxX^i yxp — Ita infra 782. 1321. Ph< Eo- 

demmodoapud Terentium occurrit Emm, Andr. V. 1.4. 
Chrem. Orandi jam finem face, &c. Snco. imo Knim 
nunc tum maxime abs te postulo atque oro. Suj Vbn 

finem orandsfaciam: Lmoenin C£ etiam Phorm. IV. 

1. 13. 
448. Brunck confert. Callim. h. in Dian : 196. Beck. 
;. ly.7r\ictv <pi\r,LL&rx Fac. esae monet, oecula ad tatie- 
tatcm usgue dare, oeculorx tiderium eepiere, ut Kphig. 

Aul.84. Beck. 

465. Vide ad \ , upra. 

466. d rp&o&u %x\^c Aldus e1 MSS. si>d propter res] 
Bum vocum duarum ordinem mutavi. Utrumque probum; 
quod dedi occurril Med. 658. Hipp. 1443. Heracl. 573. 

Hel. 616. 1165. Herc F. 517. Electr. 1 
/Ksc-lnl. Agam. Suppl. 610. SophocL Aj. 91. 

Electr. 662. Aristopfa 4. Vcharn. 1207. 

Aa. 1586. ! 13. 1 MH). Theocrit. I. 



ORESTEM. 73 

144. Porson. o^oXexr^ov xaga. Ita infra 471. De hac 
Synechdoche, quam et imitati sunt Latini, vide ad Hecub. 
85. Terent. Adelph. V. 9. 9. lepidum caput. Juvenal Sat. 
XIII. 174. perjurum caput. 

467. xrifevpa, i. e. affinis ; Res pro persona. Similia 
occurrunt passim apud Tragicos ; ut paullo infra 470. arv- 
yr,fxa. Hippol. 11. TTaihvfxa. 407. et Soph. Elec. 289. 
fxianfxa, Antig. 320. XaXrjpca. et id genus omne. 

469. o fxnr^o<p6vras ^pdxcov infra 1406. Scholiastes : ogdxajv 
avTi rov e%is* tsrot yaq &x e^ wwv yevvcvvrat, dtXkd £a>0T0X8VTai, >£ 
rixr6(/.evoi Siappriyvvovoi rds rcDv [s.r)ri%cvv yaorigas, us <pnoi N/xav- 
£§or, (Theriac. 134.) Yaoritf dvafiguoavres dfkr\rotvcs Vzpyivovro. 
Porson. 9T§o <>co(j,oirc<jv. Crediderat enim, Orestem intus in 
cubito esse. Musgr. 

472. Vide Brunck. ad Aristoph. Equit. 786. 

478. Sensum loci Facius monet esse hunc ; Omne necessa- 
rium, seu coactum, sapienti servile est; i. e. sapiens a legibus 
se cogi servile putat. Nam tȣ dvdyxns referri ad leges. 
Beck. 

481. Aldus et pleriquc codices, tt^os rovS' dydv ris ootpltx; r\xn 
7repi ; Duportus conjecit ris dv a. nxoi n. unde av recepit Bar- 
nesius. Ex Musgravii conjectura ntfos rovtis ris ooQias d. r\ % <n. 
dedere Brunckius et Beckius. Altera lectio anapaestum in 
quartam sedem, altera in tertiam invehit. K. et R. post ri% 
addunt ov, quod ex dv depravatum esse liquet ex D. ubi av 
ante aopias erasum est. Inter ris et cotpias signa rasurae ap- 
parent in M. Permutent igitur loca oo(pias et dycvv ; liabebis 
optimum senarium, m£os rovtis oo(pias rif av dyclv nxoi Ttipi ; Ipsa 
orationis emphasis hunc verborum ordinem flagitat, et alibi 
vox oofix hanc senarii sedem occupat, ut infra 699. fragm. 
apud Stobaeum, XCV. p. 383. nsvia Se oopiav eXa^e $id ro 
tvarvyjs. Corruptela? origo fuit particula? omissio. Similis 
phrasis infra 619. licet diverso sensu. Med. 255. aXV « yd% 
avros irqos ol xdfx r>xi\. Xoyog. Heraclid. 116. flr§oi- tovS' dycvv 
ris a%a T*oa rs >Ayjv MaXitfT* av tm. Plato, Theag. p. 211, 10. 
Bas. T. I. p. 127. C. 5. H. St. itpof o\ V dv r t ^n 6 fxsrd tStov 
\oyof. Pokson. 

4<S7. Cum paullo durior sit ellipsis praepositionis, conjece- 
ram, bvyarooi l£ If^ns, sed retehtufl sum loco Electrc 128 

xuiai ax, >/ / n t AiyiaSn r\ % AydfA£fAV>v. I'; Vidr 

vr.iti. Gr. Gr. \ 840. 
488. auviocv. 1 )< hac foce vtde ad Mij>p. ->~ 

\ OL. I. i> 



74 NOI7E IN 

489. XP' V cunov — o~iuxovr. Vertcnduni cst. Oportebat illum 
accusando matrem suam caidis ream agere. Forensia sunt 
verba. In judicio enim accusator erat o huxuv, et Reus S 
(pevyuv. Infra 1527. rov 'Ex.evrjr (povov <Wxo/v. Elect. 1270. 
\ixpv \'aais y^r](poiai tov (pe^yovT' dti. Demosth. in Aristocrat. 
p. 4»]8. TwSe (psvyovrt rbv ir^oreqov e^eotiv zmovra "koyov (Atrao- 
TT/vai" x2 h'3"' o o^a/Kwv, «£' o\ Jixa^ovTes', ht' aXAa>v a.vZpuTiuv »6sU 
xvpios xuXvaai. Lucian. II. 899. 6 (xlv $iuxuv y l Se tysvyuv. 
Eodem sensu occurrit vox liuxu in D. Matt. Evangelio. 
V. 44. 

491. avT* pro av TTjf Aug. 1. Cant. Utrumque per se pro- 
bum ; sed av non commode omittitur. Deinde 492. prhifl 
r in y mutavit Brunckius contra MSS. Verte : Et cum 
legem servaret, tum pietatem. Porson. 

495. a. x. lyiviro fxnripa x. Ald. et plerique codices ; ubi si 
xaxiuv sccundam corripere statues, contra Atticorum con- 
suetudinem peccabis ; (sola enim cxccptio, quaj Bpeciem lia- 
bet, est in Suppl. 1105.) et anapaistum in loco secundo relin- 
ques. Sin mediam in xaxiuv produces, non solum anapfl itui 
erit in quarto loco, sed etiam dactylum sequetur, quod ne 
comicis quidem licere, recte monuit Dawesius. Est, fateor, 
versus initio Baccharum : T^<p6/xeva Hh rs irv%os sn ^iaav q>\6ya. 
Lcge, Siu t*I« irvpos. Mutatus est verborum ordo ab aliquo, 
qui vocem tn a verbo, ad quod pertinebat, disjunctam fem 
non potuit. Sed ita in hac fabula 416. sri irv^d S^/xyj rdpov. 
Edidit yevETo ex conjectura Brunckius, qui gaudio exsultaa- 
set, si cognosset ita cxstare in duobus MS. Tales ern 
ubique corrigendi, non in cxemplum trahcndi. P0R8ON. At- 
tici verborum tempora augmentum recipientia nne Augmento 
nunquam adhibent, quod monuit Daweaiua Mi>c. Crit. p. 
4G8. ubi optimam vidc Annotationcm in Editionc kiddii. 

499. Soph. CEd. T. 100. $o\u $6vov rtlXllt Avovras. 

504. uaiow Ald. et MSS. Sed iegendum otnnino fofii ex 
conjecturfi Ilcathii, quod ifa %!m v. 50$. pendebit Et ita 

edidit Brunckius. 

505. e/xeXXev ejeo^ai Ald. efl plures MSS. Quidam insu- 
per habent tywov, quod easet, c&dem aggredi, monente Mus- 
gravio. fcfAX 1 eveJeaSa» Duportua et Ilcathius cum Para- 
phraste. Porson. 

507. Hic ct infra 589« 5:55. lyu Se in eyi^ye mutavit Brunc- 
kius, sinc auctoritatc, et, U1 puto, Bine ratione. P0S8OM. 
510. ovll ai. Sic edidi ex II. J. cum vulgo sit «Se «. 



ORESTEM. 75 

Leve est, sed semel duxi monendum, me, in pronominibus 
accentu signandis, aut non signandis, sententise et emphasoes 
rationem semper habuisse. Infra 756. ^ al recte habent H. L. 
Porson. 

515. Particulam lm\ y sic positum, ad sensum loquentis non 
expressum referre monet Blomfield. ad JEsch. Choeph. 208. 
quasi dixisset Tyndarus : — Miror te quo fuisti tunc animo, 
cum matrem interficeres. Cf. Rhes. 204. Hom. II. X. 
80. 

516. e£e/3aX\e fxaffrov.'] Hunc morem illustravit Facius ex 
v. 557. 828. Hom. Iliad. XXII. 79. Justin. XVI. 1. 

521. oKkcov redundat, utinSoph. CEd. T. 6. *A *yd> ^ixaiuv 

fxr) Ttap dyyiXcov, rixvx, "AWwv dxovnv, dvros uV ekr\ku§a. 

524. Sic Ald. et Schol. ad Apollon. Rhod. II. 253. rovrov 
oopikeh Sikcov A. wipsKsiv avrov D. L. ut Kingius edidit. Legi 
etiam posset, avrov toQeketv Sikcov. Sequuntur in Ald. et 
MSS. duo versus, quos Viri docti, utpote huc ex 614, 615. 
retractos, ejecere. Equidem utroque loco genuinos puto, 
nisi simul et hunc et praecedentem deles. Porson. 

527. er^a^ev £vd\xz.] Sic evSaifxova ircizaaci. Ponitur modaaco 
pro ndayju, ut saepius. De his formis vide ad Alc. 621. 

I. Hos duo versus ita suos fecit Diogenes Stobaei 
LXXV. p. 327. /Zrikcoros, oaris evruyjnaev ev rixvois, Kal fxrt 
'7tiar\fjLois aufj.QpoDais coSucizro. PoRSON. 

534. Elegans est Musgravii conjectura, otih ye fxikkco ar\v n 
kuitr\aHv (pqivct, neque a verisimilitudine abhorret ; SVoy ye enim 
habent H. M. R. et in loco, quem ex Phcenissis 383. citat, 
fxr\ t» ar\v odxco (ppiva, MS. Leid. fxr t re. Frustra Brunckius 
accumuhit yvcord xoux dyvcora y dxkriroS oure xkr,$e\s, ofxaifMou xal 
y.air/vriTriS, itariquv tC rexovrcov, o (puaas yjo rexcov Ttarrip, eay^aroi 
'oas r *%cov 7Tu\ou$, exemplis diversi generis permistis. 
Vulgatam tamen defendet Sophocles, Aj. 1147. ourco oe xal 
ak x^ to 90H }.xfipov ar-j fxa ^fxixpou vityoul rdy£ dv ns exTtveuazs fxi- 
ystj X«/xo»v xzraaftiaeie rriv Ttokkriv (Zor\v. PoRSON. 

<7todcov cum dativo occurrit etiam Phnen. 40. Bacch. 
"i. nbi ride Brunckium, et Matt. Gr. Qr. §.382. 

3. ix7r\r\aaH. Excutit. Cum accusativo vel rei vel per- 
09 pnnitur. lon. (YM . oubi fx e^iitkr^ oSov YlovnpU ovSeis. 
Hipp. 931. o r A ydp ex7tkr\naovai fxe Aoyoi. BlOMTIELD. 

541. Hanc doctnnam mutierum oaor ab ASachylo Euri- 

pidcs arripuit, Rumen. 661. neparentem quideni etaematrem 

len . Non irridiculi aliquii >< ipondisae <1 u it nr, dvku 



7G NOT/K IN 

5s /jLr,rpos TTur, xuSapfA' ILvpiTritir,. PoRSON. Yide Brunok. ad 
Ari&t. Nub. 1444. De constructione vid. Matt. Gr. Gr. 
§. 433. Obs. 3. 

542. Hunc ct 552. suspectos habet Beckius, nullo, mca 
(juidcm scntcntia, jure. Porson. 

647. <5iWiv, privatis, clandcstinis. 

518. dvSpos h. 1. est mariti ; Agamemnonis, cujus toruni 
conscendit Clytaemnestra, ^gistho nuptiis clandestinis se- 
cum introducto, quippe quae vivo etiamnum Agamemnone 
novas illas et illicitas nuptias cum /Egistho jam celebraverat. 
Heatii. 

558. Tcctp »Sev. Anglicc, Of no accoiint. Phrasin illustra- 
vit Blomfieldius ad ^Escli. Agam. 2@1. 

5G4. axr/^aTov. Incorruption , punnn. Vox profluit a y.h. 
noxa. Timaeus Lex. Plat. 'AIwJ^itoi, xaS^oj. ubi voccm 
illustravit Rhunkenius. 

577. Post akoyov distinguunt Aldus ct alii, male. Et hic 
et infra 580. hpfa per se sentcntiam efficit, ut alibi ct in Soph. 
Klectr. (328. h%as ; crgctf o^yriv ex^epci. Deinde » xaTexTavE 

dedit Aldus cum pluribus MSS. Alii *x arsxrave. Oum 
semel distinctionem male posuisset, crrare perrcxit Brunc- 
kius, et h v»v EKravsv edidit. Frustra huic emendationi codi- 
cum dissensum praetexit ; una cnim tantummodo lineola dif- 
ferunt. OTKATEKTANE. Cum talia verba a libi on- 

funduntur, potius duorum eligendum i utrun que 

probum est, codicum numero standum. P 

579. Recte dicit poeta illam domi jam manere, neque l 

sis" adventum mcmorat : utpote qui, bene temporum ratione 
habita, sciret, has Orestae rcs contigisse diu antc l lyasis in 
patriam rcditum. Beck. 

580. htfs V •Asnxxo/v 1 , U Ald. V recte INTS. auetorkatc 
omisit post alios Brunckius. Verum *i 'Asr&XW poattum 
est pro 'AttoXXwvi, non libcntcr vocalem hujlU dativi clidunt 
Attici; n pro 'AwoXXa/vz. constructio lit impedita : neque illi 
'Arc-oXXwva dicunt, aed 'Aw6lJu>. Unicum memiui locum u 
Nostri Phaethonte apud Macrob. Sat I. 17. u> y ,yh 

tjXi 1 , u>s (A u7ru\ia%s, "OSev a AttoXXwv' efx^atus xXr5^t< |8g©T»f, 

Quem proptcr r a ri o rem &w usum cital Valekeuaerius ad 

Phcen. -7. Vefum hoc exemplum nihil ad rem pertin 
corruptae enim lectionw vestigiis apud Schol. ad On 
1« gendum fere cum Barnesio, ** th5' 'AttoWwv i^xvojs xXr5£f< 
:oij. In nostro versu diatiiixi p . . el dedi 'A 



ORESTEM. 77 

o?, de qua constructione pauca dicam infra ad v. 1624. 
Porson. De elisionis vocalis » in fine dativi singularis vide 
adAlcest. 1128. 

581. <jt6(a<x. de oraculo audacter dictum, multo magis orofxa 
vt/XBV. Facius. 

586. Hesychius "A?iov. suavov. % A%io%%zws. d£i6<moros, \xav6s. 
»k d£i6x2ws* &x **« v °^ Sic lege recisis superfluis vocibus. 
Porson. De r> 8x, et ceteris Crasibus Atticis videas Monk. 
at Hipp. 1331. ; et notam sequentem adeas. 

588. £i /xaj o x&euoat Ald. et MSS. Delevi articulum, ut o 
&o* repetatur Ik xotvZ. Male edidere Brunckius et Beckius 
A /xrj huyxsXeuoaS, ex Marklandi conjectura ad Suppl. 109. 
Sed ista sive crasis sive elisio nunquam Graecis cognita est. 
Viros eruditos decepere istae crases apud dramaticos poetas 
frequentissimae, r) «, f^r) «. Porson. 

602. imoeioco Ald. quod retinui. Alii dvaoucco. Reg. 
membr. sxirsioco, cum dvaoeioco pro varia lectione. Si hoc 
praefers, interpretare : commovebo y donec persuasero. He- 
sychius, 'Avaoziois. dvanzfeois. Sed alterum malo. Trans- 
latio ducta est a canibus, quos homines in inimicos suos irri- 
tant et immittunt, ut supra v. 245, 246. ubi quanquam omnes 
codices et Longinus XV. x6%a$ dant, fere expectarem xuvas. 
Et permutantur haec vocabula. In Hec. 1 149 xopoct habet R. 
in textu, xuvzs pro varia lectione in margine. Porson. Pleo- 
nasmi, qualis est \xovoav, ovx dxaoav, apud Tragicos abundant ; 
cujusmodi sunt nonnulla ex iis exemplis, quae frustra accu- 
mulavit Brunkius ad v. 534. supra. Sed valde dubitamus, 
an elegantem Canteri lectionem Ixovoav oux sxovoav vulgatae 
praeferamus, cut etiam favere videtur Scholiastes. 

603. oovvoct $ixr,v, quod alibi fere sonat poenas pendere, ju- 
dicium subire, hic rarissimo usu ponitur pro eodem prope, 
quod Latine dicitur jus dare vel reddere. Porson. Cf. v. 
566. supra. 

007. bni^ara rdyay». i. e. rd ' Ay a(xi(A.vovos, quod somnia dc 
A ga m emno ne cxplicavit Musgravius in Exercit. Eurip. p. 35. 
Melhifl reddi posset, somnia ab Agamemnone missa. Ita 
infra v. 711. hdvocrov Apyticov, mortem ab Argivix immissam, 
vcl decretam. Vide Matt. Gr. Gr. §. 375. 

608. t pro m vel 8ti, Vide Matt. Gr. Gr. §. 480. b. 

610. Hesiodeum Op. et D. 705. tuei dre^ <$a\ov bene com- 
paral Afuagraviu Similiter compo&ita oceurrunt apud 
AliftOph. Ran. 906. 'xitHfy,. dSaKdrrcuro! , doaKafMmos. No 



78 XOTJE IN 

triim Ioil. 4435. 2e, tscv choivcuv Xo^iav 'AvBX6i^»av, E/xav 'ASavav 
Wstsuco. iEsch. Slippl. 248. tov5' dvikXmva otoXov. PoRSON. 

611. Sic, opinor, Aldus et omnes codices, nisi quod mem- 
branae omittunt &«, pro quo conjecit Musgravius Srj, et recepit 
Brunckius. Adeo ille huic particulac iratus est, ut eam fere 
ab Orestc expulerit. Cum subito sermonem ad alium ab alio 
convertimus, primo nomen ponimus, deinde pronomen, deinde 
particulam. Ilaec formula cum ab omnibus poetis sit tritis- 
sima, pauca quiedam tantum exempla apponam. I. Sophocl. 
Electr. 150. Nio/3a, as o'sycuys Tepc^ 3"eov. Ibi ex unis mem- 
branis ai, a* K. edidit Brunckius, quae pronominis geminatio, 
si unquam apud tragicos occurrit, occurrit certe perraro. II. 
G£d. Tyr. 1096. ws <X>.h/3e, o~oi Ae tocvt apkaT EiV). III. Phi- 
loctet. 1362. x^ oh o' sycoys §av[j.xaas syju TaSs. Conjunctiom tfl 
istas in eodem sententiae membro haud credo occurrere apud 
istius aevi scriptores, nisi per librariorum errores ; et legen- 
dum, itat, o« £' iyuys, ut subito ad Ncoptolemum orationem 
convertat Philoctetes. In Aj. 1409. nai", ou oe ihxt^os y oaov 
\ayjjHS, habet k, pro itat Scholiorum editio Romana. IV. Infra 
1670. 'O^EffTa, <70i os TraXb" syco xaTsyyuui, cui ipse Brunckius, 
ca?de, ut videtur, saturatus, pepercit. Porson. 

613. dfxuvHv. Infin. pro imperativo. Vid. ad. v. 383. — hav- 
t/ov $E0iV, i. e. 6 EvavT/ov soti. Sic et apud Latinos, Virg. JEn. 
XI. 383. Proindc tona eloquio, solitum tibi. 

614, 5. Extant supra 525. hi versus. 

623. sv sauTcy Aug. 1. quod multis exornari poterat : hoc 
enim pronomen omnium personarum communc eat Sed cum 
facillime litera una omitti possit a librario, tutius est hujua- 
modi eleganttafl non nimis avide arripere. Sic mox 628 x^iio- 
aov habet Harl. quod exemplorum suoriim cumulo adda! for- 
tasse aliquis paullo calidior, et elegantiam hanc reoondito 
isto, Dulrc satis Jiumor, defendat. Sed librarii e iTOrem esse, 
inde liquet, ouod acutum pro circumflexo posuerit. Electum 
est x^siaacov, ut infra 716, nbi MSS. consentiunt, et 794, ubi 
metro alterum noccrct. PoRSON. 

628. eo-Tiv ou, Sometimet. Sic, Iph. A. 913. tera Vva, ct otto^. 
Similia vide apud EVfatt. Gr. Gr. ^. 182. Obs. 2. 

(v\2. nap daitioa, armis, pugMO. FaCTUS, 

616. Verba starc, jaccrc, gedere, apud Gra?cos ct Latinos 
poni pro cssc sed habere quoque auam quandam notiom m 
adjunctam, ut h. 1. o-rr/vai notionem adjuvandi, monct Paciui. 
Be( k. 



ORESTEM. 79 

656. ti x& Qlto» ; Sic diserte citat Thomas Magister in v. 
X$*f addens eVn $e rovro e nowrix.wrz%ov. Ego vero huc primo 
tranferam, quae, annos abhinc plus minus quindecim, in 
Anglica Brunckiani Aristophanis censura scripsi. (H. Ma- 
tys Review, July 1783. p. 66.) " Accurate plerumque Aris- 
tophanes sententiarum suarum partes alteram alteri respon- 
derefacit, ut Av. 1419. oSi 7raqeariv* aXX* orov %pr\, Set Xiyeiv. 
Hregwv, Trrsquv o^eT. In priore versu legi debere orov SeT, %q-n 
Xiysiv, clarum est non solum ex apodosi, sed ex eo, quod 
apud Atticos pottas genitivum nunquam regit %%h. Unicum, 
quod obduci posse credo, exemplum exstat Euripid. Orest. 
667. [ed. Musgrav. sc.] sed et illud in rl Se? QlXcov mutandum 
auctoritate Plutarchi Op. Mor. p. 68. E. Aristotelis Ethic. 
IX. 9." Et quod Aristophanem attinet, anno 1794 codicis 
Ravennatis collationem edidit Invernizius, quae istam emen- 
dationem confirmavit. Ipse tandem r[ Set <pi\a>v inveni in MS. 
quem voco L. Restat ut formulam hanc et similes paucis 
illustremus. Homerus, nisi me fallit Seberi index, semel 
tantum verbo $e~ usus est, et tum infinitivo praeponit, II. I. 
337. Cum infinitivo %%r) saepissime construit, cum accusa- 
tivo personae et rei genitivo, 11. H. 109. Od. A. 124. T. 14. 
A. 463. O. 110. X. 377. Pari modo substantivum %%**> cum 
accusativo et genitivo II. I. 75. 603. K. 43. A. 605. Od. A. 
634. In II. 0. 322. ov$i rt /xiv %pzw "Karai rvfx@o%oris, alii le- 
gunt rvfx^o%or,a\ elisa diphthongo. Hanc formam semel 
ausus est imitari Euripides, Hec. 955. aXka, rU %%zia a efxov ; 
de qua ibi tacui, ut hoc loco eam memorarem. Scholiastes 
apte satis advocat II. K. 43. Xgew fiovXfc efxe 5^ oi, paullo 
forsan aptius advocaturus A. 605. ri $i oe %peu l/xeio ; Com- 
munes Graeci dixere, $e7 aoi rovo~e ; primus, ut equidem arbi- 
tror, novavit ^schylus, Prom. 86. avrov ya% ae SeT n§o//.?]0ia/?. 
Eum secuti sunt, Euripides, Hec. 1000. Phceniss. 470. Hip- 
poL 2ti. locisquc ibi a Valckenaerio indicatis, Ion. 1018. 
Ilcrc. F. 1142. Auctor Rhesi 840. Comicus ignotus apud 
Herodianum Piersoni p. 450. ev%v%ajpias ae lei. Non sinc 
cie hanc formulam reddi voluit Marklandus Iph. A. 1119. 
sed certissime restituit Musgravius Hel. 1424. pro rr lS r6%r,s 
MKAEI /xovov. Ceterum bene comparavit Brunckius Herc. 
F. 1309. 0eoi V orav rifxuaiv, ovtiev Set <p'i/\oJv m "AXis ydp o $to£ 
o/<peXcuv, oTav &&«. Pokson. Rrunekiani Aristoplianis cen- 

sura Pononiana iterum publici jurifl facta est in Museo Cri- 

tico Cant. \ 01. II. p. \\S. 

660. Hujui ellipseotj a Lamberto I>> fallor, omi 



SO NOTjE in 

antiquissimum exemplum pmebet Homerus, Od. B. 68. A/<r- 
aofxai, r\fxev Zrtvos ^OXvf^irlov, r)$E ^bifJuiOTo^ ubi plena sententia 
esset, Aiaaofjiai [ufxas] r,(x c v [yrpo{\ Zrjvctf. PoRSON. Cf. Hec. 
735. 

664; 5. Statius, Theb. V. 173. matremque rccens circum- 
volat umbra ; ubi Scholiastes : " Et hoc poetice ut Euripides. 
Syrseen opersu. Virgilius. Omnibus umbra locis adero, dabis, 
improbe, poenas ;" ubi legendum videtur [yrorujfjiivrtv] ^uyjrw 
urrlp aov, ut hunc ipsum locum respexerit. Porson. 

669. ofxcos sic positum in fine versus per nihiloyninus iameu 
reddendum esse ononet Blomfieldius ad j^Esch. Pers. 300. 
conferens Alcest. 952. Helen. 1020. ^Esch. Theb. 709. 
Choeph. 109. 

671. to pro toi A. H. R. quod nemo praeferet. Sed ex his 
varietatibus aliquando ansa arripi potest leviores hosce errores 
tollendi. Suppl. 1150. Yldrep, au /u,ev rcvv auv xXueis tekvojv yooui. 
Aldus t?/$ auv. Dele literam male repetitam, et lege Yldre^, au 
fxiv toi a. Porson. 

676. ira^d dedi pro irqbs, quae voces et alibi permutantur, 
ut Soph. CEd. T. 935. sed ibi quoque ma^d praestat, quod ha- 
bent Aldus et codicum pars. Contra Aristophan. Nub. 325. 
ex MSS. irpbs pro ira^d restitui debet. Porson. Lectionem 
tS V au oVv. ignorantiae librariorum tribuit Brunck. excmpla 
ruyx<xvEiv cum accusativo ofTerens, Phcen. 1706. Med. 753. 
Soph. CEd. T. 598. Vide Matt. Gr. Gr. §. 363. Obs. 

677. o6%u nonnulli de nave accipiunt, quo sensu sa?pe qui- 
dem occurrit, sed plerumque alio quodam verbo comitante, 
quod significationem clare designat. Sic in Cyclop. 11. cum 
wgiJ/xvvj, iEsch. Pers. 417, cum vs«f, Agam. 1608. cum nubmy 
usurpatur, et apud Hom. II. B. 135. on%a veuv hahemun. 
Sensu igitur haud rariori hic sccptrutn significare videtur, de 
quo vide ad Hecub. 9. dvbpuv xevov o~6pu f sceptrum sive impc- 
rium viris orbum. Eodem sensu dicitur xevacv&gov daru /Eseh. 
Pers. 123. 

683. ra /x. Ald. et plerique codices. ydp omittunt mem- 
branae. Sed rectius expungitur articulus. Post hunc ver- 
sum sequitur alius in Aldo et plcrisque MSS. irovoiaiv; dfJuxQes 
>£ to fiouXeaQai rotie. Sed. membr. secutus Brunckius cjecit. 

PoRSON. 

694. Vide ad Hecub. 586. 

695. Conf. Soph. Antig 715, 'Aurcos St vxbs tariS eyx/rsTr,*-, 

9roo\z Leivdi, vfrttKU /xnSev, uvriofs, xdrco ^Lrpi^aS, rb Xoirrov ai\- 
fxxow vxuriWerai. 



ORESTEM. 81 

696. t/3a\}/sv, mergi solet. De hac Aoristi potestate vide 
Matt. Gr. Gr. §. 513. 3. Valckenaer. Diatrib. p. 163. et Her- 
mann. ad Viger. p. 592. ed. Oxon. 

699. /3/$z ruv x.peiOGovuv, Invitis potentibus. Anglice vertas, 
In spite of. Phoeniss. 18. ^aifxovcuv @ip. Alcest. 846. Suixov @ia. 
Plura congessit Blomfieldius ad ^Esch. Theb. 608. 

703. eti to lAaXSootbv, i. e. (xaX^axous, supplici et humili modo. 
Sic Lucianus Icaro Menippo : rr.v '6\J/iv e£ to aTeves- d7rnpsiadiA%v. 
Idem in Dialog. Diog. Antisth. et Crat. es ro $a%$apix.bv r^Se- 
to. Simili modo adhibentur <napd et tiqos. Musgr. Facius. 

707. rvXk* s$ev. SC. Shvqs, \ytavbs, quod e orparnXarsTv intelli- 
gendum est. Vide Matt. Gr. Gr. §. 534. Obs. 

711. Videad v. 607. infra. 

713. Quoties novam dramatis personam in scenam produ- 
cunt, formulas ydp, dKkd ydp, ixriv, xal ixr)v, x.al Sr), una cum 
o£s vel casibus ejus Tragici usurpant. Exempla adeas Hec. 
53. 654. Phcen. 443. 1308. Med. 45. 1108. Hipp. 31. 
Soph. CEd. C. 549. 1106. 1249. Antig. 155. 526. JEsch. 
Prom. 977. et alibi passim. 

717. Notum est, tarditatem et majestatem quandam inces- 
sus coluisse Grascos et Romanos. 

719. oji xrsvovvrat ad ovkkoyov refert Fac. quod collectivum 
vocabulum sit. Beck. 

723. Posterius hemistichium mutuum sumsit Menander in 
Adelphis, unde vertit Terentius V. 3. 18. Communia esse 
amicorum inter se omnia. Porson. 

725. Forsan distinguendum post eIxotcos, et oratio in flne 
versus suspendenda, utpote abrupta. Porson. 

734. /A7} (x Miiv SavovS-*, ne pateretur interfici, ut v. 1324* 
Facius. ioelv est pro TTc^VJetv, to overlook, to permit to happen, 
quo sensu participium conjunctum habet. Vide Matt. Gr. Gr. 
§. 549. 

736. vvXaficlb' , caute se gessit, ut v. 1052. ubi pn pro u/ora 
ij.ri. I'.\( n;s. 

i Flene foret T«ro (xaScvv, mdvTa \yvi fxabuiv, et e^&r 

lAzbd-j pro e/xabov ex notisshno Graicismo. Si legeretur 

/xacrav, enam ravra gcribi deberet, et verti, hcec omnia scire 

debeo. I 

7',}U. •juyxTcP-js.] Subandi evexa. Notat autem Clytacmnes- 
tram. Bjm k. 

711. avTi?.*'^ r,zu.i Cant li. qua forma occurrit supra 442, 

PORSOH 

\(>L. I v» 



not.i: 1N 

745. Sia (po^H ya% 1%%. ** e - mctuo. De his locutionibus, vide 
acl Phoen. 471). 

75.3. Srftyiof. Ilic crat pater Pyladis, uxorcm habens 
Anaxibiam sororem germanam Apunemnonis, unde paret cur 
Orestcs puer ad cum fuit delatus, ct undc amicitia inter Pyla- 
dem et Orestem. Damm. Hine Agamemnonem 'iyyykvua r.a- 
rqhs Iixh appellat Pylades, v. 1226. infra. 

757. oUriov. De horum vcrbalium constructione vide Matt. 
Gr.Gr. §. 447. 

759. xoXafytv. h. e. cuorz avrni r,fxxs KoXa'£eiv, vel xara ro 
xoXa^siv Yifxas, non cum hisce ?iobis res est, ut nos punirc pos- 
sint. Facius. Vide Matt. Gr. Gr. §. 296. p. -431. 

763. Dixissct Orcstes, nisi a Pylade interpellatus esset, e* 
\iyoiyJ daroloiv eX^ofv, cuS Evo\x.a id^aoa, mar^. hfxavrs rifxuquiv ; 
i. e. Si, vcl, Quod, si viiibus dixcro, in mcdium prodiens, 
me> quod patrcm vltus s.nn, niliil injustc fccisse. Musgr. 

764. Supprimitur oiooi*a:. Vertendum igitur, Yerear, ut 
te sint placide accepturi. Ita Platon. Phaed. p. 152. pc-yj xa- 
§a%& ydp xahap» E<f>a7rrEG§ai (xr) « Sefjurhv *J, Vereor, itt fas sit. 
MUSGR. 

767. /xoXovTa quidam MSS. Porson. Ferri posse lectionem 
M-oXovTa monet Heath : sed nullo modo interpretationem oVeX- 
SovTa; nam consilium de fuga capienda dudum repudiave- 
rant Orestes et Pylades, et quaeritur hic tantum, an utile sit, 
verilre in populi conventum. Beck. 

769. aXXa $r t r eX&y ; Ergone eam ? Ilanc dubitandi vim 
saepe habet conjunctivus, ut in Ion. 75S. eItw/xev r) oiyajfjav ; r) 
t» ^doofXEv ; Pessime igitur et contra Graecae linguae consuetu- 
dinem signum interrogationis delevisse Brunckium monet 
Hermannus ad Viger. p. 589. ed. Oxon. 

770. rco Soxeiv. Sllbaudi, ro Tr^dyfx svSixov iivai. PoRSON. 

771. rrioe. Subaud. blu. hac ria, hac rationc. 

772. xal Tij av ye /x' o\xrlosie. Vertit KjBgim : Et quis tan- 
dcm jniscrcbitur mci ? Mclior intcrprcs \ulgaris: Aliquisfor- 
tasse ?niscrcbitur mci. Et sic Heathius. Musgr. 

773. doyyikuv Cant. M. ct iortc alii ; unde facere possis 
doxa\uv, quae forma occurrit apud /Eschyl. Prom. 161. 
Archiloch. Stobaei p. 107. Eurip. Iph. A. 909. Porson. 
Mallemus certe doyakwv, cui fomHB vctcri ab doyxkdu favet 
etiam Scholiastes. Fxemplis ■ Porsono allatis addas etiam 
/Ksch. Prom.251. Ilom. 11. B. B9& Bion. Idyl. II. 7. notante 
Blomfieldio. 



ORESTEM. 83 

774. alvu. De hac voce vide Monk. ad Hipp. 37. Alcest. 2. 
778. ti xaivov. sc. xaxov. Vide Monk. ad Hipp. 860. 

790. itov ydq av Ald. et pars codicum, quod bis soloecum 
est. Recte &>v plures MSS. Simillima constructiolph. A. 396. 
Sei^eij Se tiov fxoi thx.tqos ex tovtov yeyuS. PoRSON. Ita etiam 
Hermann. ad Viger. p. 609. ed. Oxon. Similem loquendi 
formam etiam Latini adhibent. Virg. /En. II. 377. Sensit 
medios delapsus in ignes. 

791. 'ETTa^xio-coy sufficiam, subveniam. Hesych. Ifrhpxeae, 
sfiowSvce. Hec. 964. (QiKoiS eVagxsiv. Unde et e7ragxeo~i$, Auxi- 
lium. Hec. 741. 

792. xTaff^* iTalqovs, h. e. xTa&ai eTalgovs. Inflnitivus pro 
imperativo, hoc sensu ; o\a toDto xTaaSe. Rarum est, diph- 
thongo elisa, syllabam proxime sequentem corripi. Sic tamen 
Theognis v. 104. btb xeveo^Xov e-^cov T8/u,eTao N 8v*e$e'X«. BRUNCK. 

MUSGR. 

793. offT»s rgowoiffi awTaxri. Arnald. Obs. Misc. VI. p. 590. 
ita explicat : qui iisdem moribus et simili ingenio prceditus est. 
Hesych. fffVTeTTiXa* 7r§offavaxei/xa». 

796. /xeya <p^ov8ff', Superbiens. Ita recte vertit Monk. ad 
Hipp. 447. (445.) cujus exemplis addas Androm. 990. Iph. 
T. 489. Herc. Fur. 469. 

798. rc-oXjv xvyiXS' in contrarium rediit. ttd\\v per eU T&mUco 
interpretari Scholiasten Aristoph. ad Aves. 2. monet Mus- 
gravius. 

799. diro per o\a exponit Scholiastes. 

802. Soivd/AaTa et o$dyia sunt nominativi, qui ab »}Xt/$e 
pendent, ut et ggij in versu 800. cui ita apponuntur, ut 
certaminis istius causam ostendant. Vide Matt. Gr. Gr. §. 
4-33. Obs. 2. Eandem fabulam narrat Euripides in Elect. 704. 
de qua antiqui quaedam carmina poetae servat Cicero. de. Nat. 
Deor. Vide etiam Senecae Thyest. 225. 

804. <p6vcp fyovos e^a(xei(3eov. Ccedes ccedem excipiens. Simi- 
liter verbum a/xei^w construi Facius monet infra v. ] 4-96. Phcen. 
1061 

<M)7. Fachu negat, se e vulgata lectione to xaXov commo- 
dum duccre pMM >ensum, atque corrigit » xaXov, ut emplia- 
tic;i sit n pctiiio. \\\a k. Vulgata lectione omnino a versu 811. 
dcfcnditur, ubi to o' av xaxn§yei'v huic loco manifcsto oppo- 
iiuntiir, it;i ut hic vide;itur esse sensus. " I loncslinn f/uod vo- 
cani" (vidc vv. 76..J. 770.) non <sl honsstnm: ricissim iamen 
malrfdd ••/■(•, i. <•. ni;defacta malciactis n i>cndere, rnagna cst 

tmptetatf fi 



84 NOTJE IN 

808. 7ru£iyevu iru\zn'n. Manu ignc fabricata, i. e. fcrrata, 
armata. Hipp. 121S. orofjua wvpynn. /Esch. Theb. \\)2. irv^- 
yevcTav ^aXivoiv. 

809. Ilesycllius. /xeXavo^Tov* t® /xeXaivav t^ov Xa/jSrjv. Phce- 
niSS. 1091. /xeXavSeTiv £i'(poS Aaifxcvv Sirxe. 

810. Mos fiiit antiquis, ubi quis rectc et jurc per alterius 
caedem se vindicasse putaret, ut quasi innocentia? sua? testcs 
faceret Deos, cruenttsm gladium Soli vibratim ostcndere. 
Quod breviter Scholiastes attingit. Barnks. 

814. \d*.%naz. Clamavit. Proprie dictum de Baccliis lacc/ic 
ingeminantibus. Hesych. 'Iax^a^ei, xaTa/3o£. 

815. De vocibus toX/^£v et TXr y vai vide ad Alccst. 286. 
824. Recte Facius post ^ovo; interpungit, sublato commate 

post ^o/xao-i, quod cum /3Xe<pa§ois- conjungi debct, et reddi, 
mobilibus oculis. 

828. Vide supra ad v. 516. 

833. TX7]/xa>v '0§e'o-Tr/f. Orestem sic passim audire notavit 
Abreschius (ad ^sch. Choeph. 920.) Horatius dixit tristis 
Orestes. Blomfield. Sso/xaveT "kuoaii, furore a diis injccto. 
§EOfjLocvris male interpretatur Scholiastes ad ^sch. Theb. 650. 
in Deos fure/is, et Blomfieldius, ut vocem .^Eschylo propriam, 
monoriae vitio notavit. 

835. Suspecta haec phrasis Brunckio, qui timide conjicit, 
tov 7rpoxei/xevov ^pa.fxs7v 0e'Xo;v. (ut v. 866.) Canteri conjecturam 
in textum intulit Beckius, Ivacov. Male. o^ovTai dyouvu dixit 
Homerus ; sed quis unquam dixit Suauv dyuva ? Offenaus ctiam 
videtur hac locutione Pseudo-Gregoriua, qui fabulam lon 
insulsissimam Christnm Patientem inscnpait IIoc drama, 
siquando posthac citabo, his literii X. II. distinguam. Ibi 
igltur exstat 416. ^vyris dyuva tov TrpoxsifXEvov Triqi Aca/xct/pctvov, 
xaQ' ov 9"aveiv eo-Ti x§tai?. 441. ^v/r^ dywva to» 7r§o;cei/xevov 9re£i 
Tp£%ovTOS, w ^covr r) SavovTa vuv 1'Sou. KnimviTO nihil mu- 

tandum. Omnis enim S/xr, est dydv, prope ut alterum verbum 
pro altero usurpetur. Infra 1237. ambo conjunxit: t^o-goTs 

<PiXoi5 yd% els" dywv Sixtj fxia. Itaquc dywva Sol/vai hic dicitur llt 

alibi ^ixrjv Sovvui. Sed miror, qu! factum sit, ut Canterus, 
Reiskius, Brunckius, Beckiua, qui hii verbia tantopere of- 

fensi sunt, locum Phcenias. 1330. ooxcD S' dyuva tov Tre^i -^vy^hs, 
K^eov, "H&r, 7rh7r%uyha\ 7raic) toTtjv OlSiVoy, intactum dimiscriut. 
Quis enim unquam dixit, dywva Tr^daasiv i Nemo fortaa 
praeter Buripidem. Idem tamen se Ipse tuetur, mox Bcribena, 

1354. Kai ircos 7T67rciaKTai ^iTrrCy^wj TraiSwv (povo>, *Apds X dyw- 
VKJfx Q)o'\7rov. PoRSON. 



ORESTEM. 85 

843. or,Xo$ si \6ycf). Prodis te oratione. Musgr. 

844. Hunc versum ejecit Brunckius, et sane ex alio dra- 
mate, forsan Euripidis, huc traductus videtur. Agnoscit 
tamen X. II. 150. Loca similis argumenti, in margine ad- 
scripta, non raro in textum irrepsere, ut infra post 920. 
Porson. 

847. shiris, quse proprie spem denotat, haud raro contrariam 
admittit significationem, et melum denotat. Supp. 792. Ti 
(xsv ydp avx YiXmfyv dv Trsuov^svai TldSos ttsqiooqv, e! yafxcuv 
aTtsCpym. Soph. Trach. 110. xanav fckvoravov sXTrifyvaav aicav. 
Ajac. 798. TyjvSe $' etp&ov 'OXeS^iav "Aiavros eK7ric\et tyspeiv. 
Eodem sensu spero usurpant Latini. Virg. ^En. IV. 419. 
Hunc ego si poiui tantum sperare dolorem. Cf. Plato de 
Legg. Lib. I. p. 644. 

848. Paullo insolentius est e^srrix.6(j.r,v i sequente accusativo 
rei, quae lugetur : vide tamen ad Supplic. 330. Musgr. 
Constructio omnino similis est in Soph. Elect. 123. 

849. Eleganter K. 'Arag ris dycuv re ^ riveS 'Aoye/wv Xoyoi. 
Addidi vero articulum, quem abesse vix patitur sermo, me- 
trum abesse non patitur. Porson. De his Crasibus vide 
Monk. ad Hipp. 1005. (998.) 

850. xahsi\ov. Damnaverunt. Soph. Antig. 274. xoVe tov 
ovcoalfAova HdXo; koSouqeT. Vocem forensem esse docet Pollux. 
\ III. 15. 

854, 859. Hunc locum imitatur Lucianus, Jove Tragoedo, 
T. II. p. 681. Macrobius, Sat. V. 20. Alcceus in Comoedo- 
tragcedia sic ait : *ErzJy%avov fxev aygo^ev 7r\eiaras (pigajv — 'Opcu 
3' dvcjSsv yd^yap* dv§Qcu7rajv xvxXco. PoRSON. 

859. dxpav. Acropolin intelligi credo. Musgr. - 

860. lixas 3i36vt\ Vide Porson. ad. v. 603. 

863. t» xatvov "Apyet ; Hanc levitatem civibus suis saepissime 
exprobat Demosthenes. Philip. I. 5. V H PhXsgSs, elrcre pu>«, 
wspuortti avrojv 7rvv§dvso§ai xard rr,v dyoqav, \iysrui ri xaivov ; 
Kundcm Atheniensibus morem attribuit D. Lucas in Act. 
ApOflt* XVII. 21. 'A&r/vaibt 3e Trdvres, x^ ol eVj3r;pc«vTef £e'vc<, 
tU ovdsv srsqov evxui^ovv, rj Xe'y«v ti xal ukovhv xatvorsqov. Ne- 
quc enim Komani hac novorum rumorum cupiditate caruc- 
runt. Cf. Juvenal. Sat. VI. 407. sqq. 

864. avc^TTe^xf, excttatit ; tutpemam tenuU, sivc spe, sive 

mctu. Supp. <S!i. p60Oi p? dvuirrspoi. Soph. Aj. 693. Ttspiyjx- 

pr, r , dvc7rr6//.av. Vide apud Blomfield. ad &sch. Choeph. 225. 
>>71. 7rxiozyur/iuv ( tiam de rebtifl inanimatii dlci ez Plu« 

tarcho doCUlt Faciufl. I»i:ck. Schol. Tiuiduycuyia, yjn^uyccy. 



86 NOT/L IN 

873. t/j XfvZ* 1 ^ 6 V ft > ; Cf. Supp. 4*38. IIoc de praeconio 
videnda est lex Solonis, sub initio /Eschinis in Ctesiph. Ora- 
tionis citata. 

878. EK7ray\»tABvos, vehemcntvr admirans. Hesych. Ixnay- 
\bo$at : baufxd^eiv. Cf. Ilec. 1133. 

879. xaXols Ald. et MSS. sed xakui Valckenaer. Diatr. p. 
209. cui conjecturaj suftragari videtur X. II. 392. Xoyous 
ekioocov dWorcnas dtypbvus. Porson. Sed Facius nihil mu- 
tandum censet, conferens Virg. VI. 100. Obscuris vern in- 
volvens. Hesych. ekioacov' vrXixcov, v^ei^o/xevo?, oux eTri suheias 
Xiycov. rind. Nem. IV. 153. pr\^araiikixcov. Nostri Phcen. 
494. vrspnikoxds koycov. 

883. Allusio est ad proverbium, quod plenius extulit 
Noster in Alcmena apud Schol. ad Aristoph. Ran. 510. 

PORSON. 

885. Interpunxi post woXeos, non, ut vulgo, post luwrat. 
Copula enclitica nunquam apud veteres Gntcos, opinor, 
praepositionem sequitur, nisi ea sententia) meinbruin inchoat. 
Potuit igitur Atheniensis dicere, ev re nokeos dpyjxts vel ev vb- 
XeoV tc dpyjais, non ttoKcos ev r dqy^pT^. Constructio est os dv 
irokeos, sx subaudito, ut Sophocl. Aj. 1044. Tis S' eanv, 
Zvrtv dvhpairpoaksuaaeis arpar^ ; PoRSON. 

888. et5o-e/3eTv, pie sc gcrcre. Vide ad Phceniss. 1321. 

889. Magna varictas lectionis in hoc vcrsu. Scrip 
videtur Euripides, Aaoi 5' sneppoSrioav, us xakui kiyot, Siini- 
lem ellipsin attigi ad Ilec. 28. cadem recurrit infra 1 177. 
Iph. T. 1315. ubi Musgravius confert HeL 1605. 11. X. 
157. et Antholog. IV. 12. 33. in Bacchum ct llerculem. 
Porson. 

891. d^u^oykuoaoi. Ex Thcognidc cxpressum vidctur, 
V. 421. IIoXXoIV dvSquTrots ykuaari Supat hx snixstvrat *A^o^iat. 
Vocem adhibct, pnr-tcr Euripidem, Thcodorides LO Anthol. 
H. Steph. p. 316. dSuqov ykurrav habct Philo. Jud. p. 314. 
Ed. Tumcb. Clcm. Alcx. p. 111. B. Muscjh. 

892. 'A^yeVoy, oux 'Apy. r,vay. Argivus, qui vi K ingessit 
in civitatem, cum percirrinus fiftet, et malis artibus civilia 
jura adeptus cst. Reibu. BRUMCK. Designatur autcm 
haud dubic Cleophon, qui semiharbarus fuit, quippe in Thra- 
cia natus. Vide Scholiastcm ct locum Aristophanis ab eo 
citatuni. Musgr. 

8!H. Vulgo durxs, pcr quod Facius Argfoos intelligit Sed 
melius dirns, cum Valcknajr. Diatrib. p. 2ob\ Briuickiu» ct 
Porsonua edidcn. 



ORESTEM. 87 

898. auSts, deinceps. Vide Monk. ad Hipp. 896. 

899. hzu&ou iSov$' ineptam esse tautologiam monet Brunc- 
kius, ideoque edidit Xiyovb, et in v. 901. x^ rtfxcofxivco in rco r 
'tcofxivto mutavit. Et certe a veteribus medici cum politicis 
satis frequenter comparantur. Sed nihil temere mutandum ; 
sensus enim haud incommodus e vulgatis educi potest ; voce 
itpoararr\ ad rtfxcofxivco e v. 899. suppleto. 

903. Hesychius, e Ywo o' fane* uTriftaMev. Porson. 

904. rco apco xarax. roturovS. i. e. Such as he would spealc 
who condemned you to death. Vid. Matt. Gr. Gr. §. S86. 2. 

906. Socratem hic depingere videtur poeta, licet, quod 
in proximo versu dicitur, ab ejus institutis abhorreat. Musgr. 

907. bXtyaxts. Hanc vocem bis in hoc dramate, hic et 
supra 383. adhibet Euripides, quod non memini a tragicis 
alibi usurpatum. Pro ygaivwv vero, quod habent Ald. et 
codices omnes, anivcov praefert Musgravius, x%*lm$ ex conjec- 
tura Marklandi ad Suppl. 1142. edidere Brunckius et Bec- 
kius. Sed primo observandum est, id quod Musgravius fere 
perspexit, nuncium, hoc est ipsum Euripidem, cum tacita 
quadam indignatione loqui, quasi homines urbani rusticorum 
commercio se pollui crederent. Deinde omnia hujusmodi 
verba, cum originem satis honestam habeant, a tragicis, pris- 
tinas formulas sectantibus, et vulgi sententiae securis, saepe ad 
verum et veterem sensum revocantur ; quod et in hoc loco 
factum videtur. X§a/v«v enim nihil aliud proprie significat, 
quam rei cujusquam superficiem leviter radere vel attingere. 
Confer Ruhnken. ad Timaeum, p. 75. 104. Euripides ipse, 
opinor, vix ausus esset verbum ixtaivnv bono sensu usurpare. 
Quid autem Homerus ? II. A. 141. 'fif V ors ris r s"ki(pavra 
yuvr t (poivtxt fxtrivri' Sed, ut ad verbum x^aivnv redeam, hac 
ip.-a voce in scelere purgando utitur ^Eschylus apud Eusta- 
thiuin ad W. T. p. 1183, 17. lntrr^stoi lloxsi irpos xaSapfxov o 
9Vff ujs or,\o7 Aiay^Ckos Iv rco, Yicnv av arat\ayfXot<i aifxaros yttpox- 
rovou Auroi as yjavt, TLzus xaraara%as yzpotv. Denique quater 
hunc ipsum vcrsum citat Eustathius ad II. A. p. 467, 26. 
n. 1063, > I. 2. 1 lf;8, g& a. 1385, 59, c»t bis qnidem propter 
verbum yj^aivnv. PoBftON. Soph. CEd. Col. 868* ypama^at, 

TToXiV. 

90& mnq. Eadea eoostructio Hel. 440. "Kxxr,v veipuxws, 

olmv oux Imtar^ai' ubi male Musgravius, dm\M iftJpnL Suppl. 

868. cpi\'it( r u/.r,.jr)i r,v pi>.o%, 7TaQ0yni rt, Kai fxri 7raf>ouaiV cuv 
tfxoi r >u wo\&c. Arintoph. Thcsm. iee. ffBgm, 11. apud 



cS8 NOT.^E IN 

Pollac. X. 1552. Saxiov, iv otwtip rifyugnv rafxtBuirdt' cujus 
loci scntentiam non perspexisse videtur Brunckius, quae est 
ha?c : Saccus ex corum genere s in quibus. Porson. Vide 
Matt. Gr. Gr. §. 434. 2. b. 

909. yojptiv b/Aon x. t. X. disceptationem ulteriorem prcc- 
eidere cupiens. Heath. 

910. dvsviirXyxTov multi MSS. et X. 11. 394. Sed nrnrXw*- 
nnv est praeentcm graviter kicrepare % 1 "nthafxfid veo-2ra«, culpare* 

POHSON. 

910*. o\xoupr\fxa pro oixoi/poj ponitur, de quo vid. Monk. ad 
I Eipp. 787. 

917. dvlpuv suvitixs. Abresch. ad /Esch. T. I. p. 197. ex- 
plicat, quarum mariti absente* sunt. Beck. B^cte. Etymol. 

ulag. p. i>9,j. YLuvts arifxatvti tov dvtipx x^ Tr ( v yuva7xx' o suvts 
x^ r^ euviS' arifxaivH $s tov fxsfxovufxsvov x2 £0"Tc£t;/a£vov, o/s 1 to, "Of 
fx utuv tjoKKuiv T£ x^ eo-SXo/v e^viv c'3rr/XE. Ilesych. e^vzr £JT££r,- 
/xevor, o^xvoi, fcvSgris". 

920. Post hunc versum Bequebatur alius, IlaXai IlcXa^yoi, 
Aavaidai Vs cWte^ov, qucm solus K. recte exhibet. Sed C1HD 
Musgravio spurium puto, Euripideum tamen, ex alia fabula 
in margine adscriptum. Porson. 

9..M. ou (pSavoiT* sr av 0. i. e. You will quicJdy die. Ita 
v. 929. De hac eonstructione vid. Matt. Gr. Gr. §. 553. 
3. c. 

928. xaTaxTavErr* fxz ex MSS. edidere Bninckittfl el BeC- 

kius. Sed in talibus rebua analogia codicibiu esl potior. 
Semper igitur futurum per i Bcribam. Et, oe quia moyeatur 
infra legens 1573 nram* t sciai aoristum recte poatponi rerbo 
fxtWetv, ui supra 282. Med.397. EschyL Prom. (>:.'9. EubuL 
Athenaei I. p. 34«. I). Porson. 

935. aurbyti^i. i. e. sxouoiv. \ icl. iufra ad v. 10 

910. bsdfxa est CUJUflVlfl r, i terra- puta, aut maris : Tpooo^tS, 
plerumque kominis. Mi BGR. 

946. Omnea orsvayfxuiv, sed alteriufl constructionifl exem- 
pla dedit MusgraTiua ex Od. [\ 445, Lycophrone, 209. 
Athenaeo, XIV. p. 622. C. Addil Brunckiua Androm. 1176. 
Porson. Vide id 1 [ecub. 6*1 1. 

950. Faciua repetendum monel v.xzl^yjifxat, et a\ 
drav intelligit de laceratione genarum in graTi luctu consueta. 
Idem ol, servat in sacria b litum fiiisse in bonorem raptaa Pro- 
serpinfle plangere. l'»i ( k. 

'. Non est xaXXinats, quod putahat Scbobasfc , pul- 



ORESTEM. 89 

chros Uberos habens, sed simpliciter pulchra, altera parte 
compositi nihil ad sensum conferente, sed usum solummodo 
vocis intra certam a?tatem conditionemque restringente. 
Quemadmodum et in Phoen. v. 1618. eutekvos %uvojp\s non est 
par generosos liberos habens, sed par piorum generosorum ; 
iterumque in Alcest. 927. male verteris [xovowaiS unum infan- 
tem habens, cum debeat esse simpliciter unicus. Confer 
etiam Iph. T. 1201. Herc. F. 677. Musgr. 

953. ya KuKkomla. Urbem Mycenarum a Cyclopibus ex- 
structam esse docet Pausanias, VII. 25. Confer Iph. A. 
151. 1478. Iph. T. 825. Troad. 1080. Herc. F. 15. 

954. Pro xz%f certe malimus xgara quod habent Ald. et 
MSS. quidam. Ita Elect. 148. %i%z te x.qaT eth xo^j/xov T«- 
3-e/xs'va, ubi notata adeas. IMediam quandam significationem 
inter activam et passivam habere hujusmodi verbalia, in j/ao? 
desinentia, notavit Blomfieldius in Gloss. ad /Esch. Agam. 
9. Frequentius tamen passive usurpatur haec vox xoygtptof. 

967. eteqos pro ETzpon ob metrum reposui. Porson. 

969. a\o)v Vita. Soepe hanc significationem apud Euri- 
pidem habet. Hesych. 'EupiTitiriS ^iXojtTrjTr) a\&>va ttjv 4/u%r t v 
kiyn. 

970. Quod supra 6 vocaverat 7riTpov, cum hic vocat ouqolvov 
\j \xioov yhovos teto.(a£vxv a\ojpriixxoi niTpav, satis sibi constat. Sed 
cum addit, oKuoeo* yjuoiaiS (pE%ofj.ivzv o^ivaioi fiwkov e% 'Oku OXiJ//,- 
tou, puros mythologiae fontes philosophia corrumpere vide- 
tur. Scholiastae enim, cum Nostri ad hunc locum, tum 
Apollonii Rhodii I. 498. tradunt, Anaxagoram [xu<>pov sive 
y.ixov oidirugov dixisse solem, quam sententiam memorat Xeno- 
phon Mem. IV. 7, 7. Scholiastes Pindari ad Olymp. I. 97. 
tvioi oi ixkououoi tov irirpov ewI t« rikiou. tov ydg 1 avTaXov, (Quoto- 
}.oyov r /£vo/xEV3v, x^ (jluoqov a7ro$7ivavTa tov rfkiov, eVi toutco Sixas 
vT.ooyJlv' coote ->L ETirico^nohai auTco tov r,ktov, y(p' ou ^Eifj.aTOva^ai 
■iCj xxTaTtTrtOOHv. Hc^i oe th rikiou o\ (QuoiKOi (p«<riv, a>s ki$o$ xzktT- 
zxt o rktos. ■>£) 'A^x^ayogou 11 ysvo/xevov tov Kuqmi^m fxaSriTriv, 

'/r=T.'ov uormAvai toi Oikn», Deinde citat utrumque ex Oreste 
locum. Po Ordo ita constitueudua dsse videtur: fj.6- 

Xoipu alco^riJ.avi t.et^xv txv fj.ioov oupxvh 5C, %Sovo? akuoEOi %Quoian 
TETafj.ivav, (lou/.-r, (tcil.) (pipofj.ivoi.voiv. i. 'Oku/s.TTou. 

{ .)~~>. h . Alrl. ct MSS. plures. iva@ II. Quare 

j.at ex Bcfaol. Ari8toph. Plut. 6.)!>. Iva est ubi. 
Poi 
( M ( .). i ,\l'l. el VfSS. Mutavi in noravh. Pobsoi 

V>|.. I. N 



90 NOT/L I\ 

«i'a/7//.a Facius interpretatur de celeri mciu ct cursu, et con- 
ferri jubet Soph. Elect. 505. sq. i>i ( k. I)e MyrtQi caxle 
vide Tzetzen ad Lycophron. \. 156. 

981. yrzKayeaiXiedtypivGs, uutrc cursu trajrcit. 

98 k Facma accepit de cadarcrc, ut w. 1.113. 1479. 

. [Vfusgravium recte sceutus est Porsonus, vcrba Xo- 
•/zvfjLoc. sroipLyiOKnv post v. 990 transponcntcm, adeo ut iroifjLvloiat 
cum 'Arpios InvTofidTa, (ita cnim legendum,) conjungantur, ct 

y^puahy.a"K\ov dpvos Xoy^eufxa ad MaiaSoS toxou referantur. 

91)9. Verte, Thuesteas dapes, mc nomimatus de Thyeste. 

Pokson. Ita Miltonus noster : Thyesteam Banquet. In 
provcrbium abiisse cienam Thyesteam monet Blomfield. ad 
/Esch. Agam. 1213. Poat (duiorou plenam interpunctionem 

posuit Porsonus : dubitandum, an rcctc. 

1009. iSfatfv. Ald. et. MSS. Porsonus cdidit, ex Heathii 
conjectura, oqScvv. Supra o9.">. upSeuev Se/xa?. 

1010. vTapaosipoi. Propric, Equus, qui ad a/ius latus jugatus 
trahit. Beck. 

1012. vspri^ou ut cx membr. edidit Brunckius. Male. Di- 
citlir vspri^cov 7iupd$, ut vspri^cuv ori(pv), Troad. 1239. PoRSON. 

1013. ws o' ISovo' ev oiAfAaat. Phrasis ab Homero, II. A. 
587. et alibi, ad alios poetaa transiit, ut ad Thcocrit. IV. 7. 
Noster, Uipp. 1255. aj lodv ev o/txptaai Tov Ta/u.' dr.'i^\r^sivTa /otrj 
Xfdvai /\i%r>. PoRSON. Kandem iormulam in Soph. Trach; 

211. 748. profert Monkius. De conatructione vide Matt. 
Or. Gr. §.401. obs.2. 

L016. arifais, i. c. wVo/xeveT* , «ffiif. F.odun scnsu occurrit 
So])h. Ant 291. .1:<l1i. Prom. 11. 

1020. x e ?° 5 * Morem, quo Buflragia ferebantur, respicere 
videtur: quem ct depictum dedit i£schylus Suppl. 615. 

Mi SGR. 

1030. Similis est eOipsu in Gragmento Enus apud 8to- 

bSBUBl, \('l\ . j>. 881. Mr/S' o/$- xaxoS vauxkrpos, tu Ttc-d^as TOTe, 
/,r,Ta>v rd vXfftOV*, erra 7ra'vT* aTTwXecre. PoRSON. 

10o2. Retinenda est vul \Xi$ to f*7irpof aT/x* t^* o-e 

<V ou ktevcu. al/x'' tyco oi o* ali<jiii MSS. (|iiod spcciem 

quidera prsi bs fert. Sed merum esse errorem inde Gquet, 
quod alii habent, ulyS' h<*> « 3\ Variam lamen lec- 
tioncm confirmare quodammodo videtur Iph. T. 97(!. 
ubi idem Orestes Loquitur, ()<Jx £v ywd^jum aov te x^ iat>tqU 
(povtL-* " A\is to xeivr^ aTptac. Scd vulgatam defcndit Mngister 
v. t%u Mox eri^Toxsifi cum Aldo servavi, et distinctiont 



ORESTEM. 91 

addidi. In Sophoclis quoque Electr. 1019. adjectivum est, 
non adverbium, auroyjnpi. Dicitur aurox^ rpoircc, ut sxouaico 
rgoTTu. Med. 746. nowrco r^oirco. Hel. 1547. Porson. 

1034. ov§i v aov fytpous XeXeKJ/o/xai. h. e. Gladius, quiteper- 
cutiet, mihi quoque non deerit. Simili sensu XsiTrwSai adhi- 
betur. vv. 80. 206. 1078. Facius. 

1044. irqoa^iyfxar dfx(p\ Ald. et MSS. fere omnes. a§Ti pro 
dfxpl Musgravius, quod Brunckius recepit, simul tamen con- 
jiciens, wpoaQSiyfxxS' yifjuv, quod ex H. edidi. Idem fere ver- 
sus supra 1019. Porson. 

1046. riyyaafxd n edidit Brunckius ex conjectura, et inter 
monumentum et thecam distinguit. Sed hoc est paullo ar- 
gutius. Recte vocatur fxvr t fxa, quicquid mortuos tegit, vel 
ornat. Sed suspicor eum, plurali nomine ofFensum, eo faci- 
lius conjecturae huic locum dedisse. Male enim eadem de 
causa Tc^v>5/xaTa a Sophocle, Philoct. 36. de uno poculo dic- 
tum, sollicitavit. Idem, Antig. 568. vufxp&ia de Antigona ; 
noster, Hec. 262. Trpootpdyfxara de una victima, Hipp. 11. 
iraitisufxara de Hippolyto solo; Androm. 1249. auyKoifxri/xara 
de Thetide ; Troad. 258. vufxpzurrip ia de Cassandra, dixere. 
Ovid. Met. XV. 163. Cognovi clypeum, lcevce gestamina 
nostroe. Porson. Vide Matt. Gr. Gr. §. 431. 

1067. Porsonus post ye interpunxit. — Parum refert. 

1075. ofxfx Ald. H. unus Leidensis, sed longe plurimi ovofx 
habent. Et cum haec vocabula facillime permutentur (supra 
enim 1039. ofxfx L.) cum utraque periphrasis sit tragicis 
usitata, dissentientibus quidem MSS. quid sit verum, diffi- 
cile est interdum statuere ; consentientibus vero, nihil mu- 
tandum ; quocirca Frederici Jacobi conjecturam in Hec. 432. 
7rpoaHirs7v yd% aov ofxfx eV %an fxoi, ut inutilem, praetermisi ; sed 
eam, occasione oblata, nunc paucis examinabo. Ac primum 
illud quaerere subit, quid mendosum est in vulgari lectione ? 
An vitiosum est trpoasiTrstv ovofxa ? Quare ? Quia nusquain 
alibi occurrit. Occurratne alibi, an non, nescio ; sed cur 
non protulisti loca, ubi ir^ooii7riiv ofxfxa occurrat ? Jam si 
mnqmun ea verba conjuncta repcriantur, cujusmodi dialec* 
tice ifl dictiim ejicere, ut nunquam dictum sub- 

Itituai ! Quanquam, ut verum fatear TTQoaaulav ofj.fxa ex- 
starc fidetur apud /Ksehyl. Choeph. 236. Ihi tsmen 
Valckeuaeriuj i< irit fropa: de ofxfxar^ in loco Phoenisaarum 
♦12, quai < t \in docti conjectura, non clare loquitur. Mihi 
uuidem omnino in his locis recepta lectio lenranda tidetur. 
PoEteVt 
I 



m SOTM IN 

1079. Muagravhls confert votum Hippolyti. 1027. quod 
Eustathius ad Diad H. p. 538, 19. de corporis humani par- 
tibus ])ost morti m ;id elementa redeuntibus, et cum iis com- 
miscentibus, intelligit. Illml autem melius exponere Barnesius 
Monkio videtur, de sepultura inceatis denegata. 

(085. Y.arrmcx Brunckius; Bed illam vocem opinor dici 
tantum dc ra> y-upicj, ut Ij)li. A. 685. quocum confer 093. et 
supra 1072. infra 1652. 1007. 1070. PoBSON. 

1099. to eroi/zov, prornptitudo. Eodem modo dicitur ro jSop- 
fiapov pro dt f&pfSapot, Hec. 1105. to veo> pro juvcniutc. An- 
drom. 184. to u7TE%yr,%cov pro extrema senectute, JE,sch. 
Agam. 78. to jguyytves pro r, iuyyinta Prom. \ . 39. 297. tjini- 
congessit Blomfieldius ad At(amcmnonis locum citatum. 
Addas ctiam r* ovnroi, prvdentiam, infra v. 1173. ro m 
Sufxov pro r, 7rpobv[Aitz Med. 180. Similiter in plurali ra 7riora 
pro r\ nions, Phccn. 26 S. ra hhxa pro r> oVktj. 274. \ idc 
Siatt. Gr. Gr. §.207. 1. 

1101. Menelaus ct Ilclcna hareditatem Orcstis spe dcvo- 
rarant. Omnia igitur obeignabant. Quod si quis hsec I 
humiliora quam pro tragcedur dignitate objiciat, meniincrit, 
ob hoc ipsum male audiisse Euripidem, quod ad res minutas 
et domesticas Melpomenen detruserit. Confer Aristoph. 
Kan. 1002—1019. P0R8ON. 

1102. Cf. Soph. Ant 054. 816. Nostri Iph. A. 451. 
Elcct. 1148. et plurima Tragicomm loca, quibus fingunt 
morituras Orco desponsatas. 

1109. Variant MS. inter ou x^t^ 1 [ *$&***% et ea- 

dcm est varietas in Alcest 338. In utrobique autem loco 
postcriorem lectionem verao Monxius post Ehna- 

leium ad 1 [eraclid. 600. (599. ) [ verbum alibi apud Tra- 

gicos cuni infinitivo Bensu reeusands adhibitum exstare docet. 
lta tamen Bignificat in ApoU. Rhod. IV. x*? 6ff ^ E $i\oi 7id~ 
rpTilz vkobai. Apud Homerum recedere valet. 

1125. Confert Barnesius Virgilium, ;En. II. 575. deesv* 
dem Hclena toquentem: — Exarsere ignes asnmc j iubitira 
cadentea llcisci pairiom ; et sceleratas sumere pocnas. Nam- 
que etsi nullum memorabUe nomen Ft xmine a m posna eet, nee 
habei victoria laudcm ,■ Extkueisse nefas tamen, ct snmpsisse 
merentes Laudabor posnae ; animumque explesse Ju&abti l /- 
trieis Jlamma?, et ctneres satiasse meorum, 

1132. aT/x* l^paiay-iv. Sic nonnunquam Lalini facere 
sanguincm et temguis/actus. Joi i in. Cf. v. 896. 

1141. Confcrt Brunckius Soph. Elect. 1319. a$ h" UMm 



ORESTEM. 93 

Ovx. av SuoTv rifXXQTOv' r) ydp av xaXus "Y.aua ifxaurr t v, r) xa\w$ 
a.7raj\6fjLnv. 

1146. d%a arvysTv, pro arvysTa^ai. Activum pro passivo. 
Sic Thucyd. I. 138. d%io$ ^avfxdaai. Confer II. 40. 

1154. mauaofxai a alvuv. Ita Ald. et plerique MSS. Trau- 
aofxat <$i a ahaiv K. unde Trauao/xxi S' ahuv a\ fecit Porsonus. 

1155. Simile habes dictum, Iph. A. 968. Alvoufxevot ydp 
o\ y ya§ol TpoTrov nvd Nlianai rvs xh&vTas, Idv a\vooa dyav. Beck. 

1157. i>pdv ti est malo afficere aliquem, alicui nocere ut v. 
1 184. Med. 96. 286. voizTv cum xaxapysTv permutat Xenophon. 
de re Eq. VI. 4. 5. 

1158. dvTavaXuaco (xlv divisim edidi cum Morello, quod me- 
lius connectitur cum oe sequente. Porson. 

1 162. effj^sv, ov ou x. Ald. 'iayjev ov x. L. quod defendi possit, 
vertendo, quem dedecorabo, si servili morte occumbam. Sed 
nihil necesse. Porson. * 

1166. Verte : Si scilicet alicunde insperata salus accidat. 
Heath. 

1168, 9. Constructio videtur esse ^uhots \jn^dyfxaTos~\ o fiou- 

XofAai. MliSGR. 

1175. to Xiysiv Ald. et pars codicum. rb fxiXksiv multi, quod 
optime cum accusativo constructum illustrat Musgravius, 
praesertim ex Iph. A. 1104. olaSa ydp marpbs Yldvrus d fxiKkzi. 
Porson. 

1179. unor&cls tiv Ald. CttotiQzIs TiV Augustani duo. Edi- 
dit ex membr. Brunckius uTroT&eToa, ut ad Hermionem refe- 
ratur, quod valde durum est, ut de anapassto in quinta sede 
taceam, quem ille ne ex quarta quidem excluderet. Sed 
plures MSS. uTroT&ns riv, quod rectissimum est. Quem spem 
iUggeris ? Hel. 826. Ti %pi/u,a <$paaai ; riv uiidyus fx zU 
c>.7riox. PoRSON. 

1180. uTrsp fxr.Tpos vertendum cum Heathio vice matris; 
vide supra v. 112. rdpou Ald. rdfpov alii. Sed Brunckius e 
membr. R. dedit rd$w, et ita distinguit : xxrxaneiaHa', utrlp 
li/nrpot, tx$oo. Pneterea notat xxrxairivtico cum accusativo coli- 
itmctum infra v. 1232. ubi tamen Ixxpuois ae pro oxxpvx aoi 

idetur. 

1 \U.). ttoXus, I ■'clicfiieiis, farcns. Sed vide onminO doctissi- 
inum Bendeium ad Horat Sat I. 7. 28, 

1 197. XcXTT/ptEvr, ad (ppivxs et auifxx lvUTrnduin e8Se, v\ \nv 

f/iue gerit, qtug habes, rerti debere monei Brunck. Beck. 
L202. r, \\i\. cf codii cio an omnes. Bqinckiui edidif 

x tonjcctura. Potciis ct r t i legere. PoRSOttft 



U NOT/E IN 

1205. xa\Xj(j^' ad ifattJ refcrendum hoc Bem« : Quova»/ 
autem tetnpore f &c. fcftc ctx/m hoc,) quum ct reliqua p t wdat e 

iti.rcris. BeCK. Jungenda sunt svxvyr k ao\xrj tXovTef, ut r.vrvyji 
(BxXcvv Iph. T. 819. Po 

1213. yiyojv=. Clamorcm ede, a yiyclvco. Dicitur et ysycovico ct 
yeycovio-Kco, sed ysycovico frecjiu ntiorem esse formam nionct Blom- 
fieldius ad ^sch. Proin. 201. 

1229. 'Eya» 5' sTEHiXzuocz. MS. apud Mng gravium . Kdyd> S' 
tTTExiXevcJx Schol. Pro i^syiiXsvo-ct Musgravil conjecturam e7rey- 
xiXtuaa. reccpit Brunckius, augmento omisso. Mvum» II. et in 
margine i*E/3isXE(/ffa, quod habent plerique* s^Xsvo-x K. Solus 
eorum, quos contuli, 7' addit K. sed rectc. I b; persona se- 
cunda prioris sententiam auget aut corrigit, post ie, modo 
interposito, modo non intcrposito alio verbo, scquitur parti- 
cula 75, ut mox 1232. Utriusque formulae exemplum oc- 
currit Sophocl. Aj. 1160. Aristoph. Eq. 355. 3U2. 363. 

PoitSON. 

1231. Ponitur ovb&o* de exprobratione cum bene tum male 
factorum, unde interdum i. q. xXsos. Phoen. 821. Facius. 
Confer. Helen. 1009. Soph. Elect. 1074. /Esch. Choeph. 
493. Musgr. 

1239. 10L TTpaJroc, primores. Vide ad Hecub. 777. 

1241. tzvTclv pro av^xv ex conjectura Muagravii adoptavit 
Brunckius, quod verum videtur. In antistrophico audaeter, 
sed feliciter reacripfit Bruhckhlfl (pavTa^ETa» pro '7rpo(jicoy t sTui > 

cujus conjecturam confirmal I). Sed ne sic quidem aumantur 

v/ctra, (piod putat Brunekius; irlrvix enim BCmper ullimam 

corripit, quare malui addere 2 ex Parisiensium uno. Porson. 

1243. Femininum et hk et infra 1251, 1262, dal Aldue 

cum parte codicum. Masculinum alii. I trumque agnoscif 

EustathiuS ad II. A. p. 7 1, 2. 'm os xai r, . xa! 

T§»'/2or, cos Eipiwfali y%%$si. PoRSON. Similiter Moschopulus 

de tco oifxco in versu Bequenti : ypdtysrw 51 £ b oJ/xos xj r, olfxos. 

' A[jL-cz%,r]c>r> autem est pubUcam, i/i </ua §ciL euirus fcruntur. 
Dueta est vox ab dpu, cujus compo>ita Blnmticldius illu.stra- 

\\i in Gloea. ad . Ksch. Agam. 871. tanda e>t etiam 

Ellipsis prepositionis xxtI, ul m Ilipp. 1124. tov d/x^l xlfxvcts 

Tpoyov xocTiycov n oot yufxvzoui tWWUt» 

L245. Constructio eadem e>t ae si tlixisset, t» ypf.fjcz xx\s7s 

(/.- ; es( enim dirvsiv rocarc. \ id. Hom, Od. K. 399. el A. 83. 

Mi BOR. 

1247. rleathhu ita reddit: Metus mUd mcidit, nequis 
prope cedes coliocatus ad obtervandum, an nobii mtcpu infnlc- 



ORESTEM. 95 

rimus, clades alias cladibus aliis superadditas deprehendat. 
Haec scilicet ab Electra dici metuente, ne patefiant fratris et 
Pyladis incepta ante facinus patratum. Beck. 

1263. loyyxia, oblique, adverbialiter. Lege, xopas. 

1254. Vulgo sir iv aKkm axdiiiav. Optime conjecit 
Porsonus sfra naKwaxoniav, " quod compositum," inquit, 
" licet ipsius exemplum nusquam invenerim, ejusdem est ge- 
neris cujus aKaoaxomd, Upoaxomd, et forsan alia. Neque du- 
rior est junctura, quam in naXivarbfxslv, r ra\ivaxio r , vraXivarpo- 
firiros, quas usurpant iEschylus, Sophocles, Lycophron. Si 
hanc conjecturam probas, verte, Dispicite illinc huc, deinde 
in contrariam partem." 

1256. Melius ad sensum, nec pejus ad metrum edidit Por- 
sonus fiXityapa xopaiai, ^i^ore $id fioarpuyuv irdvrri. 

1258. (pavrd^&rai Brunckius ad lacunam supplendam con- 
jecit, quod confirmat Phceniss. 93. ev r%i@co (pavrd^erat. Vide 
ad v. 1241. 

1269. VideadHecub. 731. 

1270. axoav, strepitum, qui audiri potest. Conf. II. II. 634. 

MUSGR. 

1271. Legitur et Ixxsxcotycovrai et exxsxco(privrai etzxxsKcotyriTai, 
[Porsonus exxsxcjpcorai.] Quod si pluraliter, de Oreste et 
Pylade sumendum, et tq %ifyn Si/necdochice in accusativo. 
IJmines. Pro hac vocali, co scilicet, fortiter pugnat analo- 
gia, ut prope de altera in exilium abigenda cogitarem, nisi 
omnes MSS. et editiones in Aristoph. Eq. 312. haberent 
txxsxcopnxas, cui in forma vocis consentit Suidas v. dvaxsxco- 
ptmai. Sed veterem lectionem optime defendunt Athenaeus 
V. p. 188. C. 1 d d& fxstpdxia rd us rov MevaXaov ira^aycvofxsva, 
o NecTTO^of vibi ■£ o T r,\i(xayos , ev otvco ovte? tC iv yafxtxco auixToaico 
liarflfiovrss, xl rr,s 'lL\ivr,$ Traqaxahrtfxivvs, co e tt^ettov lariv^ r)au- 
yiav ay r jU<7i, 7T%o r to vsQtfionrov ixxzxcofycofxivot xaXXos. Inter 
ixxzxu(pr~ui et ixxcxcopcorai fluctuant Luciani codices, Bis Ac- 
cuaat. 1. T. 11. p. 792. Quare judicet lector. Rationem 
autem metaphorae sic concipe. KcoQos apud antiquos aut 
sunlus aut mutus sonat. Scd liic niutus est, quod ferri acics 
ardfxa vcl nz^ij.cofxa vocatur. I linc ctiam explicandum Ilomc- 
ricum illiid, Kco$ov ydp /?c->.os: d-j?)p c dvd\xtlo r . POR80N. 

1276« ij. ■/ 'x^pu. wfooyjfai, Hoc verbum, quod videtur, cum 

fcivo nuaquam aHbi occurrit. i ur irqoarlZn 

(oujrcit. Brunckiua autem vulgatam ita < xplicat, fxtfyi trpoi 

t; quo enau multii \< rbi , qi roprie dativum re- 



96 NOT/L IN 

gunt, ut TTpooxuptOy lirx^xicu, vTravTaxi. 9trftvyyfiew s a poetU 
interdum aoditur accusatirufl. Vide Matt. Gr. Gr. §. 42.5. 

1280. Lege cum Poraono tx.tx. 

1282. Vulgo wodear 9 ; gy$fef. Axticulum addidi. Porson. 

L£96L XTU7T8 Akl. et phirea MSS. sed kt&uw edidi ex M. 11. 
quod accusativua panDo melius rei jungitur. Porson. 

1303. Kingius ex MSS. Bodleianii nw^ayuyhm. Sed de 
audaci facinore l^aaai plerumque dicitur, non wpifpu* Musgr. 

1304. oKv&pwKvs, torvas. Confer /Esch. Choeph. 726. sqq. 
et ibi Blomfieldium in Glossario. 

1-310. Tr>Xa§oy, Longinquui. Vocem illustravit Blomfieldius 
ad JEsch. Prom. 1. 

1315. apapsv Ald. sed omnes fere MSS. apap* et S' retinent, 
quod omittunt membrana* : apapt secundam producit, et per- 
tinet ad eam Dorismorum classem, quam tetigi supra 2(>. 
Recte igitur hanc lectionem probavit BarneshiB, edidit Mo- 
rellus. Porson. A.d hanc classem refert Monkius &«tor cum 

Compositis, yairovos, ya7rsTr,r, yxTrsoov, yay&pos, yaW0T04 t yaro/xor, 
xdpavov et ex eo composita. "hpa.pi, firmitcr deeretum cst. 
Hesych. dpzpz" xixpiveu. 

1320. Pro xap recte edidit Porsonus y ap\ 

1322. Vide ad Hec. 825. 

1330. thtt' sfxot Ald. et plerique MSS. hiatu non ferendo, 
quem miror a tot editoribus relictum. t»7t* tyJ K. ut edidit 
Morellus. In Hcc. 509. Alc. 682. Kl. l. rAwi f oc- 

currit, in Iph. A. 1533, bi modo locua iflte genuinufl est, rim % 
%fA\ in quibufl exemplifl m non potest elidi. Htec phrasifl du- 
plicem interpretationem recipit : quod m mea poieeiait 
quod ad -//. attinet. Sophocle K r^jJts ydp a\ 

vuw\ Trlv^e Tr/v xopr,\. Pliflcianufl, \\ III. p. 1 .'<>!>. \' t . Avoizs 
xaT 'AyopZTu tv&tifyfW? Kai to ye . qUflB COr- 

ruptissime ibi exstant Pobson. \ Ide Matt. Gr. Ghr. §. - 

L338. Sensufl causa Faciua corrigendum putat, ^r, 
vel ol 'yuptn. verum enimvero indicativufl est tytiptTs t minime 
imperativus. 

1355. Paciua monet &sh*tm ad \ftyu pertinere, (t Excum 
Tit^Evya jungi debere, ul Bententia trgitmm mortis, h. e. 

mortiferum ensem effugi. [dem memorabilem Phrygifl Baltum 
explicari posse credit e Btructura sedium apud Graea 
quarum tnalami in aulam internam spectabant ; Ph 
thalamo inclusum, ef e\ eo aufiigientem, super pinnacula in 
aulam desiluisse, et dein p< r fon - Bedium exiisse. Nam %ao- 



ORESTEM. 97 

tulti indicant vel locum, ubi convivia celebrantur, vel tbala " 
mos. Beck. 

1356. Videntur edfjuzplfes calceamenti genus fuisse delica- 
tioribus tantum usitatum : unde et Dario tribuuntur ^Esch. 
Pers. 855. Unde ad timiditatem Phrygis spectare videtur 
poeta, quasi dixisset ; Non expectabam equidem, dum calceos, 

foris prodeuntibus aptiores, induerem : soleatus, ut eram, 
aufugi. Musgr. Hesych. eufjt.apis* eTSos uiroSyifAaros. 

1357. u7T£p non tantum supra, sed, docentibus etiam Lexi- 
cis, ultra quoque, trans, extra, significat. Notum est pro- 
verbium, uuep t« loxa^iva Trrdpv. Valet id in compositis 
maxime verbis. Sic uTispfidWsiv opss Diod. Sic. untpfiaXuv wu- 
Xaff. Noster Alcest. 812. 847. Suppl. 1053. Ion. 46. unde et 
Hecub. 53. uirlp omvriv legendum conjeci. Per portam exitum 
fuisse patet ex versu 1353. Musgr. 

1358. rpiyXtQM. Vide ad Iph. T. 113. 

1359. Heathius et Facius haec accipiunt, quasi Phryx nes- 
ciret, in terra peregrina, unde Orestis ensem eflugeret ; atque 
vertunt : Incognita est terra. Sed hoc nemo fortasse intel- 
lexerit. Melius igitur cum Musgravio <pp^a, <p§S&a cum ni- 
tyiuya. construendum videtur, adeo ut sensus sit, 7ri<peuya, 
tuorz <pp*Sos eJvai. Quod sequitur, interjectio est, ut infra v. 
1487. etHippol. v. 596. 

1363. raupoxpavos. Sophocles de Acheloo Trachin. 13. /3cw- 
xpdvos. Aufidus tauriformis apud Horatium. Haec autem 
fluviorum epitheta non designant, ut opinor, caput taurinum, 
«ed cornua tauriria humano capiti affixa. Talem Deum flu- 
vium pictum vide apud Moutfaucon. T. III. P. I. p. 188. 
Herc. F. 372. y^uooxd^avov Aopxav, i. e. aureis cornibus. Lo- 
quitur de cervo aureis cornibus et aereis pedibus insigni, qui 
inter labores Herculeos memoratur. Jortin. Virg. /En. VIII. 
77. Corniger Hesperidum fluvius regnator aquarum. 

1369. a^draov fxiXos certum harmoniae genus est, quod 
a^unum voptov vocat Plutarchus Op. Mor. pp. 596. 2077. Ed. 
Steph. Etymologiam vocis investigarc vix tanti est. Musgr. 
Pott (Ab)M intellige canam, vel canens. 

1370. Vide infra ad v. 1381. Musgr. 

1371« Kcspicit auctor Fabulam de Cygni cum Leda con- 
■uetudine. Simul atquc in animo habuiaae \idctur candorem 
et pulchritudincm HelciKc, undc haud dubie. fabulflB origo. 
(.'onstructio igiturest : rds xuxvoTrripH xaXXoouvai, pnlcliriturfini* 
cycni a/as ci-muhnitis. Rhet< 614. <JTt>.faat V, u>ort irorafxiw 

XUXVH 7T7, i \\ 

VOI.. I. o 



[376. Optime animadvertit Heathius, intor causas excidii 
Trojae non infimam liabitam fiiisse Iram Junonis ob raptuni 
Ganymedis. Colligi id potest ex /fcmeid. I. 28. Musgr. 

1877. iTTxroffj/va euvira, i. e. Itnroauvs zuviru. Subaud. hexa. 

1380. dpyav, pro xara a§^av. 

1381. De Barbarorum luctu vide Herodot. VI. 58. Cete- 
vum lamentorum genus, ut Asiaticis proprium, commemoratur 
Iph. T. 173. Musor. 

1384. di<$a in genitivo legendum. Ensis enim morti a poetis 
attribui solet : vid. Alcest. 76. Soph. Ant. 610. Mix.r. 

1388. dvr)% addunt fere omnes MSS. unde Porsonus dedit 
xaxofxnris dvr]p. 

1392. w§6voi« hic est dolus, machinatio dolosa. 1\\< i 

1400. Facius monet in Phrygis oratione esse multas ver- 
borum repetitiones de industria adhibitas, ut servus pne timore 
balbutire videatur. Beck. 

1405. d^xuardrav ixnyjavdv, fraudcm retiariam. dpxuararos 
adjective occurrit iEsch. Agam. 1370. adeo ut Musgravii ob- 
jectio nihili est. 

1410. Rara apud veteris flabellorum mentio ; quibus Eu- 
nuchorum proprium fuit munus ventulum facere. MiM 
Facius. 

1411. Voce hac alWiv, activo sensu usurpata, adeo ofi< u-i 
sunt viri praestantissimi, Wesselingius, lluhnkenius, Picrsn- 
nus, ut hic et in Bacch. 133. et alibi in afiuooeiv mutent, in 
Soph. Aj. 40. pro ^ev yipa Ruhnkenius t^ev y^e^t substituat. 
Sed verba tfQM motum ttgnificmt, rccte aceusativum adscis- 
cunt instrumeuti aut membri, quod pnccipue adhibetur. Sie 
nd ishV znd&s Hec. 1018. ubi irooa multo faeilius (jtiam roS/. 
Ibid. 53. itspyi 'nooa. fiaivco apud Atticos ueutrale est verbum ; 
/Saivsiv tamen cto£a dixit Kuripidcs, Klectr. Uk 1177. Imo 
Aristopliams, Kccles. 1(51. 'b',xx}.r,Tidaoua'' oux dv npo(Lair t v rov 
notia Tov eregov, e\ /xri ravr* dxqi^cc^viaerai. Mox 1 !.">.>. Mi/- 
xnvio' dgfiuXav XQO&df, Plueniss. 1 11 .'2. f7§o/3aS os xcvXov Se^iov. 
Sophocles ftpud Photium MS. in nota ad Ilesych. 
"Oyot 'Axeoraios. Suid. v. "Qyavov. Oy^ois 'Axeoraioioiv e/x t -2. 
Trotia. At enim, dices, n etum forte a\'ooeiv yi%a, ideone recta 
aiooeiv auqav, (pXoya ( Rcspoudco, verbum aiaaco revera 688e 
activum; quippe cujus passivum aiaaofxai adhibcat, ut Home- 
rum taceam, Sophoclc-s (Kd. C. 1261, Pohsoh. PoraM ex- 

cmplis adde, Ilelen. 3o. rd S' zv Aior BouXiu/xar ak\a ro^al» 
ovixfiaivn xaxoiV. 1682. FW ^t yxiav t£i(z%ai aoi T a'5' dyythovvra. 

1420. ,v f, pedem. Vide ad Hecub. 1<> 



ORESTEM. 99 

1422. korias. Religio erat veteribus, preces, quas d<p hrias 
aliquis fundebat, aspernari. Hinc Themistocles ad Admeti 
iorixv confugit, Diod. Sic. Lib. XI. c. 56. Theramenes, 
vim metuens, in /SaXa/av eoriav insiluit. Idem Lib. XIV. c. 4. 
Confer et Lib. IV. c. 50. Musgr. 

1425. aiv E/xeXXev* eorum quce facturus erat, Orestes scilicet. 
Heath. 

1428. Barnesius vertit, quasi aXA' ds\ xaxol elliptice positum 
esset pro aXX' ael kockoI 'eWSs. Mihi hyperbaton esse videtur, 
pro aXX' hk IkhoIqjv \'t, asi kockoI t&Quyes ; MuSGR. 

1431. ev e^^aioi. in conclavibus exterioribus. Heath. 
Exhedra, secundum Ernestium in Clavi Ciceroniana, est lo- 
cus in porticibus, villarum imprimis, pluribus instructus 
sedibus, ut ibi consideri, disputandi causa, possit. Plu- 
tarchus in Bruto : <rroa — s£s'i>§av e%a<xa, p. 1811. ed. Steph. 
Iterum p. 1813. rr\s @ou/\r,$ s\s tyiv s^so^av <7rpo£iOE\§ouons, 

MUSGR. 

1438. Post rucavvwv interpungendum et dein verborum sen- 
tentia hoc est: circa purpurea Helence vestimenta, gladios 
tenebrarum favorc strictos manitms tencbant. Facius. 

1 143. oqiovc^os Hesychius explicat uyqios. — avrioi oraSivrt 1 ;. 
Herod. IX. 18. avnot lor<toxv. Beck. 

1 151. Hesych. ktutth' rri %hpI kqcuei. Musgr. 

1 i.j{>. mouXf.% esse verbinn proprium de iis, qui victimas 
attollunt, et in altum educunt, monet Facius. Beck. 

1157. XaiixaJv. Sic Aldus et non pauci Codices. XaifAov ex 
membr. et aliis Brunck. et elegantius eioco cum Accusativo 
construitur, ut "IXjov z\'oco, Iliad A. 71. Porson. Musgr. 

1459. hh or,r dfxuvciv — Subaud. ojotz. Phryges, qui auxilium 
ferre posserti. Vide Matt. Gr. Gr. §. 534. d. 

1460. 'Ia*^, pro ouv iuKx?, et conjungi debet cum sx/?a- 
\6vtcs, < //m clamore cjicientes, &c. Beck. 

1 !<>1. Ztyos ir^oKwnov est cnsis strictus, aut saltem cujus ca- 

pulo 7IKUIH . esi ad/nnla. Lucian de domo, c. 30. v^oKcoTtov 

Zifyoi. I [eath. Mi>gr. 

1 167. rqtKo^uhos. T§iXo(p«'av respicit, gemil galcir, tribus 

cristia insignitum, Ducibua Tribuniaqne, ut videtur, }>i<>- 

prium. Vid. 1'iutarrhum. Bl Arato p. 1!K)I, 1905. ed. Stepli. 

krittopb. Aret.94. ibique Schol. Eundem Pac. 1 173. Mi sgr. 

Vide etiam Blomfieldii Gloss. ad Iwh. Theb. 380. 

1475. SavaTOU WpO&6Kdf t mnrlis propulsatiom ///, conlra mor- 
tem tutamcn. Iu Xiito^lcvoj mbauditum continetUT Xityiv, cui 
v(K*i iia < per &ppo itionem cohjerenl Ih.un. [ta ii 
9 



100 KOTiC IN 

per appositionem absolute ponitur accusativus. Cf. v. 1096. 
Vide Matt. Gr. Gr. 426. 1. 

1477. vexpol S' hrtwrot, Ellipsis cst per o? jxev supplenda. 
Nex^ol Sc oi /aev exrrxrTov, o? Se e/xe^Xov. Mortui vero alii tum 
maxime cadcbant, a/ii mox casuri erant, alii jam ceciderant. 
Vide ad Iph. T. 1315. Musgr. 

1481. a$uf <joi Bctxx<zi. Bacchcc sine tJn/rsis, i. e. Bacchce 
quidc/n, non tamen jjroprice Bacchce. Poetis mos est, quod 
monet Blomfieldius ad iEsch. Agam. 81. cum tropum paullo 
audaciorem adhibeant, epithetum statim adjungere, quod 
notionem ejus circumscribat et definiat. Similiter v. .309. su- 
pra Eumenidum chorea Siaoos vocatur ; sed cum ha?c vox 
Baccharum proprie sit, d@dx.jr l zuTo{ dicitur. Copiose et di- 
serte hunc morem illustravit vir doctus in loco. 

1483. Vertas : Et itcrum Joris jiliam ad ca?dem cxtende- 
runt: scil. tanquam victirnam, quam mactantes humi proster- 
nere solebant. Facius. 

1495. Vereor, ne plerisque lectoribus hodierni^ ha?c 
scena multis partibus justo longior videatur, et tragica? gra- 
vitati non ubique conveniens. Musgravius existimat, sub 
Phrygis persona Persarum mollitiem atque timiditatem au- 
ditorum Atheniensium risui et contemptui exponere voluisse 
Euripidem. Porson. 

1501. Heath vertit: Ego quidem, ut ad te dcfendendum ad- 
currctur, scil. clamorcm cdidi. Bec k. 

1510. Forma loquendi fluxit ab Ilomero II. O. 39. Tcstis 
sit Srl 3"' Uqr) xefyaXri xl vajiTspov /\iyps auTuv Koi^iJiov, to fxlv oux. 
av lyu ttote /xa\|/ o/u,6o-a«//,i. Plato Alcib. I. p. 295, 25, ed. 
Ald. Ma tovOjXiov tov e/xov te xl oov, oy lyu r,xi(jT av E7rio§xr^ai/u,i. 
PoRSON. 

1511. Interro£ationis notam amoveri censet Facius, ita 
vertens : Quc/nadmodu/n tibi nunc, sic etiam apud 1'rojam 
omnibus Pkrygibus, fcrru/n fuit terrori. Sed ita sententia, 
utpote falsa, minime capienda eet. 

1520. rXnroi. Vide ad Al 86, 

1532. Pachll COnjungil frrffAOf CUm a/x<p» thj 'ArptiSas, quod 
dictam sit pro Soixo; 'Ary k. 

1517. Z xaTa ot. ifa; Orettet, Pylades c( Klectra 

sunt in palatio, altiusque collocati, quam Menelaus et 
Chorus. Beck. 

15 w. Vidrad Hecub. I. 

1553. v.z\r,j /3a£»v, mamem Se rm onem. Ulum enim Menelaui 
rerui ie non credebat, ne< poteral ci xaivr,, \< 



ORESTEM. 101 

vel Ijsvnv, [quod conjicit Musgr.l de re quidem nova et inusi- 
tata dicitur, sed tamen possibili, quale esse Menelao non 
videbatur, quod de Helena narratum illi fuerat. Brunck. 

1557. dXkd, saltem, ut Herc. F. 328. Facius. 

1559. Tautologian hanc defendit Brunckius, sed mihi 
quidem non satisfacit. Pro raKcavav Musgravius conjicit Aa- 
*aivav, quod recte rejicit Brunckius. Puto tamen nomen 
proprium omissum, Twlaptia scilicet, in ejusque locum vocem 
dSxiav invasisse. Similiter Clytaemnestra in hac fabula 814, 
jamjam se ab Oreste occisum iri exspectans, TwtiapU rdXaiva 
vocatur. Elect. 810. ^ rriv xaT* oUovs TfvoagiSa Ja/xagT 1 e/x»|v. 
Porson. 

1563. VcTTv^yuaai, Elatus es, Superbis. Hesych. wqyovrai, 
v^ovrai. 

1564. Vide ad Troad. 493. 

1569. flri/gyugouffStti, h. 1. non passivam, sed mediam sig- 
nificationem habet, observante Facio ; neque enim obsessi 
tenebantur Orestes et Pylades, sed in summis aedium muris 
stabant. Beck. 

1575. x.aria%6v, scil. 'EXevotf <povov. FACIUS. 

1584. tq 7ra§ov aT/xa, ccedes nuper facta. Sed vaphs elegan- 
ter corrigit Marklandus ad Iph. A. 456. quod receperunt 
Brunckius et Porsonus. 

1588. Similia Herodotea I. 128. III. 36. quae comparavit 
Valckenaer. ad Herod. p. 213. Beck. 

1597. yjEpvifiuv. Scilicet scelere contaminati nec ad sacri- 
ficia, nec ad mallurium, admittebantur. Facius. De hac 
voce vide ad Alcest. 100. 

1599. Hippol. 316. yzipzs yXv dyval, <ppr,v o' €%e< pt/affpta ri. 

1602. Pronomen, /x post yag addidit Kingius, sed exemplum 
desidero, ubi dvodvej accusativum regit. In loco enim Theog- 
nidis perspicue legendum, O^' vcov ndvrzac? dvodvet, ovr dvi- 
ywv, ut modo dixerat Trafftv aSeTv. Porson. Brunckius tamen 
legit dvodvovaa iroXiras, Med. 12. neque dubitandum est quin 
simile verbum dpioxuj cum accusativo et dativo pariter con- 
junrri solet. Supra. v. 200. ov yd% i* dpiaxet ru t\iav iraphifxivu. 
ilipp. 105. ojJSe/j (x a^effxei vvxri SaufxaoroS 3"ea5y. 183. ovdt a % 
dptiKti to itaphv. Vide Matt. Gr. Gr. §. 383. Obs. 

[606. TTctbcj nomen esse, non verbum, ideoque accentum 
mutandum, monuerc viri docti. PoRSON. 

1611. dvuj^rXr^ Paeim vertit ho*ti$, mequam, quo tensu 

mvaj$.}.r l i et dyj-m intcrdum ])ominlur. Vn.lr, ipso laudantc, 
E ch. Prom. 363. Clark. acl Hom. II. B. 269. Blck. 



lOfi NOT.i; 1N 

H>21. liXtva /xcv r;v Ald. 'KXfcvnv et r,v MSS. magno con- 
m-umi, Bcd Brunckiufi edidit 'EX6V7) et %s t in quo bis peccarit. 
Melius enim articulus a cuoXeoa», quam ab r\y,%QT-cSy regitur. 
Ah altero sollicitando eum deterrexe debcbat vel illud Vir- 
gilianum, Urbem, quam slatuo, vcslra est. Duo hujus struc- 
fcufae exempla dedit Kusterus ad Aristoph. Plut. 55. ejus 
fabuhe nempe v. 200. et Lysistr. 409. Idem prope licenticc 
geaua est, cum nomen sequitur articulum, non pnecedit, ut 

Baccb. 221. Taur ouy) <$civr]s dy/Jivr,s \ar % a£ia:, "Yppjs- i^p§i^£iv, 
ovTis earlv o %ivos ; Hel. oOG. c EXe'v7), tgv t\bovb\ oans cariv o 
£fc'vo£, Mti TTavT' dXribr) ^o^dans ilpriKEiai. PoRSON. \id. Matt. 

Gr. Gr. §. 474. c. 

\(JS2. vauTiXois vcoTwpios. Communior opinio est, quod 
Helena, per se visa, sit mala. Castoris autem et Pollucis 
geminac stellae navigantibus sint felices. Yide Plini Lib. 2. 
c. o7. De Stcllis Castoribus. Similem locum habcs hujus 
fabuhe, v. 1685. Barnes. 

lG->(>. cos a7ravTXoiev vfigiafAx, Ut supi rbiam cwhaurirent. 
Vox proprie dicta est de aqua per scntinam cxhauricnda. 
Eodem modo verbum Exantlo apud vctercs Latinos usurpa- 
tum reperimus. Lucilius apud Nonium : Quantas cjuoltjut- 
modo ccrumnas, Quantoscjuc labores Exanilaris. quod Mon- 
kius citat ad Ilipp. 902. (895.) Voces oVavTXfclv et e£avTXs7v 
scmper dc re gravi et molesta pera^enda usurpari obscrvat 
Facius. 

1641, Sic Aldus et omncs, opinor, MSS. Sed u< tautolo- 
gia, qme sane vix tolcrahilis est, vitetur, legif Muagravius 
xEKTyiacTa» ct k\6hv, sed non optimii exemplis defendit ; id 
enim, quod propiui ad rcm accedit, ipte emendavit, Hel. 
ncmpe 1117. KexXr,o-S£ /xoj, btol, TroXXa %pr\ar ejx.* xXutr.. 
Utrumque, xcxrr\acrxi ct xXuetv, admisit lirunckius ; yXuhv 
tanfum Beckius, Locuntex Helena citatum >anum, ut videtur, 
putans. Paullo audacior, Licefl elegans, eat conjectura Yalc- 
kenarii ad Herodot. IX. 11. r&i pro xaXt7v re>cri!)entis. 

Sin me queque vii ooojec turan i perdere, bga, lcbr.asrai — 

xaXcVv. Similis exempla constructionis Troad. 1051. Kaxri 

SfavfclTat, xl yuvxiz,l aa/tp^oveTv Lldaxiai br\ati. Ion. 701. Icnva 5* 
aurov, xriaro^ WaidSos ybovhs, "Ovo/xa xexXrio-Jai br\azrai xxb' 

Xa^a. Futurum TtbriatTxi exstal EUectr. 1269. Porson. 
Hia Exemphs addit Bloxnfieldius ^Esch. Theb^ 547. Con- 
tcr autem de Hiatoria Elect w. (265—1276. 

L651. De mortc Ncoptokini \idc \ r irg. /En. 111. 3 
B qq. 



ORESTEM. 103 

1658. fovqo usi. Hanc etiam phrasin post alios, Canterum, 
Kusterum, Albertum, Valckenaerium, breviter illustremus. 
Haec vox SeSgo scilicet, quae plerumque locum significat, hic 
de tempore ponitur. Mixta quodammodo notione sumitur 
in Heraclid. 842. Ta7ro rovtf ri&rt yCkvtov Aiyoifx av akkov, Sevpo 
& avros eUtStvv. ^Eschylus, Eumen. 599. Kai hvpo y de\ rr\v 
rvyjm ov [/.ifAtpofAzi. Scholiastes, ro ke\ svrl tS eajs rdrmatv 
'ArriKol e nokkdyit%. Ae£§o (xiv (xot ronfr de\ retvn koyov' quem 
locum diversum puto ab eo quem citat Harpocration v. 
de\. unumque ita legendum, Kal Sevgo (xiv (xoi rovV de\ reivet 
koyov, alterum, Ovro$ (xev ovv (xot Sevg de\ reivst \6yuS. Aristopll. 
Lysistr. 1137. ETr (xev koyo; fxoi Sevp' de\ ixepaiverat. Noster, 
Phceniss. 1209. Ea rd komd' tievtf de\ yd% evrvy^eXs. Med. 
665. YltfoS Secljv, dnats ydq Sevtf de\ reivets fiiov ; Suppl. 788. 
"Aya/xov (x ert Sevtf de\ Xgovoj 'nakatos TrarYiq "Qtpek' d(xepav xri- 
aai. Hel. 761. Efev* rd (xev $r) Sevf de\ xakcvS e%ei. Ion. 56. 
ht S' dvaxropots 0eou xara^n <$evp' de\ aefxvov /3/ov. In Helen. 
1650. venusta circuitione usus est : Eti /xev ydp de\ tov itaopvra 
vvv xpovov, ubi male Musgravius corrigere hyperbaton vult. 
Suidas, Sevqo de\, dvr\ rn } (xi%pt t» Tragovros. et paullo ante, 
t\evtf dei, dvr\ t« etos rovra. Ylkdrtov Nopuyv %j . Yltfos rovs ko- 
ynSy ovs e% eoj (xiygt tevt^o de\ SiekrikvSafxev. Locus Platonis 
exstat ed. Ald. pag. 285, 35. Bas. 577. fin. HSt. 811. 
Porson. Brunckius ita interpretatur locum : d^takei7rrcoi 
txi%pt t« vvv eSojxi ae 7r6vots ; et Facius vertit : quce te indesi- 
nenter huc usque laboribus implicuit. Vide Matt. Gr. Gr. §. 
552. 1. 

1667. enr\veo-\ Angl. / assent to. Aorist. pro praesenti. 
VideMatt.Gr. Gr. §. 506. 1. 

1685. Vide supra ad v. 1632. 

1686. Kadem est conclusio duabus aliis Fabulis, Phvemssis 
\ iddicet, et Iphigenfa posteriori. Beck. 



FINIS NO I \i:i M IN nf< ES1 t M 



NOT.E 



IN 



PHCENIS8A8. 






NOTjE in phcenissas. 



Vers. 1. ev aorgois. Recte Musgravius cum Scholiaste inter- 
pretatur, per signa zodiaci. Eustath. ad II. A. p. 446. ult. 

(339, 51.) Kvpi7ri^Y}S TOV OjXlOV TYiV 6V OCOTpOlS OlipaVH T£//.V«V £$1) 

6&ov, ttjv $ia t&Jv £a/o\'&>v ovtoj xivYioiv (ppz^cov. Hunc locum imita- 
tur ipse Euripides in epigrammate apud Athenaeum, II. p. 
61. B. ai tov dynpavTOv ttoXov alSipos, afrie, t£(jlvcov, . Kp eioer 
roiovV o/x^aTi Trpo&s ncxSos ; Theodectes Bellerophonte apud 
Stobaeum, X. p. 126. (67. Grot.) d xaXXi^syySj Xa/z-Trao^ slkio- 
ccov (pXoyo£ "HXie, 7roS"eivov ttocgiv dvSpcuTrois oi\aS, Ei o^es 1 tiv' aXXov 
iHajtzot s\s ovtco fj.iyav 'EaS"ovt' dyuva jc $voix.<pEvx.TQV xqioiv ; Ver- 
tit Accius apud Appuleium, Florid. p. 348. ed. Elmenhorst. 
Priscian. de Vers. Com. p. 1325. Sol qui micantem candido 
curru atque equis Flammam citatis fervido ardore explicas ; 
Quianam tam adverso augurio et inimico omine Thebis radia- 
tum lumen ostendis tuum ? Quin et Miltonus nostras, cum 
nondum epos, sed drama meditabatur, fabulam suam a 
Satana Solem alloquente ordiri instituerat. Porson. 

6. <&oiviooav IvaXiav y^sova Tyrum insulam interpretatur 
Scholiastes. Porson. svaXiav, mari adjacentem. Pindarus : 
elvaX/a y 'EXectfif, ubi Schol. alter : f) EivaXia, wyovv yj TTapaSa- 
Xaooia. Musgr. Sed uvaXix nunquam extra Choros usurpant 
Tragici. 

10. xXr}£o/xai et xeVXri/xai sum significant sa?pissimc apud 
Tragicos. Hec. 475. Iph. A. 464. Elect. 364. 903. Ita 
apud LatSnos, Virg. /En. II. 677. Cui parvus Iulus Etpa~ 
ter ct conjux quondam luu dicta relinquor? Saepe etiam post 
hoc verbum nals omittitur, adeo ut Jilius csse valeat. Pind. 

Pyth. III. 118. 'II nva AaToioa xexXr/xcvov y> 7raTkQ0S. Ali~ 
(jucm aut ApaUtnit aut Jovis filiw i Rhes. 294. 

1 U l trparwyof x^ tivoj KtkknijUvos ; Vide 1 [ermann. ad Viger. 
\>. 596. ed. Oxon. Lamb. Bos. E&llips. ]>. 230. v. ttzIV. 

11. I* puar yaoTfo ,1. quae lectio, modo verba alio ordine 



108 \Oi i. IN 

ponas, probabilii videri possit, \ 1 propter Homericum, II. 
il. 496. Yrs U vnJuof. Si haec <--t rera lectio, vulgata fluxit 
ex versu 1 5f). Porson, Vulgatam tamen /xnrgef edidit. 

12. toOto ovo/xa recte supplet Bos. quod in xaX«o-iv lau t. 
ut Hecub. 22. 5' a. VideMatt.Gr.Gr. 

§. 485. 

10. xoivwvfav, consuetudii ait MusgraviuB, male. 

Sensus cst, ?// ij9*e ei e^o commune* liberos kaberemms; ut 
ipte ex me liberos procrearet. Bacch. 1229. IIcvS^j, e/x-p tc 
x^ Tra.rpot xoivwv/a. Ilerc. Fur. 1334. srpos trrip* t^eiaai id/nrpt, 
oous j eJ iyxakal Koivwv/av di/OTtivov. Dionysius junior apud 
Plutarch. T. II, p. 338« B. Awgi$of e* (xrtxpos &>{£« xoivu/fxaoi 
fckzo-Tcuv. Paullo zu$oppr,iAov£fjTepov Euripides, Ion. 409. 11*1- 

Scuv 07rcni vuiv oitipixoc ouy*pa$r\oiTcu. PoRSON. Addas Virg. /Ell. 
II. 789. Jann/uc vale, ei nati scrra communis amorcm. 

18. Oraculum Lak) datum ita vertit Chalcedius in Platon. 
Thme. c. 151. Care nc rctitos tibcrum sulcos scras. Gcnc- 
rutus ille tc mactabit impit ; Et omnis aula rftpergetur san- 
guinc. Confert Barnesius gcnitalc arrum apud Virgilhim. 
De voce "AXoxa vide Blomfield. Gloss. ad /Esch. Theb. 
590. 

21. r^ovri S»s. Suppl. zccutov. Voluptati se dans. Thu- 
cyd. IV. 108. eIoj^oteS ol av$fa>7roi, o5 fxev ettj^/xmoiv, sX^ti^i 
dvzpiox.LirTco cSiSovai, ubi Scholiastes Si&ovai, Iocuths £r,Xov 
Exempla ettam adeas in N. T. Marc. iv. 29. Act. Aj 
xxviii. 15. 1 Pet. ii. 23. Vid. Boe. Ellip. Gr. p. 80. <d. 
Oxon. In voce fia.Kyj7ov etiam Ellipsin esse monel i>(»<. p. 
29. el ttuSqs supplcri jubet. Cui tamen dissentit S 

quia hoC nomcn, cpiotics, ut hie, Mih>tantivi vim habct. 

neris est masculini, Btve de ipso Baccho, sive metaphonce 
de vino, dicatur. FaUitur igitur K.ueterus ad Aristoph. 

Thesm. !M'7. qui upplet in Cyclop. 458. orav 5* unvwort 

Bax^Jo^ vixc^pLtvoy. Supplc IgltUT ttovou in utroquc loCO ; talc 

cnim quid dcicctum apparet vel ab eadem fahula 1 15. fo&it 

TusSe Bax^iH TTOTco. 

22, Idcm pleonasmUfl lon. 16. TtWbO* Iv oixois - vTaTd", aVyJvfyxev 
/s§&'(por, similis Iph. T. \\- /xvovo* vTa7, x^ KXuToctfxvr^T^ai 

TExor Scd insolcntior etiam pleonastnus oocurrit mo\ 17. 
1!». Porson. Addas Hippol. 10. Aleest. 587. Soph. 
Antig. 115. Quae contuKt BlomfieWius ad /Esch. Pronf. 
1 K). 

Hunc versum 'spurium pronunciavil Valekenserius, 
omisere Brunckius el Beekius. Sane rton nimis elegans 



PHCENISSAS. 109 

neque accuratus. Sed cum reputem, vix fieri posse, ut de 
nominis CEdipodei etymo taceret Euripides, quod memora- 
tu dignum censuit et Sophocles CEd. T. 1036. &<rr dvoixxa- 
hns Ik Tvyrt tocutvs, cs gf, non adduci possum, ut hunc versum 
expungam. Porson. Ita Senec. CEd. 818. Tumore nactus 
nomen, et vitio pedum. Quod dicitur, antea Jocastum voca- 
tum esse, negat Valckenaer. 

30. tov e/xov vSlvouv 9r6vov. Solenni constructione pro tov 
fpt&Jv a>$. t>. Anglice verteris, The pain which I suffered in 
deliveru. Ponitur tamen abstrac. pro concret. ad designan- 
dximjilium. Vide Matt. Gr. Gr. §. 466. Obs. 2. 

34. T8j <pu5zvTu$ omnes edd. et MSS. Sed cum hunc titu- 
lum cum matre communicatum noluisse Euripidem existimet 
Valckenaerius, lectionem prasfert a Strabone conservatam 
XVI. p. 1105. C. t*s- mubras. Me quidem, ne hoc reci- 
perem, deterruit locus Med. 1052, ubi Medea de se sola 
verbum l^uaocyLcv adhibet. Noster Inone apud Stobaeum 
XXX\III. p. 149. tU apoc fjLrWwp r> TrscTrip xaxov (xiyce. B§otoiV 
b$u<js tov ^uaouvufxov (pSrovov. PoKSON. 

45. E loco Antimachi apud Scholiasten conjecit Valc- 
kenaerius rpoipEia, i. e. S^Trrr/ §ia, mercedem nutritionis, contra 
metrum, nisi legisset, Tpopei" eSwxev. Sed Porsonus nihil 
mutandum docet, cum vulgatum idem est, ac si dixisset, 

1 loXt/jS», OTi OCUTQV eS^E\J/£. 

m^dpu occurrit etiam Rhes. 438. Arcadum est, teste Eu- 
stathio, qui, cum £s'g£&gov, /3a§a$gov comparat ad II. T. p. 38J, 
M. p. 909, 21. ZiXXco dixere iidem (ut videtur) pro /3aXX<w. 
PoRSON. Hesych. eVe^o^ei* ivefZdpEi, EffEXEiTO, l7icy.pcx.T5i. 

51. Ifunc versum et infra, 60, uncinis inclusos, ex Valc- 
keneerii sententia delevere Brunckius et Porsonus. 

.">fj. YIoXuvbIxhs fiiocv, i. e. IloXyvBXEa. Eadem Periphrftsis 

ime apud Tragicos occurrit, roboris tainen notioncm 

quodammodo indicanBi Sic apud Latinos, Horat. Od. I. .'>. 

Perrupit Aeheronta Herculeua labor. III. £1. II. 

Vm rs Catonii Scepe mero calui see rirtua. \ ide 

fcfatt. Gr. Gr. . 130. <>. Plura dedit Monkius ad Hipp. 

\.\ unico hoc loco patet, morem fui ires pr 

puellaa infantee a matribua nomineri; ;ili- 
ibu . I'> ck. 
<>■'>. riieb. I\ . 336. Dum roseis rem bra genis. 

r<» er. p. 81. \ ufie prirnum 



110 SOTJE IN 

65. TToW&v OEO/xtvr) cro^itr/xaTwy. i. e. TToWriS otOfAtvr, fxr.yjxvis 
irqos rb XaStiV. BuKTON. 

66. 7r%bs rr,s rvyjis, propter cahnnitatem. \ T ide Matt. Gr. 
Gr. §. 690. not. 

67. a^di d^arai. Ita direikdi direiXeov. Ilom. II. N. £, l ^0. 
Soph. Phil. 173. voaei vooov, et similia plura. Yide Matt. Gr. 
Gr. §. 415. 

GEdipum ideo filios execratum esse tradit Apollodorus, 
quod, cum patrem Thebis ejici viderent, non ulciscerentur. 
Alii alias causas attulerunt. Vide Scholiast. ad Sophocl. CEd. 
C. 1371. Burton. 

70. Apud Poetas sa?pea§ai et dcxoSai de precibus in bonam 
partem dicuntur, et evyjx\ et evyeahai de diris et Lmpreca- 
tionibus, ut apud Latinos prcces. Valck. xpaivoiev pro x^ai- 
vuoiv edidit Brunckius, ex Dawesii pra?ccpto Misc. Crit. 
p. 82. Sed hanc regulam non videntur per omnia servasse 
tragici. Porson. Vide omnino Matt. Gr. Gt. §. 518, 519. 

71. Apud Soph. CEd. C. 368. 1463. P< dicitur 

TTgoaSe yevvri^Eli et ur%ea$evw. Beck. %vfj.(2dvr era£.zv, verblim 
plurale cum nominativo duali conjunctum. Vide Matt. Gr. 
Gr. §. 300. 

74. s?rl tyyoTs. Metaphora e transtro navis deducta. /Esch. 
Agam. 1G08. rHv \ir\ tyyu $o%6s, ubi Blomfieldius : " o\ eir\ 
tyyw, remiges, qui tyyirai dicebantur." 

81. Conatum significat XiW*, ut recte Heathiusr ei Brunc- 
kius, u t nihil opua sil \ alckeruerii conjectura, \voho\ V 
son. Vide Markland ad Supp. ^ ,,} - 

86. Quae v\ Euripide cital Athem 

a'tpe<>vE 5', eiVe^ ear ev n^avaj Zsvf, (xri tov avrbv Svorvyn xabeo- 
Tflfvai, hinc BUmta putat \ alckenai Pro j'%orbv idem 

$%orwv conjicit, quod recepi ; aed sine cauaa, opmor, xjpfr ma- 

Vlllt. PORSON. 

88. Ct'. Statii Thebaid. IX. ubi Phorbaa Paeda An- 

tigonae exercitum Thebanum Bpectanti est comes. Praehrit 
Homerus, Helenam inducena Priamo Grrccorum duces ex 
alta turri monstrantcm. lliad. T. 161. 

irtga pro TraT^l Marklandus. Bcflicet Ut figuram Colopho- 
niam vitaret. Supra 1". 2 ©rj/Saiaiv edivnrxn . PoRSON. 

Vide Matt. Gr. Gr. %. 8 3. oi'*ois- pro ev oixois- acci- 

piunt ileathius ct Valckenasr. Germen, qwod 4» domo patri 
cretcit. 

92, u/s av pro ttrt av a usurpari negat Brunckius, 

ideoque mutat i ".. Sfale. d n eafl ut. Qu\ jubet 



PHCENISSAS. 111 

alium manere, ut ipse aliquid faciat, simul jubet manere, do- 
nec id fecerit. Porson. 

93. Diversos modos jungit Euripides, quoniam ad tem- 
pora diversa spectant. Poterat, si metrum pateretur, dicere, 
/?£ra», sed exSri praetulit, quod recte ex MSS. Kingius pro 
tiSoi reposuit. Similiter modos variavit Aristophanes, Plut. 
329. Aeivov yag, e! t^kw/3oX« ptsv ouvsxa *£loTi^6iAea%' exaaTOT ev 
tyi 'xxXno-ia, Autov Se tov IIXoDtov 9ra§ei'yjv to; Xa/3e7v, ubi alterum 
(to oxjTj^eo-^a») revera quotidie fiebat ; alterum vero (to ^ra- 
ptfrat tov rix»Tov) ex futuri temporis eventu pendebat. Alibi 
tamen diversos verborum modos de eodem tempore conjunxit, 
ut Vesp. 282. kiyuv us (pikaSwvatos r>v x^ Tav Sapcw irpaiTos xa- 
Tiliroi. Porson. Similiter apud Latinos, Martial. Epig. I. 21. 
Si non errasses,fecerat illa minits. Virg. iEn. II. 54. Simens 
non lceva fuisset, Impulerat ferro Argolicas fcedare latebras, 

quae loca contulit Burtonus. 

105. ZuvGt-^ov. Intellige guvtov. Post hoc verbum pronomen 
haud raro subauditur. Vide infra 702. 

109. Imitatus est Miltonus, Par. Recuperat. III. 326. The 
field, all iron, cast a gleaming brown. Porson. 

113. xkrihpa portarum claustra, xakx.6ltTa sfx^o\d t ferratce 

robora portce. Beck. 

117. Ridet Lucianus, Jove Tragcedo II. p. 646. Qapw 

to* vipSsv dctpakws sx H 9*05* ubi legisse videri posset 7r6x«. 

Porson. 

125. yivos. Subaud. xaTx. Vide Lamb. Bos. in voc. 

126. Nomina t&Jv Ittto, ItiI ®ri(3as hinc incipiunt : 1. Hip- 
pomedon. 2. Tydeus. 3. Parthenopaeus. 4. Polynices. 5. 
Amphiaraus. 6. Capaneus. 7. Adrastus : quorum 1. Aristo- 
machi filius. 2. (Enei. 3. Meilanionis et Atalantse. 4. 
CEdipi et Jocastae. 5. CEcleos. 6. Hipponei. 7. Talai. 
De quibus vide Eurip. Supp. 858. sqq. Statii Thebaida IX. 
iEsch. Theb. 365. sqq. Soph. GEd. Col. 1308. sqq. Barnes. 

129. y%apa\ non sxmtpicta? vestes, ut Cuperus Obs. 2. 12. 
interpretatur, sed pictura? ; et hoc loco quidem designatur 
cli/pci stcllifcri jtivhira, qua insignis erat Hippomedon ; Argi 
efl '•• oculi.s tanquam stellis, distincta. Vid.-v. 1115. 

Valck. Mf V 

ouy) Tr^atp. a. y. Vertenda haec cum Grolio, nil vultu mor- 
tal afx^toj, hnmano. Yid. infV.i. \:>IX. Iph. 

A. 1311. Soph. Antig. 830. MusGR. liom. Od. $. 82. ty*i- 



II l NOI7E 1\ 

134« tLrtpvov hic, ocvtI rov '6\ov aoufxaz .... Sic J^atilli . (irHTo» 
iinitati, pcctus pro toto corpore usurpant. BitrtoH, 

Utt. «XXox^^f MSS. quidam, quai forma exstat in ana- 
pttfftO, Hippol. 171. Porson. Cf. Androm. 861. Hesych. 
M1%0fi2.pfiot.pof ovte fidt.pQa.poi, ovb' 'LXXviv, aXX' dfx^oripuv /ae- 
riyjuv. 

143. Hic versus repetitur a v. 97. 

115. tov omittit Cant. cui to substituit Valckeraeriufl cx 
Leidensibus MSS. Recte. Articulum raro propriis noinini- 
bus prrcfigunt tragici, nisi propter empbasin quandam, au( 
initio sentcntia*, ubi particula inseritur, ut infra 51& Suppl. 
126. In Sopboclis Pbil. 1357. itus ru 7txvu/\h 7raiol tov Aasp- 
rlov ; Aldus et MSS. recte tw. Ibid. 677. Tov TicXaVav Xex- 
rpcuv 9tot£ tov Ai6r. Omittunt toX) Ald. et MSS. Legc r&v. 
R-arO, dicebam, non enim nunquam, ut statuere videtur 
\ alckerueriue ad bunc locum. Porjo 

l\G. Kecte Porsonus ita interpunxit : ofxfxaai yopyls ei^eTv, 

VEavias. 

118. oaos oxXor conjecit Valckena rius, edidit Brunckius. 
Non video, quare Antigone minus bene dicere potuerit, 
Ut turba eum scquitur ! quam, Quanta turba eum scqultur / 

PORSON. 

155. non positum est pro Si 0, sed referendum ad oxojruoi, 
et distinctio post SiSoixa tollenda. Val( k. 

159. E7TTa 7ia.pb£vcov NioCnr. De numero Niobidarum, pru 
Sclioliasten vidc Ovid. Metam. VI. 1. Apollodori Bibliotb. 
III. 5. (i. /Eliani V. II. XII. 3G. Scc. Epitaphium Ninba- 
elcganter lusit Agatbias : 'O TvfxQos ovtos evtiov ovx eyjt vix r 
'O VExpoS ovTOi sxroi ovx «%£» Ta£ov* 'Axx' avros avTco vexpos EOTl 
>£ Talpos. BaRV 

162. ifyxaafxivx, Atticam formam, ex monitu Vakkenaerii 

pro tifrxanfxiva rcposuit Brunckius. Julian. Orat. VIII. p. 
!il7. 1). ovy\ aapxix xl vsvpz x^ fxop(pr,s Tvirwfxz origvcov re £%ti- 
xaofxz irpos dpxirvrtov aa/fxaroi' ubi nostri locum contulit W 
tenbacbius, Epist. Crit. p« i2«3. Porson. 

163, llinc Seneca Plueniss. 480, Quis mc procelltv tur- 
binc insancc vclicns l oluccr j)cr auras rcntns crthcrias ai' 

Valck. 

170. Ex7rX>io-ai Ald. tftmKntm codicea plerique. Poe*>n. 

Spe vel paudio implcrc nunqiMUH dicitur lx-n\r t aai, ^emper ifx- 
u\r]oxi. V \U K. 

180, IV Capanei mmi Statii Thebaid. Lib. Y 

Rk k. 






PHCENISSAS. 11$ 

185. Pro xoifjLityis mavult Blomfieldius (ad /Esch. Theb. 
220.) cum Aldo et MSS. legere xoipu§fty ; voces enim au roi 
nunquam nisi cum indicativo construuntur. Cf. Orest. 574. 
Supp. 378. Herac. 728. Soph. Elect. 624. iEsch. Eumen. 
725. 727. 752. 

188. Tpizhcc. Loci nomen, de cujus origine et historia vide 
Scholiastem, et Hygin. Fab. 169. Quare non debet exponi 
per Tridentem. Beck. Musgr. 

196. Nihil vitii in his video. Valckenaerius vero infelici 
conjectura legit, oy^kos ya§, ogweq Evayy^os elcTTJxSsv vrokiv. Sed 
solum locum, ubi \vay%os occurrit in tragcedia, mendosum 
ostendit et ex MSS. emendavit. Porson. Hunc sane tumul- 
tum cum induciis minus cohaerere censet Valckenaerius. Sed 
vulgatum tuetur Heathius ; observans tumultum urbem inva- 
sisse, cum universus Argivorum exercitus prope mcenia recen- 
seretur, et sese jam commovere et in aciem extendere caepis- 
sent, (vid. v. 106.) adeo ut Thebani nimium induciis fidere 
nequirent. Jungenda sunt oykos ywaiycuv, tnrba mulierum, 
quo sensu, monente Beckio, saepius o%ko$ apud Atticos repe- 
ritur. 

198. S-rAeiwv. Supple ysftf. Eadem Ellipsis occurrit in N. 
T. Matt. xix. 4. "Aqasv x^ hr,kv etromoev avrovs. 1 Pet. iii. 7. tu 

uxciu dirovifxovr^ rifjt.r,v. Eodem modo dicitur, ro SeTov, 

nuuu gcnus, Act. Apost. xvii. 29. rh fxnr^ov, Pausan. 
VII. 11. ro dv$%u>mvov Lucian. T. III. p. 168. et id genus 
omne. 

201. dkkr]kats Ald. et plures MSS. dkkr]ka$ recte edidit 
Musgravius ex duobus MSS. dkkr\kais kiynaiv est, dicunt inter 
te ; dkkr,kas kiyuai, dicunt altera de altera. Porson. 

202. Multis veterum et recentiorum haec visa sunt impedi- 
ima, qui quaesiverunt, quomodo Tyro Thebas profectae, 

per mare ionium vectae, Siciliam praeternavigassent, idque 

Zephyro, qui enit e Phccnicia Siciliam petentibus adversus, 

flante, ut remia .i^enda navis esset. Sed imputarunt 

Euripidi, quae ei nunquam in mentem venerant ; Pnoenisaee 

ctiiiM rirginea non praeternavigarunt Siciliam. Poeta quidem 

rationem reddere debebat, cur istae Thebia reraarentur: 

n.im Tyro Delphoa petentibui brerhia iter eral per mare 

Siculuin, <•; nnum Crbasaum. Eiinc finxiJ Euripides, Zephy- 

juin rehemenl Siciiias ora, Delphoa tendentibua con- 

. ideoque Phocnisaas promontoria (Vfalese aut 

I .in.iii luperare non potuiase, sc<l coacta , iter per 

Bceotiam ei I hebai prosequi, nl>i ob inopinatum adventum 

roL, i. q 



iii \<ri i: i\ 

Argivi exercitus detinebantur. Per $o/v. taaw intelligitinr 7«/- 
;v/.y, per TJg. oldfj.z, mare Phctnicium: nam wJ/ua apud Poel 
saepe de mari dicitur. Beck. Valck. Hkath. 

203« 'Ax$oHKwt* A.r./. primitia? spoliorum ApoHini sic con- 
secrandse, ut tanquam 'hpoohXoi inservirent Templo. Quas 
urbi hac tempestate a Phcenicibua expugnata rit, incertum 
eet. \ ku i . 

204. -vxvou. Poctis peninsulam significat, UtSoph. CEd. C. 
G8li. Muschl 

206. Vva xaTEvau^v. ut }tuh'iturciii. Sic Aristides T. I. p. 

'J()!) ; iV dix<pori^cos exe^aivov. Noster Ipli. T. • )['. W avrovs 
dyr^Ttfj.co^r l 6Xfj.r,v. . Kscli. Prom. 7 18. oitus dr>rdXdyr t v. Soph. 

Elect. 1110. oTTcos huvdv 6x«(jo. Musgr. Addas Soph, CEd. 
T. \>> ( .hl. chs eoet^u. r.^li. Prom. 155. vt hyeyy&et. ubi vid. 
Brunckium; ct Matt. Gr. Gr. «j. 5$0. Obs. 5. 

208. 'Idww, i. c. Sicuktm. Plin. Nat Hiat.IV. 11. Gruri 
c/ Tonium dkfidunt in Creticum et Sicultmu 

209. vrsQippuTwv 2ixeX*W rectc Musgravius interpretatur, a 
SixsX/av TrsQippsi, cujus constructionis cxcmpla adducit o/xar 
apoCrjTos et a^avoros ^y%ovs ex Sophode, (Ed. T. 885. 969. 
Eodein modo intellexit Horatius, Carm. IV. 4, 1.']. Ceu 
fiamma per Uedas, vei i.i aua peb siculas equitavit undas. 
Porson. Vide Matt. Gr. Gr. .'. 1. 

210. dx.aQiiltjTwv 7nlicov, Camporum infructuosorum. Intel- 
ligendum puto mare, expressumque a poeta Hpmericum illud 

drqvyiroto haXxaar,s. Pledov vtj^itov Jhyco dicitur apiul Schol. 

Pindari. Ovid. LatarMmque jacens campum epectabat aqua- 
rum. Alia hujusmodi exempla citat unui e Scholiastis, qui 
eodem modo Locum intellexit. Musgr. 

0. Tou neutrum plurale est, adverbialkar positum. Sic 
autcm, non r<ra, Bcribendum esse, metrumevincit. Brunck. 
I. xofAxs tfxds post Brunckium edidit Porsonus, ut geni- 
tivi sint cum vafi. jrXiSdv conjuncti. Melius tamen vulga- 
tum e/xaj in accusativo, cui Bequentia sint eleganter apposita. 
De infinitivo Isvom post rmyAwH vide Matt. Gr. Gr. §. 535, c. 
; . \dfj.T.y"-,x, i. e. KafMMtn 7roiHox. Ncutrum pro activo. 
Sic infra 240. "A^r,? aJfxx Zdm <p\iyn rfic uoku, /£ach. Pers. 

364, $\iycov dycriaiv r y Xiof £<70VCC Soph. Ajax. 196. urxv o£{t*1 

<$\£ycov. Vide Matt. Gr, Gr. fc. k*>. 2. ' 

TTfcT^a. Mon$ Parnassi, Bcuicet, qui juxta Delphos urbem 
fuit, duplicem babena verticem, alterum Apollini, alterum 
Baccho, dedicatum. Soph. CEd. T. 17:i. &ik$Uwirpa, Satis 
notso Biint fabulse, quaa Chorua respicit. 



PHCENISSAS. 115 

%32. avrox Sodxovror. Ea circa verticem Parnassi fuisse 
colligas ex Iph. T. 1211. Confer Callimach. Hymn. in ApolL 
100. Apollon. Rhod. II. 708. Musgr. 

235. dhavdras §c<&. Interpretantur de Diana, licet dSavdra 
Seof non magis Dianam designet, quam Junonem aut Vene- 
rem. Elxio-o-uv valet choreis circumiens. Vid. Iph. A. 1458. 
Callim. Del. 321. Confer etiam Virg. Mn. VII. 391. Musgr. 
dSavdras. Disputant viri docti, quas sit ista immortalis Dea. 
Ego interim dSxvdrov SeoD reposui. Porson. 

236. Plutarchus %ooov$ iiowtqv tteoI to zv AeXpoiV Uqov GTr,aai. 
Op. Mor. p. 2074. Musgr. 

237. ^EoopctpaXa yvaXx $. Vide ad Orest. 321. 

241. aifMx Sdiov <pXsy«. Scliol. tt6Xs(xov dxfJLxtov ^isysiqn. 

217. koivx rsxsa. Series Generis : — Io, Epaphus, Libya, 
Belus, Agenor, Cadmus, Polydorus, Labdacus, Laius, CEdi- 
pus, Eteocles et Polynices. Burton. 

254. 'O3i7rov, a recto "O&ncos. Beck. 

203. w k, mavult Valckenaerius, sed nihil opus videtur. 
Porson. V r ide Lamb. Bos. Elhp. p. 422. Ed. Ox. et supra 
notata ad Hecub. 13. 

264». X€°* a subaud. xxrd. Heatii. 

26S. tx nicTa, i. e. rr ( v 7riarr,v, Jidem publicam. Beck. 
Yide ad Orest. 1099. 

270. ■>£ pro ydq est Valckenserii conjectura. Porson. ^ pro 
xxIttco. Ilanc significationem particulae cum participiis con- 
juncta?, copiose illustrat Valckenaer. locum qui vertit : omnia 
(juamris fortihus faciunt metum. 

283. ixi>\wv Vs 7ri[A7r£iv. — Nominativus absolute sumendus. 
Eta Sopli. Ant. 2G0. Xoyoi V Iv dWriXoiaiv sppoSovv xaxol, <&v\x% 
i>iyyj^v <t>v\xxx. Vide Brunck. in loc. cit. et exemplis ibi 
citatis adde Soph. (E<L T. 00. 101. (Ed. C. 380. 1120. An- 
tig. 113. 

28 1 . (xxvTctz '7iixvd. Praepositio sm semel posita etiam ante 

fMxvTcix tupplenda. Soph. CEd. T. 733. AeX^v tufaro Aat/X/ar, 

pro aVo AiX$wv. Sic etiam apud Latinos, llorat. Od. III. 

i. (jikc 7H'wora, auf quat tutor in specus, ubi vide Bent- 

lciuni. Vide etiam ftfatt. Ghr. Gr. §. 595. 4. 

1. Iv ruo , li. e. h thtoj, sc. xxiqy, qU83 VOl IH liujusniodi 

locutionibut, non raro Bupprimitur. Thucyd. III. 72. 'Ev 

thto;, i Kiqxvqaiojv x. r. ?.. Schol. tu/ xaiqy orikovori. Sic 

m !v i ***&?) r *t*w x * Tac i ■v u ' Thucyd. I. 

132. Quem loquendi moaum a G imitati lunt Latini. 

ero Familiar. II. 10. Hac ad te in prasenti scripsi* Sal- 



ug not.i; i\ 

lust. H. C. 16. Si causa peccaudi in pratsens minus suppeie- 
bat, &c. Burton. 

287. c7TTa<7TO/XOV TtvpyCOfXa. Sopll. Antlg. 1 19. ETtTaTtvkOV 

cr6\xa. Similiter infra v. 1058. iTtraTtv^ya xhryz^a, quod tamen 

(licitur pro \nr% xXeifya Trupycov, ut 'ntra.reiyJ.U e£o$W pro \r>-l 

t«x 6 ' wv &$**% apud ^Escb. Theb. 270. 

293. 7ovty7r=Te7 cr' s^a 7r£o<77riTvci;, conjecturam \ alckenserii, 
male recepit Brunckius. Si enim 7r§oo-7riTVE7v « ct 7rpo«x7riTVc7v 
'iopav separatim recte dicantur, cur non etiam conjunctim %- 

Sophocl. Trach. 49. TToXXa (xiv a lyu KaTcToov r,or, vravodxpvr 
oovptx-ara Ttjv TI^ax?.«ov e%o1>ov yocofxzvriv' ubi COUStrUCtio u-ita- 
tior esset, TTa^axqvroii olvpfxaai. PoRSON. 

803. 7rail\ pro c\s TtaCoa est ex conjectura Musgravii, (|iio- 
niam desideratur vox locum indicans, in queni Joeasta pro- 
perabat. Nonnulli MsS. in versu posteriori 7roSi dant, unde 
levi mutatione umXi facies. Locutionem haud ita Bolennem 
confirmant /Esch. Prom. 358. ^xSev aurco. Theoc. lilvl. II. 
145. r,v^e (xoi. Sic. Virg. /En. II. 157. aro pucrmtn Istya- 
nacta trahcbat : pro ad arue.i. 

305. Senec. Pheen. 501. Tcnco longo tcmpore petita votis 
ora. xpovw est tandem. Valck. 

3()(>. fxaarov Polynicis intelligit Ilcathius, et pro arr,$os 
accipit. Idcm 7rapr,'i$cov optyfxa vertit, genarum ad oscula 
porreetionem, i. e. genas porrectas, 

311. dsXvtra xi^oxrjTa, pro dkXitrus £ a&oxriTus. \ idc Matt. 
Gr. (Jr. §. 1 16. 

313. \6yoici Ald. Schol. et alii. Ex alii< MSS. xV*»<" 
dedere Grotuis, Piersius, Kingius, Burtonus. [ngeni 
Musgravius conjicit xo^aiai, lauuanfl Lucretium, I\ . 1072. 
jam a Valckenaerio citatum : Nec constat, quidp rimum ocutis 
manibusque fruaniur. Sed paullo minua ardoris matrem 
decei ; nec dubito quin haec lectio ab Hecub. 880. huc 
migrarit. Porson. 

322. Locu8 videtur corruptus. Porson. Post UTsu Ifark* 
land.adMak. Tyr.3£. •;. 1. Bupplet $uvyv. Bkck. 

xklqo/xai. More lugentium, qui apud veteres Grsecos com 
detondebant Burton. 

',1:11. a7r-c7t\os <$ap tcov ; Sine vesti bus . Similia paasim occur- 

nmt. Soph. CEd. C. 677. i\r,vifxos yjHfXuvuv. Ajax. 3£1. 
av^oyr.To? xuxvfxdruv. Kleet. 3G. daxivos daituHuv. No8tn An- 
(lroiu. 705. a7rais-Ttxva;v. \ i;le Malt. Gr. (<r. §. 317. 

) :,</<,. Quia in luctu, albi v* tibus depo iti indui 

moris erat. Bub roN. 



PHCENIiSSAS. 117 

325. r$uyr\, !• e. p&w. Anglice, Rags. 

328. Par fratrum, setate fere aequalium, audaci transla- 
tione Euripides dixit a7T7Jvav o^otitz^ov. Similiter £st>yos et 
ZuvcopU de quovis ejusdem generis pari dicuntur. Beck. 
Infra v. 1085. ^uvcoqls riavcov, 

331. Repetitis verbis dvr&pv s-zri locum vertit Valckenae- 
rius : TWz superascendens tecta ruit in laqueos. 

335. dKaXr], Proprie est militum ovantium clamor, a quo 
deductum verbum dvaXakd^co, infra v. 1395. In hoc tamen 
loco de simplici - clamore dicitur, quo sensu cum in re laeta, 
tum in maerore, ponitur, monente Valckenaer. Hesych. aXa- 
Xa^aTc' zvu-^coaaTE rriv (p)covr\v, 

337. T£ ante 39 addidit Kingius. Multo melius Piersonus 
xaivcnV ydfjLom, quod firmat Valckenaerius ex Sophocle et 
Statio ; sed neque particula x^ est otiosa, neque hoc versus 
genus tragicis ignotum. Porson. Sophoclis et Statii loca 
sunt CEd. C. 370. xaivov xrtlos. Theb. II. 108. nova 
connubia. 

340. Heath. observat, dfx(pi7rHv hic non esse ambire, nam 
Polynices jam duxerat uxorem ; sed amplecti, fovere. Beck. 

341. Hesych. akacra' arXnra, dvznikriara, dri(xx, £«va. 
Cf. Hippol. 873. Hunc et sequentem versum parentheseos 
signii incluserunt Brunckius et Valckenaerius, ut appa- 
reret, drav ad superiora esse referendam. Beck. Aaico im- 
probat Valckenaerius, duabus rationibus fretus ; prima, quod 
vocatur TraXaiyzvr.s, secunda, quod Polynicem totamque do- 
mum Laius detestabatur. Vero TraXaiyzvris nihilo plus valet, 
quam TraXaioj, quomodo Strepsiades etiam vivus vocatur na- 
7.aioyevr>s ab Aristophane, Nub. 357. Deinde non video, 
quare nondum redire cum familia sua in gratiam potuerit 
Laiu.s. »x dp fc/xe>vXc5 Oi$e bavuv XriOcoSai i/xoi xoku; Hom. Od. 
."'•>.J. Ipse (Kdipus, qui filios suos diris devoverat, 67, 334, 
4*75, 765, H"i(>, 1053. tandem exclamat 1701. Z (pika 7nar]^ar 

' i *$\iou nar^os. Kddfxcp recepere Brunckiu.s ct Beckius. 
Po 

>. yow|Mi Plutarch. de Exilio p. MG. F. Citat Valc- 
kemerhu [ph. A. 7:i;J. lyu> iraqzZco (pcos, 8 vui*(piois vpivtt. Ou-% 

ovros. PoRSON. Moris fuit pervetusti, Ut niatrcs in 

nuptiia iilii Face praeferrent. Quem ritum etiam annotavit 

Scholiatt IpolL Rhod. IV. 808. Bueton. C£ Sem 

Phoen. 505. uon />■ chucti in thalamos parens Comitata primos, 

inani/ (Jruuii/ eedes, n& sua keiasjaces Vitta 

I 



lis ot r. in 

350. oXoih' : j -riV \ alckenaeriua, ut opx r >x ( > aut aliquid Bimile 
subaudiatur ; et it;i edidit Brunckius. Porson. Cf. Kli 
87:.'. 

352. Verbum xw/xa^w pariter habet Aristidea de Phi- 
lippo Grseciam turbante. Confer Aristoph. Achar. l JH^. 

MlTSGR. Hesych. xujfxx^H. ufi^St {xitx ixihr.i. 

355. Confert Valckenser. Iph. A. 906. Soph. Elect. 772. 

361. Txp&os Grot. ovtoj Txp[Z*<; pro elr tmto rag/3ottf mihi satis 

insolens videtur. In Heraclid. 213. yiv*s fxlv r,xHs &$£ roTo-fc, 

L\r,fxo$ujv, r,KEis est t: poor,xtis . Malim, ovru $* ei . PoRSON. 

rxpfios est terrar et (po/3o? wcttis, unde etiam <f v-V ratpfeh di- 
citnr. Valck. Si Grotii lectio Ta'§£os- recipiatnr, i. e. elr r«j- 
/3o?, eaerit constructioj quae supra v. 284. occurrit. 

.170. SY oTffwv o/x/x' Afd. MSS. nniversi cuiii Eaistathio ad 
II r. p. 4.'J:i, 12. Sed my? pro o/x/x' MuBgrayius, aptissima 
loca conferen8 Ilerc. Fur. 98« axx* r^vyjxl^ x^ oxxpvppoovs 

rixvujv Ilr,yxs uQxlpEi. 61i). x^ vauar l /A75X6T* E&rviETE. 

Sophocles dixit mrjfas ^xxpvu-j Antig. 803« ~/ya Saxcu^v 

Tracll. 852. lbid. 919. »d oxxpvuv pr^xax hcpfxa vxixxtx. 

Noster Herc. Fur. 443. ^xxpvuv u>s o^ ovvxixxi xxTiytiv T^xlxs 

Qisatuv £T( 7rr,yxs. Adde Alcest. 1078. PoRSON. oY ojjo/v in- 

terpretor in oculis, ut ome ffr^vmi m pectore, Soph. Antig. 

G50. <$ix xvixxtujv in nnrf/s, \\)\\. A. 937. omk xxXv(x/xxtujv , in- 

ira velamina, Iph. T. 362. o\a ^gevof, m amlma, Herc I 

:Ml BOR. 

373, Valde jejuna < st ista repetitio pronominia. \ itinm 
ortnm eflse Buspicor e Lectionii varietate, um. ( um 

utraque, ut iit, in textum admis t, genuinam vocem 

expuiere. Lego igitur, omaoi ™> e/umhi rXnfMn xaxav. Jlil. 

1 :.'.'. J. a.:/rrv/' 01 QW tuv \fxuv T\r,fxujv xxxu:. \ el Bl quis 

malit ez Helena, ol '7*, non repugnem. Porson. 
;J77. oxoVov hZopx*;. Cf. Bach. 163. Soph. CEd. T. «9. 

1281. 

378. T\r](Aov£s \ld. MSS. T>.7)/xovor COnjicit Marklandus ; 
sed melius Brunckius rXnpjnas, laudana Hippol. 1167. 
Phcen. I7:.M. Bacch. 1303. \iU\c Electr. :.',;i. ri 

TJ\r,fxcov T/\r\fX0VXS <f /:uv. I*< 

380. avofxa. i. e. avo/x>«. r. BaRNI s . 
:;m, Vide inlVa ad V. t79. 

888,9. Cf. infVa. 406. Med. 640. Elect, 1815. 5 
Consolat. Helv. ( 'arere patria intolerabih est, 
391. x,» habent edd. MSS. Arnakli emendationem 
x, -iv probavere VaJckcneerius, Brunckius, aln. Porson- 



PHGENISSAS. 119 

Recte. Tragici enim m Senariis amcebaeis hanc loquendi 
rationem adhibent, ut infinitivus a procedentibus pendeat. 
alioqui pvyaat pluralis numerus sequi debel>at. 

392. Ha?c refellenda sibi imprimis sumsit Plutarchus, de 
Exil. p. 605. E. Nam ftr) "kiyziv, a ns (ppovii saepe prudentis 
est et ingenui, sedojJx. sy^nv itappr,a[av est servi. Valck. 

393. Ad hunc locum respexit Cicero, Epist. Attic. II. 25. 
Sednostenemus prceceptum illud ; rds rcuv xparHvruv. Barnes. 
Saepe ol xQa.rHvrE$ sunt domini, principes. Valck. 

394. Cum hoc compositum analogiae contrarium videatur, 
(a substantivis nempe dissyllabis, quales sunt \6yos, vo^os y &c. 
derivantur verba dXoyeiv, avopocTv, &c. sed non ab adjectivis 
istius formae, do-otpsiv, dx.ax.ziv, &c.) corrigere voluere Valc- 
kenaerius £u^op{iv, Piersonus ^uwoasXv. Equidem auwoastv 
praeferrem, si quid mutare auderem. Sed nescio an propter 
fortiorem antithesin regulas violarit Euripides. Porson. 

396. Praeiverat Euripidi iEschylus Agam. 1677. (W syco 
psuyovras avlpas sXntias airou(j.sv»s. ValCK. Soph. Ant. 1262. 
shTriaiv Jc $6ax.o[j*ai. Nostri Bacch. 573. sk7riaiv V s$6ax.sro. 
\ ide etiam Erasmi Proverbium : Spes alunt exules. 

101. aZ ex Reiskii et Yalckenaerii conjectura edidit Brunc- 
khis. Sed sengufl est: Aliquando victum habere solebam, 
(difjuando no/t haberc. Nam quod ait Brunckius ad Sophocl. 
Philoct. 290. ea potestate rarius adhiberi av in negativa pro- 
pontlOIie, refellitur eo ipso loco : raur av ViipTtouv rd\a$ 'E/u.73- 
XavoufAYtv' slra Ttv% av « Ttapr^v. Simili errore peccavit in Hec. 
125. Porson. 

403. su ivpdaas interpretatur (j.r>b s afj.u>s Valckenaerius, et 
comparat eum Zrikw a Med. 60. suruyo\r\s, ovaio. Sed obstat, 
quod notavit Brunckius, particula %\ quam ideo abesse iste 
mallet ; sed eam rctinent omnes edd. MSS. Sensus idem 
qui in pervulgato versu, Donec erisfelix, multos numera- 
'tui/ros. PoRSON. Non absimile est illud Pindari : rtavqpi 
o' ev ito\u musroi fiporch, Ka/xarw pc.cTaXa//./3ave*v. Nem. X. 149. 

Bi i \ idc Matt. Ghr. Gr. §. 284. 1. 

1 10. [nterpunctionem poat 7ro?ov sustulit Porsonus. 

4HI. r, pro &t ponitur, Bonatque utpote. Barnes. 

417. Senrai rerticuli: Detnceps vero venii etiam alius 

fa ravra est fonmila allinnantis Ut alihi 

l.'l. Multo vcii-iiiijlius (juam Kurip. CUJUI i.itio frigida 

ridetur, fingil Sl Theb. I. 183. &qq. de eadem pug- 

locutns, Adra tum iutervi el ridiate Polynicem 



I£0 \OT E I\ 

indutum lconis exuviis, Tydea ttpri, atquc hinc conjeci--c 
finem nunc habcrc oraculun ab Apolline ilatum. Exuvii- 
Peranun Apollodorua lll.fi. 1. Bubstituit clypeorum insignia. 
Valck. 

I.J5. ts to'5' v)(jL£pa.<;, pro sr rvvTrrj rr t v r,}j.i^av. InfVa V. 1085. 

Alcest. 9. Vide Matt Gr. Gr. \ t 319. 

1 88. Ilimc versum recte ineptum el spurium judicat Jorti- 

tinus. Pokson. 

1 £9. Statius Theb. II. 800. Et palriis spomtct r< <tuccs in- 
dueere tcnis. Euripideum KsreJpM nac in bistoria retmuerunt 
Oiod. Sic. IV. p. 809. 46. et ApoUod. liibl. I. 1. Valck. 

\,\\). Cf. Erasmi Adag. Peeuwue obedkmt onmia* Verbis 
TixKoLi \xh ovv u(jlv. ostendit, vetus dictum fuisse, dratque 
Theognidis. Vide ejus sententias, v. 723. Valck. Satia 
notum est illud V ir/diauum : Qtiid non niortalia jjcctora cogis, 
Auri sucrafamcs ? 

418. £(/vo/gi$E£ Xo^aiv sunt dupUces mampuiL Sic cnim co- 
pias nnimunquam ingtructas esse docet /Elianus in Tacticis. 
tdem ex Suida intelligimus, qui taleni numerum liko^dv voca- 
tum esse tradit. Musgr, 

449. rdoocov 1/Teoyr.ov idcm est quod rdoouv eiravoixr^, ut Ion, 
sive quis alius apud Stobaeum XX. p. 103. tmox/Es opyi^oiAtvos. 
Porson. Ita infra 1733. dnaye avlouv, ubi vide notam. 

450. Bpafieus proprie eertaminis Judex, qui et pramiia 
solet conferre, vcl cx CUJUfl arbitiio pcndct pramii col- 
latio; @poLi3euT%s idem. fipafieTov ipsum pncmium, Angtice, 
t/ic prixe. ftpafktat autem, et pluraliter, ut hic (&p*ftti*i s ipea 
ccrtaiuinis jiuticaiuli actio. ac proiude, reconciliandi studium. 
I) \i;\ i 

451. e\oede%oj pro eioco e^e^co. *E*S ct n same ohtincut viccs 

particularum uau et Iv&ov, et contra. \ \i.ck. Vide Matt. Gr« 

Gr. ^.377. Ohs. 8. Similis con>iructio eat apud Soph. CEd. 
T. 838. 

153. Atticam formam dvvrovar, rcpo.Mii, qUS8 BflBpe rclicta 
est, licet aliquahdo obliterata. Exstat in Sophoclia Antig. 
881. 805. Trach.319. Nostri Bacch. 1053. kjmvr* Hipp. 
100. Bacch. L058. [on. 1067. Nonnunquam disscntiuut cooi- 
. ut iu Aristoph. Plut. 607. ubi alii MSS. dant dvveiv, alii 
ciun duahus priinariis editionibus ocw/reiv. Euripidcs in cdi- 
tionibus quiaem habet tfawiru Iph. T. 1 1\?(>. sZavvtTt rlerc* 
Fur. (>1!). quod si seraus, in metrum peccaa, si duplex tt 
addis, in linguam. Optime Musgraviua», stavierco, e^aviere. 
lu Suida, quem Marklundiis citat, avurm rccte pncbct MS. 



PHOENISSAS. 121 

C. C. C. Oxon. in Etymologo p. 821, 18. dvureiv, et p. 270, 3. 
Sixpuretv MS. Leidensis apud Gisb. Koenium ad Gregor. p. 
28. Eadem enim est ratio verbi dpuretv. In Cratini trochaico 
apud Suidam, v. dvaquretv (dvappuretv) ex metri lege correxit 
Toupius dvapvrova*. Aristophani, Nub. 271. dpvreahe ex Suida 
reddidit Brunckius. Eadem forma occurrit apud Pherecra- 
tem Athenaei, VI. p. 269. D. Porro dvvrovatv cum spiritu 
aspero edidi, Mceridi, Herodiano et aliis obsecutus. Hesy- 
chius, ab Alberto restitutus, KaSavvaat. avvreXeaat. Porson. 

456. Tooyovos vulgo. Valckenaerius Toqyovs, et cum simili- 
bus formis comparat. In eleganti Andromedes fragmento, 
quod servavit Maximus in Dionysium Areopagitam, vafievou 
t e\xova rtva 'E£ avTOfxop^cov Xaivcov reiyj.afxaTcov ^otyris ayaX/xa 
%etp6r ubi elxa/ recte legit Musgravius, sed frustra putat lo- 
cum interprete indigere. Verba enim sunt Persei, Andro- 
meden e longinquo spectantis, quam imaginem esse ex ipso 
saxo, cui alligata est, sculptam sibi fingit. Porson. Imita- 
tur Euripidem Oppianus Cyneg. III. 222. Ovxt ^ruitov 
aS^eT^ Xt^oeqyeoi ay%t MeSovons , 0*5 yovov \oQoqov 7ravaf/.eiXix.Toio 
$pax.aivr,s. Similiter dicta de Gorgonis capite plura contulit 
Valckenaerius. Beck. 

117. Statius Theb. VII. 508. Tecta vide,fratremque (quid 
aufers lumina ? ) fratrem Alloquere. Beck. 

460. Hunc locum ridet Strattis Phcenissis apud Athenaeum, 
IV. p. 160. B. Traqatveaat $e otyujv ti /owXoptai aotyhv, "Orav tyaxrw 
'i^me, iat) ^tyfiv fxi/^ov. Porson. Occasionem ludendi Comico 
dedit vocab. aotphv, quod nimis frequentat Euripides. Vide 
Schol. Med. 663. Valck. 

460. Vide Erasmi Adag. Chil. I. Cent. 3. n. 88. Veritatis 
simplex Oratio. 

470. oe7 Tav^x,' tpv*. De hoc Euripidis idiomate, quantum 
f , dixi ad Orest. 656. Porson. 

17>. Male haec accipit Valckenaerius. ^So-xeVro/xa/ nvo$ 

aeque Ghraecum est ac 7r§ooxeVTo/xa» to tivos, cujus exempla ab 

ipso affi-runtur. Ilic utraque formula alternatim sinc> ullo 

diwfiwilic adhil)etur. Ego quidem ct domui putcnuv 

ct ftbm l Ittttc cotisttlui. Musgr. 

478. (JdtatioT coutructio est Xa/3ovTa, s(ul haec tragicifl 
non infrequenfl. MSS. tantum secutiu edidi wtyyiQihn* Oreflt. 
1115. n.iu) c[ ilttffun non minufl probum. Por«on. [mo in 

Orest 1 1 15. xexot^ivn solaecum fuissct. Vidc Matt. Gr. Gr. 
|.51 

VOL. I. R 



t& NOT/E IN 

a£%eiv pro to a^x ciV « Barnes. Abreschius ad /Esch. T. I. 
p. 18. rejecta Barnesii interpretaticme, ad Xa/3o»v subintelligit 
d%X'nv. Sed potest 7*a@vv etiam pleonastice positum esse. 
Beck. 

479. oY g^gaf — ^okuv. Modum loquendi exemplis illustra- 
vit \ alckenacrius. Supra 20. >c 7rds o~:>r oTxo* fincerat 5»* a'//xaT0f. 
Infra 1561. ^i* ooi/vas" av e/3a*. Orest. 71."). oia $ofiv yd% Eg^o/xai. 
Androm. 175. o\a <p6v« 5' oi (£>iXTaToi %co^at. 417. Kai 9raT§iT« 
ffa; £ja ^iXnixArcoM Iwv. Addas supra 884. 

481. 6 $' aivsVas- rau§\ ///# rero c?/w /<f/s assensus sit. 
IIeath. Vide ad Hipp. 37. 

489. Cf. Bacch. 1165, ubi idem fere versus occurrit. 

494. au& txacra, vel auhixacra, est simplex oratio, qualem 
natura dictat ; ai^exao-To* est in singulis genuinus, nulla arte 
adhibita, naturam duoem sequens — irepnrkoxal koycov, intorta 
oratio, ct mep wkoxds Xiynv, perplexe locm* ; sirpe hoc sensu 
TrXsxnv et inde ducta usurpavit Euripides. Valck. aurd 
'ixacra proprie esse rpsa queequc monet Blomficld. ad /Esch. 
Prom. 986. ut in singulari numero auTos exaffTor apud Herod. 
VII. 19. VIII. 123. unde au§' exaara omnia sigillatini vertit. 

501. Vide Erasmi Adagium : Quot homines, tot Sententia\ 

502. ovofxaaat omnes edd. et MSS. Edidi hvo^actv, quod 
cum sine v, ut passim fit, scriberetur, facile mutari potuit. 
koyos et epyov quoties opponantur, pnesertim a tragicis, nemo 
ignorat. Neque raro "owfxa et epyov, ut Orest. 11 1. ovofxa yx%, 
tpyov 5* oux ty^ouatv o'i (plkot. I])li. A. 1 102. toiS ovofxactv /xev eu 
kiyHS, rd 5' epya aou Oux oto' omcos yjir\ /x' ovofxdaaaav tu kiyetv. 
Sed hoc vitiosum in hac oppositione alicui lortasse videatur, 
quod in altero membro nomen est plurale, io altero Bingu- 
larc ; in alteio additur articulua, in altero omittitur. Verum 
talcs niinutias non curioee sectantur tragici. Sophocl. Electr. 
59. Tl ydp /xe kuiret touS"', oTav koyco havcov "Kpyotai acohu/. (_Ed. 
C. 1 187. Ta toi xakcvs Kupr^xiv epya, rco koyco fxnvuErxt. Utrum- 
que negligit (Ed. C. 782. koyco fxlv eaSkd, ro"tat 5' tpyotat* 
xaxd. Euripides, Andrnm. 264, toiovS' eyu aou Sikeap' dXkx 
ydp koyovs K/jiaJ/o/, ro cT epyov auro anfxavel rdya. Troad. 
L226. rknfxcov \arpo',, "ovofx 'eyouca, rdpya V ou. Ovid. Amor. 

I. 12, 27. Ergo > dupUce* pro nomi nsi. 

Porson, 

504. Solitua est Euripidea Baepiua vocab. a\$%p adhibere, 
pbservante Schol. Aristoph. tXan. 919. et dicitur alhnp cotlmvt 
steUiferum. darpcov dvrokds etiam alibi Eurip. et /Esch. dixe- 



PHCENISSAS. 123 

runt. VaLCK. iEsch. Prom. 466. dvroXai lyco "Aarpcov efci%a, 
rds T6 Ivoxpirovi o^vous. Verba ita sunt ordinanda : dvroXas 
aorpcov al$ipo$. 

509. dvavlpia ydp, oons — Elliptica est oratio pro dvav^ploc 
ydp sori rco ixeivco dvSqcoTrco, oons, &c. BuRTON. Vide Matt. 
Gr. Gr. §.'481. Obs. 2. 

516. e%ai%si \6yos. Frustra hoc mutat Valckenaerius. Iso- 
crates Panathen. Xoyots £%alg>etv ettej^vto rds ^ia(poqds. Musgr. 
Omnino legendum s§a«§«, nam i^aiggtv est seligere, quod sen- 
sui repugnat. 

519. Edidi sxsivou pro IxeXvo ex Dawesii et Valckenserii sen- 
tentia, de qua vide ad Med. 731. Porson. 

520. Valckenaerius monuit, infinitivum esse indignantis 
cum afFectu pronunciatum : Dum licet imperare, hmccine me 
cervire? Vide ad v. 1724. Beck. 

o21 . Eundem versum in Syleo cum dederit Euripides, in- 
tegrum locum transcribam, ut lectoris animum, variis lectio- 
riibus et grammaticis minutiis fatigatum, suavitate poetica 
paullisper exhilarem. Tlpos ravr \'rco ix.lv vrvp, \rco £e (pdoyava, 
Yli^npri, xdra&s odcrxas, £/x7tX7J<tSvjt/ fxou Yiivcov xsXaivov aTpoa, 
TrpooSs ydp xdrco Yr^ sioiv dorpa, yr/ r dvsio' eU a\$ipoc, Ylcnv e% 
Ept.ou aoi §unr* diravrrtoat Xoyov. /Eschyli locum Prom. 991. in- 
dicavit Abreschius ; utrumque respexisse videtur Philostra- 
tus, V. A. VII. 14. p. 201. virsp rovrcov, ei xaraXvoi ris avrd, 
\'rco /xev 7rvp, \'rco cs 7ri\exvs, co$ vixr]oei avrov ovcsv rovrcov, ovVe sS 
otiouv irepieX? -^svSos. Porson. Loco i^Eschyli ab Abreschio 
citato addas ejusdem fabulae v. 1078. irpos ravr ett* e/xoi pm- 
riohco /xev irupos d(J.(pr]xr/, fioorquy^os, x. r. X. Trpos ravra. Hac- 
propter. Vide Blomfield. Gloss. ad iEsch. Prom. 1065. et 

l>t. Theb. 57. Addend. 

524. 1 los versus Julium Caesarem frequenter in ore habu- 
isse memorat Suetonius. Barnes. Vertit Cicero de OfF. III. 
£1. Nam si violandum est jus, regnandi gratia Violandum 
est ; fdits rebui pietatem cole. Deinde pergit : Capitalis 
Eteodes, vel poitui Euripides, qui id unum, quod scelcrtitis- 
timum fuerit, exceperii; ubi ineptum additamentum esse ea 
rerba, vel potku Euripides, recte monuit Wyttenbachius, 
BibL Crk. P«rfc III. p. 30. Confcr Tuac. L 41. Maqna 
culpa PelopU. Porson. Absurde vcrtit Seneca Phoenus. 

'. Pro regno velsm patriam, penaiee, conjugem flammis 
dare, Tmperia pretio quovis constont bene. Bteoclia personaa 
conveniunt, qtue Eunpidea posuil ; el laepe ii Bolel sceles- 
tomm hominum reierre impia dicta, qua totie populumad» 



134 NOT/E IN 

versus ipsum cxacerl>arunt. Sophocles homines magis finxit, 
ut esse debebant. Aristot. Poet. U5. Valck. 

528. Ovid. Met. VI. 28. non omnia gratidior retas, Quce 
fugiamus, habct ; scris venit usus ab annis. Ad Sophoclis 
Scyrias, wzvr sfX7ri<pvxs ru fxaxqw yr\pa xaxd, respexissc Euri- 
pidem ])utat Valckenaerius ; ad Euripidem respexit, opinor, 
Aristophanes, Vesp. 439. £jra Stjt* ov 7roXX' eveotj Isivd tw yrip x 
xaxd. PoRSON. 

532. fxri avy. est blandientis. Valck. Vide ad Ilec 405. 

aSixos r) Seos.] o k, r) Seos, cum absolute legitur. Sic Virgil : 
ducente deo, de Venere dea loquens. Barnes. 

536. Cf. Erasmi. Adag. Dimidium plus toto. Beck. 

540. iyfipds r)fxipas accipio pro sx3%ov fiiov, ut VEav ufxipxv 
Ion. v. 720. idem proculdubio est, quod viov /3/ov, et ettjttovo» 
afxi^av Soph. Trac. 667. nihil aliud quam ettjVovov /3j'ov, quo 
etiam sensu nota sunt ex Homero SovXiov et sXsv^spov %fxap. 

MUSGR. 

542. dp&fxov. Arithmetices Scicntiam. /Esch. Prom. 4<>S. 

dp&fAOV E%0X0V GOtyiO fXUT COV . 

543. Bene confert Jortinus Stat. Sylv. III. 3. 19. Musgr. 
mvxtos fi\i(papov, Noctis ocultts. Sic iEsch. Theb. 386. 

vvxtos 6<p§a\fx6s. Tragicorum in his rebus grandiloquentiam 
ridet Aristopll. Nllh, 284. ofxfxa ydp a\§ipos dxdfxaTOV ffEXa- 
ysirai M.atfxapiaiaiv ev air/als, quod post Valckcnarium monuit 
Blomfieldus ad iEsch. loc. cit. 

546. Ridet Strattis Phcenissis apud Polluc. IX. 121. w& 
riXios fxsv TrsfosTai to7s Tra&iois, "Orav \iycooiv, i%£%, <*> <£»X' tjXje. 
Porson. Ejra initio sententia? intcrrogat, Itanc, Siccinc n ro, 
Ergo. Valck. 

547. e'x«v Eusebius, et TheodoretUft IV. p. 68, l^. Recte, 
opinor, observat Valckeiuerius, Euripidem in hac formula 
participio semper nti ; quapTOptei in \er>u sequenti, si\e 
aVoveT/xai cuin Aldo et MSS. quihusdam leges, Bive aTTovifxstv 

cum Bodlcianis, crrabis. In temporum rationem peccant 

vsifxas et dirovsifxas. Ac poteris quidcm duo\ifxco\, sed leviori 
mutatione dhrvNpfft dedi, ut quasi de novo initium faeiat, ricut 
Hec. 8o7. ej ttuS (pavE /yj y , coote aoi t systv xa\ws, SrpaTco te fxr\ 
$6£aj/xj* ubi poterat al> o;ote verbum >u>peiulere, non ab ei 
wcvs, et scribcre ixri S6£aj V*. PoRSON. Med. 38. Ba^suz ydp> 
(p^riv, ojJS' avt^ETa* Tldoypvo. ~ k ^al Ta ^ T ' \docov 7Ta1^as i$,u: 
rat nao^ovTas ; Baeeli. 7 1(>. ovx dvi^srat KjvovvTa Vidxyus. Hi - 
raclid. 852. Ntxcofxivri ydp YlaWdi ovx avfc^ETaj. Vide Matt. 

(Jr. Gr. §. 510. 7. Supprimitui participium m Hipp. k>9. 



PHGENISSAS. 125 

550. vv£$ev. Iterum occurrit Herc. F. 1292. /Esch. Pers. 
825. Idem videtur quod vtie^vus. Barnes. Et sic Blom- 
fieldius, ad Msch. Pers. 825. cui quidem videtur, vocem 
antiquitus scriptam fuisse imzqftv, ab adjectivo vvepqtvns. 
Aristoph. Nub. 76. M/av sygov drqaTibv $ai/j,oviu$ vittptyvd. 
Acharn. 142. Kat o^Ta (pika^Yivaios yv v7r^vus. Sequentia 
vertas : An vero honestum est monstrari digito ? Imo vero 
inane. 

553. rb &A.E0V, Superfluitas. Vide ad Orest. 1099. 

554. Saepe bis in una versu ponitur ye, et alterum ys h. 1. 
significat certe, saltem. Valck. Porsonus tamen edidit roXai 
autppooiv, quod nonnumquam recte lectum monet ipse Valc- 
kenasrius. Vide ad Med. 856. 

558. Hunc versum, Euripideum quidem, sed ex alio dra- 
mate adscriptum, ex Valckenaerii sententia ejecit Porsonus. 

5G7. Et hunc versum spurium judicat Valckenserius, dis- 
sentiente Brunckio. Equidem non inficior languidulum esse ; 
sed, eo resecto, nimis abrupta erit sententia. Vide igitur 
an legendum sit, Kexk-nasrai ®Yi@aioi. In Suppl. 914. pro 
ysveaS-ai veram lectionem servavit Stobaeus, p. 3. x.Ex\riahat, 
Porson. 

5(J9. r,/xsi\J/aTo MSS. nonnulli, mendose. Porson. %d%iv et 
ydpiras dfxci^aa^ai, acceptum referre beneficium, notior erat 
formula librario, quam vulgata. %dpiras zU riva dvd^aoSai iti- 
dem notat acceptum alicui referre beneficium. Hesych. dvr\- 
\J/aTo* Trpoo&rtXEv, dviSvxev. VaLCK. 

572. iru$ dvaarr\azis Ald. MSS. Sed dvaarriaai Euripidis 
aetate erat, dejectum erigere; literam igitur p restitui. In 
Aristoph. Plut. 453. rpo7ratov av arr\aairo postulat syntaxis. 
Porson. Cf. Orest. 702. Supp. 649. 

51.). Sacrificium proprium est verbum xardpxoixai, non 
•/.xrdpyu. quod omnibus fere notum est. Significat autem 
Sacrific/iuii cuupicarij vel viclimam deo consecrare. Ista sci- 
lirct < oiwcratio tribus rebus constabat, yipvifii, aqualustrafi ; 
ovkoyvrais , umla salsa ; et rpiy), pilis a victimcc capifc ab- 

»it injcctis. Vide Alcest. 76. Elect. 815. Hoc 

rero munere fiingi ielebant regee ac viri principes, aut qtil 

cuni ifenperiol it. Ita apud Homer. Od. T. 441. yipuv 

rnir^.drx Niarcop Xipviga. r ovkoyjjras re xarr\py^ro. Bovcm 

babal non ed filiua Thraaymeie»! Italph. 

] . 10. Iplii dicit: Kardpyofxcti /x'v, ctydyia V dkkoiaiv 

Quid anh i!) cr.it xardpx^ai, ipaa pOStea exj)licat v. 

'. . OW Avtt) £». -% Sinkvs xe>oivaf\ I ( I>. Ovx' dkkd x^ rr ' y 



126 NOT/i: in 

apupi <jr<v ^£p/\|/o/xai. Qui autem KaT^x eT0 » idem preces 
ctiam diii nindebat: quod ex Kocii ei Ilomero et Noatri 
Electra lupra indicatii patet. Atque hoc in causa fuisse 
opinor, quare hoc muneru ad principea, aut in dignitate con- 
stitutos viros, proprie pertinere ceoaeretur. Heatii. Omnino 
etiam consulendus Kusterus ad Aristoph. Aves. 9G0. 

575. Cf. Virg. /En. III. 288. Aincas kme dc Damus / 7c- 
toribus arma. Plura videas apud Valckemer. et Potteri Ar- 
chaeol. Gracc. Lib. III. cap. 12. 

577. vevoit' av v$ 'ExXtjvo^v edd. usquc ad Kingium, qui 
Barnesii ex conjectura av delevit, quod neque legiase videtur 
Scholiastes. Certe sensui nocet; deinde rationes gram- 
maticae postulabant, ut praecederet oi>Vote, si av retineretur. 
Porson. 

580. xaxa (AWjTEvfAvrx tt^oo-^e)?, idem valet ac xaxov xr,<$or 
ai>va-4/a'/xEvoj. Valck. 

584. a/xa&ta» multi codices et Schol. ; alii a/xaS-/a, cum 
Aldo, quod non est duale, ut Valckenamui, led nngulare ; 
nominativus enim, qui regit /xoXtjtov, est ot $vo. Sed plurale 
praetuli, ut supra 393. Poitsox. 

588. Potest quis malle avaXouTai, ut Philemon. apud. Stob. 
p. 367. 45. irokvt dvaXovTtxt x%o\o$. * AvaXojTou autem est At- 
tica forma. Veteres enim Attici frequentabant verbum iva- 
Xouy cujus altera syllaba cum per se lemper longa esaet, 
atque adeo augmenti non capax, Bcribere soliti sunt avoXorxa, 
avaXw/xa», ct repudiariint formas communes avTjXwxa, av7j\a//xai, 
qua? sicubi in Attico Scriptore vctere leguntur, librario tri- 
buendas sunt. Valck. 

589. ev /xeW Jntcrca. Phrasis occurrit supra 685« Med. 
814. Hel. 680. 911-. Herac 178. Ion. 1138. 1992. [taapud 
Latinos, Virg. A\n. I\. Nec JOHgWH m medio /ctnpus, <\e. 

591. aKrmrfujv Ald. (jKrtTT%z. vx membr. edidit Brunckiui. 
Sed recte cx.r\-mpuj\, quod infra 12.').) omnei MSS. quanquani 
(txtjttt^ov dedit Aldui. Porsom. Sed x^aTEiv et x^zt^vejv sic 
cum Accusativo itrui Brunckiui docet ex Soph. .(Ed. C. 
1380. TEsch. Prom. 108. K&urip. Ilipp. 1272. aliiaque locis. 
Beck. Vide Gkfatt. Ghr. Ghr. §. 888. Obs. b. 

594. Similia Euripideii hii leguntur apud Ilom. II. A. 
510.etVirg.JBn.XlI. fiO. \ \kk. 

696. syyvC ov tr^oau fii£r,xx<; : Hsec eit c Vnlckenarii senten- 
tia. Prope adesi : notme procul abis quam longissime } . 
Multo mclius, ut vidctur, cdidit Porsonus cx conjccturu 



PHGENISSAS. 127 

Reiskii, lyyls, oi upoou fcfinxur prope adest, ?ion procul di* 
gressus. Tales pleonasmos frequentat Euripides. 

599. Hanc sententiam Augustus apud Suetonium, C. 25. 
usurpavit ad confirmandam sui ipsius sententiam, 07rev$£ /3§a- 
o*i<ii<;,festma lente. Barnes. 

600. xq&tcos. Substantivum loco adjectivi. Sic dvf>p oks§- 
qos aliquoties apud Demosthenem. Lucianus in Gallo : 
toJ kypco Ixzivu yipovTt. Musgr. Vide Matt. Gr. Gr. §. 
429.4.' 

outyuon 3-avEtv. Constructio paullo infrequentior, omissa 
particula pwj. Sic Alcest. 11. ov §<zvs7v Ippvadywv. Eodem 
modo post verba prohibendi et interdicendi particula saepe 
omittitur, licet exprimi deberet. Vide Hermann. ad Viger. 
p. 629. Ed. Ox. Formulam plenius expressit Noster in 
Elect. 1256. si^ei ydp viv iTCTor^ivas o"eivo7£ Spdxuoiv, uote (xri 
y^ausiv o&sv. Similiter Ellipsin supplet Thycydides I. 49. 
ro (jlIv irpuTQv dTT£%6(J.svoi, uote (jlyi £(j.fidkkeiv Ttvi. 

606. ksuxoirukot et ksuxt7r7roi dicuntur cum Castor et Pollux, 
tum Zethus et Amphion, atque ad hos spectare verba twv 
XsvxoKvXAn §buv censet Valckenaer. ob locum Herc. F. 29. 
Beck. 

CA)~. l^ekuv. Attica futuri forma pro l%ikaouv. Vide 
Brunck. ad Soph. CEd. T. 138. 

610. Pro ys ex membranis os dedit Brunckius, ut opinor ; 
sed commodius abest pronomen, utpote ex (jC repetitum ; 
neque otiosa est particula. iEschyl. Prom. 73. y\ ptyjv xe- 
ksuou xdTc&uv^u ys npos. Euripid. Heraclid. 6S6. fxdktoTa' xl 
irzis y cutu%eXs rd vuv to^s. Porson. Ad Trpos subauditur 
THTOjr, quocl valet insuper, ut sacpe apud Tragicos. Exem- 
plis a Porsono allatis addas, infra 877. Orest. 611. Helen. 
956, qiue Monkius affert ad HippoL 897. (890.) 

611. otMta SofjLov vel oTxov significare x&t s^oyriv domus ac 
finiulur domtmtm esse docet Monkius ad Hipp. 1014.(1007.) 
lioc loco laiuiato, ut et Androm. 572. TIu$; w tov dfxov otxov 
tSnnamt fx^kuv Aei)§\ Iph. A. 320. Ou^l Sstvd; tov f/xov olxelv 

oixov hx tdoOfjLat. 

C>H>\ SiipcaX?/] simj)liciter saltcm significat, quamvis dkkd 
yi fnoiunt itu adhibetur. 

I. clr iixui u^c\h. De hac fonnula ita Lucianus in 

BoLeC 1 I V p, 232, To (xiv ot vfipifytv, to oufxd sori 

, r/TQi 7rk%ya\; y r> ticOfAois, rt x^ akku tqottu' to £e ets ol, 

ot*v Ui Tt tuv oujv yiymTau ft vfiptS. x^ ydg Zorts yuvaixa ufipifyt tv\v 

ch, iif 96 ££gi£fi. Hanc vero distinctionem Scriptoxes, utin 

6 



128 NOT.i: IN 

hoc nostro loco, srepe violarunt. Vide doctissimum Kuste- 
rum ad Aristoph. Plut. 900. et Matt. Gr. Gr. §. 400. & 
Obs. 

623. avTo or,ixacvei, vel $ej?«, solennis erat formula scisci- 
tantibus eventum expectandum designantis : vel simpliciter 
significans res tpsa indicabit, aut indicat. Interdum additur 
tgyov. Valck. 

625. Heliodor. iEthiop. IV. p. 170. o£% ovrui r,h w yi\% 

K, £i'<po£ t«/xov dgyrtOEi. PoiiSON. 

630. Hunc versum spurium censet Valckenaerius. 

632. AcJi/xrX' «VaX/xara sunt altaria victimis recipiendis 
destinata. Valck. Hesych. Ag^/ptyjXoi Seoi' etttixooi x^ IXa/;oi, 
d7r6 th Ssj^eoSzi rd Suofxeva /xr,Xa* k. Je^i/xriXot iayjx^ai. (All- 
drom. 1 1 15.) Bbgk. 

636. Quintilianus Inst. Or. V. 10. Et illud apud Kuripi- 
dem frigidum tame, ound no men Po/t/nicis, ut ar^umcntum 
morum, frater mcesstt, Soliti sunt etiam &«8chylua, Bopho- 
cles, et alii ad Etymologiaa propriorum nominum alludere, 
sed rarius quam Euripides. Valck. Sic ISach. Theb, (i.V>. 
iTrcovufxco noXuve/xei. Cf. infra v. 1191. Satis autem nota est 
illa ludicra exclamatio Ajacis Sophoclei, v. 430. tragicss ma- 
jestati prorsus aliena. Similes etiam noniinum denvationea 
extant in Test. Vet. Libris. Gen. xxvii. 36. 1 Sam. xxv. .">. 

637. De hoc Cadmi in Bceotiam adventu, et de boi 
dracone, vide Ovid Met. L. III. I ; ah. I. PaUBAJL in Bc 
ticis; p, 290, 11. el praacipue Scholiaaten in hunc locum. 

Bakm I. 

610. yiboyos d^d^aoroi est indotnita jurenca, nullunt scr- 
ritii siirnum cercit Hf.OvidMet.IlL 1<>. Bi.ck. Formani 

dodfxaTos ubique Tragicis restituendam censel Elmsleius. 

641. S/xe. SchoL xaTE/3aXe. Inter verhum eo\xov , quod tan- 
tum in aoristo oecurrit, et tfimXm hoc int< i «8M monet E3m8- 
leius, quod SixeTv nun<|iiam fcrirc HLUiifieat, idcocjuc per 

pivj/ai potius interpretari deben 

643. /xiv pro puv eorrevit Mu^ravius, et recte recepit 
Porsonus, ut et in v. 646. yi pro n ex Valckemerii enun- 
datione. 

651. Euripidea verba obacuriaaima Ulustral narratio Mna- 
•taa Patarensis, quani loti Bchohaatae dehemus: Baeelnmi, 
de matre cadentem, xiooos mp\ rous x/ovas $uut exaXzAj/cv, et 
ramis ohductum ilhesum con>er\.i\ it. OngO vero fabulse, 
qnaa Buripides Bequkur, in ii- eaae ridetur, qusade Oairide 
narranl /Egyptii ; arcam, cui Oairii iuerat inclusus, fluctihu* 



PHCENISSAS. 129 

ad littus expulsam ericae insedisse. Pleraque, quae de Osi- 
ride narrabantur, aut in ejus honorem fiebant, ab Orpheo 
vel Melampede sunt in Bacchum Thebanum translatae. 
Valck. 

654. evutioev. Hanc vocem frustra suspectam habet Valc- 
kenaerius. Hesychius, ipso fatente, hinc sumsit, 'Evutios. tx 
vutx vEpisoxiTrxosv. Bene advocat Musgravius, Herc. F. 359. 
£av3"ov xqxt e7tivcotIoxs AcivoJ yjxau*xTi Syoos. Sensu cognato 
idem verbum adhibet /Eschylus, Agam. 296. vtte^te\y\s re 
<kovtov ojvte vcotIoxi, de lampade maris superficiem illuminante. 
De Sphingis ala vcutig[ax Swoos dixit tragicus apud Plutarchum 
Stobaei LXXII. p. 403, 1. Porson. Per terga diffluit ver- 
tit Blomfieldius ad JEsch. loc. cit. cui minus accurate vocem 
tractasse videtur Porsonus. 

655. xo^eveiv cum significet Choreis celebrare, (cujus ex- 
emplum dat Iph. A. 1045.) sequitur, yopEvu.x argumentum 
cJiorece significare posse. Musgr. 

()~u. Jungi debent ^axwv v ApEos, non "Apsos (pv\x%. Dra- 
conem hunc a Marte genitum fabulabantur. Valck. 

670. Seneca Herc. F. 260. Ferax deorum terra — E cujus 
arvis atque fcccundo sinu Strictojuventus orta cumferro stetit : 
Eadem narrantur de Jasonis Spartis, quin ejusdem quoque 
Dircaei serpentis dentes inter Cadmum et Jasona divisos 
esse prodidit Pherecydes. Valck. 

676. Idem fere paullo post ad v. 828. Haec autem Fabula 
tractatur ab iEschylo in Prometh. V. item ab Ovidio Met. 
L. I. Fab. II. 12, 13. Barnes. 

679. Cum Barbaros introducit Euripides, facit eos ean- 
dem vocem saepe repetere. Jortin. 

682. EKyovoi. Genealogia haec est ; Libye, Epaphi filia, ex 
Neptuno peperit Agenorem, Cadmi patrem. Apollod. Lib. 
II. c. 1. §. 4. BdusoR. 

683. ^iu/wfxoi. Vel binomines, ut Scholiastes, vel celebrcs. 
Sic oicovvfxov vxov apud Jo.sephum de B. J. III. 1. 3. EvTvylxv 
oiwwuiov Plutarch. in Timol. p. 437. Ed. Steph. MuSGR. 

686. ttxvtuv xvxaax ad Proserpinam, ttxvtojv TQotyos ad Cere- 
rem referre fidetur. 

6<S7. Quaeri potest, quae tanta necessitudo inter Epaphum et 

Cererem intercciscrit, ut Choru.s ad opem Dese Implorandum 

eoquasi internuncio nteretur: Etespondeo, I<>, bivs [sidem 

yptiorum, eandem esse quorundara opinidne, ac Cererem 

Grsecorum. Clem. Wvx. p. 322. tw 'Ia»v uno *E\x^vo/v Ar5- 

y.r\Tox xaXtV-j^a» $r\0iv. MlSC.K. 

roL. i. % 



100 NOT.K IN 

699. (tov oifxas, i. e. as. Beriphrasifl apud Poetas sati> 
nota. Similiter infra v. 1507. Sfiyvo* ou>fxz. Eodem modo 
corpus usurpaat Latini. Vvg.ALn. VII. 649. Excepto Lau- 
rentis corpore Turni. 

702. Constructionera minui percepif \ 'alckcmvrius. Sub- 
auditur Ifxxvrov. Aristoph. Lysistr. 100. t/ toToSe axvrov tU 

Xoyovi ToTf Sr,oi'oif ^voVtek. PoRSON. 

705. ava^T^^avT ^xsiv, jvro ava^Tr^ai, quam circuitionem 
verbum tyjw (ut verba iTvat^ x^eVv, Tt/y^aveiv) alku verbi par- 
ticipio addttum sa>piu^ faoit, imprimifl apud Tragicoa. Beok. 
Vide Matt. Ghr. Gr. §. 558. h. 

700. l/txTro^wv, antc /jcdcs. Thom. Mag. e/x7ro$a/v* t« ev 

7T0olv. /Kscll. PrOm. 18. M^eV IfXTtO^UV BTl. 

707. Idem fere versus Sophoclis Trach. 78. Ta ^oTa, fxr,- 

teq ; tov Xoyov ya§ iyvoui. rORSON. 

710. Pro -rvgyoiGi, quod incptum censet Yalckemvrius, 
9rfxvo7o-i optime conjecit Ktiskius, admisitque Porsonus. 
Yideinfra 1105. _ 

712. £?oto-T£cv Ta§' o7rXa. De hac constructione, vidc Matt. 
Gr. Gr. §. 447. 3. a. Porsonus edidit 7 «§'. Rectc. 

718. Cf. Herc. F. 566. Valck. 

719. Post 9roXXw 9T0V8 recte Schol. supplct Seo/xevov, ut 
plato Legg. 4. p. 708. 1). to Ss Gvfj.7rvev<ya.i — ^ovoc/ ttoXXh *c 
<na.yyjz>^Tiov. Valck. Vlde t.imcn Matt. GrT. Gr. (. 81 

7:J0 if oy xa^w. Submtellige faBij vel ylvwjKe. Dc hac 
autcm Kllipsi nihil, (piantum observo, tradidit vir periti 
mua Lamb. Bosinlibello Buode Eltips. GrneeiB. Bi ki<>\. 

721. wca pro 7i<z(5x. Yidc Matt. Gr. Ghr. ^. .507. b. 8en- 
BUB Ilcathio udctur esse: Modo vinca.s, quacunquM ratiunc 
rincas, pruduii r f< ccris. Kximitur cnim Kteocli BOTUpulufl, 
cjni ignariflB nomen, excrcitu intra nuvnia vcrsato, timere 
videbatur. 

.'. ,iov\u rfi-nwixzi. Klliptice, omi>sa vocc 7va, qUflB BflB- 

piasime deest ante Bubjunetivum. Anacreon. Od. XI 1. t. 

0£Xcjr, Xa/fav ^xXi^oj ; Pariter Scriptore> Novi Test. T/ $e- 
Xete, <nowav vfxiv ; Matl .. Au\le Matt. viii. 4. Bi k- 

ton. Addasctiam Matt \ii. 1. i\. 80 xiii. 88. xxvii. 17. 
Mare. xv. 0. Luc. xxii. 0. Eiebr. wii. 5. Hanc Ellipsin ad- 
hibent ctiam Katini, ct maxime ante verba optandi, rogandi, 
et flimilia. Horat. Od. I. 88. 5. StmpUei nu/rto nihil alla- 
ifcrci Sedulus curo. Cicero. Epist. III. 15. iclimita for- 
tuna tulisstt. Yide 1>"-. EUip GrT. p. 177. ed. Oxon. 

7rJ7. kvovo-Tvyrtfzi. Yim pre})ositionis in hoc et similibus 



PHtENISSAS. 131 

verbis illustravit Porsonus ad Bacch. 508. Advers. p. 265. 

Herod. IX. 7. eTrsiS-w ydq rtfxdcvrofAEV rr,s Bojumas-, t% ys ^ste- 
px$ sttittiISbwtxtov eoti EfjLfAay^iaaoSai to ©gtatfiov ttecMov. Aris- 
toph. Pac. 1227. Eva7ro9raT£iv ya§ soV sTHTri&f.ios irdvu. Nostri 
locum apte Anglice verteris : The darkness ofthe night is a 
dreadful season to be unsuccessful in. 

In hoc dialogo singulare artificium Euripidis elucet, im- 
peratoriam in Creontis persona prudentiam monstrantis, in 
Eteocle contra militis audaciam minime providam. Similes 
loci sunt Rhes. 87. sqq. etHom. in II. M. Valck. 

728. irpoafidWu Ald. irpoo-fZotkoo Flor. Grot. TrQovfidXco alii. 
Omnia recte ; sed, ceteris paribus, praeferendus est aoristus, 
ut mox 734. Aristoph. Ran. 631. Kai vr&s ^aaavi^u ; recte 
MS. apud Brunckium fiaaavto-co. Porson. Dubitantis Eteo- 
clis interrogatio est ; et tali congruit modus subjunctivus, et 
suppleri potest fioukzi. Valck. Vide Matt. Gr. Gr. §. 515. 2. 
ef. Cf. v.722. supra. 

736. yiyvzTat pro yivnTou. Confert Schol. v. 93. supra. 

741. Pro auTois Xj cu Grotius edidit auTos ^ au, quem se- 
quitur Valck. qui monet, originem vulgatae lectionis esse in 
v. 737. et expressum hunc esse ex ^Esch. Theb. 57. jflgos- 
tocvt* dcniTOu s dvSqas exxpiTovs irokzcos Tlukcov eV' e^oSoien TayeuTai 
Tayos. Beck. Ita et Porsonus ; recte. 

744. dfjLuveiv THyiojv irqoo-afM^iaHs notat a mcenibus adscen- 
sum arcere, atque adeo mcenia tueri. Valck. Supra v. 489. 
xX<ptaxa;v 9r^o<Ta/x/3aa«f ; scalas ascendendo aptas. 

746. Pindar. Nem. Od. 9. de praeclaris ducibus dicit 
Xepal x} ^u%x Suvztoi quod Schol. interpretatur yvcofxr, ȣ dv- 
Sqela. Et Homer. II. 1~I. 630. idem fere sentit : 'Ev ydp %^a\ 
tsXos t Ko\ifx>iy eiricov £' ev) fiouXri. Barnes. Videtur respexisse 
Kuripides ad notissimum Homeri locum : 'A/xpoTEgov fiaoiksvs 
t otryocSfoc,, K^ocTzpos t a\yjxr,Tris. In imperatore conjunctum 
esse debet zdpvo<; cum <p§sv&/v Eiv/3nX/a. 0a§o-or hic in bonum 
inn usurpatur de fiducia in periculis suscipiendis. Valck. 
. eVrai TaS'. Anglice verteris : Be it so: et patsun 
apud Tragicos. 

sTTTznufyov U irokiv. Forte, litTaTrupyov k xukXov, ut intolli- 

\r murorum ambitus. Vulgata certc pcrnbsurda e&t, 

cmn Eteoclea hoc ipso tempore in urbe fuerit. kukXos Tziyjjus 

habet Diod. Sir. XIII. 72. Musrnt. rianc emendationem 

recepit P< ,-Ji. Theb. 888. 'E*w o' kr* dvopas 

s-£, e/xoi tuv t-ffij\j.co , 'AvTnpkTtzs lyfipoioi T&1 /xJyav tqo7Tov I 

'itTCL 5 MJ TZ%CO \L0kwV. 



132 NOT/E IN 

750. Soph. Antig. 141. \itra. \oyjxy r n ydp tQ* rnrd iru\<ai{ 
ray^ivr^s '(fjot tt^os taus. Apollodor. III. p. 154. 'EtcoxXw, 
y.arddTrtdce.s rr/cfxo\as, Xaus Iffoif Irac^E. 

751 . Oblique hic tangi /Eschylum recte notat Brumecus. 
Vidc /Esch. Theb. 873. Ed. Bfcmf. 

756. Ilunc versum et hic, et infra 1.37G. spurium censet 
Valckenaerius ; hinc ejecit Brunckius, ibi retinet. Porson. 

757. Valck. pro ydfxss legit ya/xw, quia fere dicitur, fxi\crai 
/xo» TMoe. At Heath. monet etiam accusativum addi verbo 
/aeXe<t^2i, ut in formula ravra aoi /xeXeV^w, et ydfxot numcro 
plurali usitatius esse apud poeias Atticos. Beck. 

760. e£,o$ov ne quis tle ohitu, de exitu vitai, accipiet, monet 
Valck. Beck. 

7(32. %dpiv. Ellipsis est, ut solct, prepositionis e\s. \ ido 
Bos. Ellips. Grrcc. p. 4f?l . ed. Oxon. 

770. a^ovTa pro Xafioyra (hoc enim Gra?cum quidem est, 
sed sensui repugnat) emendatio est Valckenaerii. Pobson. 

772. De hoc Eteoclis contemptu vaticiniorum Tiresias ipse 
paulo post queritur ad v. 865. Sic apud Hometum Calchanti 
infensus erat Agamemnon, Uiad A. 106. M»>t» xax&iv, ovttoi 
mori fxoi ro xqriyuov zliras. Et in sacris litcris Ahabus Mi- 
chaise prophetae. Vide 1 Reg. xxiii. 1. 18. 2 Chron. xviii. 7. 
17. Barnes. 

774. Edictum idem de non sepeliendo Polymcis cadayere 
vide fusius cxplicatum Soph. Antig. 26. et aliis loci>. . Emil. 
Port. 

775, 6. Paulo negligenthifl hi versus, ufl tJn nonnulli, 
scripti sunt. Ita enim loquitur Eteodes, quasi prsevideret, 
fore, ut et Polynicem vinceret, et ipse occideretur. Musoa. 

779. dfx§i\Z\r\fxara apud Euripidem omnino corpor is am i o h t s , 
rcsfcs ; h. 1. sigillatim corporis munimetUa, imprimis, tkorax 
et galea, Imitatur Euripides . I- b. Theb. 681. cpe'§' us rdyos 

K.vr}(M^as, a\yjxr>v, xal Tergarv Tr^opXrifxaTa. VaLCK. 

784. u 7ro\ufjL. "Apr,s. Caaufi rectus pro vocativo. Cujus 
exemph habei in Soph. (Ed. T. 1830. 1121. Antig. 1546, 
et mille praeterea locis apud Tragicos. Adde Eurip. Ilecub. 

529. a; ira? Tlr,\iojs, ir%rr,p S' ifxos. Similitrr Ilom. 11. T. 277. 
'HeXioS $', or flravT* tyofxs. BuHTON. Vide Matt. Gr. Gr. §. 

812. I. 

786, In hujus versus explicatione incipiemus a vedvioos o 

— vzavU igitur adjcctivc hic dicitur, ut vcdvitict r,fiai lon. v. 1> () . 
veavlais a'fxoio-i Ilelen. 15(5 2. u<%as interpretoc rciwstafis. vel 
potiui oj^xi6rr,ros. Liitine dicere* fiorcvi corjwris. Neavif 



PHCENISSAS. 133 

&%z simul sumptum notat primo florem illum juvenilem ; de- 
inde, levi sensus deflexione, universos, qui eum possident : 
quam quidem deflexionem in fiXi*ia et v&oms, ne de Latinorum 
juventute et juventa dicam, observare licet. Sed et chqa sic 
adhibuisse videtur Auctor incertus in Anthol. H. Steph. p. 
80. ubi lenonem wgns g/x9io§ov vocat — ar&(pdvoiai recte interpre- 
tatur Heathius eo sensu, quo Ovidius vulgi coronam dixit, 
Metam. XIII. 1. Homer. II. XIV. 736. irdvrri ydp ae Treql 
o-T£(pavo? TroXi/xoio o^oVjg, ubi Scholiastes : 7ravTa%6S"gv ydp as srg- 
piExvxXwaacvro ol woXifjuot. Loci igitur sententia haec est : Nec 
in pulchros choros ducentibus circulis juventutis, i. e. juve- 
num et puellarum. Musgr. Vide etiam Kuster. in Aristoph. 
Equit.417. 

789. crparbv — Syfias. Brunckius cum Musgravio reddit : 
Argivos incitans in Thebarum sobolem, ut infra v. 794. 

790. Kcvfxos dvavXoraros dicitur, quia Marti nihil cum Bacchi 
gaudiis negotii est. Beck. Vide ad Orest. 1481. 

791. ovV virb hvpaoixavei. Cum in altero sententiae membro 
Sivg^gi? subjectum habeat accusativum iruXov manca erit oppo- 
sitio, nisi et hic quoque accusativum post se trahat. Puto, 
auctorem scripsisse ov 7r6<$x hvpooixavr, x. r. X. Musgr. Emen- 
dationem Musgravii recepit Porsonus, post 7rcvXov plenius in- 
terpungens, 

792. pwwxjz ttcvXov, ut Homerus txchwyjis "inrot. Barnes. 
794. Sod^eis. Hesych. Sod^et : fxaiverat. Vide tamen ad 

Orest. 325. 

802. Ut hic Cithasron Dianae oculus dicitur, sic apud Ca- 
tull. 31.2. est peninsularum insularumque ocellus. Valck. 

805. ire^ovais. Non istae, quibus Laius pedes perforaverat, 
sed quibus ipsi sibi oculos eftbdit, quibusque insignis futurus 
erat. Valck. 

806. Imitatus Euripidem Lycophron Sphinga appellavit 
«Docbov ripat, v. 1471. Tipas de variis monstris dicitur. 
Valck. 

811. epi$ aXXa dicitur illius respectu, quam v. 798. memo- 
ravit ; et bdXXeiv est in dies crescere. Beck. 

814. Pro secundo xaXov, (piXov conjicit Valckenasrius ex 
Theognidis dictO, "Otti xaXov, (piXov g<m, to $' ov xaXov, ov 
(piXov goTi, quod iile narrat Deos Llarmoniae nuptiis cantasse ; 
quai quiden nuptias statim 82^. commemorat Euripides. 
roRSON. 

815. Lcgcndum omnino cum Musgravio, vVi/xov, ut ad 



134 NOTVE IN 

Xo^et//xa referatur. Constructio est: ouV o» sraiSs*, /xtjt^I fxr) 
v6(ju[jlov "koy/ufj.*, fxiaafxd tc narcps, et post lnec repetendum, h 
wot* e<pt/ xaXov. 

817. 7} Se at/vai/xov el* Xe^oy ^X^ev Ald. et plurimi codices. 
Recte elf dclevit Brunckius. Sophocl. Aj. 491. to ctov kiyos 
|t/v7/>.^ov. Pokson. I loc vorsu causam apcrire videtur Chorus, 
propter quam /xnT§l koytvfxa dixerit /x^ xaXov. Valck. 

811). Euripidea idem significabit, ac fidgfia%ov a>s (prtfxyv 
dxoaiai S£$ey/xa». Scribi quoque potuit : fidgfiaqoc, cos dxojc y 
eSaViv, sicut barbara quondam fama atquc auditione acccpi. 
dxor, saepe est fama. Valck. 

821. ovetSos hic est idem quod xXeor, decus. Beck. 

822. Vide M. Anton. Mureti Var. Lect. IV. 4. de Dubj 
Gratiis, et Musis ad Cadmi et Ilarmoniae Nuptias conveni- 
entibus ; et Theogn. v. 15. Idem in Pelei et Thetidis Nup- 
tiis factum poetae memorant : unde Eur. Iph. A. 697. ivravh" 
adaicav Yirlkius ydfxss Seo/. Ibidem v. 10'i5. Chorus tota. 
Stropha et Antistropha easdem Nuptias celebrat. Baknix. 

824. Kv^yoi — S&ufAcov TroTafxcuv. Sic Pindaro oi'xr,/xa irorafXH et 
oixnfxa 7ra§a TrorafJLcu. MlJSGR. 

834. Si/yaT6§. Tragici Graeci et Latini caeco Tiresia? filiam 
Manto tribuunt ducem, sed alii baculum ccelitus ei datum. 
Valck. Prius us est quoniam, etcnim, secundum ut. Porson. 

808. K\r)%H<i Spanheim. ad Callim. in PalL p. 626. recte 
interpretatur tabcllas imticiniorum. Valck. 

840. 3-axotajv. Sedebant enim Augurei auguria captantes : 
hinc passim apud Graecos o^viai xahi^a^at, pro auguria cap- 
tare. Vide Potteri Aichflflok GnK. II. lo. Bikton. Sopho- 
cles etiam in Autiff. v. 999. Tvesui Saxov ogvi^oraoirov mcmo- 
rat, quem Pausanias in Bceoticis, p. 711. se ipsum vidisse 
dicit. 

847. Locum, qui plerfoque viris doctis eorruptm vtsufl est, 
intactum reliquit Brunckius. Conjieit Piersonus u<; wmt r&r)- 
vris (paullo lenuu esaet nhmr^) \ longe deteriui ValckoncTrius, 
IxfZda a7rr)vr,s, ut scilicet yvvr) subaudiatur. Fr. Jacobi con- 
jecturam in textum reeepit Bcckius, &s ttxTs dv%fio;. MuflfljfflV 
vius pra?fert, u>s irda dxavba. confercns Klectr. l.s.") — 8. Elo- 
ganttfl sane sunt Picrsoni, Jacobi, Musgravii emendationes, 
nulla tamen adeo certa, ut omncm dubitationem pnrcidat. 
Musprravii sententiam quodammodo confirmat Klectra» locus ■ 
us Hf>6o$aaiv ruvV bpbiav oixwv i%H, *^ v °$ ytpwri r-jtie irooa\Zr)vav 
flrooV. "OfjLWi Se irqoS ye rns $ikas t^kxriov AiwXrjv ctxavSav Kj 



PHCENISSAS. 135 

Trakippoirov yovu. Eligat lector quod optimum est, aut ipse 
melius aliquid excogitet. Mox 849. vi & Ixakns Valckenaerii 
est emendatio pro ri /as xaXeT*. Porson. 

852. Pro yr>* omnino legendum cum Porsono ynv, getiua, 
interpunctione post TrageTfxxt amota, adeo ut sensus sit : La- 
bore defatigor genua. 

854. 'EufAoXirs. Anachronismum agit Euripides. Eumolpus 
enim contra Erectheum centum et viginti fere annos ante 
Thebaida bellum gessit. 

870. Sensus est : Cruenta oculorum CEdipi effossio calli- 
dum Deorum consilium erat, ad potentiam suam Grcecis de- 
monstrandam. Musgr. Soph. CEd. C. 552. ras alfxarYicias o/x- 
(xxrcov SiacrpoQas. 

878. ayoj ri « fyaJv, oflroia S* « Xiycov eVt) Ald. KinglUS COn- 
jicit xxyu ttx^cuv. Et aycu quidem utcunque defendi potest, 
xdycu tamen multo facilius videtur. Sed neque hiatum tragici 
admittunt post ri (nam pauca, quae adversantur, exempla 
mendosa sunt) neque simpliciter interrogant per oTroibf. Di- 
vise enim scribendum est infra 1704. 6 notos, ut et in Aris- 
toph. Acharn. 962. b tiows, cui recte respondet o Ihvos. In 
Rhes. 689. Bacch. 619. nulla difficultas restat. Lego igitur, 
xxyco riv « o"§a/v, Tcota. V h \iycuv enr), ut Ttva non minus quam 
croTa referatur ad Ebw» Porson. 

888. lon\juovuvra.s , Malo numine agitatos. iEsch. Theb. 
1003. Saifxovcovras ev argc. Choeph. 514. Saifxovp Sofxos xaxotV. 
Recentiores Ja</xov(^c<v dixisse monet Blomfieldius ad priorem 
iEschyli locum. Sapumav, quod Barnesius mavult, Josepho 
et Ecclesiasticis Scriptoribus proprium est, docente Valc- 
kenaerio. Plenius interdum dicitur xaxooai/xov£v. Aristoph. 
Plut. 

889. Homericum illud expressit, Iliad. A. 576. lirel t« 
ytctziovx vixp. BarNES. 

892. Recte interpretatur Kingius : Acerbumque illis, quos 
hcec fortuna manet : Infra etiam v. 897. ruyrt de adversa 
fortunfc accipienda est, quac, discedente Tiresia, et oraculis 
BUPpreniij Creontem simul fugiebat. Cf. etiam v. 914. 

<S!i.">. Iniitatur i^Esch. Theb. 269. ^tyu' ouv aWots <rreiao(j.at 

rO (MiQQlfAOV. 

Ti yx% nxbu ; quid enim agam? Est formula eorum, quos 
invitos MtBTI vi 1 fatum, vel quaecunque alia OOgit necessitas. 
Vai.ck. Occurrit Hec. 01 1. Suppl. 856. I £. Theb. 909. 
ubi vide Blomlieldium, qui monet aorist. subjunctivum in 



136 NOTjE IN 

hujusmodi interrogationibus pro futuro indicativi saepissime 
])oni. 

903. KKuois dv. Audies. Aoristus optativi ita nonnunquam 
pro Indic. Futuro usurpatur. Ita infra v. 926. Vide Matt. 
Gr. Gr. §. 506. % 

909. Soph. Q&d. T. 91. 'Ei to/vSe XfT'? e,f tfXno-ia^ovTO/v xXt/e<v, 
"Etoi/xo* Eisreiv. Val,( K. 

911. boov, modutn vel rationcitt. quo scn>u s;vpe occurrit. 
Hec. 727. Herac. 286. Soph. CEd. T. 67. 311. Vide Kus- 
teruai ad. Arist. Equit 1012. 

923. De Creonte Statius Theb. X. G19. Ntmc /tumilis 
genma m n plect ens, uuuc ora conentis, necmiecmam retb 
rogat. Beck. 

924». aWri edd. et MSS. fere omnes. £<jt»v pro aWri ex con- 
jectura Heathii edidit Brunckius.yri \ alckenarius. luofjA\axT 
Musgravius pro (iuoQdXaxT. Pro aWy Cant. aWris. Quid si 
legamus d%xe7$, eodem sensu, quo Latinum arccs, rcpc/iis 1 
Electr. 1301. «x r^xioaTov xr,%as /xEXo$go»r ; Tragici fragmentum 
apud Wetsten. Prol. in N. T. II. p. G. o$xy*s o\xT$as d^xiaat. 
Porson. Ita etiam iirapxiu apud llomerum II. B. 873. ouoi 
ti o\ roy sTrripxcGE Xuypov o\&pov. aWii, petes, sententiam plane 
absurdam efficit. 

930. xs\s dyuJv sp%ei Xoyuv. Haec leguntur etiam Androm. 
234. Similia Med. 543. Suppl. 428. Becx. 

931. §a\d[Art de brutifl animalibus proprie dieitur, §d>.. 
de rationalibus. Eustath. ^TxXxfxxC ^uixal xaTaouoas. 

934. KdSfjLw pro Ka<V« Bflt Valckenarii conjectura, qui 
citat SophocL Traeh. G(hS. ou or) ti tcL-v aav 1 \^xx\s"ioupr,fxaTujv. 
Ii enim caflUfl nominibus addi solcnt, quofl verba reguntj 
undc deducta SUHt Adde nOStri J})h. T. .'J77. rd TavTokov 
§£o7oiv ioTidnxTa. Odvss. A. o.*>J. cit;i\ i supra ad 341, PoRSON. 
Vidc Matt. GrT, Gr. f. ->9G. U fxr.vifxxTuv, proptcr iras. 

936. Jnter "A$% ct Apm fluctuanfl codices, ut solent. Post- 
hac, non monito lectore, "Apr,v flemper servabo. PoRSOM. 

91 1. Accius in Phoeniflfl. apud Nonium : Ah dracoutis stirpc 
armata exortus, genere antit/uior. Cf. Stat. Theb. X. (>07. 
(>(>2. aliosque a Yalckenario UUldatOfl. Bi.ck. 

944. Ol aoi tb vaiSes, scilicet lx ^TrapT^v yivout orti sunt et 
dxipaioi. VaLCK. 

91,">. Eufltath. ad 11. A. p. 382,6. •j)3 , eo£, TouTtaTiV, dr. 

ydfxov. Elmsleiufl ad Soph. (Ed. 18« hanc vocem idem Big- 
nificare docet, quod Gallice Garccm, 



PHCENISSAS. 137 

946. Et hunc versum ut spurium ostendat, multa molitur 
Valckenaerius. e%eiv ^'x, * pro desponsatum esse improbat. 
Deinde emi ^ar parum Atticum censet, quamvis exempla 
ipse attulerit, in quibus -^ocveiv yay.cov, evvws Siyetv, occurrant ; 
nihil enim prorsus, ait, differunt hoc usu ydfxog, e&m, \£x°*> 
KiKrpov. Sed audiamus virum summum iterum ad Hippol. 
885. " In versum 953. (946.) Phcen. notata mihi satis accurate 
videbantur disputata ; viro clariss. (Heathio) levissima sane 
videntur : suus cuique gustus est." Non meminerat scilicet 
ejusdem fabulae versum 1023. o{AWfj.t, rouv auv /x^^ro^' d-^aaboa 
yQifjLUV. Porson. 

947. tt$' dvetfjLivos 9roX«, huic urbi consecratus, i. e. pro ea 
devotus. Heath. Statius Theb. X. 714. Diis votum juve- 
nem; et 787. Thebis devotum caput, Mencecea appellat. 
Valck. 

954. e[JL7ru%w te^vy). Hesych. 'EfATTvpta' fxavrsta, mapd Bojw- 
toiV. Heath. 

962. Sr,Xov oty s[xo\ Xoyoi, Eleganter supprimitur npdyfMa 
cum ii«i. Plena enim locutio est : SriXov updyfxd s\at oiys I/xoi 
Koyot. Burton. Sequentia, imprimis v. 967. admiratur Gro- 
tius, Prolegg. p. 23. paterni velut affectus imaginem pul- 
cherrimam. Beck. 

969. s\fxi addit Aldus, sed nesciunt codices. Attici qui- 
dem saepe omittunt, nonnunquam tamen addunt, ut supra 
484. Hec. 299. Porson. 

971. Plerique codices /xavrewj-, sed ex meliori Aldus fxdv- 
TEcov, quod ex Statio, Theb. X. 717, confirmat Valckenae- 
rius : Non me ulli monitus, nec vatum exorsa furentum Solli- 
citant, manesque movent ; sibi callidus ista Tircsias, natceque 
cunut . Porson. Pluralis etiam numerus contemtum denotat. 

972. ct7rocXKocyE\f Ald. Asperas et antiquas formas adama- 
runt tragici, ideoque aoristos priores praetulere. Sic habet 
ihpip$r,v noster, Hec. 348. §qs(p§r]vai ex eadem fabula 595, et 
xpvtpSeU ex Orcst. 43. citat Eustathius ad II. E. p. 519, 41. 
11. bzQbstvi, quod ex Herodoto ibidem memorat, invenies 
VII. ££8. s$oc<p§n Simonidi restituendum pro exaVpS'/} apud 
Athcn. III. ]). 185« I). Recte igitur dirxkKax^* e * phiri- 
Kmm MSS. repOffuk Valckenaerius ; sed, succeisu paullo con- 
fidcntior factns, c tragicorum reliquiu infelicem iilum aoris- 
tinn ( ■<• cenatur. Et hoc quidem per metrum fieri 
poteif iii Eschyli Agam. 344. et Sophoclia Antig. 428. 
Qiiid autera faciel \. chyli Prom. 71!>. d-nMAynv\ x%s7aaov 
ydq eU octtocZ JocvtW. M.ilc etiam allirm.it, dc semel quidem 

\ OL. I. i 



138 NOT.E IN 

aVaXXayEiy aut oVaXXayr,vai apud nostrum inveniri, cum dirr.X- 
Xayy^ exstet in Androm. 583« quanquam et illud sine metri 
jactura mutari poterat. Sed quomodo factum est, ut duo 
loca hujus ipsius fabulae 592. 1 109. pneterviderit. Porson. 

987. 'IoxaVry,v \iyoj. 8ic designare solent, in Tragaediis, 
quem intelligant, ubi paullo onecuriua spectatoribus esse 
j)oterat. Yalck. Anglice verteril ; / mcan. 

989. 7r^ourr/opr]5coy. Cum /xoX^v jungendum est, non cum 
It/Ai. MoXwv 7tpoar t yopr\auv, cttm jirintttm saltttatum icro, eT/x», xj 
acoaco fiiov, ibo scilicct tum, et ritcc cvustt/am. MuSGR. Vide 
infra v. 997. 

991. Expressit Statius, Theb. X. 715. Fraudc patrem 
tacita sttbif, arcrfift/uc tintorcm. Beck. 

994. cuyyaiOTx. Vide ad Hec. 1083. 

995. auyyvco(j.r)v lyjx, cxcusationcm /tabct, i. e. rcniam me~ 
retur, quo sensu rarius occurrit. Plerumque enim rcniam 
darc valet, ut in Orest. 650. ilippol. 1 10. ubi vide Monkium. 

1004. Vir quidam doctus conjecit $£Xo£ cos, ut v. G28. sed 
dissimilia haec sunt. SbXoI apud ilomerum et reliquos poetas 
dicuntur homines nullius pretii et improbi. Valck. 

1010. fjLE\aiAfix§w. Nigram profunditatem habentem. /Esch. 
Prom. 227. TapTagH /xeXa/x/3aS-r,$ KtuSfxcov, ubi vide Blom- 
fieldium. 

1019. In hoc Choro, ut solet, Euripidem peccasse monet 
Valckenaerius, quod, morteet tortitudine Menoecei pene ni 
lecta, ad res (piodammodo alienas deseendcret. 

1024. ^oiTao*» Ald. et edd. pleneque. Kecte $oiT*ai Brunc- 
kius. Vide ad Orest. 260. Porson. 

1027. 'niha.ioco verbum est /Eolicum, neque a Sophocle 
potuit, vel et Kuripide prmterquam in Choro collocari, vel in 
Trochaicis. /Eschylus in Senariis Doricifl i>tiusmodi formia 
et yEolicis non abstinct, cui pro (AtTapoioc. adhibetur TitSxpoioSy 
Prom. 277. Valc k. Sic et 7rt^dopog pro ^trico^os, et 7rtlaiy^- 
fxios pro fAETaiyjxios, Chocph. oN7. Yox terum occurrit 
Rhes. 368. 

1028. apKpi. Construe cum fycftfj ut sit pro Tit^yts, 7rtpU- 
Qtqts. Crebra sunt baec genera Tmesu apud Tragicos. Bi a- 

TON. Pind. Olymp. \. Bpod. 1. deititTo 7rdv TifAtvos lyxco- 

pciov dfjjp) Tpo7rov. Vide ct Olymp. I\. Antistr. I. Musor. 
aKupos fj*Hox cst carmcn tri.stc' Sphitlgis. ' A\u%os sa i pc est lugtt- 
bris. BECK. 

10J8. kTTUTOTuc^i. Chtmvnm lui>ubrcm edit. Vcrbum jto- 



PHCENISSAS. 139 

rv^u ex nota illa exclamatione ototoj, ototoX formatur, sicut 
olfxu^u ab olfiM, et Qiv^co a (psv. Vide Eustath. ad Iliad X. 
p. 1279, 34. 

1046. dafxivo^, quod dant Aldus et septem minimum MSS. 
recte defendit Musgravius ex Aristophanis Pace 582. dofxi- 
voioiv rjXSss TifMv, et Sophoclis Trach. 18. do-fxivr> $i fxoi r O 
■kKhvos r;X$e. .^Eschyl. Prom. 23. dcjfxivu $i aoi C H iroixiXstfxuv 
vv% d7roKpi»i/ei <pdo$. Porson. dofxivos est particip. perf. ab 
al*u, placeo. Similem apud Latinos constructionem notat 
Blomfieldius ad iEschyli locum : Tacit. Agric. 18. Quibus 
bellum volentibus erat. Vide et Matt. Gr. Gr. §. 391. b. 

1047. ydfxns Svoydfxovs. Vide ad Hecub. 607. 

1051. Vertendum : In certamen sanguine dirimendum ad- 
ducit, urbem scilicet. Heath. Imo vero liberos. 

1054. Hinc illud Juvenalis, Sat. XIV. 237. quarum amor 
in te est, Quantus erat patrice Deciorum in pectore, quan- 
tum Dilexit Thebas, si Grcecia vera, Menceceus. Barnes. 

1062. Brunckius et Porsonus edidere xareipydau. Certe 
melius. Xi3-6/3oXov idem est quod X»S6/3Xtjtov. 

1063. KaoVe/av /xe'§t/u.vav. Eodem modo Ovid. Fast. I. 37. 
Cura Quirini. Vide supra ad v. 56. 

1077. Suspicabar aliquando, legendum esse rovtf, ut ad 
<p6£u referretur, et fxr, rpiar,; absolute ponendum, quod saepe 
fit apud Euripidem, Alc. 340. Heracl. 649. 710. fragm. 
apud Plutarch. de Sera Numinis Vind. p. 549. A. Sed et 
ptri rpio-ys saepe casum regit, et paullo durius videtur us hoc 
sensu post aliud verbum ponere. Si tamen huic objectioni 
satisfieri posset, non repudiarem, motus prsecipue Sophoclis 
loco apud Athenaeum III. p. 99. D. hdpou. fxiyat <roi rovtf lyu 
$6(2» fxoy\6s. Confer Hec. 852. Porson. 

1087. irvpyr l pov(j.svoi. Turribus inclusi, obsessi. Hesych. 
rrvpyr,pHfxzha' svtos eofxlv ruv vrvpyuv' ov roXfxufxsv i^iivat' Orest. 
/50. o/07re§ei TroXiS irpos tyfiquv, aufxa Trvpynpovfx&a. Verbum 
ex JEsch. Theb. 22. mutatum censet Valckenaerius. 

1097. ru voiovvti rnyjiuv. Anglice, The iveak part oj the 
uall. Matt! (ir. Gr. §.352. 2. 

1098. oC o>.r/M. propc, e propinquo, ut Thucyd. III. 21. 

OR. 

TTcpydfxuv a7? h&im, E summis Arcibus. Servius ad ALn. 
I. 99. u El quibllfl ninnia alta a>dificia pcrga/na vocantur." 

1100. Tenme— u» goni est Boeotiae ; praeterea appidulum 
illiufl Dominifl in Thebaoifl finibus f'uit : unde frequenter apud 



HO not/i; 1N 

Statium Tcumessius pro Thchanus legitur, ut Theb. L. 6. 
No?i alius tacita jurcnis Teuincssiu> iras Mcnte acuit. 
Bakm.s. 

ratfgtf, rallum, teli jactum, vel etiam longfaia, a niuris dista- 
b.it ; linde Adrastlll ino\ repulsum a inuri.- cxcrcitum e£a/ 
Tci(pfou xa&eT«v. v. 1 1 SS. Hinc loci hujus sententia clucescit : 
Argivos, cum ad Ta<p§ov, sivc intra teli jactum, venissent, reli- 
quum spatium cursu confecisse, quo cclcrius muris suc- 
cederent. Phrasis, 11 ad verhum reddas, hujusmodi cst : 
Cursu cou/un.ccrunt urhcin Thehanani, ut rallo COntigua c.s.vc/. 
Sic solent Grasci velocitatem significare. Soph. Elect. (>88. 

MuSGR. 

1 108. Tangitur hic fabula Apri Calydonii. Res notissima. 
Vidcatur Ovidii Metam. VIII. 272. sqq Bi rton. 

1112. /Eschylum imitatur, qui Theb. 597. or\\xa V ax Ir/r.v 
y.uxkco. In caeteris Euripides clypeorum insignia tribuit du- 
cibus ab /Eschyliis diversa. Valck. 

1115. TavoVTyjv. Sic Argum Graeci appellabant. Fabulam 
ejus expositam habes ab Ovidio in Metam. I. 625. Burton. 

1116. Plerique fingebant Argum parte tantum oculorum 
vigilem. Beck. 

1118. Duo priores versus pene suspectos habet Valckena?- 
rius, licet ab Eustathio agnitos ad II. B. p. 182, 29. sed hunc 
spurium esse statuit, altcvumque infra 1138. Mihi uterquc 
omnino scrvandus videtur. PoRJOK. SavovTof. 'lvvofx.i^ovros 
scilicct. 

1 120. Brunckius rectc e MSS. edidit aairili ut infra. 1 12 I. 

112:3. Ita recte intcrpunxit MusgrgvhlS, vertitquc : Tavcm 
f>csfahat, rclnt Titan illc Pronwtlicus, nrhcm inccnsiirus. 
Ita cnim Prometheum pingebant veteres. Soph. (Ed. C. 5(>. 
Confer .-Esch. Theb. 4#8, de Capanei Bigno: w Ex« ^ <^/xa 

yvfxvov avfya i:u^opov } ^PXeyei 5e "kafAiras $ix %t%ouv uTiKiOfxiyri' 
yj^uools Se $cuvei yfafAfxaoiv FIPH2.fi IIOAIN. 

1126. Vertc : Ca/lit/c rcrticulis ah intcriori cli/pci parte 
circumactcr. 1 1 i; \ i n. 

1 127. ouots /xa/veoSai Soxeiv. Statius Thcb. \. 653. Ij)sa 
insanirc ridctur Sphinx ii<tt< <c cns/us. Mi m.k. 

1 134. TaTf V \ploixais. I )c >cptcm Thcbarum poitil quin- 
(juc prsscipui auctores, £schylus, E&uripides, ApoUodorus, 
1'ausanias, Statius, (Hygini ciiini nullain rationcm habemus) 
noii onniino eadein tiadunt. Maxiin.i cst in ApoUodoro dif- 
ftcultas, qui inter Ogygias portai et Oncaidaa diserte dif-tin- 



PHCENISSAS. 141 

^uit. Oncaidas et Ogygias easdem portas vocari auctor est 
Hesychius : "Oyxas 'AS^jvar. t<xs 'QyvyiaS nvkas Xeys». On- 
caidas memorat ^Eschylus, non Ogygias ; Ogygias, non On- 
caidas Euripides, Pausanias, Statius. Quas omittit Apollo- 
dorus Neitas, ceteri omnes habent. Quid si ponamus Apollo- 
dorum scripsisse primo rds '£lyvyia<; r) *Oy xaitiocs, deinde rds 
Nihtu suo loco ; sed 'Oyxatias omissum, postea in margine 
repositum, sede sua alterum illud expulisse ? Porro Heb- 
domae non sunt proprium portarum nomen, sed iEschylus et 
Euripides, sex portis jam nomine designatis, ultimas comme- 
morare supersederunt. Scholii cujusdam verba sunt hsec 2 
Tivk £s tyaai rds e^6/xovs TTvKas rr& Boiojrias y.aXeta^ai ctTro Bojo/- 
rov, rov HogeiSouvoS jc rr)s Go$r)$ MeXavtV^y, a<p' ov Trdoa r\ Boicoria 
sxXnd*). Lege rds &@o s 6(Aas irvkas J$otouria$ xaXeloZai. His posi- 
tis, portarum nomina sic distribuo: l.YIqoirioss. 2. "HXek- 
rcai. 3. NruTa*. 4. *Oy xaidsS r) 'Qyvyiai. 5. I$6ppaiai ^ 
"Tvj/jo-Tat r) Botamai. 6. 'O/xoXanSes - . 7. Kpjvaiai r) Aigxa?ai. 
PORSON. 

1 135. Ex hoc loco deprompta sunt illa Virgilii : /En. VII. 
G.jT. Clypeoque insigne paternum Centum angues, centumque 
gerit serpentibus Hydram. Burton. Cf. etiam Sil. Ital. 
II. 158. In fine versus Porsonus ex optima Valckenaerii 
emendatione ypa<$r,v pro yqa(prt edidit, distinctione post extfXaj- 
%uiv posita, adeo ut Lernaeae Hydrae pictura sit 'Apysiov av%r\- 
y.a, quam, medio clyplei descriptam, centum angues cin- 
gebant. 

1143. w£T§wv a§ay/xofr, Heathius reddit saxorum jacula-* 
tionibus. dpdooHv enim proprie de saxorum jactu dicitur. 
Beck. Iph. T. 299. itds dvripsoj^EV ttovov, BdkXouv, dpdoocov» 317. 
Avhis to vvv V7TEIK0V r,paooov msrqpis. 

1151. sKVEvevKoras, pro EK^ETTVEVKoras , conjectura est Mark- 
Kandi ad Suppl. G92. probataa Valckenaerio ad Hipp. 822. et 
a Brunckio. Porson. 

1154. TvQms. Vide omnino Blomfield. ad TEsch. Prom. 
359. 362. fioji clamemdo pttii vertit Valckenaerius. 

1 1 ">T. Parthenopm easdem etiam Periclymeno, Ncptuni 
lilio, imputavit Antimachus in Thebaide apud Pausan. IX. 
p, 7K>. V \u k. 

1168. \ 01 yttaa pef oppositionem connectitur cum Xaav, 
Bi 1. roK. 

1171« M*t9*j Subaud. XHy^icov. Vide ad v. 1097. 
1171. Imitatur hic Ehiripides i&chyhim Theb. 483, Mgq« 
Simili.i Eurip. SuppL 408« <i«j. Sopn. Am. l£9, iqq. <pii- 

9 



142 KOT^E IN 

bus nihil incst parum verisimile. Scd Statius, tumidum 
secutus Antimachum, modum omnem exuperat. Valck. 

1180. Expresserunt haec Statius, Theb. X. 8G4. Q. Calab. 
XI. 458. Valck. 

1181, Stat. Theb. X. 922. Talia dieentem toto Jove ful- 
men ai/actuni CortipuU : pri m c t fugcrc in nubila cristcc. 
Valck. 

1186. Cf. Soph. Antig. 13(3. et /Esch. Theb. 438. 
Vai.ck. 

1190. a^/xa'rwv oy^ovs. Eadem Periphrasis occurrit Hipp. 
115f>. Iph. T. 360. Similia vide ad Hecub. 895. Mua- 
gravii conjectura, u^ixaTuv %%ol minime contcmncnda est. 

1208. SpxoeUtov, i. e.facere statuerunt. Hanc vocem illus- 
trayit Daweauu in M. C. p. 4(52. ed. Kidd. confcrens Med. 
93. Soph. Aj. 326. 385. Phil. 1245. Aristoph. Pac. 61. 
Sequentia sunt vcrba Bentloii ad Hor. A. P. 139. " Quaj 
Graeci sTn^vfxrtTixa, desiderativa, vocant in ejo; cxcuntia, ha- 
bere dicuntur tixtpaoiv tov /xeXXovto?, iigmficationem qundam- 
modo futuri ; derivantur enim a futuro, ideoque etiam in 
primo tempore Futuri vim habent." — Videas quae insuper an- 
notavit Kiddius ad loc. 

1209. Vide ad Orest. 1658. 

1216. Aristoph. Acham. 178. Aei* yap /xe <£e vyovT exQuyuv 
1 Ayjxcivias . Nllb. 167. *H paViui (pevycov av a7ro$i/yo» o7xr,v. IIc- 
rodot. IV. 23. os" av tyevyuv xaTa<pvyrt eS TOVTOff, vii % ovoivoS 
a%xEETai. Commodum advocat We&8elingIU8 \ . 95. Iloiner. 
II. H. 81. Xenoph. Anab. II. p. 169, 19. tov yap §eu>v voXe/aov 
ovx oT5a ovt a.7ro Troiov av Tayjovs (Qtvyuv tis amo^vyoi. In his 

locis simplici verbo conatus, compoaito fffeetus mdicatur. 

Porson. Vide Matt. (ir. Gr. ^. 658. — Si ntcntiam expreaait 
HerodotUS IV. 132. r,v fxr, opv&es ytvofxevoi dvaitTr,a^e es tov 
ovpavov, ovx di:ovoaTr,aETE oirlocv. 

1219. /u.e'XXetov cum /xovo/xax,E^v eat conjungcndum, et toX/xtj- 
\xaTa alay\aTa ad prascedentia verba, quaai per oppositionem, 
referendum. Vidc BaTatt. Gr. Gr. ^. 132. 4. 

1230. /x6va>, quod conjecit \ alcKenaeriua, reeepit Brnnc- 
kius. Mihi magia placel altera conjectura a Valckenajrio 
memorata, /x6vw pro tu> V^* licel enim avTos Baspe pro /xovos 
ponatur, avTos fxovos non c-t tautologia. PraHerea haac 

\ocem data opera rc])ctit Kuripides ; mox cnim 1232 pro 
oroXiv rectc c mcmbr. Brunckiufl /xcvw, (juod ctiam pnrbuit 
Scaligeri codex. Eodem modo ludit noster in voce aSixd» et 



PHCENISSAS. 143 

cognatis Orest. 635. in xaxbs Alcest. 720. Participium /txe- 
3-eiV optime iper pl^as explicat Valckenaerius. Porson. 

1238. sTTi^oSetv proprie de undarum strepitu, deinde de 
murmtfre, assensus teste, dicitur. Valck. Vox deductaest a 
poSos undarum Strepitus. Hesych. pobos. 6 aTro ruv KUfxaruv 
y^otpo?. 

1240. Euripidea ducta sunt ex Hom. II. T. 269. Valck. 

1248. Solent poetae aXXos akkoSzv jungere cum pluralibus. 
Vide Matt. Gr. Gr. §. 301. b. 

1250. Post ev <rot supplendum xs7rai vel ianv, in te vel in 
tua situm est potestate ; a te pendet ; quo sensu saepe haec 
formula legitur : vid. Valck. Beck. Cf. Alcest. 290. Soph. 
CEd. T. 314. Phil. 963. De Deorum imaginibus pro tro- 
paeis positis vide ad Heraclid. 931. Similem locum vide 
infra 1473. Banes. 

1256. pr>%Eis Scholiastae explicant ' ras rr,s ypkrt vel rr,s y.vo~- 
ricos pr,%sis. Cf. Triclin. ad Soph. Ant. 1031. Sed tota haec 
sententia pertinet ad ignispicia Graecorum, in quibus nulla 
ruptce vesicce mentio, sed flammam potissimum spectabant, 
quomodo se per auras explicaret : unde, si in scipiones et 
reflexiones evasisset, malum omen habebatur ; ut contra, si 
ea recta et indivisa stetisset, maxime si in altum claro apice 
protenderetur. Sic tanquam bonum omen a Dion. Cass. me- 
moratur Lib. 37. quod ro mv% em /j.ax.q6rarov Ttaqa ro elxbs rip^n. 
Ovid. ex Ponto Epist. IV. 9. 53, Surgat ad hanc vocem 
plana pius ignis ab ara, Detque bonum voto lucidus omen 
upex. Sed omnia fere, quae bonum eventum portendebant, 
complectuntur Tiresiae ad Mantum quaestiones : Senec. CEdip. 
309. Utrumne clarus ignis et nitidus stetit y Rectusque purum 
vcrticem caslo tulit, Et summam in auras fusus explicuit 
comam. Adde et Stat. Theb. X. 593. Hinc etiam illus- 
trari possunt Euripidis prfeis, quae fuisse videntur a\ rov t nv 
qos xa/x7rai et slk-nosis. Per ifM7rvpovs aKixas indicatur ignis vel 
jlumina- Vtgor, in acutum^lesinentis, qui dicitur apud iEschy- 
1 u iii wttytn wvpof, sacpe enim ignium flammae appellantur 

mes. De apice flammae, bono omine, eadem ferededit Valc- 
kenaerhiSj qui, qtdd sit uy^oms Ivavrla, se nescire fatetur. Quid 
sit apud poetas v^/xav extra controversiam posuit PlatO, qui 
sic in ( i;if\lo: T0 vo//xjcv xal ro OKQ7rziv ravrov. p. 28£. K. 
l>i < k. Mi BGR. 

1257« JUpm re Xa/x7rctS'. Victoriam scilicet portendebat 
;ipc\ flamma?) li clartu <-t nitidua easet ; triatem eontra even- 
tiiin, .~i iii lumum (t nigredinem desineret. (^ui plura i\r 
ignispiciis de iderant, conferre possunf Esch, Prom. 497. 



144 NOT/i: IN 

Soph. Ant. 1015. Apoll. Rhod. I. 137. ibique Bcholiasten. 
Virg. Georg. I. 385. Ovid. Met. X. 278, 9. Valer. Flacc. 
VIII. 247. Stat. Tbeb. X. 593. Lucret. 1. 546. Artemidor. 
Oneir. II. 9. Pn.pert. III. 8. Philostrat. Vit. Apollon. 
Tyan. I. 20. De desidio rlanuna? in rogo Eteoclis et Polyni- 
cis vide Philostratum Icon. Lib.2. in Antigona. Musgb* 

I£60. Seneca Plurniss. 401. /, redde atnorcm Jratribus, 
paccm omnibus, Kt intpia arma, matcr, opposita imjjctli. 

Beck. 

1202, 3. Et hos duo versus pro spuriis habct Valckenarius, 
vereor ut rationibus satis validn impulsus. Non nhnis quidem 
apte cohserent, ut nunc leguntur ; et recte obsen at vir egre- 
gius, ra^Xa scribi non potuisse a tragico. Articulus enim 
cum a brevi tantum crasin facit, aSrXov vero primam habefl per 
se longam, utpote ex ae^Xov contractum. Sed alterum vulnus 
dextre sanavit Reiskius, alterum ego sanare conabor. Pro 
cre^on optime legit arc^iir, ; |ege igitur KAI1A0AA, et scn- 
tentia bene procedet. Nullum erroris genus frequenthis, 
quam ubi eaedem vel valde similes linea* diveraas literas con- 
stituunt. Porson. Vide ad Hecub. G18. 

1274. Vide ad Hecub. 506. 

1288. Sensus : duorum Ji/iorum utcr ncmpc crucufabit a/tc- 
rum. 7tote%os non genus nominis Texea, sed significationem, 
respicit, more satis usitato : et nominativus DOH solum in difl- 
tributione pro genitivo ponitur, sed et in similibu> loqoendi 
formis, in quibus /xev et Se casui recto non subjunuuntur. 
Valck. 

L£96. <)oqi 7raXX. Verto ad mentem Hearhl : /tasta sorticn- 
les. I lovchius : TraXXopievwv, xXr,§oi//xe'va/v, rc>picien> 1 lom 11. O. 

191. Musom. 

1304. Omnino legendum cum Scaligero <£jvoj-, quod et re- 
cepit Porsonu>. 

1307. evex' E§»vviW Proptcr QSdipi imjnccationcs. Ri kton. 

1308. afwe^r ; . Recte Scholiastes per TTi/yvov et x, aTr r r ' ge* 
ponit a ve'(pof, nchu/a, qUSB /xeT x$o%ixu>s rtt/ttti masto attril)uitur. 
Ita Poeta noster in I lippol. 171. <?Tiryvov $' 6$%Couv vtyos at^aveTai. 
Sic et Horatius : dcntc s'tprrci/io nubem. IJaknks. Ilis ad- 
das Sil. Ital. \ III. 618. nec nubcm frontis amabit. Ciceron. 
Orat. in Pison. §. 4. I r rotttis hm nuliccu/am. 

1314. Nomen av»'a, vel Mn t plerumque penultimam pro- 
ducit, aliquando corripit, ut in quatuor ekemplii a Ruhnkenio 
Epist. Crit. II. ]). 798. adductis. Verbm avioo/, vel av»a£a;, 
apud epicos poetas Becundain plerumque producit, u< et in 



PHCENISSAS. 145 

Sophocl. Antig. 319. Verbum dviu> apud Aristophanem pe- 
nultimam ter corripit, semel producit Eq. 348. Corripitur 
etiam ab Antiphane apud Stobaeum CXIV. p. 585, 36. CXX. 
p. 609. 21. (475. 501. Grot.) Semper, nisi fallor, secunda in 
avtagoy ab Euripide et Aristophane corripitur, producitur a 
Sophocle Antig. 316. Sed ubique tertia syllaba longa est, 
quod tamen ignorasse videtur Grotius, dum in Stobaeo suo 
C. p. 419. Orest. 224. citante, dviacfov pro diiambo reliquit. 
Porson. 

1319. Mos erat apud veteres, defunctorum cadavera ante 
funerationem lavare, ut et ungere. Vide Joh. Kirchmanni de 
funerib. Roman. I. 7. Hinc Ennius : Tarquinii corpus bona 
fcemina lavit et unxit. Hinc et hujus fabulae v. 1667 Anti- 
gone a Creonte petit, ut Polynicis cadaver sibi lavare liceat. 
Barnes. Cf. et Hec. 608. 

1321. Pro svos$s1v scripsi cum Valckenserio sv aifisiv. Res 
quidem ad liquidum perduci non potest ; videntur tamen tra- 
gici dixisse sv cifieiv Stot>?, et ei5<7s/3eiv eU Seozk. Porson. Inter 
has formas accuratissime distinxit Blomfieldius ad ^Esch. 
Agam. 329. ubi ita scribit : " Aliud est sv gs£hv, aliud svgs- 
/3eiv ; quorum hoc, ab tvGsfiris ductum, pie sc gerere, illud 
vero, rite revereri, significat : quare svGcfisXv cum accusativo 
construi nequit nulla intercedente praepositione. svos(3s7v, pie 
segerere, Soph. Elect. 307. Trach. 1224. Aj. 1350. Antig. 
921. Eurip. Phcen. 525. Orest. 888. Antig. 731. 924. eooe- 

(Zstv sU rovs nay.ovs. Phil. 1441. svosfistv r<z frcfos Ssovs. Eurip. 
Alc. 1151. svoifiei irsgX %ivovs. Scyr. p. 11. svosfiovoiv ets Ssous. 
Bacch. 463. correxit Valckenaer." 

1326. virso, ob, propter, quo sensu haud raro occurrit. Vide 
Markland ad. Suppl. 1125. Matt. Gr. Gr. §. 582. 

[$&$. i t similes terminationes evitaret, Porsonus e duobus 
MSS. tt^otonJ/jv edidit. 

[$86. Cf. Hecub. 178. Hippol. 568. Troad. 716. 

1)13. Antcjrai&wv intellige irstn, ut Sophocl. Antigon. 1182. 
ryTOj x>.vov:a 7raioo<;, r, ruyri, ttsqcJl' quod frustra sollicitant non- 
nnlli. PoRSOK. Addafl llom. II. P. 427. sirsilr, 7r^aJra. TruSioSn» 
r,vi5^o»o 'Ev xovnooi TreoovToy. Thucyd. us sirCbovro rr,s flvXov 
xaTe»Xr,/xeW, qu:i* COlltulit Musgravius. 

1347. linb.iniiii est elooiV/f, qttod habel D. Attici enhn non 
habent iTI* indicativum, sed optativum et subjunctivum quasi 
ab iftnjxi fonnant. Porson. Itavertif Valck. Siquidem etiam 
itKihi nosses, quss <ul hssc accesserunt. 

[353, Sic \l<l. Mavnlt Valckenariu «Iviyfxou t*, sine causa. 
roL. i. (J 



146 NOT/i; IN 

Sensus est, Sphingu (Bnigma Jocastee attulit infeUeem cum 
vitcc, tinn nuptiarum, finem. Sic in Jliad. A. \55. exclamat 
Agamemnon, SavaTov vu roi o§xi' ETa/xvov. Fceduif quodpepU 
tibi mortu causa est. Pokson. Yide Matt. Gr. Gr. ^. 133. 
Obs. 2. 

1354. Kj ttuis edd. omnes ante Valckenaerium, qui edidit 
irwi o^t). Ceteri codices magno numero, ttus x^. De membranis 
silet Brunckius, qui tacite edidit iru>s $rt. Eo nomine i£ irui 
vitiosa est lectio, quod objicientis fere est vcl coutradicentis, 
ut modo J348. Sensus est, Dic preeterea quamodo. Ita solet 
copula interrogativis xls, ttuis, ttoT, irou, irotos, postponi. Ilec. 
510. ireus x2 vtv E^^a^aT ; a§* aic^H/XEvoi ; 104-1 . xol xai /xe <ptry^t 
YlTuaauat [xuyjvv; Alc. 851. 9r« xai a(p6 SaTTTEi ; Aristoph. Pac. 
1288. 9r« xa» 9roT'Ei*; Sophocl. Aj. 1290. Tro/ (Skivuv ttot' ai^Ta xj 
SgogT? ; Nonnunquam inter primam vocem et xj interponunt Se, 
ut Hec. 1117. t<W Se x^ o"7rc^a;v x,*§' v n^oSxTxor ^aSa ; Androm. 
396*. ti Se /xe x^ texeTv ex§^ v » Ipll- A. 1179. tiS Se x^ 9rgotf/3XE\{/ETai 
Fla^wv o"' otwv av tt^oSteVevos- vltolv^s Tiva ; Sophocl. Antig. 772. 
/xo£o> o^e ttojo; xa/ a<P e /3fcX£i;£i XTavEiv ; 1314. 9roia> Se xaVeXuiraT* 
ev QovaX 1 ; Tgoircp ; Atque haec sufficient ad vindicandum Hippol. 
92. Oux of^a' t« 3e xa/ \x dvioToqsis 7TE§i ; quem imperite sollici- 
tavit Brunckius. Porson. 

1360. Repetitur hic versus e v. 1243. 

1361« ffTr)vai s\s aya>va, ut h 5/xyjv 'eWtjv Iph. T. 968. gtolvto. 

is a§x/' v Herodot. III. 80. eI* e§»v eott)* Archias Anthol. III. 8. 
3. tf x^/o-iv iOTaa^E Julian. Caes. p. 819. B. Porson. 

ISC2. lluiic vcrsum, satis incptum, expunxit PorBOnus, 
moncntc Valckenario. 

1365. Junonem, ut ei adsit, precatur Polynicee, quia Ar- 
gorum crat Dca tutelaris. Singulffi cnim eivitatcs apud an- 
tiquos Dcum habucrunt suum, cujufl praripuc cura* com- 
mittebantur. Quod autem Argi in Junonia tutela erant aperte 
testatur llomerus IJ. A. 51. "Htoi e/xoi t^eIV /xev iroXu (piXTaTa/ 
sloi TioXries, "A^yoi te, ^Lnx^Tn te, x^ zuguoiyuia. Muxriim. Hinc 
etiam in nummis et lapidibus antiquifi obvia Junonis Ar- 
gircc mcntio. BuKTON. 

1368. Tres versus, auoa poal hunc addunt Aldui et MSS., 
delevi, Valckenaerii jiulichun secutus. PoRJON. 

1377. Sic cum Musgravio distinxi. Vulgo a^Ei&^ xv^obs, us. 
Sed Tyrrlienicam tubani heroicia temporibufl usitatam finffunt 
tragici, iEschylus, Eumen. 570. Sophocles, Aj. 17. Euripide8, 
KJics. 985. Porson. 

fru^aos ojs. Cursuum cortamiurv respicit, ni iallor, Euripides, 



PHCENISSAS. U7 

in quibus signum face projecta datum est ; Aristoph. Ran. 
131. quod non obscure indicant sequentia: y%av $p6(j.rifj.a 
Seivov *Kkr]\oiS gsri. Quod ait Scholiastes, signum praelii con- 
ferendi face projecta apud antiquos datum esse, minime indu- 
cor, ut credam, cum nullum ejus moris exemplum in tot ve- 
terum monumentis, quot sciam, compareat. Musgr. 

1381. eyxn, quod addit Aldus post ^wri-^av, omittunt MSS. 
Gregorius Nazianzen. T. II. p. 28. D. KaVgoi 5' oitcos, S^yovTer 
dyqiav yivvv, 'Q>$ av yCifjAacoixai n rr>s rqaycoV\.as, (nota metricam 
boni episcopi peritiam) Ao£ov fiXsnovrss cu.tzvqoxs roXs o/x/xaffi, 
SwYiTrrov unde conjicit Valckenaerius, hic lectum fuisse a Gre- 
gorio senarium, Ao£ov (^XiTrovrs; lyLTrv^oiaiv ofj.fj.aoi, et compa- 
rat Stat. Theb. XI. 530. Porson. Ad $t/v55%J/*v tamen sup- 
plendum est \yyr>. Cf. v. 1 192. supra. 

1383. s%o\iG§<zivoi omnes edd. et MSS. Formam, quae sola 
antiquis in usu fuisse videtur, reposui. Sophocles apud Sui- 
dam v. cos. ®avfxaara yaq to to%ov co$ oXio3"avei. Comicus igno- 
tus apud Plutarch. Erot. p. 769. B. OixwoTTjTa V e/x/3AeVa;v 
«XiV^avov. Priorem locum attulit Dawesius. Quin etiam in 
oratione soluta, et apud scriptores non adeo vetustos, hsec 
forma non raro occurrit, ut apud Plutarch. T. II. p. 405. F. 
wXi&avcv. Eandem ex MSS. restituit Perizonius iEliano, 
XII. 46. In Aristophanis Pac. 1165. metrum postulat oi£a- 
vovTa pro oiJatvovTa. PoRSON. 

1384. Expressit Theocrit. XXII. 187. Valck. 

1390. Grotius edidit fxira^avcov. Similiter apud j*Esch. 
Prom. 394. -^avsiv et vj/a/^eiv permutata sunt. Radendi propria 
verborum -^dco, ^avco, et -^aiqco potestas fuit. Valck. Sensu 
tamen paullo diverso, quod monuit Blomfieldius ad JEsch. 
Prom. in 1. c. Anglice vertens -^aco, to scrape, -\>avco, to touc/i, 
y^aiqca, to graze. 

I '8. o\?yxe. i. e. voluit, conatus est trajicere, ut recte 
Valckenaerius : qui hunc verborum usum illustrat. Musgr. 

1 HX). ws V Aldus et codices quidam, sed pauci. Non usur- 
patur ojs pro ek vel nqos, nisi de personis. Primum hujus At- 
ticismi exemplum apud Homerum exstat, Od. P. ^18. u<; ale» 
rov ofxoiov ayn Seof coi tov o/xoibv. PoRSON. 

1 408. xafj.ax.os. l)e hastili usurpatur haec vox etiam in Hec. 
1131. Elect S.V>. Apud Homerum Iliad 2. 568. de vinearum 
pertieu mmitur. Vocem illustravit Blomfieldius in Gloss. ad 
1 . ch. Agam. <).">. 

1404. atynaiavr/, Ald. cuin pltirimifl MSS. Pnctenjuan» 



i i.s \<n i; IN 

vero quod dualis plurali prsestat, alia ratio est, quam indioavi 

ad Ilec. 3'W. Sophocl. Philoct .').>.). Xuyx* r.or,, 7r^ r j6xu<5a\iti 
Tr,v effta "Aoixov UOOIXVHHV, EtlTip. lon. 22. £§H§a' TTa^a^Ei^ao-a 
(puXaxa* (?a//xaT05. Lege rgo<nu/<Ja»rE et £t;Xa;',. PoRSON. 

1 107. xiZ TTus VaJckenaerius, Bed ->L nunquam craain facit 
cum e^, nisi in compositis. Dum de crasibus loquimur, non 
abs re fortasse erit monere, x^ nunquam cum pci crasin facere, 
quoa cum ignorabat Pi< , ad Moerin ]>. 105. in Phere- 

cratis versU apud Ilarpocrat. V. j3*/AoXopC0f. v IV7T«3r', 7va /xr, 7T£or 

ToTui iSojfxoii ncarcc/H 'Aei Xo%a/vTc^ /3a;/x :Xo^oi x a?.a' /xE-tra, dii])li- 

citer peccavit, Legendo Kasl, primo ob causam quam dixi ; 
deinde, quia hujusmodi pleonasmos semper Bine copula adhi- 
bent Attici, ut < na\rayJ t ds\ Hec. 828. Aristophan. Eq. 565. 
SiaflravTos- a:-l Pac. o ( J7. cv^eXs^s - «el Menand. apud Ammon. v. 
Tti. Pohson. 

1408. o^ikigi yho\os. Cansuetudine tcwvc, quod in eam for- 
tasse ire consueverat, vel in ea tempus aliquod transegerat. 
Constat certe, auxilia ei e Thessalia missa ease. Pausan. p. 
2$9. 3. ed. Sylb. Musg. 

1409. Porsonus dedit dvaXkuyzU e MS. 

1410. Stratagema Eteoclis sic concipio. Fratres alter al- 
terum in dextram circuire tentaverant. ttoXuv rafayfxov dfxtpi- 
/3avr* e»%ov, inquit auctor v. 1 106. l)um hoc fieret, Bteoclea 
subito in hevam retrogrediens, fratris abdomen, quod antea 
denudatum esse ea parte animadverterat, enae confodit. 
Confer, citante Valctenaerio, Theocrit Idyl. XXIII. 197. 
Musgb. Apud Stat. Theb. XI. 541, primua Polynices cn- 
sem germam in pectare pressit, Be< k. 

1412. \ Ide Porson. ad Orest 1111. 
1 12<s. cXci7:fcTr,v /3/ov significal dmm Unquebani viiam : postea 
demum v. 1454. ambo moriebantur. tfr esl simul ac, int, 

dltili. \ \!( K. 

1438. cv /u.c'§ci, vidssim ; Anglice, in tum. Orest. 1 12. 
Cycl. 180. 253. Herac. 184. Idem fere valel Latine mpmr- 
/cm, Horat. Epod. II. 39. quod monet Blomfieldius ad .Esch. 
Agam. 333. 

1 l;>9. iy%dv. Intelligo : flexilem t nanfirmam. ConferSoph. 
Antig. 1250. Valckenserius interpretatur ca?de madentem. 
Elidem viro docto in mentem veniebat ^ u xf x ^- Ed^ Ald. kir/fdv. 
Sed uypdv prsebent Scholiaat< s et alii. Mi sgr. 

1442. U o-T,\ Porsonus, ei emendatione Valckenserii : quam 
lectionem expressil Statius Theb, II. 640. Ai cui plaga 

4 



PHCENISSAS. 149 

recens ei adhuc in vulnere vires, Hos tibi complexus, hcec 
dent, ait, oscula nati. Haec vero de Thespiadis, non de fra- 
tribus Thebanis, dicta. 

1446. Tibull. Eleg. III. 6. 56, Perfida, sed quamvis per- 
flda, cara tamen. 

1450. Aut errore aut fraude versum addit Teles, ut Euri- 
pidem arguat : j£ yni q>i\ns o^oiai xpvffiw x^ raQu. Praeterea 
nullus apud tragicos senarius reperitur, qui ita spondeum in 
quinto loco dividat, ut Kj sit pars secunda, praeter iEschyl. 
Suppl. 274. •fcpav^zia dvws yata fxr\vn x^ Sdxw, quem corrup- 
tum esse nemo non videt. Edd. Ald. Rob. /u-r/veTrai dxn. 
Porson. 

1451. Ita Hom. II. A. 458. "A AeW, a fxh ooiys icamp x) 
ntoxMx fxr\rr,p "Ooos xa^aiprionoi, 3"av6vTi 7rzp. Sic Eurip. Hec. 
427. ^Yi, x^ havouons ofxfxa ouyxXsioet ro oov. De hoc veterum 
more in claudendis morientium oculis vide J. Kirchman. de 
Funer. Rom. I. 6. Barnes. Cf. et apud Vet. Test. Scriptores, 
Gen. xlvi. 4. 

1455. Sophocles in CEdipo T. aliam iliius necis formam 
refert. Ut et Homerus. Licet tamen poetis ceconomiam Fa- 
bularum variare. Barnes. 

1461. Non hic accusativi pronuntur pro genitivis, sed sub- 
intelligendum est Xiyovreg — quod in simili Herodoti loco, I. 
82. additur, ut v. 146.3. Weyov omissum est. Artificium est 
poetae verbum saepe supprimentis, ut versus rerum accom- 
modet velocitati. Valck. 

1465. Hunc versum spurium esse judicat Valckenaerius, et 
in locum alius jam perditi invasisse. Porson. 

1471. Elegans est alfxa f^upiov, plurimum sanguinis fluebat : 
Nam fxuclov adhibetur proprie de fluidis, etti ruv fxupofxivuv, 
sed tum de quacunque magnitudine frequentatum est. Valck. 

1480. Supprimitur v-ovov, ut et infra 1496. Vide ad Hecub. 
1097. 

11 <S0. \Zoor^uyjjjoios a. tt. i. e. mapn&a a$pdv fiooruyju&n, In 
vctmi Bequenn uno et aMofxiva per Tmesin separantur. 

I ls9. (idxya vtxubjv. Occurrit "AVJof $dx.yjx, Hecub. 1054. 
Hipp. 550. Ilorc. F. 1091. 

I \ ( )\. mXb, qnod Grammatici rugam vestis interpretantur, 
nonnunquam est t/nucu, ut Helen. l, f 350. Antipater Anthol. 
II. Stephi fxaXaxds eioofxiva oroXioas. 2,ro\\s xpoxoeooa haud 

dubio ett xpoxurov, croeca sc. iuniia, AnBtophani nemorata 

utcommunc mulici um ^cstamen, Lysis. 1 1. — dvtioa, demittcns, 



150 SOTJE \S 

proprie omnino. Moris enim erat, qnoties planctus editurar 
erant fcemina*, nnum rettb itringere, et superiorem ejus par- 
tem acl pedea demittere. Seneca Troad. 68. paret exsertos 
Tmrba lacerto$ .• rette remissa Substringe iimjy, uteroque 

tenus Valcunt (trtus. Idem feTC hahitus fceminis Adonin 
abeuntem lugentibus, Theocr. XV. 134. Auoxoxi 5e xo/xav, x^ 
iiii oQvqo. xo\irov aviiaxi, ^rrjbsoi £>aivo/xEvcif Xiyupxi dp%u/iAcb' 
uoilxs. Musgr. Nec tamen inde sequitur, quod Spv^xTs, la- 
ttiationibus, pro rpufxs scripserit pocta. 

1402. aye/xoveu/xa, i. e. 7rpor,yr]rtipx t ut saepe nomina pro 
vocabulis hominum. Valck. Vide Matt. Gr. Gr. §. |£9. 

1494. Vide supra ad \. (j;j6. 

1503. aT/xaTa. Certissima Musgravii est emendatio pro 
al/xxxrx, quod hiibct Aldus. Nam aT/xa etiam cadcnt, ca-sa 
corpora, et ewdis inst>-umcntuin, gkuUum, indicat. Pokson. 
Brunck. 

1506. <$uo%uvettv pro Suotyyirov est ex emendatione Valcke- 
naerii. /Enigma Sphingis intellcctu difficile Bflspe dice- 
bant veteres, unde et GEdipus %uvsros illud solvisse appella- 
batur. 

1509. Jungenda t/j ruv Trpoirapoi^ Ei/yev£Tav Irtpos, alfxaros 
ufAspiou. Quis veterum nobilium, qui quidcm ftterit nwrtali 
sanguine cretus, Spc. ? Homines saepe dicuntur afxipioi et t$r,- 
{xipioi. Beck. Vide supra ad v. 130. 

1514. Valckenaerius de lugubri luscinia? cantu confert Hel. 
1109. Sopb. CEd. C. 664. EL 148. Catull. 64. 13. H.xk. 

1517. 'Ool^/xoTs e/xoTV /xovo/xaVopf, pro otiupixols e/x* /x. Prono- 

minibus possessivis sic gemtivos adjungunt Tragici, quem 
Graecismum Latini etiam mutaantur. Br.i k. Vide Matt. 
Gr. Gr. §. 466. 1. Pro ax 6 *' m vcrsu Bequenti Musgrayhu 
axwti certissime corrcxit. 

1522. Ixxpuois' rW cst emendatio Musgravii. Porbon. 

1521. Attingitur bic mof Antiquorum receptiasimus, quo 
amicorum funera detonna capillis exornabant. Lege Ar- 
chaeol. Graec. Lib. 4. c. 8. Kirchman. de Funer. Rom. 1. 2. 
c. 15. Burton. 

1548. 7rapa@aKT£ots conjunctim legit Porsonus ex conjec- 
tura Keiskii, qui irx%x$xxr%x ^cpxTrsufxxrx de aliquo pcdibus 
Bllifl incedere liaud valcntc intcrprctatur, cui ad latus adju- 
vandi cauaa incedunt scrvi. 

1 552. Porsonufl x^ r& ftttrriiv rcstituit. 

1571, Est \ci(j.x% Euripideum verbum pro Xti/x^v. Usurpat 



PHCENISSAS. 151 

idem Iph. A. 1520. item Bacch. 822. Est et Xsifxds, 
d$os pro eodem. Barnes. 

1573. hfMxuXovs conjicit Musgravius. Si quid mutandum, 
quod non puto, melius esset, Xiovrs avvavkco. Porson. 

1575. Supple e% ex v. 1570. petendum. Burton. 

1578. e/3«4>£v, primus pro £V£/x\J/ev restituit Valckenaerius. 
Hujus verbi exempla ex iEschyl. Prom. 862. Agam. 1011. 
Sophocl. Aj. 94. Lycophr. 1121. et aliunde, jam attulere 
alii. Eustath. ad Od. Z. p. 1554, 7. (250, 36.) to Se sjat xar* 
ovpeos, 'Arrixriv sj^ei ovvrafyv. dus x^ to, xard onXdyy^vcov £/3a4/g fytyos. 
PORSON. 

1589. Pro ovxobv Kingius edidit ovx ovv, at vulgatum bonum 
est, et significat ; Equidem non sinam. Ovxovi semper habet 
vim negandi, sed ovxovv est avv^sa^os ovWoyiorixos. Valck. 

1590. Accii locum e Phcenissis apud Nonium v. vastescant, 
citat Valckenaerius, Jussit prqficisci exilium quovis gentium, 
Ne scelere tuo Thebani vastescant agri. Porson. 

1597. Suspectum istud ov propter y? in versu sequentL 
Occurrit quidem r,v— ttjvo^s bis Androm. 641. 700. sed uter- 
que locus mendosus videtur. Legerim cum interrogatione, 
ov, xa\ irp\v §U <p£is. ayovov Valckenaerius recte interpretatur 
nondum natum ex Aristophanis imitatione, Ran. 1214. ovtjvos 

7c, 7Tp\v (Qvvai /XEV, 'AtToXXg/V £<p?) \A.7T0XT£V£IV T0V Ttaripa, TTqlv Xal 

yiy^vivai. PoRSON. 

1603. In Leid. d§\iav (3o%dv, sed si vel maxime haec jun- 
genda essent, tamen non mutandum foret dQXiov. Sunt vero, 
ad Scholiastae mentem, sic separanda : §ripo\v, d§\iov, fiopdv» 
Valck. 

1606. In loco corrupto Aldinam retinui lectionem. Lego, 
aXXa SovXevoovrd fxe Mo?p' i^iouixe Tlokvfiov a/x<P» ^eanorriv. Mo^>* 
initio versus elisum occurrit in Moschionis Telepho apud 
Stobaeum, Ecl. Phys. p. 127. Grot. u> xa\ §eu>v xparovoa xal 
ZvyiTuiv fxovn MoT^, u> XjTalj drpcore Svorrivcov fiporuiv, YldvToXfx' 
d^dyxr,, orv/vov r, xar avyivcov 'H/x&Jv epei^etS rrioSe Xarpeias ^vyov. 
PoRflO 

161 L dpdi. Kas scilicet, quas Laio exoptabat Pelops, ob 
Chrysippi filii sui raptum iratus. De hac historia praeter 
Scholioffraphum consule Apollodori Biblioth. L. S. p. 1 15. et 
Hygjni Fab. 85. Bueton. 

[622, Sic Aldiii ct codicefl plerique. ov n-nv y % t\i%as edidit 
Valckeiuerhifl, y auctoritate membranaruui < i t trium aliorum 
omiflit Brunckhii ; ouue uterque. Saepe addituryi iu eadem 



158 \()T/E l\ 

sententia cum aXXa /xriv, xal /xr,v, oiil /xv., ov \j.r t v, sed nunquam, 
nisi interposito alio verbo. Euripides, Alope apud Etymol. 

M. p. 420, 16. ov fxr,v oir/ r,fj.Z$ roii r£Kovrxs r^iou. Male 
editur ov \xr\. Sophocl. G£d. T. 1)87. x^ /xr,v fxiyxs y Iq&mktwl 
ol watT^w Tapoi. Ita postulat mctnun -ceundam enim corripit 
fxiyas) idcmquc conjccit ncscio quis in cditione Londinensi a. 
1746. sed neglexit Brunckius. Legitur quidcm in nostri 
Electr. 980. xai /xtJv 7' afxvvcov irarpl Suoiifirs \oh. Scd optimc 
x^ /xt) y dfxuvuv Reiskius. Qua> sequuntur, sic corrige : OP. 
£70» &e /xr/T§i Toi) (povoi/ So/oa) o v t'xaf. HA. t&> S' a£, vxrp-jjxv oia/xe- 
§els rifxupiav. Porson. Euripidea expressit Statius Theb. 
XI. 688. 692. Cf. Eurip. Androm. 191. Bf.ck. 

. 1628. Ald. et MSS. tov&c o* os (tovS' os Ald.) iri^ouv voXiv 
riaT^ioV ot/v aXXoiy rS^Se rioXi/veixoi/J ve'xi/v* ubi ot/v aXAoif cuni >it 
valde frigidum, ouv otiXois conjicit Kingius, recepit Brunc- 
kius. Vulgatum defendit Valckenaerius ex Herc. Fur. 1135. 
r/'xo/ ovv aWois, o'i TTap* 'Aocottov poxs Mevot/oiv evoTrXoi. Scd il)i 
ovv aKXois non absolute ponitur. ovv onXois igitur recipicndum 
esset, nisi tota clausula spuria essct. Quis cnim dixit toX<v 
9raT§i^a? Deinde summa cum brevitate mandata Bua dat 
Creon, neque rationibus reddendis immoratur. Pra?terea Bi 
rationem reddidisset, quare Polynicen sepultura privarit, 
rationem quoque reddidisset, quare Eteoclem honorarit, ut 
facit apud /Eschyl. Thcb. 1015— 10.J2. SophocL Antig. 
194 — 206. Nec mirum hunc locum interpolari, cum inte 
Sophoclis versus ex Antig. 29. in omnes MSS. post 16 
mox irrepserit : ejcv $' a*\avorov, ara(pov, oio/voT? /3o^av. P0R8ON. 

16.31. xr,fv%xTt Ald. undc conjici poaset, v.r,: 
subaudiatur ; sed mclius K*p/£nt», quod dant alii codices, 
interpretatur Schokastea x.r,pvxbr>otrai. Porsom. 

1632. Veterea Grsecos coronaa ex omnigenis floribus con- 
textas mortuk imponere solitos, notum eat. Vide doct. 
Meursium ad Lycoph, Alc\. 7!)M. Idcm mos feteribus l\o- 
manis. Inspicc Pitiaci Iaxicon Antiq. Kom. v. Corona. p. 
576, 2. BuRTON. 

H>o7. eloioDffav Ald. m em br. Ittiovoxv Grot. ct codioes ple- 
rique ; quod intactuin reliquisse \ alckcnarium miror. Brunc- 
kium non miror. Neque prodesl Marklandi ct Hcathii sen- 
tcntia, pronundandam Bcihoel hanc vocem quad trisyllabam. 
Nunquam cnim lioc tit, nisi in \ocali s, neque id in omnibus : 
e. g. r/Seo/j et tr^ncTiov nunquam in disayllabon contrahuntur. 

Kdidi igitur e lih. P. itto», oec puto ^zihoxv r,fj.i%xv, utpote 



PHCENISSAS. 153 

sermoni propius, dicturos tragicos ; librarios autem facillime 
scripturos. Sic pro rns iniovans skwtios Aristoph. Thesm. 
877. citat Scholiastes ad Hec. 225. rns litvkiins r^ioas. Sed, 
ubi verbum imovaa.v adhibent tragici, ni^iqctv circumlocutione 
exprimunt, ut Med. 356. e» a n ViSaa \afA7rx$ ov}/£Tai §sov. 
Rhes. 327. miiroibct $ei%h tovttiov aikxs 9"g5. Noster apud Sto- 
baeum, CXXII. p. 499. Grot. 61 rnv Eiriarsly^ovaciv nixigocv ioYTv 
TIo§cia\ In Rheso 988. et verbum et nomen variatur : nixipxv 
eXsvSipav \AxT7va Taiv arsly^ovaav rikiov (psqsiv. Sic nXiov riKXovros 
pro avaTsXXovToy dixit Sophocles, Electr. 699. Porson. 

1643. Observanda est vis articuli, qui apud Tragicos saepe 
pronomini subjungitur, et inservit irrisioni, quam exprimit 
indignatio. Beck. Vide Matt. Gr. Gr. §. 275. 

1644. Hunc versum spurium judicat Valck. 

1653. rp tiJ%y}, i. e. ttJ drvy)^, ut Med. 998. Herac. 709. 
Musgr. 

1656. 5T dvnp edidit Aldus, et sic plures MSS. Alii dvnp 
o$\ Sed altera lectio retinenda erat, articulo tantum addito. 
Nusquam dvnq priorem producit, nisi ubi dvipos in genitivo 
facit. Cum vero dvipos Attici nusquam in senariis, trochaicis, 
vel anapaesticis usurpent, priorem vocis dvnp semper corripiant 
necesse est. Porson. 

1657. Similiter Antigonen respondisse ferunt ^schylus 
(Theb. 1038.) et Sophocles. Hic et Ovid. Trist. III. 3. 67. 
faciunt eam etiam humo supponentem cadaver. Valck. 

1665. vai ttdos as rnads. Solet in talibus pronomen inseri 

inter praepositionem vpos et substantivum inde pendens, quod 

Latini imitantur, ut Tibull. IV. 5. 8. Per te dulcissima 

furta — rogo. Plura dedit Valck. Beck. Vide ad Med. 

1667. Videad v. 1319. 

1668. tv rovr'. Nam duo vetuerat Creon, rhv vskoov x.octx- 
ari^Hv et yri xaXvTrrsiv, v. 1632. diroppnrov eOdem sensu Sopli. 
Ant. 1 1. YALCK. 

1669. tO.vjj.ojvcs sunt fascicc, et fasciis involrerc dicitur 
rO.aixcuvi^Hv. \ \UK. 

\iu~). Seneca Herc F. 500. Deest vma numero Danms ; 
explfbo ncfus. Herc. CEt. 948. Vacat una Danais ; hatego 
explebo pices, I > i.< Danaidum Historia nota eat ex 

Hygini Fab. U >. \ i lendus quoque Eurip. Schpl, ad Hec. 
v. 883. (t Horat. Od. 111. 11. Burtc % 

1684. .Mclinr nilgata Qeuytis, tdeo ul aenaua ait; sed si 

roL. i. x 



1>1 noti; IN 

t w ptetit H iu rn, tohunefvgu^ patcr ? i. e. tune m>1us tiin 
peeee? Eta interpretstur Bvtiuckiua, ideoquc indicatr. 
peeituin esae docet, quie noa » cnd.-t ab ?i. 

1685« §vipyn* ti et tjvi est, coutcntum csse aliuua 
V \i.< k. 

1689. Skntte quiddani legitur et apud (Kid. Fast. I. 2. 
Km eWe Fabio* ad b o i hm miierat omnet : //c/ bcllum missot 
jjcrdidit una dics. JEmSL. Pofl 1 1 B, 

17')8. txT^S%v N67?d*M, porrcctum jaccrc, quod est mortuo- 
rum et dormientiuin. ExTaSrriva. etiain, rarius 7ra£aTairr,vai, de 
mortuis usurpantur. Vai.ck. 

1707. Temphun erat iu Colono eejueetril Xcpuini. et Eu- 
ripides hie voluisse videtur, ut in ipea V ptuni templo se- 
pultum credamus (Kdipum. ln Colono eum reconditum 

e tradit Soplioclcs, ihi(jiic etiain r^pu/ov Oloiirooos fuit. 
Paiiaan. J. 5. 7(>. Diversa est Homeride fato G&dipi narra- 
tio. BsCK. Kst "mttios Neptuni Epithetum, idco ei inditum, 
quia primus equos junxit, et ecpiitandi artem invcnit. Vide 
Soph. (LEd. Col. 712. cui conscntit Pausanias in Aeliaiei B, 
c. 21. Diversam tamen appellationis hujus causam tra- 
dunt Festus, v. Hippiuj, et Servius ad Virg. Georg. I. 12. 
Burton. 

1708. Quod in exemplum daturus eram conjectura? plausi- 
bilis, sed non adniittendaj, tu$\£ ttooI, eeee id ipsum, cx MS. 
ut vidctur, notatum a Scali^ero. Sane si unus ct alter c 
ceteris aeccderent, recipiendum essit : pcrdite enim hane 
phrasin amat Euripides. In Hec, 1026. tu^X-j voll dixit ; 
ct supra 834 ; wfkM ttoVos 1540. K>1(). Tr^Xr.v %i(.z WJ\K 
iino etiam audacius iroZz tuQXotouv 1 .")!!>. [\>km>\. 

1710. Vide Bupre 578« Electr. 501. 4 Ta* 'Ofk v o u tXtj- 

/xovas $uyzs ortveis. P( 

171o. Dcdi a^Xio. ])io UbXtzi, qmia de sc soki Antigone 
loquitur, et ye delevi. Neque magia reprefaendendum zzxioi 

irxfiivarv, (piam z^fuiiros t.zvtojv Sr^io/v §£ai<$io~TZT0s Antiphon- 
tis apud Snidam v. JlttiwgtWT O t, vel viouiv yjzXnrdjTZTos <p3"6vo>" 
Menandri, iYustra ■ Bentleio Bollicitatum. Dukissimc rcrum 
et similia apttd Latinos al)iindant. PoRBOlf. 

17 !(>. TX^r, (piod bia m vulgatil habetur, barbarum 
Necpie T\r,fAi, neoue t\zoj ezetat. E mcmhranis tXzs dedit 
Brunekius, quibufl coucin/.nt alii. Gidipodis verbum repetit 
Antigone. Pokson. 

17^2. ovaSos, dccus. 



PHCENISSAS. 155 

1 733. Sensus est : Desine prtstmam memorare felicitatem. 
Hesych. aTrocys' TTavaai. Verbis 7rauaao^ai, Xr]ynv, ^arcXstv et 
similibus additur a Graecis participium. Valck. 

1737. Tro^Hva Sdxgua. Brunckius monet esse idem quod 
noSov >L Sdxpvx, neque haec sollicitanda esse. Sic xara\i7TEiv 
yovs k, «%*> apud Theodoridam in Epig. XsXoiTrivat 7rx§r> apud 
incertum poetam, et apud nostrum supra v. 1057. K^eovti 
Xi7raiv yoas. BECK. 

1753. Iv opsci Wlaivalojv. In monte Mcenadum Bacchi minis- 
trarum: i. e. Cithceronis. Vide Virg. /En. IVi 301. qualis 
commotis excita sacris Thyas, ubi audito stimulant irieterica 
Baccho Orgia, nocturnusque vocat clamore Cithceron. Barnes. 

1754. a. Barnesius et Kingius interpretati sunt in quo tem- 
plo : sed Heath. et Valck. cui } sc. Bromio, in cujus honorcm. 
Saepius hoc sensu dativi leguntur pronominum. Beck. 

1758. Hunc versum et sequentem, ut ex Sophoclis CEd. 
T. 1524,5. interpolatos, Valckenaerii judicium secutus, ejecit 
Brunckius. Sed mihi, fateor, nimis abrupta videtur senten- 
tia, si hos duo demas, et ita incipias, 2(piyyo? os ^ovos x. sic 
enim Barnesius pro, *Or [xovos 2jp±yyos x. Malim igitur alte- 
rum retinere, et statuere ex simili Sophoclis loco alterum 
in margine primo adscriptum postea in textum irrepsisse. 
Porson. 

1763. Rccte confert Barnesius supra 382. Porson. Cf. 
etiam Soph. Phil. 1310. 

1764. Videad Orest. 1686. 



rr N r« S'ilii;iM l \ PUCENISS 



NOT^ 



I\ 



MEDEAM. 



NOTyE IN MEDEAM. 



1. Totum locum, ut ab Ennio versus est, conservavit Auc- 
tor ad Herennium II. 22. prope totum Priscianus de versibus 
comicis, p. 1325, 15. Utinam ne in nemore Pelio securibus 
Coesa accidisset abiegna ad terram trabes : Neve inde navis 
mchoandce exordium Coepisset, quce nunc nominatur nomine 
Argo, qua vecti Argwi delecti viri Petebant illam pellem in- 
auratam arietis Colchis, imperio regis Pelice per dolum : Nam 
nunquam hera errans mea domo efferret pedem, Medea, animo 
eegra, amore scevo saucia. Porson. "E& u<pe\. Aorist. 2. 
verbi o$c'ikco saepissime optando usurpatur, vel solus, vel cum 
particulis «V3*, ei&s, vel us. II. A. 415. "A& opsXsf ma^d vmuaiv 
doeix%uTQs xl am*hy.u\> r W>&au. Conf. Aristoph. Vesp. 730. Hom. 
II. <D. 269. Eurip. Iph. A. 1276. 1302. Vide Viger. de Id- 
iom. Gr. p. 215. ed. Oxon. Matt. Gr. Gr. §. 513. Obs. 3. 

$ix.7rTuoh<zu Sic plerseque editiones tam Nostri, quam Aris- 
tophanis Ran. 1429. Verum tum debebat esse verbum, 
yrao/xau, TrTvy.au, quod nullum est. Attici enim in praesenti 
adhibent TriTOfxat, iciTay.ai, in aoristo ItiToy.vw, vnTaysnv, quo- 
rum prius ita praeferendum judico, ut contra librorum tamen 
consensum nihil mutetur. "IvTap.ai vero Atticis opinor prorsus 
fuissc inco^nitum. Nunquam sane occurrit in praesenti; ali- 
quotu m in impcrfecto, sed ubi aptius responderet aoristus, ut 
Jpli. A. 1584. dqiTnaro. Polyid. fragm. apud Valckenar. 
Diatrib. p. iiOl. uhi prinnnn est Itttxto, mox Xtitocto. In Iph. 
A. TSl. wi 6Ti/^e A7jrV oivi.V \7iTay.ivw, literas male divisas vidit 
Marklandu li l>e#c, ui tTuyjcV Artoa /xi^elV o§vi^i WTa/xevw. 
Quam facilc aulMii ha*c pcnnutentur, exemplis patebit. Kecte 
editur Elactr. 94«8. i£t7rTaT oUcuv, sed Sextus Kmpiricus adv. 
Mathem. XI. 01. hahct eSiVTaT ifcil Confcr. Av. 35. eum 
Suid. v. d\x%'>\v. Optm.c .lcclit oiaTrTaaSrai Kusfcrus, cui ac- 
cedunt La-caris ct Kustathius ad II. A. p. 468, 8& K. 52fi, 
ult. Od. A. I419i 4fe Similitcr ( rrahant grammaticorum 



160 \OT E I\ 

veterum nonmilli, cum paaSat apud Ilomerum 7r^o7rEpi<j7rasrio)i 
contendebant. Ecce uotam bcne longam de re, si quis ita 
velit, non magni momentL Ac poteram ct labori parcere, et 
quieti meae fortaaae conaulere, totam omittendo. Yideo 
enim a DOnnullis, optimis quidem illis, sed nec satis eruditis 
et paullo iracundioribtu viriB, omnem accentuum rationem 
despicatu haberi Verum ii sunt, opinor, mtate jam provec- 
tiores, quam ut a me vel quicquam pravi dedoceantur, vel 
recti quicquam addiscant. Vos autem, adoi.i.m imis quos 
solos tuteue meae duxi, vos nunc iBoquor. Aliquotiea boc 
argumentum tctigi, ut ad Orest. 623. et aliaa; iterum, ubi 
opus erit, tacturus. Si quis igitur vestrum ad accuratam 
Graecarum literarum scientiam aspirat. i- probabilem sibi ac- 
centuum notitiam quam maturrime comparet, in propositoque 
perstet, scurrarum dicacitate et stultorum irrisione immotus. 
IVam risu inepto res ineptior nulla esi. Unum tantummodo 
in prsssentia monebo. Quicunque, bujus doctrina? expera, 
codices MSS. conferendi laborem Busceperit, i- magnam 
partem fructuum eorum, qui ex labore suo in remp. literariam 
redundare et poterant et debebant, disperdiderit. Qui banc 
doctrinam nescit, dum ignorantiam suam candide fatetur, 
inscitirc tantum reus ; qui vero, nescire non contentus, igno- 
rantise suse contemtum pnetexit, majoris culpae aftinis est 
'rlyouviorai ys 7r£os roh; ufxouvous v7TEg Mocaa/v, ci xj xxxor)~7u); aTTO- 
oiSqxqxovgi rov eXayy^oy rr,<; aptaS^a», rcu xaratyEvyEW inl tt/V \moo- 
mm £1 rr/yo-nxxM. S\ Dion. p. ,~)l. li. PoBJON. 

Kuxvixs. Latine Cyaneas* [taverto, rejeeto ( 
quod prius obtinebat : Cyai priumnomen boc 

in lqeo earum Enaularum Ponti [Enxini,] quse ob concuraum, 

quem navigantibus facere videntur, eomcminmiia sa.ra [('//- 

anes. Juven. Sat. xv. I!).] Latinia, et <yjfx7rXrr/x"8Es, avy^^ofxx- 

06?, nmpata vocantur GrflBCia. BaRNB8. Cunf. Iph. T. 881. 
Apoll. abod. Argon. 1.2. II. ; ! T . 

1. yj^; praefert Musgravius. Coniundit ^era^o-ai ettfrr- 

[Avo-xi. 'E§£T/x75(Tai est Bimpliciter renugart; s^TfxuTXi nmi- 
gare cogere, remigio appUcare. Hesycbius e [ragico Lex- 
ICO, 'E^T/u.«cJ(rai. xdmx^ ■ quod buc bene rettulit Abre- 

Bchius. Comparavit Orpbeum ;>,">t>. yjTi^as E^Erixcuoavns Kuhn- 
kcnius, Hpist. Crit. p. '-'11. ed. nov. PoReON. Trsvxr,, pinus ; 

materia, de qua facta eal navis, pro ipsa narr usnrpata. Sic 

Ilorat. Epod. x\i. ~)~i . A"// kuc drgos contendii remsge pinus. 

k^mv dfitjrcuv. Sic rocari posse Argonautai nemo neacit 

aul negat. Sed potiori jure expe epitbeton proprium, 

9 



MEDEAM. 161 

quod in eos solos caderet, dptoricov scilicet, quo nomine quo- 
ties a poetis appellentur, nihil opus est exemplis ostendere. 
Ea igitur loca tantum proferam, ubi avfyes dpioTeU vocantur. 
Apollon. Rhod. I. 70. y Q>po£v, dptorr\zoot ouv dv^pdotv otppa 
viotro. II. 460. 960. dptorr]cov oroXov dvtipcov. 465. avrc&t /x/ptve/v 
KexXer' dpiorr]soot ouv dvdodotv. III. 1004. eixe oacooat; Toaaov 
dqtorricov dvoquv orokov. Phrasin usurpat Euripides Iph. A. 28. 
Ouk dyafxat ravr avtighs d^toricos. Nec raro corrupta fuit haec 
vox. Schol. Villoison. ad H. F. 19. r) rous dotorsts rcov Tgurcov 
itqozToiitzTo xard tuv 'Ew-nvcov, codex insignis, cujus usum mihi 
humanissime concessit vir ornatissimus, Carolus Townleius, 
male quidem habet, dojorou; ; sed ad 1. 168. ubi Scholia Ve* 
neta habent, xdvrav^a yevo/x,evov xaraoy^r\vat vtto tcov dotarcov 
eU zuuyiav, ille optime, dotoricov. Legitur apud Sophocl. Aj. 
1304. 7 Ap* coV dptoro% s% dptariotv tuo"tv Bkaorcov ccv aiayjjvotfn 
rovs ttqIs alfAzToc. ; Suidas etiam tum editus, tum scriptus, in 
tribus MSS. dotaros retinet, v. irpos a f tfxaros. Melius tamen 
videtur dpionvs. Haec conjectura, nisi me memoria fallit, aliis 
in mentem venit : sed credo me eam pluribus et diversis ar- 
gumentis exemplisque munivisse. Sed utut de hoc statuas, 
graviorem corruptelam passa est haec vox in Electr. 22. Aeioas 
Se, fxr] rco 'naiV dptaricov rixot, * Ay afAifAVovos itotvdrop', ei^Ev ev 
Z6fxot;. Corrupta vox 'Agyzicov sensui repugnat, et cum Tta&as 
prioris versus metro necessarium fecisset, anapaestum in quar- 
tam sequentis sedem invexit, Ttotvdro^as. Porson. 

8. Eurip. Hippol. 38. IxTtzitknyfxivri xivrpots 'ipcoros, ubi hanc 
formam illustrat Valckenaerius. Cf. infra v. 637. 

12. Genitivus itoktruv post dvSdvouoa (vide ad Orest. 1602.) 
viris doctis quam maxime offendit, unde variae conjecturae, 
quas tamen enumerare nolumus, exortae sunt. Porsonus edi- 
dit voXirats, qui itoktruv e scripturae compendiis male intel- 
lectis natum putat. Pro vulgato Qoyri Elmsleius Quyr) mavult, 
quod et Scholiastes legisse videtur : quo admisso ea erit con- 
structio, quam appositionem vocant Grammatici. Vide om- 
nino Matt. Gr. Gr. §. 431. 

18. Hesych. a\aufj.vj.' fZaatkiuei, apyjn, 

21. oii,iZt pro oB^tds conjecit Jortinus, et necte admisit Por- 
sonus. Confert Elmsleius Soph. CEd. C. 1632. $6s fxot ytoof 
oris itiarw doyaixv rixvott. Phil. 813. 'ifxfiakke x H P° s ^tiv. 

22. Manuuin conjunctio Ttians eximie direbatur, jam inde 
ab Homeriro, o^tcct, r\s Mffl$fMV' quem loriun citat Scholi- 
astes td AriftOph, Acharn. 807. OUw »8« 00J&, ours Ttianf, 

roL. r. y 



m SOTJE I\ 

oi/3'' u§xo{ /xfivci* ubi i3cy/xW est jusjurandum per victimas, opor 
per verba, ttigtis per dextras. PofeSON. 

28. r&oXmvios xXiW minus recte conjicit Valckenaerius 
ad Hippol. 304. Primo concinnitas verborum xXuticovot postu- 
laret ; deinde sententiam optime defendit locus Androm. 
528. ab ij>so laudatus : ri /xe ?r§'jo-7nVTcis- aX/av 9r6T§av, *H xSpta 
XiTa?s cus Iketeuuv. PoRSON. 

41. Hunc versum, buc retractum e v. 384. delevit Por- 
sonus. 

42. Tupawov de Creonte intelligunt interpretes universi ante 
Elmsleium, qui melius, nostro quidem judicio, de Creontis 
filia sumit, Anglice vertens, the princess. Yix enim credi- 
bile est, quod patrem, potius quam filiam, meminerit nutrix. 
Hanc interpretationem etiam confirmant verba tov te yr.fxavTa. 
(juorum sensus est, et qm eam in matrimonium duxit. Confer 
infra v. 866. 

45. oiJETai edd. MSS. Emendatio est Mureti V. L. III. 11. 
comparantis Herc. F. 177. 679. Electr. 868. Et sic citat 
Lambinus ad Horat. A. P. 123. Porson. Subauditur uor]v, 
vel vixmov. Exemplis a Mureto allatis addit Elmsleius Phcen. 
1728. "O^* E'/^», (JlSg<zv bV £9rl KaXXmxov «§avi'ov e/3av 9ra§2re'vow 
xoqas alviy/x' aa^veTov tvpuv. Addas etiam Pind. Olym. IX. 3. 
Plene dicitur in Elect. 868. aXX' E7rdti$e KaXX/vixov cJoav iix-Jj 

49. Nutricem alloquitur tanquam vilissimam BUpellectilis 
partem ; quod ita deridet Alexis Atliemei XI. j>. 188. E. 

Erra T£T^axoTi;Xov i-Tnao^H xqjSwvx /xoi, HaXaiov 0^x0;^ XTr/xa. 
Imitatur Ennius ajnul Nonium v. E/iminor : Antiqua herilis 
Jida eustos eorporis, Quid sic tc e.vtra ccdes exanimato elimi- 
nas? Pokson. 

58. /xoXbot) omnes edd. et plerique MSS. MS. tamen E. et 
Lib. P. cum X. n. ,57. /ttoXHoav. \ algatam contirmare viiletur 
Philemon Athemei VII. p. 088. I). in "^ipos ix uvr>\$s yrj t§ 
xipavy Ac^at /xoXovTi tiivJ/ov us ioxeuaoa. Si sana ea est, aptius 
exemplum adduci non jmtcst mmo Iph. A. 481, 2. Hos duo 
versus ita vertit Ennius ajmd Ciceron. Tusc. III. 26. Cupido 
cepit miseram nunc me protoqui (\elo atque tcrrce Medeai mi- 
serias. Porson. Qui edidit /AoX?oav. Ennianos versus ita 
introducit Cicero: Sunt autrm a/ii, qwot in luctu cum ipsa 
sviitudine loc/ui delectat. Conferafl nostri Iph. T. 12. a xana 
y r,x£i vv£, §ip*oa ^xofJLarx, Xi£ftf WOOi z\$if', MTl 5r) ro&* Isr* axos. 

60. %r,\u' ce. Formula negandi bene ominata. Hesych. 



MEDEAM. 163 

pLaKafify cs. Soph. Elect. 1027. ty!Kw ae ts vov, rr t g $e feikiai 
cTuyou. Phrasin illustrant Valckenaer. ad Phcen. 406. et Blom- 
fieldius in Gloss. ad /Esch. Prom. 338. 

66. h ^okuv xkvttv. Simulans me non audire. De hac potes- 
tate verbi Joxelv vide Valckenaerium ad Hipp. 462. (noaof* 
JoxelV $ri xapr \yjivrai sv tppevouv NofffcfvS"' opuvras kixrga, /atj Joxerv 
bpav.) Brunck. Exemplis additElsmleius Aristoph. Ran. 572. 
(jlzivcgSxi loxuv, pretending to be mad. 

68. Vzgghs. Recte interpretatur Scholiastes de loco, ubi 
aleatores convenire solebant. Vide quae congessit Piersonus 
ad Maerid. v. 2r,o-a/xa. Musgr. itakairaroi, pro quo Piersonus 
optime reposuit Trakairspoi, male revocavit Matthiae. 

86. Terentius in Andria : Omnes sibi melius esse malle, 
quam alteri. 

88. ei hic est pro •**/. Brunck. Elmsleius autem ei, se- 
quente a, solcecismum esse monet, unde legendum xj conjicit, 
quod Anglice vertit, even so. 

106. Vulgo &£ zpxxs ejaifo/xevov. Prepositionem ante apx* s 
post Brunckium delevit Porsonus, et figuram, quam Rhetores 
dvmorpoQni vocant, fecit, sede prepositionis propter metrum 
mutata. 

107. ava\J/«. Activum pro passivo. Sic ovvavrti, Hippol. 
186. Musgr. Vide Matt. Gr. Gr. §. 496. 4. Hujusmodi 
vero constructionem praeferre videtur Elmsleius : Swkov $' ui 
rax dva-^ei /xet'£ovi hvfxui (rt Mrideix) vi$os o\[xojyr,s apx^ z^aipo- 
/xevov. 

121. Sensus est : pauca aliorum voluntate, pleraque sua, 
agentes. Musgr. Cf. Hom. 11. A. 80. Ita etiam Senec. 
Med. 494. Gravis ira regum est semper. Verbum a^eaSat, 
imperio teneri, eodem sensu occurrit apud /Esch. Pers. 595. 
885. 

126. Herodotus III. 80. mkrihoi Vz apx°' J i mpwra fxlv livofxa 
t.'x\tu)v xakkwrov e'x £i > \oovofxir\v. PoRSON. elTTeiv vixa, dicttt 
optinmm cst. Yidc Matt. Gr. Gr. §. 534. 4. a. Phrasin 7rpuru 
/xev illustr.nit Hlomfieldius ad JEsch. Pers. 864. 

I ,'S. Ta y vT.ipfAtXovr x. t. X. Haec vertunt plerique ad 
seriMiin ootlMimae illai sententiae, o fxiyas okfioi m fxovifxos e'v 
fiporois, qooi necte improbant Brunckius et Elmaleius; nec 
tamcii ijM] inclin> fiicturi. Valet noiva xaifiv, ni/iil tcmpcsti- 
rum, ni/iit commodum. Kaipv pro xaipia dixit Pindarus Pyth. 
J. 157. inonentc Hcrmanno in Diario Clail . T. xxi. p. oi2, 
■dCQ I it, Quod modinn crrcdit, nihil commodi 

nKiitatiliii* efficere potett. 



164 NOT.L IN 

135. eV dfJLtpiTrvK», Non construitur cum /u,eXaS§», sed tst 
substantivum ab dfj.(pi7ruXos vel dfx^fKukov. Vitletur significare 
porta, qua alia pars aedium ab aliii divisa erat. Supas fXEoauXus 
vocat Alcest. 567. Confer Theocrit. Idyl. XIV. 42. Musgr. 

139. Magna in hoc versu variantium seges. Lascaris dedit, 
kitii fxot tpi\a xixparat. Aldlis, eVei fxr\ $i\a xixparat. Lib. P, 
*7rei fxot (ptkta xixparat. MSS. alii habent, znzi fxot (piXov xixpav- 
rai. Edidit Musgravius, eVei fxn <pi'Xi ' d xix^avrat. Sed sine 
hac distinctione idem sensus exsisteret. Poteris etiam legere, 
iwe/ fxot (ptXia xixparat, Ex quo amicitia mihi cum domo iutcr- 
cessit. mt idem est quod e£ ou saepe alibi et supra 2(j. (piXias 
dvaxipvaoSat Noster, Hipp. 353. Herodotus, IV. 152. (piXia* 
ouvexpnSnoav. VII. 151. (piXinv ot/vexe^aoavTO. iEschyl. Choeph. 
342. veoxpara (piXov xopuo«ev. Et hoc fortasse verum. Nec 
tamen absurda est lectio quatuor codicum et Scholiasta^, mi 
fxoi (piXov xix^avrai, ut (piXov cum laifxa concordet. Brunckius 
et Beckius, eTrei fxr\ piKta xixpavrai. Porson. Fere ad Porsoni 
sententiam edidit Elsmleius, 'eVei fxot (ptkia xi^xavrat, collato 
Androm. 474. ubi e§tv xpaivstv dicitur. 

140, 141. Omnes MSS. et plerseque edd. (ppouba rdT ^oV 
'O fj.lv ydp e'x« Xixrpa rupdvvuv, utriusque versus cum dispen- 
dio. Aldus etiam o^clfxa, quod retinet Beckius. Sed Xixrpa, 
quod edidere Musgravius et Brunckius, habet Lascaris. E 
Musgravii conjectura dedere Brunckius et Beckius, rov fxlv 
wdp e%ei. Sed rectius, opinor, si fieri potest, servabitur no- 
minativus, ut o fxzv et r) £' accuratius opponantur. Deinde 
rectius dicitur Iason e%stv quam exeoSat. Dedi igitur, non 
prorsus ex eonjeetura, (ppoutia ydp rdn rdV' 6 /xev ydp e'x,n. 
Scholiastes : dno Se dpoevtxou ely outiirzpov fxeriom. typouta ydg ra5e. 
rd o\xr]fxara Xe'y«. Pnevideo tamen objectionem, cui et ipse 
vim aliquam tribuo ; sic non eousque valere arbitror, ut lucc 
lectio rejiciatur. Scilicet objici potcst, particulam ydp intra 
tantillum spatium repeti, quod apud comicos ssepissime oc- 
currit, apud tragicos multo rarius. Et fatendum est, quacdani 
hujusmodi in vulgatis editionibus mendose circumferri ; spu- 
rius enim est versus Sophoclis Aj. 565. ex alio dramate ad 
marginem adscriptus, quC sententia est viri summi, Valcken- 
a>rii, ad Hippol. 24/1, In Hippol. S6H. receptum est St pro 
ydp. Heraclid. 475. 7rpurov ydp toT e^aiTrioo/utai. TcvaiXi ydp 
otyri Tc x^ ro ou<ppovftv KaXXiOTov. Sed pro ydp priore legendum 
\itletur /xev. Nec tamen tlesunt tndubue fidei excmpla, quo- 
rum pauca, sed aptissima profenun. /Eschvl. Prom. 33 
Yldvruii ydp t* weio«5 viv* » ydp iinrtbr,s. Choepll. 751. ro fxn 



MEDEAM. 165 

Qpovovv yxq, uaire^el /3otov, Tqi<petv dvdyxr,, nus ya§ ot/ ; rgoVo» 
$(<ev6s' Ov ydg rt tycovet Ttats er aiv ev a7raqydvots. 989. AlyioSov 
yd% « "kiyu fMoqov' "E%« 7*§ aI<y^VTry§or, w£ vo//.o*, o\'xyjv. Suppl. 
494. xar doyris yag tptXairtos Keds. Kai yag t&% ^v rt$ oIktos 
slotSdv rd^e, "T/3giv /xev ep^S^eiev dpaevos aroKov. Euripid. Phce- 
niss. y K>. oi/ yag goTiv weos' rvet //,?) ya§ eyvrjs - ^ar , aAA. e^ei 
Xe'xor ubi Valckenaerium, quantumvis suspicacem, haec sus- 
picio non tetigit. Suppl. 844. eirtaTrifAcuv yap ei. ETo^ov yag 
avruv xpeiaaov* r) "ke%xt Xoyco ToX//.7j/xa3 , \ Iph. A. 1390. yevva/a 
ydp et' opa S'* eyu ydp fiovXoixai a* evepyeretv. 1401. yevvata ydp 
QpoveXi' t/ yaq rdXnSes ovx. eiW rt$ av. PoRSON. Quod ad nos 
attinet, Porsoni emendatio ad numeros sane, et ad sensus 
optima esse videtur. Siquis tamen Musgravii lectionem prae- 
ferendam censeat, nos non ita invitos habebit. Sic Virgil. 
Eclog. 1.31. Nos Amaryllis liabet. Quod Matthiae dedit, 
si Graecum est, vix intelligimus. 

152. aTrXdorov xoiras spos, Enallage, pro aVXaoToj. Sic infra 
215. aXfxvpdv itovrov xXyjS'. Phcen. 30. tov e/xov uVtvcov ttovov. 
Soph. Antig. 863. i^arpuat Xexrpuv drat, et alibi passim. 

158. xeivco ToJe /atj •/apdaaov edd. MSS. et Eustath. ad 
II. Z. p. 633, 43. Partim propter metrum, partim quia 
vix aequum erat, a Medea, ut ne omnino irasceretur, exigere, 
legit Musgravius, Setvus ro$l /xrj yjx%daaov. Deinde e Scho- 
liaste variam lectionem eruit et probat, robe /xev yja^daaou. 
Edidit Beckius post Brunckium X/av pro ToSe. Verum hoc 
nimis audax videtur, et X/av statim recurrit. Repetitiones 
verborum, ut non sunt nisi gravissimis de causis tollendae, ita 
non sunt ex emendatione obtrudendae. Quod primo vult 
Musgravius rool, metro quadrat, sed tam raro occurrit apud 
tragicos, ut ipse tantum ravrl ex Suppl. 154. ru$l ex Herc. 
I\ 653. protulerit. Addere quidem poterat wvt e SuppL 
304. sed priorem locum Marklandus suspectum habere vide- 
tur, et hunc vix quisquam, opinor, sanum crediderit, qui vel 
obiter iuspexerit. In Herc. F. 653. legendum ruV wv pro 
ruli. Refaqui vulgatum, sed proxime ad Brunckii mentem 
eORlgO, xeivu rooov /xr) xaqdoaov. PoRSON. Hesych. xe%aqay- 
fxevoi, d^yiafxevjs. Ilerodot. VII. 1. fxeyaXus xeyjnpayfxevov toToi 
'Ajr,vaioiot. 

[59, B ett: Jn ulciscenda huc injuria Jupitcr ipsc 

ferct o/jcin. P>';i m k. 

161 Um. Yi<le ad Hecub. 72B. 

171. 0c'/ziv ivxraixv, i. e. t/ucv roftl cl nnprccationcs cjfcctu. 

carert mm simt. Bic luria, qtue (Jvl»i)i execrationei effi- 



16G not i: in 

caces reddere studebat, tuKTaia 'E^wt/r /Eschylo dicitur, 
Theb. 72^. Juramentis autem apud Antiquos fere semper 
adjunctse erant imprecationes. Exemplum vide infra v. 749, 
750. Firmatque hanc interpretationem o§xtav Qifjuv, quod 
mox legitur v. 212. Scholiast. in Pind. Olvmp. 6. Antist. S. 
Evy^ovTo, avTi th, /xetsc ty& tt§o SemS tvyr^ dicf^EJSaiHVTO, Iterum- 
que : zvypvTO. r,qv»vT0 /XETa xaTa§<£v. MuSGR. Vide Blomfield. 

Gloss. m iEsch. Theb. 720. 

180. to t^o^c/xov, i. e. ^ 9r§o^t//x/a. Vide ad Orest. 1099. 

200. /xajY). Anglice, by music. Ita Phcen. 7S7. XwtS xaT^ 
vrvEUfAaTa /xeXttei Maoav. 

210. tov ev kiyn, Maritum. Similia sunt ol ev vevei, cognati ; 
o\ ev tsXej, magistratus ; et alia multa. 

211. ©EoxT^Ter. Formatur verbum a ^eoI xXuete, ut olptw^w 
ab ol/xot. Musgr. 

215. aka vu%nv dicit. quia contra vefcerum morem, tam 
noctu, quam interdiu, navigabant. Valer. Flacc. VII. 175. 
Inde diem noctemque vohtnt. Musgr. 

216. 9r6vT8 Kkr.V. Sic Theodorides Antholog. II. Steph. 
p. 253. xXr/io^r TrovT» al, x^ Ea%aT»ai ^aXafJuvos. Kkr,'i; utroque 
loco portam vel claustrum significat, plane, ut .apud Dionvs. 
Perieg. 1036. a^i itukdojv KaoTTiaMV, ai t e!o"I fiaSuvofxivas u7ro 
7TET§a? KXr/io^ yanoj *Aji73t<o"o*. Intelligendum autem hoc loco 
de Bosporo Thracio, quod claustrum erat Euxini. dzipa\Tov 
interpretari Yicetquic/audi non potest ; Tic^aivuv enim claud< 
obserare sonat Orest. 151-6. Musgr. 

218. oloa ya^ x. t. X. Ilaec sunt valde diilicilia et intricata. 
Ut in re incerta, Brunckii emendationem pnefero, o(xfj.dTouv 
ett*. Ceterum ex Ennii versione apud Ciceronem, Epist. \ II. 
6. Nam mu/ti suam rem bene g d pop/icam patria pro- 

cul; Mu/ti, qui domi tetaiem agerent, propterea sunt impro- 
bati, conjicit VVyttenbachius, Bib. Crit. P. V. p. 53. hanc 
lectionem in suo codice habuisse Ennium : ths te luyidTuv rm, 
ths t ev 3u%aiotS. Idem mox o' d% pro yd% h -it. \ ersum 
217. ita vertit Ennius : Qu<c Corinthi arcem altam /tabetis, 
matroncc opulenlcr, optimates. PorsoX. Omnia sane, de 
hujus sententur explicatione dicta, incerta sunt. Omi- 
igitur caeteris, SeicQeri interpretatioDem, quce nobis opthna 
ridetur, proferre satiafaciet. Novi multos homines austeros, 
a/ios quos ipse ocu/is meis ridi % alios de quibus audiri. Con- 
fert ille ^Esch. Agam. !>!>7. XEi^o/xai o' ajr' 6/x/xaTa;v vo<xtov, 
auTOfjLCzqTvs ft/v. Soph. (Ed. C. 11. zisyoi fj.lv, o'i voXiv OTtyHOiv, 



MEDEAM. 167 

u>s aV oix^utchv, tt^oocv. Vide Hermann. apud Diar. Class. 
T. XXI. p. 344. 

219. os[avv$. Intelligo : claros, honoratos. Sic osy»vr\ N/xa, 
Orest. 1686. osfjLvr) <$ocitJ*a>v, Hippol. 98. os(j.vr) 'A^ava, Iph. 
T. 1459. Vertit Muretus arrogantes: nec diffiteor, ea no- 
tione aliquoties apud Euripidem adhiberi. Sed alteram hujus 
loci sententia postulat. Musgr. Vide ad Hippol. 92. 

221. sKTwavTo paSufAw. Verto: Ignavice opinionem conse- 
cuti sunt. Confer Hippol. 696. Iph. T. 659. Helen. 1097. 
Musgr. Addas Soph. Ant. 924. t^v Suooifitiocv EuosfiZo* ektyj- 
oz/jLnv. 

222. SU-n yag »x x. t. X. Tale quid Virgil. dicit. Fronti nulla 
jides. Barnes. 

223. ooris. Nempe o<p$aXpcor. Musgr. gx/xaOr) Eustath. ad 
E. r. p. 415, 12. Utraque lectio proba. Saepe enim 
9r§tv cum subjunctivo jungunt tragici, omisso av, quod in 
sermone familiari semper requiritur. Porson. Acutissime 
de hoc Tragicorum usu disseruit Elmsleius, observans eos 
nunquam ita subjunctivum usurpasse, nisi in priore membro, 
quod hic est ootis otit/sX ^soopKus, adsit negandi vel prohibendi 
significatio; idemque etiam de optativo statuendum esse. Cf. 
infra vv. 278. 674. Soph. Phil. 551. 961. 

225. Confert Elmsleius Soph. CEd. C. 171. r £l ttoctz^ uotoXs 

\ooc xqw (jLsXsTpv, sIkovtocs oc SsX xxkouovtocc. Eurip. Supp. 893. 
TlqaJTOv fxsv, us %§yj ths {jletoikhvtccS %ivous, Auimcps ouk r\v, oub" 
lniftfhovos 7roket, 'Oi/S* e%e%iot7i$ tuv Xoycov, o§sv fiocc>us MaXuT* av 
£iri ofifxoTns ts K, %ivos. Ciceron. de Offic. I. 34. Peregrini 
autem et incolce qfficium est, nihil prceter suum negotium agere, 
nihil de alieno anquirere, minimeque in aliena esse republica 
curiosum. 

229. 4<uxr>v, i. e. fortitudinem, su^ux^v. Musgr. 

231. Legendum puto yiyvuoKsis xockws. Res enim ejusmodi 

est, de qua ad testimonium Chori recte provocari potuit. 

Musgr. Quem sequitur Porsonus. Vulgatam revocavit Mat- 

thke, quam si retineas, infinitivus pro imperativo accipiendus 

Vide Matt. Gr. Gr. §. 544. 

£85. lta Popiui nostras : That gave you beauty, but denied 
thr pelf s That huys your sex a tyrant oer itself. 
.'IV /X7j filp cst sponte. IIkatii. 

<!). Y.YiXcOTOS' (ACCKCipiOToS. BSCK. 

'il<S. Koc^oiocs x&m Ald. Sed e MSS. quinque, ed. Lasc. 
Eoitathio ad II. I. p, ?;>!), .'}(> edidit Muflgravius xa^S/av 
usr/,. Maliin tamen ciun Olympiodoro apud Ruhnken. ad 



1G8 NOTiE 1N 

Timaeum v. rakaaiov^yia, legere xafiixs aanv, cui construc- 
tioni favet Aldina lectio. In Baceh. etiam 563. melior lectio 
videtur, a Brunckio edita, oxpxos rpofxiv, quam odpxas rgofxov. 
Porson. 

XV.). Euripides, quo judice unus amicus fxvpiuv xqeioouv 
hfxxifxuv (Orest. 794.), amico aequalem non opponeret. Dedi 
igitur 7rpU nkixxty ad a>quulium cwtum, ut Plneniss. 171-8. irqoi 
nkixas (pavTj^t ods. Porson. Vide ad Orest. 6 1 . 

250. Antipater Stobaei LXV. p. 417, 40. «I fxlv ya§ dkkai 
xoivuviai xl trigas rivas ditoarpotyds 'iyouai' ravras V dvxyxn n^os 
fxiav -^vyriv fiki7reiv, rnv rou dvtigos. PoRSON. 

251. Ennius apud Varronem de L. L. lib. V. p. (>0. ed. 
Scaliger. 1581. Noniumv. Ccrnere : Nam ter sub armis malim 
vitam cernere, Semcl quam modo parire. Porson. 

2G1. fx&o>3fxioao§ai proprie est fxerayayioSai. Hesych. Cf. 
Wessel. ad Herod. II. 215. Beck. 

265. Grammatici praecipiunt, ut yafxsXv de viro, yafxe~o$at 
de femina dicatur, quae regula certe plerumque observatur. 
Anacreon tamen apud Ammonium habet, 'ExeIVos ovx synfxev, 
dkk' syrtfxaro. Anti-Atticista apud Montfaucon. Bibl. Coisl. 
p. 482. citat ex 'Avntpdvou'; 'Aourois, iynfxdfxnv a viro de se 
dictum. Sed haec cum Valckenaerio figurate usurpata exis- 
timo, eodem fere sensu, quo Electra de ^Egistho Elect. 9$5» 
'O rnS yvvaixoSy ovy\ ravtiqbs n yuvn. Martialis, tixori nubcre 
nolo mccc. Fortasse igitur, ut tali sarcasmo utatur Medea, 
legendum est, ni r, quod quam facile in nv r abire j 
set, nihil attinet dicere. Contra ipsa de se infra 603. 
yafxovaa dicit. Nec tamen ncgabo, bene etiam legi p<> 
n r lyvfAxrOy ut mox. 291. rov Sovra xl yr]fxxvra x^ yafxoufxivnv. 
PORSON. 

281. l^iaai itavra xxkuv. Fiebat hoc vento duntaxat se- 
cundo. Significat igitur Medea hostes suos in summa dili- 
gentia fortunam quoque adspirantem habere. Scholiastes in 
Aristoph. Aves, sub init. a\ vnis oupiotiqofXHoai dfxtyotv ro7v ttoJoIV 
vkiouoiv. Catull. IV. 20. Sirc utrumquc Jupiter Simul sccun- 
dus inccdisset in Pedcm. Musgr. Cf. Arist. Equit. 75G. \uv 
^ii oz r.dvra %n xdkuv ^is7ai otaurti. Legendum haud dubie 
l^idoi, monente Elmsleio. e%ixoi est ab €?«/x«, iiiaoi vero Attice 
pro sZitioi ab t^irifxi, cjnitto. 

!. xoux tonv exfiaois. Non cst littus in quod cffugiam. 
Comparat se alicui in pelago versanti, inque hostis vel piratee 
manus jamjam incidere nietuenti. Misor. 

283. Brunckius mavult, k, ^ivn n^ ouo ofxus } sine causa, si 



MEDEAM. 169 

quid video. Qui adversa fortuna utuntur, eos, quorum in 
potestate sunt, non audent libere alloqui. Sic Hecuba 231. 
interrogandi veniam ab Ulysse petit. Vulgatam quoque pro- 
bat Wyttenbachius. Porson. 

285. <ne%ia.iJL7ri(j%Hv Ald. et omnes editiones Brunckianam 
praecedentes, excepta Lasc. quae ma$aiL7riayrzw habet. ira.pa.tj.- 
7riyeiv recte Beckius post Brunckium. Vulgatum, sed non 
audacter, defendit Toupius Addend. ad Theocrit. XXI. 26. 
cum putet, idem juris esse liquidae ante mutam, quod est 
mutae ante liquidam. Nec mendosum esse credit Wytten- 
bachius p. 55. anapaestum fortasse in quartam sedem admitti 
posse judicans. Sed demus, anapaestos non vi ejiciendos esse, 
si omnes consentiant MSS., eos certe ubi plures tollunt, 
frustra retinere coneris. Praeterea tragici nunquam in sena- 
rios, trochaicos, aut, puto, anapaestos legitimos, Treqi admit- 
tunt ante vocalem, sive in eadem, sive in diversis vocibus. 
Imo ne in melica quidem verbum vel substantivum hujusmodi 
compositionis intrare sinunt ; raro admodum adjectivum vel 
adverbium. Apud iEschyl. Agam. 224. est Tre^opyoos, ibid. 
1457. 7repiovouvog. Hinc etiam refellitur Dawesii emendatio ad 
Sophocl. CEd. T. 1505. /xrj ffps 7repiib s r\<; pro /xtj a(pe ira^ris. 
Quod 7repude7v tam saepe occurrit apud comicos, argumento 
est, tragicis eo uti non licere. Nisi statuere mavis, 7rapt^r\s 
genuinae vocis esse interpretamentum, lege, y.r\ Trapa o$' i^r,;. 
At enim dices, Trepiayouaiv habet ipse Euripides. Habet sane ; 
sed in Cyclope 680. dramate satyrico, quae plures tragcediae 
leges violant, plures comcediae licentias adsciscunt. Huc 
adde, quod tragici, si vocem puram a 7rep\ compositam adhi- 
bent, huic vitio per tmesin medentur, ut Bacch. 575. Tw5h 
7Tep\ ^poyous e/SaXXe yovaai xa\ yrtkais tro^uv. PoRSON. Trapa/x- 
Trlayew, tres habent MSS. nec alteram formam adhibet Euri- 
pides : extat tamen in ^Esch. Prom. 521 . Pers. 849. 

7. THoe ^ei(j,aros f l. e. es toSe to ^eX/xa. SlC Hesiod. Op. 
c t I). 179. 7rpotpipei /xev oS», 7rpo<pipe\ 5e xa\ epys, i. e. 7rpo(pipet els 
oSov, xa\ e\s epyov. Thucydides quoque: t« Trokiixou xa\u><; 

Kfi xahliTa&ai. III. 92. iterumque in eodem capite : Tr,s re 
iir\ ®p?*r,s Trapolou yprtmyiui e%etv. MuSGR. Vide Matt. Gr. 

Qt. >.. jm. 

Tyrwhitti conjectura edidit Mus^ravius £muXi?v 
a\ l liriinckius x^V $' &m&*~S* ,S(,( ' !n '' u " ndeHtUT 

hujusmodi tautol uon abhorrere ab Euripidk ingenio. 

Il-I. 1050. 0O&JI '/.'yi<j$ou t (j.r) SavvVj koyu SavtTv ; Cjiiocl ninii- 

voi.. i. | 



170 NOTVE IN 

licenter Reiskius et Musgravius emcndant, Brunekius vero 
sine suspicione laudat ad Sophocl. Electr. (il. Porson. 

i>!W. exo\$a?xco-$ai proprio medii verbi sensu usurpatur. 
Magister puerum <$iodoKEi, pater, qui ad magistrum diseendi 
causa mittit, IiIxokztxi. Sed bfflC aliquando a poetis eontun- 
duntur. PoRSOft Yide Matt. Gr. Gr. §.40fc c. et §.411.;;. 

300. Sumendum est aXXrjr nXzovaoTixajg, quod in locis quibus- 
dam apud Nostrum videor legisse. Pousov. CF, Orest. .V.'l. 

302, ootpa, edd. plenrque et MSS. Sed alii Jfflpii. Credo 
equidem, banc lectionem esse ex Euripidig ipsius curia 
cundis profectam. Cum enim esset Noster tv tU to 

2O0O2, veterem ejus inimicum hoc vitium efrugere non po- 
terat. Aristoplianes igitur ita ar^utantt m Mnosilochum. Eu- 
ripidis 8ocerum, inducit, Thesm. 1111. SxaioIVt yd% toi xaiva 
TrqoGtpsqcuv oo$d, MaVr,v avaXi-rxoif av. Ergo, hac reprehensione 
pcrmotus, oo$x in Btm mutasse vidctur Euripides. Vide infra 
ad v. 1307. Porson. 

304. ttoixiXov, vafrum. 1 Iesych. cuvetos. Androm. 919. 7roi- 
xiXcuv XtxXvfActTcov. Soph. CEd. C. 762. \vt\yjxv%ixx ttoixiXov. 
Philoct. 130. TrouciXcos au^cofxivou. Sic apud Latinos rorius. 
Sallust. B. C. I. 1. animus audax, subdofus, rarius. Blov- 
i ii.ld. 

307. Post hunc vcrsum sequebatur, toTs &' } t ou%x\a, n"i $h 
SraT6§ou t^ottoi/, e v. 803. huc retractus. Deinde 308. pn» t\fj.\ 
y «x conjicit Musnravius Xr/xa, x«x. Malc. \ erba. U( \ul- 
gantur, sunt Medca- modeite de se Iihhii ■<jm. ct virea Buaf 
consulto extenuantis. PoRSON. 

8. Vide inira ad v. 389. Porxm. ad Ilec. 

324. (puXaooiw, i. c. Ofrsct rarc. ut rcctc intcrpretatur 
IVOrvillius ad Cliaritonem, p, 1 \L Mrsou. Kcclc (jiiidcm 
distin^uit Dawesiue, Msc. Crit. p. 1V7. intcr fbimn fvfc 
(teiv ct $u\-x(rocohai) quorum hanc \crrar<\ obscrrarc, cusfodirc, 
illam vcro carcrc significare docet Malc tamen (puXdoozoS' in 
hoc loco legerc mavult. 

828. Hanc adjurandi tormulam, (piamvis notissimam, hic 
illic corrupcrc lil.rarii, ut in locia Sophocl. Trachin. \. 
Apollonii Rhod. EIL985. a Brunckio cmcndatis. Alcot. £86. 

(j.ri ttqos tuv Seo/v tXyh jxe T^oSoDvai, \AXX' dvxToXfxx. lliatum 
tollit Musoravius, c MSS. iiiM-rendo versum : Mr) 7C$as nailuv, 
ou; o%tpavie7c. Optime. Sed duo mcnda, (jiiaiKpiam levieula, 
rotant. \ ix cnim credo, compositum istud apud (> 
exatare, dvxToXtxu. Recte ed. Lasc. 'Axx' dva, toX/a». 'Axx' 



MEDEAM. 171 

av« est phrasis Homerica, a Sophocle etiam usurpata Aj. 
194. Praeterea tragici in ista adjurandi formula nunquam ar- 
ticulum addunt ; comici pro libitu vel addunt, vel omittunt, 
sed frequentius addunt. Cum igitur ruv omittat Lascaris, 
quid planius, quam legendum esse ? Mtq ir^os as Ssuv rXrts fxs 

TTgoSovvxi. PORSON. 

335. Recte vertit Buchananus : Perinde, opinor, res uti 
sese dabit. Anglice, That is as it may be. Confert Elmsleius, 
Troad. 1046. EK. «x sor sQxarr)s, oorts xx ds\ (ptKsX. ME. 
ottus av sxfiri ruv svufxivuv o vhs. 

336. Hic ordo verborum restituendus videtur Iph. A. 884. 
ubi nunc legitur, os xxxuv ruvV amos. Athenseus IV. p. 156. 
F. sirx 7rxKiv (Qxxo7 TiQoanviyfincxv o£« jSsjS^sypte voi ' tC, o AuT§£(p^> 
^a^aptevos e^o), 'Zssv, fxr) XaS"0( as ruvV os acinos tyxxuv. x^ aKKos 
k%r,s dvcfZ6r,os, <&axos as Salfxuv x^ tyaxr) rvyr) Xafiot. Hinc saltem 
Euripidis senarium lucramur : Kaxo? as laifxuv x^ xaxr) rv%ri 
X«/3oi. Porson. 

338. Hunc versum nulla opera explices. Lego : novos i*sv' 
rifxsis l' ov irovu xsyj$r\fj*s$x ; Molesta quidem est : at nos nonna 
in molestiis versamur? ttovos, subaudito sari, ut xivSwos An- 
drom. v. 86. Musgr. MSS. et edd., credo, omnes ante 
Brunckium, TTovovfxsv r,fxsis xov ttovuv xc^r]fxshx t qui certissimam 
Mus^ravii conjecturam adoptavit, apte conferens Orest. 1608. 
co rXrifxov 'EXe'v7), rdfxx 5' ovy) rXrifxova ; Non minus aptum 
Hec. 1232. dKysis' ri o' rifxus ; TCauHoS ovx dXys7v Soxsts. PoRSON. 

339. Vulgo uhr]ar). E membranis uo^rior) Brunckius, recte, 
opinor. Sunt sane multa apud Graecos verba, quorum futura 
media passive significant, sed non memini uQr]oofxai in hac 
classe vidisse. sZuohivrss occurrit Cycl. 279. ipsa forma uah-nan 
HeL ifi& Pokson. 

:u c'^afj.ctqrcivuv, video me errare. Eleganter nomi- 
nativum particij)ii pro infinitivo usurpant Graeci, quando 
(1 eimdeta refert personam. Confer vv. 26. 36. supra. 
le Matt. Gr. Gr. §.517. 1. 

tit Ennius, jSi te secundo lumine hic offendero, Mo- 
riere. roi so\. 

' < d(l. MSS. X. n. 225. Literam mutavi, ut melius 

""■» b 844. 877i 393. congruat. In r. 898ilvt 

X. II. 888. Aristoph. Lysiitr. 767. Kal n^oarxXamuci-haar sr 

reete Ktfoterus. Quod edidit Branckius, 

K /i Wi i // /.nupnazTc y\ rcpudiandmn c^cf, liccf in niille 
eodicibi reperiretmr. Pdrson. Qui&'edidit 



irs notj; in 

36fJ. xkulwva xaxwv. Tales locutionc-s maxime adamarunt 
Tragici. Hippol. 818. xZfxa oufj.<po%as, et paullo supra, xaxcvv 
7ri\ayo<;, ubi, praeter nostrum locuin, protulit Monkius Supp. 
826. Herc.F. 1060. dSach, Prom. 771.911. 1051. Theb. 764. 
Perf. 133. et notissima Shakspearii verba, Hamlet, Act III. 
Sc. I. Or to take arms against a sea of troubles, And by op- 
posing end them. 

309. a>X oun Taurri TavTa. At non luec hoc modo abibunt. 
Heath. Ennius apud Ciceron. de Nat. Deor. III. ^6. nequa- 
quam istuc istac ibit. Vide Valckenier. ad I lippol. 41. 

384. Valckenaerius et Piersonus hunc rerflum spurium ju- 
dicant, sed Brunckii judicium potiufl leqiior; hic igitur reti- 
nui, supra post v. 40. ejeci. PoRflON. 

389. Vide Porson ad Ilec. .">0(>. Sequentia sunt Viri 
doctissimi verba in Epistola ad Dalzell. Miss. Crit. T. I. 
p. 331. 7rtQuxz(As-v ooQal is not " I Medea am expert," but 
" We women are expert." Euripides, the woman-hater, couhi 
not 7niss the opjjoriunity of libetting the .se.v. Ion. 61S. "Ooas 
otyayas Sr), (fyaQfxxxuv ts Zavaoifxoov T^uvoaxzS tuqov dvdpdoiv oiaffiogas. 
There is a stronger objection against Dawes's rule, in Hippol. 
1102. than can be brought, I believe, from any other quarter, 
Conf. v. 411. infra. 

390. Kj l-h T&vaoi. Monet Hermannus ad Viger. p. 648. ed. 
Oxon. particulas x^ lr\ saepe significare, fac ita esse. Alsch. 
Eumen. 883. x^ $r) ^ioeyfxai' rfc $i fxoi Tifxr) fxivei ; Ita infra \ . 
1097. x^ $r) yap ahis fSioTov 2r' eucpv. 

399. Hunc locum ab Eupolide derisum monuit ToupiUi ad 
Longinum, Cap. XVI. Ou yd(), fxx rr)v Ma%x5u>Vi tt,v sfj.r)v 
fxdyrtv, Xa/^wv xlt auTuiv Toufxov dXyvvii xiap. PoRJON. 

401. Cicero in Verrem: Krat apud Jlcium §acrarimm in 
redibus. Vide et D. Lambinum ad llorat. Lib. I. ()d. 30. 
Musgr. 

409. to^ ^ioutptiois, L e. Crconti ct illius familia* : is enim 
filius erat pnedonia Sisyphi. Per contemtum autem vocat 
eos Sisyphios: Vide ad Iph. A. 514. Barnes. Hesychiof: 

Sioutptiois' Ko§JvSrtW, xaxory. aito ILiouQou $aoikiu$. Musgr. 
414. avui 7roTapta/v Upuv. TSon certOfl cpiosdam fluviofl pne 

aliia designat hoc epitheton. Omnea enim aaori ■ veteribus 
hal)iti. Musgr. Hoc proverbium A&achylo debere Euripi- 
dem notant Viri docti ei Hesychio. Porson. Eieflych. dvu 

moTafXuv. Tcapoifxla lin ruiv Irf Ivavria ys\ofxivuv. xiy^pr,vrai x^ 

'AwxjuXos ^'Y.vpiTiilns. Confer Horat Carm. 1. $9. 10. qmt 



MEDEAM. 173 

negei arduis Pronos relabi posse rivos Montibus, et Tiberim 
reverti. Ovid. Trist. I. 7. In caput alta suum labentur ab 
cequore retro Flumina. Hinc etiam referatur Virgil. ^En. II. 
1 69. Fluere ac retro sublapsa referri Spes Danaum. 

416. Seo/v iriorts eodem sensu dici videtur, quo opxots Seolv, 
Hippol. 652. 

418. Verte : Jam in contrariam partem tendens fama effi- 
cit, ut mea quoque vita laudem habeat. Heath. 

422. TraXatysviav. Alludit per prolepsin ad poemata Ar- 
chilochi, qui Euripidi vaXatyzv^ erat, licet non Medeae. 
Musgr. 

424. Rarior est haec constructio, quae etiam restituenda 
videtur Homero Od. £1. 200. %aXe7rriv 7ii rs <pr)[juv 07raooE QnXu- 
riprtat yuvat£i. Sed codex Harleianus, yjxkzTtm V hl (prtfjuv 
omdaott. Et hoc imitati sunt Latini. Lucretius, III. 647. Et 
simul in pugnce studio quod dedita mens est, Corpore relicuo 
pugnam ccedesque petisset ; quorum versuum priorem advocat 

M. A. Muretus ad Catull. LX. 101. Non tuus levis in mala 
Deditus vir adultera ; alterum ita emendat Bentleius ad 
Phaedr. I. 31, 13. pro Corpore cum reliquo. Citat etiam Lam- 
binus IV. 813. Prceterquam quibus est in rebus deditus ipse, 
ubi variant codices, sed vulgata sanissima videtur. Porson. 

425. Homer. Od. 0. 498. §sos wnaos Siomv dot$r]v. Porson. 

426. Hinc, ut observat Bentleius, confirmatur varia Ho- 
ratii lectio Carm. IV. 6, 25. ductor Argece fidicen thalle, 

PHOZBE. PORSON. 

431. oqivaoa. Ex hoc versu collato cum iEsch. Supp. 555. 
crediderim, opic^tv idem aliquando significare, quod Treppv. 
Vide etiam Helen. 394. 828. Ion. 46. Herac. 16. denique 
Ammiani Epigram. in Antholog. H. Steph. p. 169. Musgr. 
GL $teX3£<7*. Exemplorum e Musgr. collatorum unum illud 
quod ex Heracl. (<pevyopc,ev &' aXw/xevoi "AxXnv ew* aXXrtf e£op/£ov- 
rts ttoXiv.) laudat, vim habere docet Brunck. In v. 1253. 
>.i7TMoa eodem sensu ponitur quo h. 1. ocnoaaa. Verbo Ixmpgiv 
Kurip. in cadem re utitur Androm. 779. Beck. 

1 34, xoirus Xext^ov. Vide ad Hecub. 294. exemplisque 
ibl citatis adde Phcen. 1190. dpfxdrcov oypus. Alcest. 255. /xeXa'- 
'bpcov oriyat. Troad. 690. vaos oxd<po$. Cyclop. 118. oriyas 

}>0fJLCOV. 

1 1 ;!. I*ro aXXi conjccturam Musgravii lnii rcccpit Brunc- 
kius, qood uon au n < i DeckhlS. Nihil in textu mutavi, 
pMtef accentus ct distinctione^ ; totum vcro locum ita legen- 



171 \oivi; IN 

(lum puto : 2oi S' ovn 7TaT§o* <H6[au, AtAXTavc, /xeSof/Xiffaoaai 
Md^wv itipa, auiv rs Xixrpcuv "A>wXa fiocjlXtiz — /XfcSo^/xiaaaSai 

genitivum regit, ut supra $61. Alcest. 815« Porson. 

445. Tragov absolute ponitur, ut in Phcen. 520. Ita ctiam 
fc|ov, v. o7(>. supra. Sox.8v Hec. 11(). ct similia. 

464. Post hunc sequebatur, male rctractus ex 131 1, SsoV* 
te xa.fj.ol, mavri t* dv^pdjnojv yivti. Delevit Brunckius. PoRSON. 
17J. Ilic locus ab antiquis ob sigmatismum notatus est, 
quanquam sigma saepius repetitur 10 Iph. T. 718. to Ta/xa 
aucsas, rovs Xoyovs auasis fc/xo/. ucc parcius iu Sophocl. CEd. T. 
1481. oos rdi dSsXtyds txvoe rd$ e/xas %i%as, et cjuxlcm iabukc 
425. quem laudat Marklandus ad Ipli. T. 1068, PoRS< 

481. tm Ylr,\tuiriv s\s 'IojXkov. Iolcos crat urbs Thessa/icc, 
septem stadiis c mari distans, ubi Jasonis parentcs babita- 
bant. Peliott quoquc et urb< ct mons Thcssalhv, IoIcq con- 
terminus, unde et lo/cos Pe/iotis dicitur. Bauni B. 

483. IleX/av r a7rcKTc»v'. Vide de hac re Ovid. Met. VII. 
4. Praeterea de hoc ipso argumento Drama edidit Euripides, 
cujus Fragmenta nonnulla extant. Vocatur Pcliadcs. ucinpc 
a Pelicc filiabus, ut mox ipse testatur, v. 501. Barnes. 

488. *vyyvojar\ Vide ad Hecub. 1083. 

491. SgV/xi' dv^pJjTiots. Sic plcra?qiie editiones ; sic Schol. 
iEschinis; sic omnes MSS. quorum enotatae sunt varia- lcc- 
tiones. Sed valdc speciosam lcctioncm pnvbet ca. Laac. 
Seo/x' ev uv^^ojvois. Multa eniin sunt nomina, qua\ cum in 
singulari masculina tantum aut feminina sint, in plurali ncutra 
fiunt, Ut oV^oS, o7<p§a, xvxXos, xvxXa, xiXsvSos, xsXevhoc, oeo/xor, 
oW/xa, aTros, alra. \ idc Musgravium ad I lel. 120. Bt Cco/xa 
(juidcm citant BiuUeus ct II. Stephanus scd cx minus pro- 
batis auctoribu>, Phalaridc vi Noimo, Stephanus quoqiie >i- 
tiosum cssc Phalaridis lociun rntpiramti Sed c\>tat in So- 
})hoclis Alexandro apud Stephanum v. Aarv. ov ydp ri S-eopca 
toTjiv darirais 7Tp4wu* Pluralciu Xv%va usurpant llerodotus 11. 
iy.!. 133. Euripides Cyclof>. 611. PoftSON. 

409. Ennius apud ( iccroncm de Orat. III. oH. Quo nnnc 
nw rortatn 1 quod iter incipiatn ingrcdi ? Domutn paiernam/ie, 
anne ad Pc/iw Ji/ias ' POR* 

507. 'bavLJ.aaruv oi tri y cdidit Bcckius. Sed vocalis in iine 
\crsus elidi non poteat, oiai Byllaba longa pnecedat Nempte 
vidit vir doctissimus hanc particukun requiri ; alibi collocan- 
dan oon vidit. VldgO cnim plene distinguitur post 508. 

• 1 impciicctc post 510. Scd mutavi distinctiones, ct in \. 



MEDEAM. 175 

509. pro ts posui ys, quod quam facile in alterum corrumpi 
possit, quam facile a sequente syllaba yat absorberi, nemo non 
videt. Porson. 

513. Similis locus est Hipp. 922. ubi contulit Monkius 
Ciceron. de Amicit. c. 17. Nec habere quasi signa qucedam 
et tiotasy quibus eos, qui ad amicitiam essent idonei, judi- 
carent. 

520. iEsch. Theb. 62. cvavs vabs xeSvqs otaxoavqotpos, unde 
hunc versum hausisse Euripidem monent Valckenserius et 
Porsonus. 

521. oixQQioi \ai<povs xapani^ots. Ad hunc locum illustran- 
dum aliquid fortasse conferet Pindari Scholiastes in Nem. V. 
Epod. 3. ubi sic Poeta : dvd S' lavia vetvov ITgoS Qvybv xac\yjx.aiov. 
Scholiastes : xagyj\atov, rb dvchvavov vri$ xeqaia? rovrco to lariov 
Trcpaavarcivovatv, orav SiXcucn ^av^iXsT tw dvifxca ycin^at, ovqioSgo- 
fxivres. MUSGR. 

5$3. vhs XsTrrbs hic non reddi debet mens subtilis, sed ani- 
nnis levis. Exprobratio est merita Medeae erga se minuentis. 
I h YTH. 

. Ilunc locum respicit Ennius apud Ciceronem, Tusc. 
IV. 32. Tu me amoris, magis quam honoris, servavisti gratia . 

POKSON. 

' '. hnaoixat significare debebat judicabo. Non invitus 
legerem avr a^onaofxat, si mihi exemplum hujus futuri inno- 
tuisset. Sed nusquam inveni vel activum vel medium hujus 
verbi futurum. Porson. 

539. Formam orationis adumbravit e nobilissimo Tyrtasi 
loco apud Stobaeum LI. p. 193. quem paullo plenius citari 
nemo, uti spero, indignabitur : Ovv' av fxvnaaifxnv, ovr ev \6ycy 
dvogz rizeinv, Ovivs ttoSuv dgerris, oure 7ra\atofxoovvns, Ovo' et 
Kvx\cu7rcov fxlv eyot fxiye^oS re fiinv re, NtxoJrj £e Sicov ®pnixtov 
Dopirrj. Ovo* e! Tihuvo'to (QvyiV yaptiorepos etn, W\ovroin £e MiJew 
>C, Ktvuc^eu (jdbiov. Ouo 1 zt TavraXiSsco Tli\o7ros (iaotkeureqoi etn, 
1 \uanav o' 'Aoqnarou fXctkiyyynguv eypt. Ouo' el vrdaav eyot c^o^av, 
tt\v ",os d\xr,s. Et Tyrtamm et Euripidem ob oculos 

liahuit Tliencritus \ III. 5;>. Mtj fjioi ydv Hi\o7ros, fxn fxot 
yzuiHx rd\avra Ktn eyeiv, / xr '^ vpoaQe Sietv dvifxuv' ul)i «J. Pier- 
prupfatus, " frigida ffte yoyaua rd\avra, cum aliquid 
sj)eri;iliu.s diecre debuissei poeta," emendal K^inoio, eleganter 
1 i (livi(i;is memorant ipte Tbeocrkufl a 

PienonO laildatUS, \. -V.l. rd Kpoiaov rd\avra IVocopius, com- 
inodiim ;i Wartono hiudatus. Nir t.uncn indueor, Ut vclc- 
rcm lcctioncm ilccrani, /Equo cniin jure ohjicere potci 



176 NOT/E IN 

hoc Euripidis loco, u Frigida mint y^pvoos ev Sofxois, cum ali- 
quid specialius dicere debuisset poeta." Praeterea dvifxuv 
similiter frigore laborat, efl Tvrta-o praeeunte mutandum erat 
in Boqior. In Anacreont. XXIII. 1. c O ttXovtos nyt yj>voov, 

ex emendatione Sevini Kpoioou primo ediderat Brunckius ; 
postea errorem suum agnovit, a Larchero monitus, quem 
vide ad Herodot. II. 121. Eandem loquendi formulam iterum 
adhibet Noster, Herc. F. 634. Mr) fxot /atjt 'Aoirinoos Tvpxv- 
v/SoJ oX/3oS Ei7j, M-rj yjpvoov SufxaTa 7i\r)pr,, Tds r\$as ctvTiXa/3e7v 
ubi si quis legendum contendat Kpoioov, ei auctor sim, ut 
artem criticam desinat, Antic yrai melior sorierc mcracas. 
Porson. 

543. Idem versus Suppl. 428. ut monuit Valcken. ad Phcen. 
937. Porson. 

552. lyfi%aivuv vulgc sed iyfialpuv Brunckius ex A. Fl. 
Jam monui ad Orest. 288. tragicos semper iyfiaipu, nunquam 
lyfipaivu dicere. In Sophocl. Antig. 98. Aldus recte edidit 
lyQapri, sed tacuit Brunckius. Pro \y$pavTios Aj. 679. variam 
lectionem in margine habet Juntina secunda, ly^aorios, ct ■* 
legebat Suidas, ut ex ordine literarum constat. Porson. 

563. Notandum est hic to Xvei singulari significatione usur- 
pari pro \voite\z7, quod in vulgaribus Lexicis notari debuit. 
Hesychius ad hunc locum respexit : Avet, \votTs\e7, d^r,uovs7. 
et Phavorinus : Auet, dvTi t« \votTi\e7. Nec mirum : to \vti 
enim simpliciter pro teXtj \uh ponitur, quod pro \voiTs\kt a 
Sophocle usurpatur, ut 'too^wafxovv pr^a. CEd. T. 824. vS* 
\xr\ teXtj \vh (pgovoin/Ti. Schol. ^ia\e\vfxivu^ £e eitte, te^X^ \vh, 
dvTi t« \voite\s7. Idem quoquc EleCt. 101."). \uh yap rtfxds 
ouVev, ouV ettoi^eXeT. Scholiast : ou \uotTe\e7 yd% r]fj.7v. Simi- 
liter Euripides facit liujus fabuhv v. 135£. et Aleest. 611. 
Barnes. 

570. ydp mutavi iu ap\ quod yvuixixuTeqov. Pousov. Ad 
sententiam conferas llippol. 211. y £l ZeD, t/ or), xipo~r,\ov dv- 
$pu7roi$ xaxov, Yvvx7xas e'ts tyuS rikiou xaTuxioas ; E< ydp fipoTtiov 
r)§e\ss 07re7pai yivoS, *Oi/x ex yvvatxuv %p%v TTapdoyreo^ai toJe. 

Nostrum imitatus est, monente Monkio, Miltonua P. A. X. 
888. O why did God\ Creaior wise, tliat peopled higheei 

/tcaven Wiflt spiri/s n/ascntinc create at last T/iis norelt// on 
cartli, tl/is fair defcet Of natnrc, and not Jill the world at oncc 

Withmen, a$angeli t without femimme ; Or find eo me oth e r 
wmy to generate Mamiimd? 

.*>76. dixQopos iifxi, Anglice, Idiemgreei Hanc vocem inter 
alias genitfrro junctas recenset Mattnia», Gr. Gr. <*. 844. d. 



MEDEAM. 177 

Notat Elmsleius singularem ejus in hoc loco cum dativo con- 
structionem, cujus aliud exemplum se nescire fatetur. 

578. ^Tifxlacv 6<p\iaxxvH. Mulctam debet, pcence est obnoxius. 
De hac phrasi vide infra v. 1217. Barnes. 

582. ev yap ovv ktevsT a %tfos Ald. quod per se optimum est, 
ut supra 530. oxr, yap oZv ouvr,aas. Sophocl. Antig. 771. iv yce.% 
ovv "kiyns. CEd. C. 1199. £%&$ yaq ovv fiiaia rav^v(xri(xara, ut 
optime Heathius pro ov, post quem nihil tentare debebat 
Brunckius. £kkt£ve7 Brunck. et Beck. compositum Graecis ig- 
notum. Eustathius vero ad Iliad. H. p. 672, 60. h yaq s*tsve7 
a znos, r,yovv eis \6yos sx.rd^r,v pi-^n, quod citat et rejicit Valck- 
enserius Diatrib. p. 152. sed codicum lectiones ignorasse vide- 
tur vir egregius. sxrd^nv xziaSai phrasis bene nota. Quidni po- 
tuit Medea dicere, Uno argumento ita te prosternam, ut quasi 
mortuus jaceas ? Neque durior est metaphora, quarn in Plato- 
nico isto, Euthydem. p. 227. F. 7iaparahf,va\. ysXwvTa. Porson. 

589. Cur 7i%os yr,pus ? Credo, quia aetate provecti non 
amore, sed ambitione, duci solent. Formula t.qo; yf,pas est in 
fragmento Danais apud Stob. Tit. LXXI. (xf, 7rgls to yr,%%<; 
r*s yifxovs 7roiov(*ivovs. \ ide et Suidam v. av5§o? . Reiskio placet 
Trpoi yr,ovv. Sed yf,pv;famam non significat. MtiSGR. 

597. oiah' ojs (xircv&i legendum censet Elmsleius ad Soph. 
CEid. T. 543. de qua fbrma vide ad Hecub. 222. 

598. Qaivsahai et ooxziv Reiskius, ut pendeant a (xarBv^r,. 
Porson. 

615. Similiter Soph. Aj. 676. iy^quv a^u^a o~u>pa kovx. 6vn- 
aifxx. Haud aliter Miltonus nostras in Como : None but suc/t 
as are good men can give good tJungs. 

<>!!. avv &•£ S' clpr]<7cra.i. Haec verba dedecere ferocissimam 
Mcdcam, et hinc risui Aristoph. Plut. 114. inservisse, putat 

!ck. ad Phoen. p. 232. Beck. 

6S rwrcrt disyllabon, ut semper apud Atticos. Vide 

im Piersoni notam ad Mcerin, ]). 275. Nec male Bar- 

•' En scansione ut o\arov legendum." biem ad An- 

droin. 1110. " Legendum tuvXKdftvs, quasi dmi" Sed ad 

rlerc. F. [98. audacior factua, bene edidit (xvgiovs olerout 

.. Cum iffitur dizi in pwef. ad Hec. p. i\. £ed. Cant. 

1802« \. ed. Lond 1806«] " In Euripide usque ad bunc 

<licm lempei edituni esl forror," errari, sive tu mavig, huma- 

ime le iTUi ium , Musgravii i ditione deceptu . 

IN.i o 

. Cf. Phoen. 388, el ibi citata. 

1 o tulat. A vifAui iiim 

l . i. \ .. 



178 XOTJE IN 

yiojfM^v, aoTgeQaj aT%u)tQcji,\, a t^ttw Tpuirlv, formant Graeci. Solum 
7T6T0/u,at, quantum scio, et 7roTaoQai et 7rwTao-9a» facit. Porson. 

663. o/x^aXov yr,<;. Yide ad Orest. 321. 

665. rciVf i; /3/o». Yitam degis. /Esch. Prom. 584. 'HSi/ t» 
S-a^o-aXsaiy tov /txax^ov Te»'ve»v /2»'ov IXttioi, ubi Blomfieldius contulit 
Agam. 1364. T H x^ /8»'ov nitoyrfs wS' i/retjo/xev. Hor. Epist. I. 5. 

10. impunc liccbit /Estiram scrmonc benigno tendere noctcm. 
672. Hic non mirarer, si quis particulam x^ ut expletivam 

improbaret. Nam Androm. 89. ubi rectissime legitiir, 'A\\' 
ifpt.*, eVe» to< xoiJ TrtpifiXETTTQS /3»'of, citans Brunckius in Gnomicos 
Poetas, p. 305. corrigit eVe» to» y' additque, u QuOfl FewUfl 
protuli, ut levem maculam a priori senario abstergerem." 
Satius erat manum abstinere, vir egregie. Maculam enim 
non abstersisti, sed versui sano inspersisti. Suppl. 880. "H%- 
§aip\ eVe» to» y ovllv anla. wohis. Sic edidere Mnrklanrius et 
Musgravius e tribus Parisiensibus M88. Sed et illud notavi, 
Aldum in Supplicibus et Iphigenia utraque sa?pe meliorem 
lectionem aut melioris lectionis vestigiacon>ervare, quam con- 
servarunt isti codices. Ex Stobaeo citat Marklandus eVe» xaT* 
ovo^h, et sic legitur in editione, qua utor, Gesneriana 1543. 
XLIV. p. 314. Sed Grotius edidit tvti to» xot^ev, ex MS. 
proculdubio, Trincavellus enim evi to* x.qvo'£v. Nimirum 
primo lectio vulgata leviter in eWra xovtitv depravata est ; pos- 
tea inde fecere e7re» xaT* ovtiiv. Praeterea existimo Atticis non 
licuisse ye post to» ponere, nisi alio vocabulo interjecto. Ex- 
ceptiones sunt certe perpaucae ; pra?cipu;r, quas mcmini, Alifl- 
tophan.Thesm.7K). Euripid. Iph. T. 703. Pokson. Keli- 
quum hujus nota> libenter omittimus, formuhe kirzl to» k, ex- 
empla tantum proferentes, qu;e, Ilcrmanno conviciis jam satis 
exagitato, addit V. D. nempe : Herac. 507. 73J). Aristoph. 
Ran. 511. Acham. 931. 

674. ao-xou irobx, &c. Euripides in hoc loco scnsum, non 
ipsa verba, oraculi profert : ea enim heroico erant metro 
dicta, quomodo a Plutarrho et Scholiasta Euripidis profe- 
runtur. Hoc autem oraculum ita vertit Anton. Muretus, V. L. 
III. 14. Ne solvas ex ittre pedcm, (jui prominet,antc Cecropkt 
pingues (ptam sis de/a/us in Qgroe* Baknks. Ut intelligas, 
hoc non nllegoricum niodo, Bi -d et proprium sensum habuisse, 
uox.ov 7ro$ceuv(z habet Pollux II. §. 196. aoxuv 7roha>vas' Herod. 

11. 1:31. Musgr. 

679. svoefiioTaTos hoc modo accepit Valck. ad Hipp. II. 
mtt.rime pius inter Ji/ios Pclopis. Nam reliqui filii Pelopis 
crant scelesti, sed Pittheus fuit lerum divinarum atquc hu- 
nmnarum pcritus. Beck. 



MEDEAM. 179 

681. rQifian est vox pcsVrj. Hic in meliorem capitur partem ; 
Ut in Rhes. 621. rqi&ajv yaq «f ra\ xo/x^a ^ »8« oo(po$, ubi et 
Accusatlvum habet ut hic loci. Alias Genitivo gaudet, et in 
malam partem frequentius sumitur : ita Bacch. 678. Ka/ ti* 
TrXavriS xar 1 aorv k, t§i/3o/v \6yajv ["EXeJev els aVavTaS.] Barnes. 
Vide Matt. Gr. Gr. §. 324. et §. 416. 

684. oh hic wtie vel ovtojs valet, quam significationem solus 
omnium notavit Elmsleius, intactam reliquit Matthiae, Gr. Gr. 
§. 470. Cf. vv. 50. 158. supra. 

709. ovtojs saepe, ut hic, cum optativo usurpatur, cum sup- 
plex aliquid boni alteri exoptet. Ita etiam apud Latinos, 
Horat. Od. I. 3. 1. Sic te Diva potens Cypri, sic fratres 
Helence lucida sidera, ventorumque regat pater. Vide Matt. 
Gr. Gr. §. 513. Obs. 4. 

713. Similis phrasis hujus versus clausulae apud Herodotum 
III. 85. ubi CEbares ad Darium, ojs ^aoiXzvi ovo^els tt%o oov 
torar roiavra e%a; (pdpfxaxa. Confer Theocrit. II. 161. Porson. 

716. a>v i* edidit Brunckius, quod pro /u.oi non amplius, 
credo, accipit. Si quis pro ixs acciperet, non multum refra- 
garer, cum plura similia verba aliquando, licet rarius, accu- 
sativum pro dativo regant, qualia sunt eiTreiv, emariXKeiv, Xe- 
y«v, Tra^aiveiv. Sed non necessarium puto pronomen. Porson. 

719. Invenuste admodum quater in quatuor continuis ver- 
sibus repetitur pronomen. Quare legendum censeo, Trsipoi- 
<jo/j.ai *yw, deleta distinctione post yfiova. Simili mendo labo- 
rat locus Helen. 952. 'AXX' ovy) rovro rb xaXov, ei xaXov ToJe, 
Alprioofjuii to 7ip6o§E rr\s sv^aifxovias. Lege, A\pr\oo(xai J yu TrpooQs 
rr,s tv-^vxlas. Nimirum zv^vyjas primo in zvrvy^las corrup- 
tum est ex literarum, deinde in sv^aifxovias, ex sensus affi- 
nitate. Optime igitur Heathius et Tyrwhittus ev^vyjas. 
Porson. 

731« //.s^eiVav Ald. (x&ris av Brunckii membranae, et edd. 
recentes, soloece. fxchzis av (ut opinor) B. suprascripto exSoiW. 
Ii( < t< edidit Brunckius /xe^er av, quod habet Schol. sed male 
constructionem ordinat, quam recte explicat Scholiastes: 
ayounv sfj.1 ix yaias ovx. av /xe^eib, e/xou subaudito. Hinc autem 
probare conatur Brunckius, mediam formam /xeSieoSai accu- 
sativuni regere, contra Dawesii Misc. Crit. p. 238. et Valcke- 
na -rii td rhtiemaa. ^,12. decretum. In Aristoph. Vesp. 
41 1. BrtUlckiui ij>se tantum non velle videtur, rovV lyu ov 
fj.chriaofxai y legere. MStet fonnidabilis Sopliociis locus Electr. 
1277. ruv ouv 'n^oadfnatv rtiovav n&iobai, Lege, Dorica fonna, 

<*v. [psa Ejectra itcrum usurpat pluralem \'S02. Sed ne 



180 \(>T E I\ 

alii simili crrore trabaniur, pauca qusedam de hac figura ad- 
dere libet. Graeci tcilicet, cum verba duo, diversos casus 
regentia, ad idem aomen tsque referantur, ne nomen pro- 
prium aut pronomen minua suaviter repetatur, in utrovis re- 
gimine semel ponunt, altero omisso. Antiphanes Athenaei 

\ \\\. p. 338. A. ov m ior), rai yjigaS ovx. dtyizfiTOU' ubi ov non 

deteriua esset ad sensum, quanquam deterius est ad numeros. 
i i terum illud etiam observatu oon indignum, non varias 

lectiones iJkszsTeav, (j.sbs7s £v, ied veram lectionem leviter 
depravatam. Si enim plenjs Literis Bcribas MKWKIOAN, 
videas quam facile in MK0EICAN transmutetur. Porson. 
VideMatt. Gr.Gr. §. 367. 

3. eTrixvQuxtdfutra sunt petitiones per Pneeonem, cujus- 
modi duas exhibet Euripides ; unam Thebanorum. Suppl. 399. 
alteram Argivorum lleraclid. 134. Blusoa. Kd^gmnptnisdiAaen 
Ovx. av TTihoio MSS. edd. sed, cuni negativa particula sensui 
noceat, varias conjecturas propoeuere viri docti. fn£ Musgra- 
vius ; sed hoc ne in melicis quidcin, nedum in senariis apud 
tragicos comparet. avy av Brunckius edidit, quod et nimis 
emphaticum est, et /Egeum ceteris hominibus pejorem face- 
ret. Quod conjecit Wyttenbachius, edidi, ut verisimillimum. 
Ne zEgeum ofiendat, timorem suum istofortasse moderatur 
Medea. Similem cauticnem vide in Soph. Philoct. 811. 

PoKSOX. 

736. eXt&tf 6v hoyou Ald. £$&&$ non ineleganter Valcke 
rius, ad Phceniss. 531. quod probat Musgraviua, edid< 
Brunckius el Beckius. Sed, cum tautologta vitetur edendo 
ui yuvai, hoc praetuli. Idem es4 tkeias, ac li dixisset, ftcdp* ev 
Xoyois. Porso 

741. ofxwB Lasc. quod metruxn quidem non corrumpit, 

quanquam alterum vel in hac parte pnestat. Sed in tironum 

ffratiam ofoservandutn est, hac forma, ea oempe, ubi 6u pro 

ifjn in fine verbi ponitur, nuiuniam uti tragicos; rarissime 

veteres comicos ; ssepius medise, Baspiasime oovsfi Comoedise 

poetas. P.iullatim el parce adhiben ccepta est sub median 

fere Aristophania Betatem ; fcantum enim occurrit b^\vt) Av. 

!()!(). GVfj.<7ia%xiJU7\vcu\< in ultima ejus fabula Pluto 71J). Cetera 

loca, ubi uaurpari videtur, aut emendata sunt, aut emenr 

danda. Porsqn. Simile Latini regis juramentum conferat 

apud Virg. . En. XII. 197. Hcec eadem, dEnea, Terrum, mare, 

. juro, Latonc enus duptex, Janumque lifrontou. 

. Deum tnfernam, et duri sacraria Ditis. 

Ud. e\ omnes fere editiones Xa/x^ov 'Hxioy n $£*, 



MEDEAM. 181 

copula ineleganter inserta, ut in re simili dicebam ad Hec. 
76. neque verba muto, Plerumque, fateor, copulam singulis 
nominibus addunt tragici, sed non semper ; ideoque legen- 
dum esset, \a(j.7r%ov 'Hxiou (pzos, ubi media copula supprimitur, 
quod interdum fit. Ne vero quis cavilletur " nimiam pro- 
fecto emendandi libidinem, quum bonae lectiones propter 
hanc solam rationem mutantur, etc." sciatis, optimi Adoles- 
centes, ita plane legi in Lascaris editione. Et hoc satis esset 
ad importunum istud rs amoliendum. Sed cum alii pro var. 
lect. 741. habeant *H\iou 3-' ayvov oifias, quod ad hunc versum 
referri debere bene observat Musgravius, ita edidi. Sopho- 
cles, CEd. T. 830. I $tw ayvov dj&zr. Philoct. 1289. 'Avd- 

fxoa ayvov ZojvoS u-^iorou oifias. Euripides, Cycl. 575. to ttgcv 
re Jaipt.ovan/ ayvov oifias. iEschyl. Eumen. 888. dW* s! ptev 
ayvov kori aoi YIh^ovs oifias. Idem, Myrmidonibus apud Athe- 
naeum XIII. p. 602. E. 2s'/3a£ 11 (xriquv ayvov oux. inr&iaw, *€l 
IvcyrjzpicsTz ruv 7rux.vuiv (piXrifjixruv' quas verba sunt Achillei ad 
Patrocli cadaver. Vulgatur ayxov, sed ayvov ter citat Theo- 
dorus Canterus Var. Lect. II. 9. fortasse ex MSS. Certe 
haec verba saepe permutantur, et ayior rarissime ab Atticis, 
nunquam, credo, a tragicis adhibetur. Porson. 

7(i.j. y (jLoiXtar sx.ai(j.vo(X£v. Anglice vertit Elmsleius : where 
I was most at a loss : where I was weakest. Ion. 366. oiob* 
ouv, b xa/xva tov Xoyov (xaXiord aoi. 

765. De hac Metaphora vide ad Herc. F. 472. Barnes. 

772. %%ziv editiones recentiores ex emendatione, ut vide- 
tur ; cx,e» enim Ald. et MSS. quod si retinetur, expungendus 
est etiam sequens versus. Nam qui olim sequebatur, Ydixou<; 
ruqzvvojv, out tiqoIovS r\(jJds e'x,«, abest a Flor. teste Valckenaerio 
ad Phoin. 1286. Porson. 

779. Delevi, Valckenaerio monente, versum, qui hunc se- 
quebatur in editis, vufxtpri (piqpvras, rr]v^s (jly) tyeuyeiv yfiova. 
Pokson. 

810. fj*r t ^doypuoav. Exemplum hujus constructionis habes 
nipra \. 7.;!). ubi Krunckius contulit hujus fabulae vv. 655. 
zonr%. 877. x.r^zvovoa.v. Plura videas apud Elmsleium ad 
Heradid. 608. 

'>. Sic cdd. omnefl et MSS. nisi quod Brunckiua e con- 
jectura dedit, iu o' aC yivoC dv. Male. Hoc exemplum adde 
ii . qtue congessi ad Orest. 1229. Inertem particulam ye, 
iiKjuii Brunckhis, impendio odi. Esto; si modo sit iners; 
led htc vim Miani exerit. Vide Sophoclu locum apud Plu- 
tarchura T. II. p.85. E. 89. A. [nfra quoque 81 8. y*addidi 



isa not^: in 

ex Scholiaste. Sa?pe enini m dialogifl lnrc particula sequitur 
gItte^, vel continuo, vel interposito alio vocabulo. Sophocl. 
Aj. 84. Ylu'S, fciVre^ o^CTaXpco?? ys ro7s avrois hqtji ; /Eschyl. 
Choepll. 221. Kav to7? e/xolf a§' eiVc^ ev ye toioi aoiV. PoRSON. 

851. awo^&rira? Flor. totantc ct probante Valckenacrio ad 
Phcen. 242. ISeque ego improbo. Sed vulgatam reliqui, ne 
causae meae velificari videar, quam egi in Praef. ad Ilec. ubi 
(piXoJevn /Eschylo restitui. [Atticos, videlicet, hujusmodi no- 
mina plerumque generum duoruin comnninia facere ; nec ta- 
men hanc regulam semper servare veteres.] Omnia enim 
adjectiva composita, et in os terminata, apud antiquissimos 
Graecos per tria genera declinabantur : a7i6fir,Tos, aTio^b-nrr,, 
airo^nrov. Femininas formas, cum jam paullatim obsolrvis- 
sent, poetae et Attici, vel ornatus vel varietatis ergo, subinde 
revocabant. Quod in choro dixit iEschylus, Agam. '252. 
drav^uiro?, maluit in senario Aristophanes aravDwrri, Lysistr. 
217,218. Idem Pac. 978. 9toXi/tj/xt)T7) dixit, qui alibi noXv- 
TifAKTs Ar5/u.y)Tc§ adhibuerit, Thesm. 293. In /Eschyli Agam. 

1534. ttiv TroXvxXavrov r 'Ifptyevnav ava%ia ^qaoas, dele inutilem 
copulam, et lege TroXvxXavmv. In Sophoclis Aj. 499. oovXiov 
pro SovXiav contra metrum habet Aldus. Porson. 

823. KafxTrqorarov — a\$iqos . Idem observat Aristides in 
Panathenaico. Musgr. 

825. Commemorantur a Pausania Musae Illipiades, quibus 
Harmoniae educanda? euram forta detulit Mythologia. 
Sibyllam l>t:o tuiv Movoojv rqaQthav habet Clem. Alex. p. 804. 
ed. Paris. Musoa. PJanissimns tamen hujus loci BenaUfl eat, 
Musas cx Harmonia in Attica natas esse : neque idco rejici- 
endns Elmsleio videtur, quia receptae Mythologise contradicit. 
Multa cnim hnjnsmodi apud Kmipidcm invcniuntur, quae 
tamen non sinc auctore l'orta>se dixerit, quamvis in hac tanta 
veterum librorum peauria Bolo iptiuj tcstimonio nitcntnr. 

835. Perdifficilifl ccrtc, >i uon corruptUfl locus. Brunckius 
7r6%os e Muagravii conjectura adoptavit, noyLTi^oi vero cx A. 
B. Flor. Schol. Vulgo 7r6f^7iifji6v. Sensus esset integer, si 
legeremus, Troratxuiv ns. PoBSON. Ordo est : irws ovv r> irokis 
Uguiv 7roraixuiv, ?j TTOfxirifxoi yju^a $i\u>v ££« oe x. t. X. Dicitlir 
Uquv 7iorafxuiv noXii dc Athenifl >imili jurc quo TheDJB Ciovix^v 
9roTa/xu3v irvoyos appellantur, Phocniss. 8~5. monente Elms- 
lcio. 

838. IInc rcspcxit Heaychhia, cujua rerba, partim ope co- 

dicis, ita legenda : IlaiooXtTH^a, uaioo^ovos. Yla^oXirtipavt 
TfaiXotpovov. PoRSON. 



MEDEAM. 185 

841. at§rii edd. et MSS. minus apte. Ex deiqu veteres 
primo formavere futurum d'iqu vel de%u, unde per crasin effe- 
cere a\gu vel a§£, priore producta. Postquam vero ipsum 
verbum in alpu contraxissent, novum futurum efformabant, 
dqu, priore correpta. Dedi igitur a\qei, quanquam tolerari 
potest praesens, ai'§ei. Aristophanes Ran. 381. a\%eis habet 
in systemate, ubi longae syllabse tantum admittuntur, praeter- 
quam in proprio nomine ®uquyJuv. Euripid. Heracl. 322. 
'T^/r/Xov a\%u. Defendi hinc potest illud iEschyli Pers. 797. 
dpoufxsv orokov. Sed non minus recte Robortellus, dgccfxev 
oroKov. PoRSOX. 

845. Pro w (p§ev6$ $, quae haud dubie corrupta sunt, evSe- 
/xevat e Scholiaste, ut putat, eruit Musgravius, quod rece- 
pit Brunckius. (pqeolv pro (pqevog Beckius. In re desperata 
paullo plus audaciae condonandum est. Grammaticus apud 
Montefalcon. Biblioth. Coislin. p. 842. Qavarwpiov d£iouoiv, 
ou Savdoifxov "kiye+v. Hxdruv ttoXitikuv Seuripu, Hupnr&ws Mrj- 
Seia. Sed Savarrigiov est vox nihili, pro qua legendum §ava- 
mpov. Quid igitur, si ista vox hic olim locum obtinuit ? 
rioS-ev oe Sqdoos Savarmpov. Certius quiddam fortasse ha- 
beremus, si Platonis locus repertus esset. Porson. Fere 
nihili est, ingeniosa tamen, Porsoni conjectura ; adeo ut 
Locus, ut ante, corruptus ad ingenia criticorum exercenda 
hodie manet. 

854. rXdfMuv hic valet crudelis, ut Soph. Philoct. 375. 
Musgr. 

856. ouk av dfxd^rots rouoi r Lasc. rouo' 1 er A. Fl. oux dv y* 
ditdprois rouoi y Ald. Sed duplex ye valde invenustum, ne- 
que eV optime convenit. Quare rouli y Aldinum retinui, 
sed in ouk dv literam mutavi, [ou r av.] Elidi non potest 
diphthongus in roi, sed per crasin vocalem longam efficit. 
Aristoph. Acharn. 161. r T7Toorivot fxivr dv o Sqavirw keur 
tibi ob metrum scilicet addidit Brunckius y, id quod jam prae- 
ceperat Marklandus ad Suppl. 376. Eandem jjraeposteram 
medicinam fecit in Ecclesiaz. 646. "£lor ouy) oios w oe (pikvion' 
oetvov fxivr dv e7re7rov§H. Sophocl. Aj. 534. JTI^eTrov yi r yv dv 
oaifj. r jvos roufxou rode* ubi si r pro re accipis, yi re nunquam 
conjungunt Attici | si pro to», non elidi potest oi ante fa Le- 
(limi i^itur ex vetustis Schohorum editionibus, Ylpiirov yi 
r dv fiv. PqBJON. 

861. kijm Abrcsch. ad /Eschyl. T. I. p. 15, interpretatur 
rofn/cia', quo *ensu vocab. hoc occurrit ctiam Troad. 911. 

Ml/SGB. 



184 M)'J\i: 1N 

866. Ante Ka9iyimrtu recte tu%xwou$ e priore mcmbru §up- 
plet Elmaleiua. Confer v. 594. Bupra. 

871. hwfisao* cx A. M. I*. edidil Brunckiaa. Sed per 
tutam hanc fabulam passiva forma utitur Poeta, ut mox 889. 
quam et scrvat X. II. 805. PoKJON. Ipsc monct Brunckius, 
activum ct passivum ui vAu et compositifl promiscue usurpari. 

(S77. V erba, gcuidendi, dolendi, &c, haud raro sequitur ac- 
cusativus, participio opuv subaudito. Soph. PhiL 131 1. fa- 

3-rjv oe ecXoyavTa naripx tov e/xov. Qim BenSU et hic loCUfl male 

a quibuadam accipitur, quos secutua esl Bkfatthiae in (ir. Cir. 
§. 551. quod Blmaleiufl etiam monuit. Recte omnino Reis- 
kius Bubintelligit ijxe, me laetari xr.osuouoxv, i. e. ev toJ wosuciv, 

vu/x<pr)v o&sv, duni ciiro sponsmti tuain, eique servio. 

878. loy.lv olov ioy.lv. Hujus formulae frequentia sunf apud 
Tragicoe exempla. i ifra v. 1000. r.yy etkas oV wyy eikas. 

Orest. 79. eTrXefo-' uirouS Enkeuoa. Klect. C 2H1 . txuomy a>S Ex.upoE. 
Suph. CEd. T. 1376. fikaoTovo' 07:ui e/3Xa<XTe. Vide ad DOStri 
Elect. 112(). 

892. Hesych. d%Tib s axpu<;' EvyjE^ris TipoS Sax^uov. Beck. 

895. xkcopov, recens, ut v. 911. Bkck. 

898. opyas TioicXoSai. Eadem lucutiu Orest. v. 162.5. Mim.k. 

899. Paris. umnes, Fl. et Lasc. 7ra§e/x.7roXa/vT05- dkkolns, 
" qucd si verum," inquit Musgravius, " legendum in fine 
versus hooeoos." Mihi nun succurrit exemplum, ubi ttooeos aut 
7r6oEous legatur, nedum ubi iambum faciat, ut 7roXew?. Suspi- 
catur Brunckius, aliam olim fuisse lectionem, wm^t/A i y 
xkkoiH$ mooiv. Sed recte AJdinam prsefert, Histriunihus e/aoi 
j)ru Ttooti trihuit ScholiasteS. Porson. 

906. rd Trpujra. Ptincipes. Vide ad Hec 777. 

918. ti ori raXaivx. 1 Ianc lectUMieUl cxliilHMit nonnulli 
MSS. Scd vulgatam rj Kjra kixv jttre rctinuit Porsonus. 
Talibus locutiombua adverbio kU-. nihil usitatius esae ducet 
Elmsleius, confcrens Hom. II. E. 561. ct similia ista /xr, Xi'av 
Tax« supra V. 160. ct y.iyx ori\- 1. 

!>:i2. fAvr)0§r,ooiJ.uL cdd. MSS. X. (1.835. Sed /xe/xvrjo-o/xai 

pro var. lect. A. recte. Hac formahujua verbi, ab Homero 
ctiam adhibita Iliad. X. 390. semper utuntur tragici, illa nun- 

quam. Idem dici poteal de kkr&ntoputi ct xexXrjffo/xai. Scd 
/SXr&rlo-o/xai et /3e/3Xr^o/Aai promix-ue iiMirpant. POKSON. 

927. Mavult Blmsleius ^Ta^M/xev. Vide supra ad v. 841. 

!);>(). a xaXXiffTei/eTai, i. ( . v vuv ev dvh^uiiroiS ovtojv xztj. 

noku xaXXioTa eaTiV. V.\l.< k. \ idc Matt. Gr. Gr. §. 

943. "IlXio* naTrj^ SWgtf. &ol CX IVl^cidc Occaniiui ge« 
5 



MEDEAM. 185 

nuit Circen et .Eeten, Colchorum regem, qui ex Eidyia ge* 
nuit Medeam. Vide Hesiod. Theogon. 956. Barnes. 

053. Allusum ad vetus illud dictLim apud Platonem de Re- 
publ. L. 3. Aoupx §eou$ 7Tci$ei x^ aI<W«<; fiaaikriaS. Item : 'A^- 
yvpiaus Xoytfauji f^dy^», *9 7idv<ca xpxTriGstS. Unde et Ovidius 
Art. Amand. L. 3. Munera, crede mihi, placant hominesque 
deosque ; Placatur donis Jupiter ipse datis : Quid faceret 
Sapiens ? Stultus quoque munere gaudet ; Ipse quoque accepto 
munere mitis erit. Vide Petri Victorii V r . L. XII. 5. efe 
Horat. Carm. III. 16. Barnes. 

973. Hic versus non omnino cum strophico congruit. Scio, 
quam periculosum sit nova verba confingere, sed analogise 
conveniret yj>uasoT:\sx.Tov. Porson." 

975. z^kos, recte. Hom. Odyss. X. 469. * ^Esch. Agam. 
1620. Aristoph. Av. 52S. Soph. Aj. 60. Hesychius : £§>te<ji, 
oixTi/oiS. £o£jx\>3S" 'ASra/xavn $eut£poo. MuSGR. 

978. u7rEx.<pEu'£,sTai edd. MSS. quod metrum aperte vitiat. 
Dedi CnrsxcpxiA^Tai, quod non semel occurrit apud Euripidem. 
Alterum facile pro interpretatione irrepere potuit. Porson. 

981. oXc^pov /SioTav. Dixerat Jason v. 559. se ideo Creontis 
filiam ambire, ut Uberis ex Medea genitis lautioris vitae sub- 
sidia compararet. Id igitur consilium quia ipsis in exitium 
versurum erat, merito hic exclamat chorus : at tu nescius 
pucris exitiales facultates paras. fiioTav, opes, facultates, ut 
,-:<otov, vv. 1091. 1097. Musgr. 

993. Sequebantur duo versus, e 912.913. male repetiti : 

1 / ar.v gT^cvJ/ai" 6/xTTaXtv Ttapri&a, K«x daixivn tovcT s% e/xou oiyr\ 

\6ycn ] Piersono, Valckenaerio, et aliis praseuntibus, delevi. 

PoRSON. 

1 001 . t/ cT au X. n. 730. probante Valckenaerio ad Phceniss. 
16(>S. r/ oal A. L. Assentior Brunckio oxl e tragicis eximenti. 
in loco Sophoclis Antig. 318. oe e duobus MSS. edidit 
Brunckius, quod conjecerat Marklandus ad Suppl. 94. T/ 
fubfxi^ai t%v c/xr,v \u7T'r,v o7rn ; T/ oz habet etiam Plutarchi 
de Garrul. p. 600. 1). editio Aldina. In versu lequente bene 
7ro/.>.yi (jl* vMtrpm defendit Brunckiua contra Valckenerium nd 

PhoeniM. 1668. 'l<i<S<S.j 7rotXr\ ijl* dvxyxr,, woXXtj y dvdyxr,, ct 
>.ri W d\>dy/.r,, proini-< iic usurpailtur. PoBSON. 

10i» Kn /x' flbayxfij scil. ^a^puppoCw, e v. praecedentj re- 

petendum. !>> 

100 !•. KpctnTi tw. Posset hoc utcunque explicari. Sed 
pri 'iduiii, quomodo se habeat Medea? responiio: «x- 

x%tx£uj n^ ' -j.u »'/o/. xxtxS.oj hic est ((<( infero* <U'- 

fOL. i. h h 



\b6 NOTjE JN 

ducam, quo eliam sensu de Mercurio apud Pindarum (Ol. 

[X. 5».) UCUrpatur: B^oTca awi^xrx xxrxyn KoiXav TTjAi* iyinxv 
Ovxaxovreuv — . Aiins p rro VOCifl «rr/fiv BenSUfl cst Thucydidi 

bktoricuque fere omnibus frequentatus, juxta guem exulcs, in 
patriam reducti, xxrxy-zahxi e!> tt,v T&rpfia., vel etiam simpli- 
citer KarolyecrOci dicuntur. Jam ex prsecedenti vereu deriva- 
tum esse xaTaJ^, indicat vox axx-.;. Consideretur modo lo- 
cui (phigeniflft, A. 648. 640. in quo &Xii venuste repetitur: 

IO. oXo.'vto /oyy^t, x^ Ta MeveXew xaxa. AT. aWovi oXsT Ttpoa- 

Siv, a fxe [lege wpoaff 'a/xe] $toXe<wr c/h. Hinc elucescit 
vera hujus loci emendatio: FIAI. &aj>w xan; y« irgof 

T8XVMY It*. MH. aXXwJ xara^w W^offOe* r> TaXar/ 670!-. MlJSGR. 

Ilanc emendationem in textum intulit Brunckius. Kt >ane, 
quanquam ego litcrarum vestigiis prophia paullo insisten- 
duin putavi, integram tamen laudem Musgravio tribui velim. 
HaBeat secum servetque septdchro, Posui ergo xaVa roi. 

Certe rcdibis ab exilio olim a /ibt ris tuis dcducta. Yoces 
xaTieva», xxripyea^xt^ hoc sensu s;cpi -urpantur. IIc- 

rodot. 111. 4.3. bis, IX. 26. tcr. De xarkpyoixxt vid tam 

disputationem Aristoph. Ran. 1274. Neque est, quod quifl 
niiretur, post activum vel neutrale verbum sequi irpos vcl fara 
cum genitivo. Sophocl. Aj. 12»>o. ravr hx xxntiv y&yaXa tt^os 
o*Xa>v xaxa ; 1320. « yccp xXi/ovte£ safj-EV a\ayjar*$ X^yovf, Aval; 
'Ooi/ao-st/, t£cT ltt* av^of xpriccs ; Ceterum \ide. ;m error pro- 
fluxcrit ex ejusdem dramatis 1358. vxvaar xpxrtis t 

<pi'Xo>v vixoufjLtvos. PoRSON. 

1015. Quod edidit, Lectore non monife • Be< ^Txar 

metrum pesaundat. ()1> silentium ('j 11 ^ operarum hunc i 
errorem fere crederem, nisi id ipsum conj< tXei khifl. 

Si igitur ywxlxxs a Reiskio sumsit Beckiua, festinavit, el c 
cum ducem secutua est Nibilo deterior plurali siogulai 

Aristoph. Plut. 592. OtJi -tiv fAVfieat arxxro"ts, inirav 

NTMOHN ArArH2©ON, Por on, 

101(). ayaXXnv hic i is( - pl ndidc atque cb^anfcr c.vpolcrc, 
oruarc. Hkmsi kiuii is. 11« v.xc xcT^f.o^i. 1>; 

Kafji7rx^xs xvxoyJ c J.-.v. Mofl erat matribus, lilu i\ rum suorum 

nuptiifl taces prsef< i v. \ ide Iph. A. 72..'. Barni 

101S. MaTT/v o' e/xo^hv 5C, xaT.-£zv3ry,v 7ro'vo<5, legitur Troad. 

7tr f . sed spurium censet Valckenseriufl fld Phoenjss. 1152. 

PoRSON. 

1010. bfxr,s xxxns. — f II xaxr,, [gnatia, \c\ perfidia. Ver- 
bum Platoni cognitum, i > Theb. IT<J. rt ^liano, ut 

K^xy, ttv arxaiv Xmu/v. IIuiu' locum respicit Ilc>}i!iius et 



MEDEAM. 187 

explicat : Kdxn' 7rsX»a, xaxict' 'AXXa rns sfxns xdxns. Kaxuy^ias. 
Idem verbum apud hunc Poetam, Androm. 949. Hippol. 
1325. et Iph. T. 6o9. Barnes. 

1042. orco Se [xn x. t. X. — Ita Scholiastes : oto> Ss, ^«rlv, «* 
evasfiss tyaivsTcti 9ra§sivai t^; (pova; thtco, r< oiy^soSoci toigcvtiiS Suaictis, 
&ro$ ditWco. T8TO £s si9rev &/£ ovto>v Ofco;v t/vwv yjx.ioovrcov dvoqotpovip, 
oTov, 'E^tvviJwv, "Aqscos oy nvcov sTegwv. "Oixngos. ^Agsf, "AqsS 
/?§otoXo<7£. 

1044. %6t§a S' 8 ^afp^s^&J. Verte : Manum meam non cor- 
rumpam, misericordia scilicet. Adhuc enim in proposito 
perstat Medea, nec nisi versu sequente remollescit De hac 
usu vocis &i«$&e/§«v confer v 353. Platon. Op. Mor. §. 886. 
Phaed. 66. [aosv T§s'oaf «£s o\a<p3"s/par hts tS ^cofxciTos bts t« 
t K%ovco ( n*.'\ Nec aliter cepere veteres Critici, quorum unus 
o\a£$sga/ per (j.ctkctxivco, alius per dfj.^Xwco exponit. Heath. 
Mi sgr. Magis ad rem confert Elmsleius ^Esch. Agam. 941. 
yvcou.nv fJ.lv \oht fxn SiatySsqovvT Ifxs. i. e. « /xa7\axo$ ysvnaofxai. 

1067. oTa roXfxnaco xaxd editi et MSS. plerique. Sed Sqjiv 
ij.s7.Xco, quod multo melius est, pro rdkfxnaco pr&>bent C. E. 
Lasc. quod cum Grotio ad Matth. XIV. 9. et Valckenaerio 
Diatrib. p. 21. placuerit, edidi. Quid legerit Chalcidius in 
I imaeum Platonis p. 274. ed. Meurs. ex ejus versione, Nec 
me latei nunc, quam cruenla cogitem ; Sed vincit ira sanita- 
tem pectoris, colligi nequit. Sape ad hunc locum alludit X. 
n. 595. 720. 712. 875, sed ita plerumque, ut, utram lec- 
tionem invenerit, non indicet. Tandem vero 1883 habet, 
Ka» tnmeli fxsv oTa rdkfxgis d^^ovcos, unde liquet, eum in suo 
Medeau codice habuisse toX/xtjju/. Contra o^£v fxiWco magno 
consensu dant Plutarchus de Vitioso Pudore p. 533. D. 
I Alexandr. Strom. II. p. 4<62. Lucianus pro Merc. 

conduct. T. I. j). 717. Galenus de Dogm.' Hippocr. et Plat. 
IIJ. 2. IV. 5. et 10. Synesius de Regno p. 11. A. Hierocles 
ir« Aur. Cann. ed. Needham. p. 60. Arrianus in Epictet. 1. 
SimpHciufl in Epict. §. 4. et 10. et 11. in Categor. p. 61. 
a. 18. ed. Bfljs. 1651. Alcinous de Doctrina Platonia cap. 
Ariii . . 111. p. 7()fi. (II. p. 418. fobb.) *Ws ? oS h 

TMty^OUM cioevaj fxsv (QdaxovTss a o^asHaj xaxa, avTccv Ss xoa- 
ntv h hvvcfj.Jai. Ovidii MedeflB quis non meminit ? I ideo me- 

Uora proboque s Deteriora tequor. Pojison, 

1070. Hunc locum ndet Aristophanefl Lyflistr. Ll£6. 'Eydj 

t t\fxi, vivs o' wneti fxot' Avt-t, b' sfj.ctvTrS » xaxcoi yvcofxns 

i ' . Tc x\ y$ocuTif$n \iywt TloKkSt ixHaaa\ « 

u.ai xaxu .. Poi l 



188 NOT.L IX 

1076. groM/gto orj yivoi l\> 7roXXaTff»v Ald. et edd. plerajque. E 
lectione Lasc.tfo&gov 5c Sr, yevor ev 9ro>.>.a~c conjicit Musgravius : 
watvpov rode 3ri, recepit Brunckius [et Matthiae.] Sed hoc 
paullo abniptiu» videtur, et copula ista in kw importuna, pro 
qua ouk recte Reiskius. Pro oe igitur substitui va§, quae non 
infrequens mutatio, quanquam $c in y«p saepius, fkteor, cor- 
rumpitur, quam contra factum est. Tragicus incertus apnd 
Stobaeum de Rcrum Nat. ]). 126. ed. Grot. &U*u yup e£c- 
X«jtx\j/' tvaiffiov (pao*. Sic GrTOtius pro Aixaf o\ Idcm in Flo- 
rileg. p. 147. Euripidi ro ya§ eVieixe*- pro to S' Mncatcf, ct aliis 
alibi poetis similia, restituit. Porson. Doctae mulieres inter 
veteres reccnsentur Corinna, Erinna, Sappho, &C. &c. Adeo 
vere a Socrate dictum est in Platon. IIoXit. L. 5. TuiuHkss 
(xivroi 7roXXai voXXa/v uvo^oJv /^eArinf eif TroXXa. BaRNES. 

1083. oi fxivr artKvoi edd. MSS. elisione non ferenda. Ad- 
misi oi /ocev y e Reiskii conjcctura. Sed cum illae particulae 
fxiv ye rarissime a tragicis copulentur, si quis r expungat, 
non vehementer repugnem. Agathonis k>cus apud Aristot. 
Rhet. II. 19. sic fortasse legendus : Kai /xr,v ra /xev yt xf^ 
riyyn "jr^affffctv* Ta o"e c H/luv avayxa K. ruyr\ Tt^oayiyvirai. Sed 
ejus loci ratio paullo diversa. Porson. 

108-i. Ad r$h, et «viagov subauditur yjrfxa, ut sa?pissime 
apud Tragicos. 

1102. "kuH pro Xi/ffireXeT. Vide supra ad v. 563. Barnss. 

1112. Suadet Medeae Nuncius, ut vel mai itimo vel terrestri 
jtinerc fugam vel eitissime capesaati vetatque ne aliquorsum 
divcrtat, forte quiacredit, persecilturofl eam sive aCorinthiis, 
sivc ab Jasone, mittendos satellites. lgitur t ///^v, ait, ita cc- 
leriter, ut navetn orasnon appelias, neu plaustri eur su m sistas f 
donec in tuto sie. Bri nck. vaiav muutfn, Simile Iph. T. 898. 

vaiov oyrifxaL. Sic a^\xa S"aXa<jffr,?, et Y~[ooi$r,hv a^/xa, et af\xa 

rioffBoawvo!, navis frequenter vocatur apud Nonnum in Dionys. 
Hinc Virgilius /En. V I. I . ( lassique immittii habenas. Multas 
prseterea M. Ant. Muretus \ . L. I. 11. ex variia auctoribus 

similes loeutionis formulas profert, quem videat CUlio&ua 
Lector. Sic /Eschyl. Xivoxrcga ntvrikon hyjn\xura. BARNES. 

1120. rjViff/xe'vr,v. Ita MS. nonnulli J scd pnvstat vulgata 
«nxjT^cevr., ut sit passivum pro activo, licet altcrum non sit in- 
elegans. Sic */i§/xcvoi Soph. Elcct. 54. muoimiuu Platoh. Phssd. 

64. Musgr. Porson. 

1130. effxcTff^ai. Infinit. Perfect. ct Plusquamperfect. a 

OTtvoW, nTcinui, ^iTteixy:, \sUi -■■< *i. &C. BaRNI 

II. 'I. Jlic ci H97. kuw habent Lasc, Ald. solenni errore, 



MEDEAM. * 189 

quem correxit Brunckius ; quocirca magis eum miror in locis 
similibus tantas turbas interdum ciere. Sophocl. Philoct. 
oTl: 7rXr,ahv yap m* kvpsT sine ulla causa in TrXnaiov ydp r,\ xvqouv 
mutavit. In Trach. 767. lopdis *rr,et y^jxon x^ 7r^oa7rrvaasro y \e- 
gendum Tr^oaTrruaasrai. Noster, Alcest. 183. xuvsl Vs TrpoaTrxr- 
vnaa, irav os Ssfjiviov 'OtpSa/KfJLOTeyxTU) ^susrai 7rXr,fjL(jivpi^i' ubi 
Lasc. Ald. xvvei. Porson. 

1 154. tt%XXsvxoj 7rool. Pedem album dixit Euripides de pede 
albis calceis ornato. Erant autem albi calcei mulieribus 
proprii, teste Poll. VII. 92. Arnald. Animad. p. 20. Beck. 

1156. tsvovt h 6p$ov. Interpres : Certicem ad erectam. 
Hesychius : revwv, ro ev ry rpayjriku) vsvpov. Glossa : tsvuiv, 
eervix. Vide et Polluc. Lib. XI. §. 134. Antipater Antho- 
log. p. 2. ravpov fiabuv rivovra. Philippus ibid. p. 306. awaipe 
fxov revovTor, u ysou7rovs, Asttocovo.. Adde Alcaeum Anthol. p. 49. 
Apollonium Smyrnasum, p. 337. Musgr. 

1162. 7) Ylavos opyds. Hinc Ylavixa Ssi/xara. De Panicis 
vero terroribus vide Rhes. 36. et Bacch. 286. Barnes. Con- 
fer Hippol. 141. Musgr. r, nvos $su>v, hoc est, r\ tivo* aXXov 
^jsov. Ita loquuntur optimi Scriptores. Arnald. Praef. Lect. 
Gr. Beck. 

1164. Est hoc loco Tmesis pro aTroarpstpsadv re x. o. Et pu- 
pillas oculorum rctorquentem. 

1171. Vulgo xuXov sxwXsSpov (tgoiJLH, ubi sxirXsSpn conjecere 
Reiskius et Tyrwhittus. Omnino assentior Musgravio spa- 
tium temporis hac similitudine definiri. Idem in proxime 
sequente versu dv r,7rrsrb pro avSwTeTo, quem secutus sum. 
Nec male tamen Brunckius, dv^rmrsr av. Porson. 

1 173. Non opus est ut cum Barnesio legatur ofxf/.ara. iEque 
cnim dicitur fxvet offiaXfxos ac dv^^umos tov o^aXfxov fxvsi. Hom. 
II. i7. 637. 0001 fj.vaavn. HEATH. 

1195. wpoowiwrn ex A. edidit Brunckius. Sed, ceteris 
paribus, spondeo melior est iambus, et forma ttitvsW magis 
poetica ; quocirca cum irirvstv unus vel alter codex pnebet, 
ubenter accipio ; librarii enim vel contra metrum vulgaret 
forma* uigessere. In hujus fabula? 55. TriTrrovra Stobaeus 
LXII. p. 237. quod retinuit Grotius. Orest 1500. codices 
quidam wpoowtwron. Praeter Laac. et Ald. m -qogw irvsi etiam hic 

legli X. 1 1. 1085. Tf'c%zi o* opdre, xai ys 7rpoa7rirve7 ^vkco' HiVtei 

o' iir 'jvoas T vix^/xevor, ^Lrrihos re WMi, x^ trepnrrvaaev 

7Tcoov. 1221. 1 \nrrei arevovaa, xai ys TrpoaTnrvsi i.vXco, &}/j.u>£,e S' 

ptWTVOOti W&a? unde DOtlUfl vidctur illo in codicc 

li.dmi - «•. \. 1196, Ufxaf, nun xip*f s quU ncutrnli, nnii 



1D0 NOTVE IN 

transitivo sensu Ittpiwrvtieti usurpat. Scd hoc in incerto, si vis, 
nianeat. Porson. 

1W6. yjpas Ald. liixzs A. Lasc. quod, quamvis a Brunckio 
improbatum, admisi. In locis enim Alcest. 362. Androm. 
418. cum ttb^itttuoocov yjpas dativus praecedens uTto xoivS re- 
petendus est. Ilec. 717. ttiit'koi Atpias- TnpmTvooovTH. Iph. A. 
981. /ShXei viv ixeriv oov TrspiTTT^at yow. PoRSON. 

120.3. ^oc^vns Lasc. Ald. et omnes MSS. una cum X. n. 
1230. certe nullins varietatis mentionem iaciunt editores. Sed 
idem drama X. TI. 1818. Ipvos habet, qaod certe usitatius. 
Hedera lauriim neene amplccti soleat, dicant hi-tori ■«• natii- 
ralis viri me peritiores. Noster, Hec. 395, /aooos $%vo; 

o7rui tt)oc¥ e^o/xar ubi nunc prope adducor, ut ndgatattl lec- 
tionem servem, cpiamvis oliin viros doctos ofxoix emendantes 
secutus sim. Porson. 

120(). dmU^tr* edd. MSS. Quod dedi, Mt e Schol. Al- 
tera forma utuntur Attici, ut Orest. 412. sed hanc pneferunt. 
Xa^yu&E pro h<z^oio§E Aristophani Lysistr. 209. recte, opinor, 
restituit Brunckius. Idem restituit in llhes. 874. e MS. Mus- 
gravius. Porson. 

1211. sroS-civ?) ^ootpvoioi ovix(po%x. Sic edd. MSS. X. II. 1109. 
Difficilis et impedita sententia. Conjecturas Mttagratii Ivo- 
voovoi, fiocoxdvoioi, vcreor, ut quisquam probarit. Quod habet 
Lascaris, %xk%vhoi, nec sententiam juvat, et metro nocet : 
$a.x.P t 6co enim secundam producit. Obduci quidem pc. 
iEschyl. Choeph. 81. sed eum corruptnm pttto. Aax:: ; loox 
Siksis scripsit per elisioncm Thencritus, XV. 11. PoRSON. 
Vulgata in scn-um haud dubie peccat ; nec tamen conjeetu- 
r;im nllani PoYsontlS dcdit. NoTl inale bfcAoraifl legendum 
cen^ct \ ir dOCtttfl in Dinrio C l\ 1. p. ."W>7. confercns 

Phoenias. S20. T H TroSretvoj- $i\ois, T H TroSeivcr &r ll :)xi<. 

1217. (xco^ixv o£>,i<Txaveiv. "O^X.v, tyXttiKWj ct : >y\ioxxvco ])ro 
ocpeikco; et Demosthencs avotav op^oKxvstv dixit, ut hic Kuripi- 
des fxcopixv oQXiokxvsiv. Et ( hrySOStoniUS : tov yfr.corci btykioKx- 
VHcrt 7ta.p y r)(xcov. Kt in hac I abul;i v. 576. TrXe/o-rr/v tyfj.ixv 

opkioKxvsi. H\hm>. In versa sequente notam meam cmo 
textu pugftare \ideo. Lcd >r Igitur pfO arbitrio suo aut re- 
ponet dvrp, ailt (pvoEi rctinchit. rORSOff. 

I&18. okfitos (puoei pro euSxiucov d\r,p X. II. 1013. Quost, qliod 
probat YalckcnaTins ;id HippoL 7.*>0. rccepit Brunckius, 
ei a cpiis codex pweberet, non illibenter admitterem ; sed 
plura mntat Pseudo-^jregorias, quam ut ei soli tuto crtda* 
mns. Nattl quod paullo ante pro ncopixv hahet fynixv, in 



MEDEAM. 191 

eo consentit Lasc. Sed natum videtur ex 1213. aut fortasse 
ex 578. Porsox. 

1229. Delevi e Valckenaerii sententia duo versus, qui se- 
quebantur, ex prsecedentibus 1051. 1052. repetitos. Porson. 

1241. Hunc locum sic vertit Ennius apud Probum ad sex- 
tam Virgilii eclogam : Jupiter, tuquc adeo summe Sol, res 
omnes qui inspicis, Quique lumine tuo maria, ccelum ac ter- 
ram contines, Inspice hoc facinus, priusquam Jiat prohibeas 
scelus. Chorus nec faciiis ad metra exaequanda, neque ad 
sensus enodandos. Porson. 

1246. 6/3Xa<rr€v. Haec de Medea, non de liberis ejus, acci- 
pienda puto. Chorus enim rationem reddit, quamobrem So- 
lem Medeae patrem, ut flliae scelus prohibeat, invocet ; et 
non ipsa potius, cum hortationibus nihil profecerit, vi adhi- 
bita se interponat. Sanguinem scilicet a diis derivatum ab 
hominibus etfundi, rem esse periculi plenam. Quod si vi 
res ageretur, cum Medeam omnibus viribus, periculo etiam 
vitae spreto, in proposito perstituram constaret, hoc facile, re 
in certamen adducta, accidere poterat. Saltem si manus ei 
injecisset, ne spatium ultcribus e familia regia superveniendi 
daret, adeoque eam inimicis suppliciis mactandam proderet, 
timere debebat. Quapropter ad preces iterum revoluta So- 
lem obnixe obtestatur, ut filiam ipse vi coercere, et ab hoc 
parricidio avertere, dignetur. Heatii. Aldinam lectionem 
ouij.cc recte retinuit Porsonus. 

1250. vii d/.ocjro^cuv, sc. accensam, agitatam. 

[257, Keiskio monente, a^ei/Serai est metaphorice dictum 
pro vspahtTat. Metaphora ducta ab iis. qui limen domus 
iitiifiovoi, transeunt. Beck. 

1259. '£v\a;ooc reddendum videtur, tln-ora, ^Uaia. Porson. 
Qui recte post LMdayunT colon cum Brunckio posuit. 

>8. syyiti cV/xsv dqx.uojv. Proverbialis est expressio zls 
xzxus c, nilia, ubi qnis aliinn in malum inopinatum 

Lnducat. Heliod. Lib. 8. sU aqxus Ipffefikviy&vQs , Vide Erasmi 

Adag. /// casses inducere. Ita etiam Nostri Elect. 1XJ9. 

K" > » .. , 

'a/.ujs az azxuv zis fAcirtv TropiUErai. 

I '.'* \ . Varie oarratur Inua historia. Sed hoc loco poeta 
eam lequi videtur, quae est apud Apollodonun, Lib. III. 4. 

OR. 

12" Interpretor f vapQMirvr}, errore menlis. Exem- 

plum, quamquam « r Gr« o recentiore, vide apud Suidam in 
Confer etiam Nicand. Alexipharm. 84, Musgr. 

130 '--jhrv 5o/xwv ; I)e hac rc ita Iloratins in 



m not.i: in 

Arte Poetica, v. 182* Non iamen intus Dlgna geri promas 
in scenam; muUaque toUas Ex oculis s quce mox narrei jacun- 
diapnesens. Necpueros corampopulo Medea trucidet. 

1307, Sic habent omnes edd. et MSS. ii certe, quonim 
varietatea enotatae sunt ; et sic quidem Euripidem, 

scd non ab initio, arbitror. Citat enim Bcriptor Christi Pa- 

ticntis J*~0. Kai rouoSe twnus xzvz^yJ.cCei; /.oynj, et iterum 
136. Ti touoSe xtvc7f xdvzixoyJkEutis \6yovi ; Et quanquam non 
omnino to/v <x$uvztojv ease affirmaverim, talem Bcriptorem vul- 
gatam iectionem in hanc metaphoram detorquere potuisse, 
probabilius existimo, Nostrum primo koyovs Bcripsisse, deinde 
duram phrasin emollire voluisse. Nec desunt aua argumenta, 
quae hanc sententiam pene veram esse evincant. In Heliodori 
/Ethiopicia, I. j). l.*>. Cnemon, de fortunis suis a Theagene 
et Chariclea importune interrogatus, exclamat, Ti ravra 

xtVcTs - x~va/xop(Xci/«S; TOUTO or, ro ruiv rpzycJluv' quem locum ex 

Euripide sumtum monuit Kcenius ad Ghregorium }). 89. sed 
nihil quicquam de varia lectione suspicatus est \ erum rem 
esse omni admiratione dignissimam lateamur necesse est, si 
duo homines tam disparis ingenii, quam fucrunt Hcliodorus 
et Pseudo-Gregorius, iisdem tragici verbis in eandcm paro- 
diam abuterentur. Credo igitur, in suo Mcdcie exemplari 
Ileliodorum vel thoSe Xoyaf vel rezvrz Sfsm invenisse. J I 
enim vcrba saepe permutantur. Xotum est, Aristophanem in 
Nubibus, dum Socratem inaectatur, noh minus acerbe in Eu> 
ripidcm invehi. Postquam igitur Phidippidea ei Euripidia 
/Eolo inceatoa amores cecinit, et, b patre aecuaatus, se de- 
fendere parat, eum aic hortatur Ch< 19. 1 ., & 

xzivvv ezrctv xivr,rz x^ (xoy\y. r«, i laZx' riva §f|T 

>.cv--jv cixuiz. Vocem antes oj e MSS. restituit 

Kusterus, quibuscum pleriqw jentiuntj nonnuUi >.->/&>v 

dant, certe duo, quos ipse inspexi ; quare existimo, Euripi- 
dem primo scripsisse, ri ;h^£ x*ver$ xuvz[jLoy\EUEis > deinde, 

ab Aristophane propter duriorem metaphoram in Bcena tra- 
ductum, vulgatam lectionem substituisse, utsupra30£. Alia 
loca Euripidis in isto dramate ri^it comicus, prseter ea quae 
critici notarunt. Hoc Buapicor de 819. Bed nemo, opinor, 
monitus dubitabit, vcrsum 1 170 integrum cssc Euripidis : Nai 
vai xzrziSivZrTi wurpam ^izf Non omnino a proposito ;ilicnum 
erit, hunc locum paucia exLliearc. AUae Bcilicel gentes ^<~ 
IlzrgZov colebant, quod cum sil aptissimum Dcorum atque 
hominum parenti epithetbn, jure mireris, pioa Athenien 
♦mirimis Jovem aliis titulis ornasse, hoc abstim Ifane 



MEDEAM. 193 

ergo omissionem corrigere cupientes tragici A/<z Harpuov saepe 
ingessere, ut iEschylus et Sophocles, ab Alberto citati ad 
Hesychium v. Hczt^ujov. Nam Scholiasten Artistophanis Jo- 
vem hoc nomine ab Atheniensibus cultum esse falso tradere, 
liquet ex Platonis in Euthydemo verbis a Spanhemio lavdatis. 
Idem tamen Plato alibi AtoV Uarqcaov mentionem facit, sed in 
legibus nimirum fictis, quas reipublicae suae fictae praescribe- 
ret, (Legg. IX. p. 881. D. HSt. prope fin. lib.) Euripides, 
Electr. 676. u ZeD vrxrqae k, rop7CoC\ ly^tQ&v efjuuv. Porson. 

1311. TOiovJ oynfxx x. t. X. Haec referenda adfabulam, quae 
Medeam, junctis ad currum draconibus ex avo Sole patri 
JEetae datis, per aerem avectam aufugisse narrat. Quem 
locum Horatius respicit Epod. 3. 13. Hoc delibutis ulta 
donis Pellicem serpente fugit alite. Huic addatur Senec. in 
Medea, v. 1016. Sic fugere soleo : Patuit in ccelum via: 
Squamosa gemini colla serpentes jugo summissa prcebent. Re- 
cipe jam ?iatos, parens ; Ego inter auras aliti curru vehar. 
Barnes. 

1336. Vpp\ d&xp°**& Macho Athenaei XIII. p. 582. C. 
Axiox Xiynai rr,v Ko§iv$/av ttote Ev^itho^v JO^aoav ev xr\7rct) rm 
Yiivxxidx xlypapHov 6^§T7]/u.e'vov "E^ovt*, <x7r6xpivai, <pr,a\v, ai iroinrai 
(aoi, Tifits\oiAsvoSsypa4/as£vrqAya$ip, EPP', AI2XPOIIOIE; 
x.<zronr\zycU o" KvPi7riori; Tr]v ToX/xav avrr,s, ov ydp, eQr), ri$ /xoi 
o-jv.iis KW aiv%po7roios' r\ Ve yzkdaaG d7rexp'&r\, TI A' AISXPON, 

EI MH TOlSI XP.QMENOI2 AOKEI; Acerbissimus 
jocus, si quis modo recordatur, quale fuerit iEoli Euripidei, 
unde iste versus dcsumtus est, argumentum. Porson. 

1847. Lege dvarl. De adverbiis hujus formae disertis- 
sime, ut solet, disputat Blomfieldius in Gloss. ad i^Esch. 
Prom. 216. 

[352, Interpretantur viri docti per XvaireXcH, neque ego re- 
pugno. Potest tamen ctiam significare, minuit, levat meum 
dolorem, n tu non irrides. Porson. Vide ad v. 563. 

[856, aot omittit A. Brunckius conjicit, dW vjopis r) or), yo\ 

leganter, ied minufl necessario. Deinde veoS/x^tej- Ald. 

j.-r-A Laac. { trumque rectum, sed illud facilius in hoc, 

quam boc in Qlud mutatur. Dieunt Attici sine discrmdne, 

tHX^Xuj': i oyu-^/ t yo^yoo7Tof, <p7\oy (*>■<]', (pK r jyoJ7ros, 

do//.r,i, r, %(f%, rx^vyos, vcotyZ, wotyyos (quin e( noQuy^i), 

t&xpaf, Bvxpur- imilia. Nihil igitur dubium, quin legi 

debeat in Herc. F. 913. ftfyts r* ev ocaoif cufiarShra kuv. 

l'< ftflON. 

Id. MSS. contra metrum. Copulam ejicere 

L, I. i e 



194 SOTM IN MEDEAM. 

vult Heathiu< ; aed parcemiacufl male adhiberetur, ubi per- 
sonae singulos versua alternis loquuntur. Brunckiufl primo 

cdidit, htioj ^y,v«, f jni Bolcecismufl est ; deinde yvpdf oc /xe'v«, 
quasi iste hiatua tolerari pofltet. Addidi literam. Subauditur 
talifl sententia, k, tot c &gfiv»aEtf. P0R8ON. Qui edidit yrlpao*. 
I;><S!). Miria modifl haec offendere Brunckium, uttandem 
eum verecundiae busb pceniteat, <jui corruptelam istam in texftu 
reliquerit. Duplicem igitur emendationem proponit: <pi>.ix 
ycpvfa ^p° aTa ) vel tyi\ta oTOfAXTa xpy^oo' priorem tamen prae- 
fert. Vulgatam lectionem ob oculofl habuiaae ridetur X.IT. 

4()0. Nt)v yd(> gtoiaxtos QtXtou ygffcoj oixtv Q>ajv'r,s oliCMoat. Sed 
sive is ita lcgerit, sive aliter, niliil eat nuitandum. ^ irum 
doctissimum tefellit constructio, quae ha?c cst : XfV& 9 ,?u ' oy 

orofxocTO';, uotc TtpooiZTu^ao^xt. I Iippol. 1365. ufXyiTOjxou \o r /yjxs 
spafxat L\ta[j.otcxoxt. Herodot. V . 08. 'cSse yolp Srj ou(j,(Xxyjr,s rnOt 
o\ fxsyx\ris e^su^hr^xt. PoRSON. 

I 105. Eadem fere conelusio Ilelcncc, Bacckarum, Andro- 
tnacJue, Alccstidis / excepto, (juod hic primua vt-rsus adsit, 
(jiii in ceteris desideratur ; aliufl autem in iifl legatur, qui Inc 

desideratur, viz. ttoWxI [xoptpal tuv Sai/xovia/v. Bakm B. 



FIXIS v >• 1 \ I M l\ MRDRAM. 



NOTjE 



IN 



HIPPOLYTUM. 



N017E 1N HIPPOLYTUM. 



1 . rioXXr) jxev 6v $%oro~aiv est GSfxvri, (MsyacKin, riyLicc : quod 
liquebit similia dicta quasdam Euripidis comparanti, Iph. T. 
1458. Troad. 49. Herc. Fur. 829. De Baccho eadem le- 
guntur et de Sileno verba in Orph. Hymn. 44. et 53. rsrifAive 
CTa<n Zsoiiji Kat SvnroXai /SgoTOiViv. VaLCK. 9roXX'/i xexXrj/xat idem 
est, quod noXu xexXrjpcat. KaXetv Seous recte dicitur. Suppl. 
627. Elect. 562. Musgr. Nescimus tamen, an xexA^/xa* 
sum denotat, quod Monkio videtur, ut in Hecub. 620. Phcen. 
570. ubi notata adeas. 

2. Musgravium recte improbat Monkius, ttovtb de Ponto 
Euxino male accipientem. Montem Atlantem terrae et na- 
turae finem esse fingebant Poetae. Vide infra ad v. 1050. 

5. 7rqEofiEuu>. Vide de hoc verbo Scholiasten, qui dicit, At- 
ticum esse in hoc sensu, ayav rifxa). Alcest. 294. lyu as itQsa- 
feuouox. x. t. X. Barnes. . Hesych. Photius : ttqzo&zuW nqori- 
(xjcv. Exempla hujus significationis occurrunt in Rhes. 938. 
Soph. Trac. 1067. ^Esch. Agam. 1271. Choeph. 486. 629. 
Eum. 1. 

6. <£§ovou<7»v /xeya. Vide ad Orest. 796. et v. 445. infra. 

8. Confcrt Valckenaerius Plutarchum in Erotico, T. II. p. 

766. C. Nostri Bacch. 302. Alcest. 53. quibus addit Porso- 

nus in Adver.-ariis, p. 231. Supp.231. monente Monkio. Dc 

ictione, (jua vcrba gaudendi, irascendi, et similia, par- 

ticipium post >c recipiunt, vide Matt. Gr. Gr. §. 551. 

10. 'A/y-a^vof Toxor. Ab Ovid. Hcr. 4. dicitur Ama-onius 
in. Opinioneg vctcrum de matre Hippolyti pcr.^ccutus est 
.Mc/.iri . ( ,,nin. ;i( | ()vid. Hcr. T. 1. p. 817.1«, Misoi:. 

It.i i i \ alckenaariui et Monkius in locoj quqnun tltci 

|'l< i llfl fymfaf TTxts, "A/xz^ovor tIkv^ (lefcudit, e\cni|>l.i 

simijia mi.ui i \ l ( >li. T, 228. Each. Prom; 140. Sopli. Ant. 
1 1 IV pra Biomfieldio in . Each. !"«•. cifc 



198 \ot.i: i\ 

11. Tia&zUfxara pro 7ial^cUfxa ; hoC DTO 7Tc7rui^tufXi)ios. Sl< 
bqsfxua, o T§E<p6/ztvos. BARNES. \ idc ftO Orest. H>7. 1046. 
14. \J/aik* ydfxoov. Yidc ad PhoHUSS. 946. 

18. In fc£ai§« BCCenttim niut;i\i, scripsique, Kua\v rays\a\s 
Sriqas e£ai§cV p($ov6s, lutchris c.rcitttttts Jcras cajjit : Scliol. Ix 
(xeo-5 aigeT, atpavi^n. 'AigeTv et f^ai^Tv in t;ilihus adhibentur ; 
non auteni, quantum recordor, e^alqnv. Pausan. II. p. 184. 
m. XuxouS Etpa/vETo fxoi ttjv 1 §oi£r/vi'av Xufxaivofxlvoui e^eXeiv o 'Ytitio- 
XuroS. Valck. 

19. mopaTxsodjv. Memoratur Cyri to axuXaxaJ^ei ev tw Trao-i 
Tr^oo-TriTTTEiv, (juotl more catulorum omnibus prcperi accursert t. 
Xenoph. Cyrop. Lib. I. Iliuc irqoaTTcouv non inepte interpre- 
teris alacritcr ct propere $e applicans. Plato de Legg. X. 

p. 959. A. viqos rds twv tyuKaxoov ^uyjzs — 9r§oo-7ri7rTOuo-ai, TTEiSouoi 
Scvneiais Xoyoov. Confer et Troad. 7(;(). Musgr. Porsoni 
emendationem o/xiX/av admisit Monkius, citans Fragm. Eurip. 
CEoli apud Stobaeum XXII. p. 187, 45. Siy^v ^ovouvra 
x^loaov s\s bfXiXiav IlEo-ovTa. Altera constructio minus usitata 
est. 

23. 9T§ox6\JW. Quartum casum cum versus non admitteret, 
nominativum ut alibi posuit pro genitivo absoluto. Usitatior 
hic postulasset Structura to" vroWa ol IlaXai TTQOxo-^dar] ou fxoi 

let 7toXKov movou, quai j)lcr(ujuc quonuunjam antea prueparatri, 
non ojjus u/i/ti cst utttlto Jtthorc. Valck. Vide ad Phcin. -' 
Voeem ipsam exponit Scholiasta per npoxaraaxsvdaaaa, quo 
sensu occurrit infra v. 1287. Hec. 940. Alceat. 1069, Con- 
fert etiam Monkius Thucyd. VII. 66. >c r* vzunx* fxiya. f>. 
7ipox64/avTBS, et metaphoram ah iis Bumptam eaae docet, <|ui 
ligna ct alia impedhnenta in itinere concidunt Dc forma, 
w6v8 fxe SeT, vide .i(l Oreat. 656. 

£5. Itfxvu/v es- o\J/iv x. t. x. ( f Eleusinia viseret venera nd a 
uit/stcria, /tistjttc (ttlco risis pcrficcrctitr. Sehol. cXhovra. scri- 

bit 67ti (xunaiv tujv 'Exe^oiviwv. 8ed jam ante caatus juvenis 

pnrparatus et iuitittttts, /xE/xer//xt'vos, nunc venissc dicitur es 
o\|/iv x^ riXn oefxvuiv fxvarr^ioov, id cst, ut opinor, c7ri rr,v ettott- 
TEiav teXeo-Sy/o-o/x.evos - , sive fc/Ti Ta TeXEa xl E7ro7rTixa, qiue VOCal 

Tl.ito Symp. ]). 909. E. haec distinguens ah initiandi ritibus, 

verbo fxvrfcrivai ihidcni si^nificat 18. Mi/st ( c namquc non nisi 

posl quinquennium in sacrarium interius admittebantur ad 
arcana Bpectanda; tum demum fiebant liroTrrai et rikttot, 
Kcspic it eodem, u1 alihi BfBpissime, in Phsedro Plato p. 250 

)>. flSoV Tc \y ETfcXclVTO TcXfcTuV fJ.XV.i . \ \l.( K. 



HIPPOLYTUM. 199 

21. MZaa <I>. xxgoixv xxria%ero E. £. Ipsa se Phaedra tum 
primum incensam amore fatetur Hippolyto, in Epist Ovidii 
Heroid. IV. 67. Tempore, quo vobis inita est CereaUs 
Eleusin ; — Tunc mihipr&cipue, nec non tamen ante, placebas : 
Acer in extremis ossibus hciesit amor. Valck. xxria^ero, 
Aorist. 2. Med. pro passivo ponitur. Vide Matt. Gr. Gr. §. 
496. 8. 

30. x<zto\J/iov Tr,s Tvjff&s. Sensus est : TJnde conspici possit 
Flcec regio. Musgr. Confert Valckenaerius Virg 1 . JEn. I. 420. 
Jamque ascendebant collem, qui plurimus urbi Imminet, ad- 
vcrsasque adspectat desuper arces. 

31. Recte statuit Valckenaerius V. Cl. lyycodbslaoi.ro dativum 
vel subjectum vel subauditum postulare. An legendum : vxov 
¥Lv7rq3os Ko&ziaaro ? Tale Templum in Acropoli revera ex- 
titisse, graves sunt auctores, Diod. Sic. IV. 62. Asclepiades 
apud Scholiasten Homeri ad Odyss. A. 320. Musgr. Mus- 
gravii conjecturam recte post Brunckium admisit Monkius. 
Diodori Siculi locus, Musgravio post Valckenaerium citatus, 
est hic : (xtx^ov o° vrsrepov 'iinioXurov £7rav£k§bvroS eU rxs 'ASrivxS 
ttqoS ra (jLvvrrip ta, QxiSpx Six ro xxXXos egxoSeXcrx xvrov, rore (xev 
aTTsX^TovTOf 'idpvvxro lepov ' AtypoDims Traqx rr,v dxpoTroXiv, b'3"ev r\v 
xxho^xv rr,v Tpoi^r,vx. 

'iTriroXvru 5° fari, Jn honorem Hippolyti, ut Herod. 
\ II. 226. h t.iSivos Xiuv evrr t Kcv ev) 'linToXvrcp, ubi cf. Valck. 

u(Avr]rrHaiv. Conjectura est Valckenaerii pro clv6(xa^ev, 
quod vulgo legitur, et interpretes mire offendit. Vulgatam 
retinuit Monkius, et sententiam, certe duriusculam, vertit : 
nomen dabat, quod in posterum valeret ; in honorem scilicet 
Hippolyti positam esse Deam. Nec tamen dubitamus, quin 
duo versus 33. 34. sint interpolati, quod post alios monuit 
vir eruditus in Censura Trimestri, T. VIII. p. 219. Ita enim 
rerba Ittu AE ®r,o-evs x. r. X. apte respondent praecedentibus 
r^lv MEN e\he7v, v. 29. et sententia bene procedit. 

xtpLaToi YixWxvrtitov. De Pallante, /Egei fratre, filiis- 
que ejus, Athenis seditionem moventibus, regnumque affec- 
tantibus, ideoque ;i Theaeo interfectis, vide Pausaniam, p.2Q. 
ed. Sylburg. Plutarchum in Theseo, T. I. j». 5. E. 

<^r,(x r jv aiviaas <pvyr]v. Vctcrcs aiiiiuo exilio oh 

h( micidium mulctabantur, quo bc expiabanl tempore, ct 

conciliabant sibi vel muneribua \<l aliis offi- 

[feroico tempore hac pcena uti Bolebant : ut cx Homeri 

onstat, praccipue, II. t\ 85. Hujus pcenac 



200 NOTiE IN 

nomen erat dinviavrto-fj)^, et Latine Abannatio. Erat autem 
ex Lege : tov Ipyao-dfxevov ^ovov dxovaius tytvyei oXov eviauTov, /xr} 
4/aiyovTa Tr ; $- 7Ta*rfi^os, tcos av aiSeTSTai Tiva t£v ev ytvei toi/ WcvTov- 
^otoJ, rjxEiv £e jc $i)<Jai x^ xabafbr,vat. \ idc Schol. ad Ol'< 
505. H\ltM'.s. Iics\cll. d7TcViavrto-fxos' r, tls evtavrov (pir/r, rots 

(pavov ^pdoam. \ <>x cciviu Anglice significAt, to assent to, to 

acqtUeSCe in. SchoL alvEaar evapeorr,oas, ovyxaraSifAevos. 

Hoc sensu occurrit infray. 1309, Orest. 774. Med. 1117. 
Alcest.l:> 54«. Suppl.388. Elect. 1246. /Lscb. Pers. 648. 
Eumen. 472. qiiae exempla attulit Monkhu ad Alcest. 2. 

38. VulgO xdxi:e7i:Xr,yfxivr,. Scd x^ 9rcvT?.r,yar'vr M (jiiod c\- 

hibet X. n. 354. 748. aptius mihi videtur, quam xaxvrtvrXry- 
/xEvri ; quantumvis alibi rectissime legatur, et noster dixerit in 

llelena, 1397. toD tt^oo-S^ev av^oy yjxqtGtv \x7re r nXr l yfj.ivr l v. Rccte 
quidem Medea tpern bvfxov ixnXayCtv, v. 8. at in eodcm dra- 
mate novae nuptae Jason v. 553. \fj-ipoo 7re7rXr,yfxivos, quod est 
idem et in TEsch. Agam. 558. 1213. Et est simplcx illud in 
talibus multo usitatius. I bi hoc in dramate v. 1293. Phfle- 
dra Diariae dicitur, Veneris SriyJSeXva xivrpots, mibi vero scrip- 
sisse videtur 7iXr,yiio-a xivrpots, exempla qutedam adscribi 
poterunt. Valck. Vulgatum defendit Monkius ; dubitan- 
dum an recte. Dicitur sane %p*m ex7iXayr,vat ; non ita xev- 
T^oiy EXTrXayTjvai, quod monuit scriptor in Censura Trimcstri, 
T.VIII. p.i?19. 

41. dXX' ovti ravrr, x. t. X. Sed non sic hitnee amorem 
abire oportet; dvevi%yr,rov yevieSat, ut rcetc legitur in Seboliis. 
Haec est plcna forma Loquendi, qualis in F.-cb. Prom. 510. 
Aristopb. Equit. 830. atque hinc impleri facile poteril con- 

tracta : Med. 369. dXX' ovri ravrr) ravra' /xtj JokeTte vcu. 

Tragicue apud Ciceron. N. D. III. 26. Nequaquam istue 
istae ibit. .Ibibit usil in talibus. Cauill. C.tnn. XIV. 1(>. 

Xon, non hoc tibi, salse, sic abibit. Senec. Herc. F. 27. 
Non sic abibuni oiiia. Terent. Andr. 1.2. 1. Mirabar, lu>e 
si sic abiret. Valck. Anglice diceres; This must not end 
here. 

48. Vulgo xaxov. Libri nonnulli xaXov, ut emendandum 
censet Marklandus. Mihi vulgata potior videtUr. Si xaXov 
recipitur, delendc erunl voces /xr, ov. Alioqui dicet \ enus, 
se Phaedree decus hon majoris facere, quam Hipporvtum inul- 
tum relinquere; quod admodum ineptum est. Demde, cum 
proprie dicantur 7Tportfj.dizui, quae bona Bunt, habet quiddam 
exquisitioris elegantiae contrarius verbi usus, bc. cum apori- 
fxaabat diciintur niala. \ ide Esch, Agam 1424. [$f ov *n>0Ti- 

9 



HIPPOLYTUM. 201 

(jluv, war.sps\ fioru, fxopov.] Eumen. 643. [i«T|OJ Trportfxjc /Lsus 
i*.opov.] 744. [yumixos ovTrporifjAo-cj fxopoy.] Nostrum Alcest. 778. 
[ruv sv 'ASfxriTov xaxcov OvSsv trpoTtfAcvv.] Musgr. 

54. Hesych. omoboTTQvS' viroor^a^. Beck. Rectius inter- 
pretatur Monkius pone sequens. 

61. Cum hoc cantico suavissimum melos Agathonis et huic 
accinentis chori comparari poterit, Aristoph. Thesm. 120. 
Tav sv opsot Spvoyovot 2s xopav dsioar "Aqrsuiiv ' Ayporipav. XOP. 
Eyrofjcat xkritCovoa osfxvov Tovov okfiityvoct \arovs, "Aprsfxtv direi- 
poksyr\. 135. Xa1p\ okfits 7ra1 Aarovs. hoc quoque, Chori in 
Eurip. Iph. A. 1497. dkkd rdv AtoJ xopav K.Xr\ocofMsv "AprsfJL-tv, 
3"e»v dvaooav. Valck. 

67. svwaripetav avkdv. Jovis Aula minus commode mihi 
dici videtur sthravepet», aptissime autem Diana. KvTrariqetzv 
Aqrsfj.iv canebat Orpheus Apollon. Rhod. I. 570. quibuscum 
Euripidea comparat illust. E. Spanheim. in Callim. H. 
Dian. 4. Valck. Qui svTrari^sta y conjecit. Multo verisimi- 
liorem Gaisfordii emendationem, sibi communicatam, edidit 
Monkius, ne litera quidem vulgatae mutata ; svirari^C dv 
avkav. 

12. ool t6v$b ctXsxtqv oripavov x. r. k. Dubitarunt Granuna- 
tici veteres, utrtim ha?c essent de floruni corona capienda 

f>roprio sensu, an figurato, de hymno, quem Deae dixerit 
lippolytus : an utroque simul : ut coronam, quam gestabat 
imponendam statuae Dianae, primum quidem significaverit ; 
scd simul Laudum coronam, quam Dea» suas virgini pudicus 
necteret. In Scholiis Philochorus (prial, rZ /y-tv zpdvco irkixrov 
arityavov irpoapiptiv, r-n cs 3ea! tov vfxvov, i£ a6okou y£. dffidgrou 
liavolas. De hymno, quo Dianam celebraverat, Euripidea 
M. A. Muretus accepit, V. L. VIII. 1. versus hos undecim 
numeris Latinis suavissimis interpretatus. Nec sane miran- 
duni | r dc M'ii iu hic allegorico cogitasse Scholiasten : cum 
nihil in hll inveniatur, quod non antiquissimi jani Poeta* 
traustulcrunt iu mmimis figuratos, quibus Trlixstv vfjcvov axjue 
dioebfttur ac Wkhun ari<pavov. Piud. Olymp. VI. 147. dvS^daiv 
u\y^xr,ra1oi 7r).ixuv llotxi/.ov G/AWt, Ilorat. Carm. I. 96. OtUB 

fontibus miegru Gaudes, apricos necte Jhret, Necte meo 
JLiimitB coronam, Pimplei dulcis. Ariatoph. Ran. 1334. i 
^■}, t-jv M/ron QovHjyp Aci/xu/va Wlouocvv I^v/ &pd /o dgfaranr. ln 

i ripidea saepe transtulere : 

ne dicam ( < . 1 1 ! > ubi eadem 

pcsne rerba l< 

l . !. ;i < itulu ■ Ir '• edi tj 'J IIllOAT 

I •>! . i. D «I 



202 NOT.K I\ 

TOS STEtANHtOPOl, quem, I;atine citatuni, saepc le- 
gimus Hippolytu* Ct)ronatus, dubito an ivete et vere ; hoc 
Baltem Ioco. Nam coronam hanc nou In capite gea/rt t ** > aeo 1 

in manibus tulissc, videtur Hippolytus, quam vel impositurus 
erat staiucc (v. 11.5.) Dianss, vel certe Numini ejus dedica- 
turus : dicit enim v. 81. xpvuias KOfxrs 'AvaSrj//.a lifa. Proinde 
non Coronatus, sed coronam ferens, Hippolytus videtur, scil. 
Diance ; ut illa apud Ovid. Met. IX. 336. V e mer a i huc 
Dryope —Nt/tup/iis latura coronam. M \ R k l a n d. 

74. evS' oi/re -zroi/xriv x. t. X. His usus Plutarch. c. Epicur. 
T. II. p. 1094. A. Spectasse milii videtur Euripidis ver 
Ovid. Hcroid. Epist. XVI. 55. Est locus inmcdicc ntmerosis 
vallibus Idcc, — Qui ncc ovis placithc, ncc amanlis saxa ca- 
peltcc, Acc patulo tardtc carpitur ore bovis ; et, dum Narcisso 
fatalem fontem pingebat, iMetam. III. 408. Quem nequc 
pastores, neque pastcc montc capellcc Contigerant, aliudve 
pecus ; qttem nulla volucris, Nccftra turbarat. Yalck. a£io?, 
dignum se judicat, dignus e;:t. Infra v. 1041. lartg yuvaixos 
ri^iouS y ifxr,^ Siyeiv. Soph. CEd. T. 943. ei Se /xrj Aiyco y zyco 
rdXr,^iS d^iui SaveTv. 

75. our r,\§i ttcu o$r,%os. Religio erat veteribus prata Diis 
consecrata falce tondere. Unde Stratonicus in Antholog. 11. 
Steph. p. 419. Pani rifxsvos dedicans : Booxe §', e£rj, x a, '? & ' v 
Ta oa 7roifj.vict, x^ aio yutyr,v Ae^xeo, tt,v y^aKxco jxrjxeTi Teptvo/Lxe\r,v. 
Inde et Hesychius : ao^eVavov' ao^eiTTOv, SeoiV a'vaxe//xevov. 
(poxXrj?. An et huc pertinet a.roy.os Xei/x^v, Soph. Tracli. 203. 

MUSGR. 

76. Pro r,§ivov conjicit Jortinus r,^\os, Eccles. Hist. Voh II. 
p. 131 . quac lectio, cum Xei/x£vsi dixerit poeta axr^aTov, pne 
se magnam fert verisimilitudinem, eamqne amplexus est Por- 
sonus. VirgiL Geoig. IV. ™ mima novi tmemmi exmmma 
Regcs Vcre suo. JEn. I. 434 . Qualis apcs ccstate nova pcr 
fiorea rura. 

77. Ntlcos. Codicum omnium Q*0C est lectio, pro qua viri 
eruditi magno consensu reponunt wt\ quam tamen ncdum 
corruptam arbitrcr, ci\ica corona aut Apollinari laurea do- 
nandum censerem, qui illam felici conjectura reposuisset. 
libri omnes tcos praeferrent. Enhnvero quid magis ingcniosum, 
quid magis vcnustum, quid magis allegoria* congruens qua 
sequentium naturalis sensus velatur, quam Divam ipsam 
Pudicitiam sacri illius prati culturae pnetectam fingi \ Sane 
cura illius prati aHcui, sive mortali, aive l)eo, committi de- 
buit. Qttiaveroipaa Pidicitia munere illodi^nior \ Parum 



HIPPOLYTUM. 203 

me movet magnorum nominum auctoritas, quibus apud me 
potior semper habetur ratio. A praepostera emendatione 
"Eo>s pro AlSajf invehentes avertere debuissent verba 7rora- 
(M0mh Sgooois. Quid enim Aurorae cum fluviali aqua com- 
mune ? Si verum esset scos, subjecisset, puto, Euripides non 
7roTot(jLiotioi l%ooo\s, sed ov%otviouoi. Sensus videtur esse : Vere- 
cundiam idem virtuti prcestare, quod solet humor fluviatilis, 
ad hortos irrigandos adhibitus, herbis et seminibus teneris. 
Brunck. Musgr. 

78. oaois lilxxrbv ^rioh x. t. X. Respicit in his nostris Eu- 
ripides quaestionem, istac aetate jam agitatam in Scholis So- 
phistarum, tte^I dptTYt, el Si&axToV quam tractarunt in Menone 
Plato ; ^schines Socr. Dial. I. Auctor SiaXe^ewv Doricarum 
de Virtutibus et Vitiis Diss. V. Plutarchus scripto libello 
docuit, ot» ^ajtTov r) dpsTYi. Egregie Quinctilian. Instit. 
Orat. XII. 2. init. Virtus, etiamsi quosdam impetus ex na- 
tura sumit, tamen perficienda doctrina est. Paucis dixerat 
idem, Pindarum secutus, Horatius Carm. IV. 4. 33. Doc- 
trina sed vim promovet insitam. Valck. His addit Monkius 
Xenophon. de Venatione, XII. 4. hyu Se Miurr^s /u,e'v elpu, 

QtSct 0i OTl XpXTlOTOV (XiV SOTl 7T0C%X 0tVT7)S T7)S tyuOSCuS T0 uyxZOV 

StSao-xea^ai. Confert etiam nostri Bacch. 295. Ceterum Vul- 
gata Jectio, oaois SiSotxrov u. quam et exhibent omnes edd. et 
MSS. cum sequentibus minus apte cohasrere viri docti vide- 
runt : unde Porsonus, utia tantum literula mutata, oot^ Sitiotx- 
conjecit, quod plurali To^TOi? referatur ; conferens, inter 
alia, Nostri Hec. 357. ereiT' \'acos av ^onoruv tfxcvv <p§e'vas 
TvyoifjJ a.v, ootiS olciyvciov fx chvr,ocToci. Androm. 180. oregy ovotv, 
Zoris fj.r, xotxcZs oixeiv SeXei. Med. 222. Aixtj yap oux kvsor ev 
o^JaX/xoiV (Iqotcuv, "Ootis, TJtnv olv^qos x. t. X. Soph. Ant. 718. 

Elect. 1538. Tibull. I. 6. 39. Tunc procul absitis, quisquis 
colit arte capuloM, Ejfluit cffuso cui toga laxa sinu. Vide 

1 1' < iil». loc. cit. Similia Enallages exempla profert censor 
< rudltgl in Qudrtcrli/ Ilcricw, Vol. VIII. 220. /Esch. Agam. 

673» Ki! vuv ZKtivuv eiriS lar\v Ifxxvicov, Atyovaiv r,fxcts cos oXco- 
'•■ ^i-pli. \i:t. U65. t%s yotq r^ovds "Orocv TrpoScZoiv avo^ef, m 

/,// lycv Z-/iv t*t'jv. Hipftocrat. Aphorism. III. 5. Notqi 

/ucuun: - -'■Iru.v ovros ouvotortur). /Esch. Eiun. $38« 
J • i > . I . V xv uTiihhru 

<S5. kXi/mi iA>iv vuorv, x. t. X. Soph. Phil. 1 107. Oajxeiv 5' 
*H Wxori Te xXjeiv, t\buoo'civ r o\|iv. Eur. Ipll. 

I . 1413« " /ig at/5yjv, xaiV^ h Tra^wv, ^ia^. I l\ i Sflepiu 

ili.iiiix Minerva \ icem quidem audiendam, nei < tau 



204 NOTJE IN 

homini mortali pra±bebat conspiciendara : in Soph. Aj. 15. 

'fls zvfxaZis oov, xuv OL7T07nos r,s, o/xo/s Oa-vrz/x' axnw. In Rheso 

v. 604'. Afc'o*7roiv' 'AS^ava, — (£&7/><.aT0f yap r]-ho(j.r,v Tov aov avvr&n 

yr^w. Et rari praeeentes hominibud Be ostendebant. Catull. 
Epithalam. Pel. et Thet. v. ult. Nec se contingi pa tiu n tu r 
lumine claro. Y au k. 

86. TfXoj xa/x\|/a»/u.' fS/oc/. Confert Monkius Soph. CEd. C. 

91. 'EvTai&a xapt\j/fiv tgv Ta?>ai7rar-;v (Siov. Nostri Helen. 1660. 
orav £t xapc4^7 x^ TeXet/Tiio-rjf /2/ov. Elc. t. 959. ^iv av ntkas 
T%a.fxfjLr]s r Ur,Tai, x^ TtXoj xa/x^? £/oi/. Mctaphora ducta est a 
curribus circa metam agitatis. 

87. avai; — Stovs va§ oeo-xoTar x. p^. Sensiis esl : /w a , — nam 
Dominus quidcm nemo prater Deos roeandus e&t. Significat 
auctor, non tantum esse nqtura inter homines discrhnen, ut 
alius ab alio dominus vocari debcat. "AvaxTc* autem audire 
solebant pnvter Keges etiam Kegum cognati. Vide Soph. 
CEd. T. 85. et Isocratem in Evagora. Musgr. Ad suos Grae- 
cos Xenophon, Anab. 111. p. 1 78, o"t . ovoiva avS^Tov ota7roTr,v, 
aXXa tovs htovs 9r§oaxtAc7Te. \ ALCK. 

92. txioiiv to o-£ptvov, x. t. x. Qux Philosophis laudatur !£t/x- 
v6t735 est blanda rultus gravitas ; Marc. Antonin. 1. ( J. Hic 
vero to oe/avov odiosa est arrogantia, et superbi avSa^tta. 
Ubi Suidas in Sa/x^ov dixerat, eaS' orc £e x^ tTr» t« v7nqr,^x\H 
Tfoiaoiv, adfert eam in rem haec Euripidis et ex Medea, v. 
"!!>. Infrav. 1061. to as^vov est Jieta graritas oris ; Aris- 
toph. Nub. 48. Plut. '275. &/s o-t/u-vof ovttIt^titos. Terent. 
Heaut. V. 3. ult. quant scrtrus.' rcm, cuni ridcas. ccnscas. 
Euripides in Alcest. 790. osfxvov xj, rt^^ovTixof jSXfjrti*, v. 794«. 
exponitj orvyvuj 7Tdoout:oj x^ ovv^^voj^u:. Conf. v. 817. Sencx 

hic Tra,L r icus verebatur ne bud gravitate Hippolyti laterel 
quaedam a^aocia : eruit hunc Beni metum responso Buojuve- 

nis. V \I.( K. 

95. TiXiiaTr, yt. Nenipe y^i~i<, Iv iv7Tcoar\yocoioiv tori. Cicero 

de Oflic. II. II. Difficue dictu est, quantopere conciUei ani~ 

mos /tominunt comitas ajfaltilitasfjuc scrtnonis, r\ tv7r^oor,yoclx' 
ajfdltilis enim esl ;>.- ••,-, g ^. Eurip. Alce8t. 792. ti^oo-r,- 
yo^Cit (pqsvi. V \l.« k. Add»1 Monkhlfl Supphc. 870. ivnfoor]yo^ov 
OTOfxa. (Y. Sd|>h. CEd. ('. liTo. 

98, -,Ta : $ ovv x. ~. >.. Irtgratam Veneri pone tupefbiam. 
Hov.it. Carm. 111. 10*9. <;'- a^oo m cod. Keg. Paris. 

explicatur, > : , non veneraris. Salutantis alloquium ho< 

"ificaiur infi.i i . < \* rlelen. 1168. lon. 1613. EK 

\, \ M(K. 



HIPPOLYTUM. 205 

99. Hikafi* Ui x. t. X. Furiae a Graecis per Euphemismum 
oc/xvaJ $ea» dictse sunt ; vide Hesychium in 2t/u.vz» 3- e a». Atque 
huc fortasse respicit Hippolyti monitio ; Cave, ne quid incon- 
rultum dicas. Furias enim nominare nefas erat. Orest. 400. 
Musgr. Hac appellatione Venerem intelligit 'bi-socncw ; quam 
tamen Hippolytus de Furiis interpretatur, minime de Venere 
cogitans. 

103. aKkoioiv aXkos x. t. X. Ad Homerica, 'AxXos V aXXo> 
f^E^e becov, in II. B. 400. Eustathius proverbium, aXXa 7ra§' 
ak\ois xaXa, illinc ortum scribit, et Euripidem haec inde ex- 
pressisse monet. Hujus simillimas veterum sententias Th. 
Gatakerus collegit ad illud M. Antonini, VIII. 43. £jv<pga»'ve» 
aXkov aXXo, suum cuique placet. Sententiam variavit Pin- 
darus Olymp. I. 180. VIII. 16. Isthm. I. 65. nostram proxi- 
me haec accedunt Pyth. X. 93. Iri^otatv Irigcov %pcoi "Exvȣi 
%fi\x;. Valck. 

105. ovocis /x' a§c'o-xe» x. r. X. Deos sibi placere negat Hip- 
polytus, qui noctu colerentur, Venerera, et Bacchum, cujus 
etiam agebantur sacra vvxrcop rd TroXXa, ut ait Eurip. inBacch. 
v. 459. Ovid. Fast. V. 309. Hippohjte infelix ! velles co- 
luisse Dionen, Cum consternatis dirlpereris equis, In talibus 
dictis S-a^nxa^cJv est colere vel honorare. Eurip. CEoli fr. 
jMr, YIaoutov swric;' ny\ haufxai^co 3"cbv, *Ov y* co xoixicjros pixVicos 
ixrr,aaro. Arist. Nub. 427. riixaS rtfxuv y^ ^avfxdc^cov. Eurip. 
Elect- 84. fxovos S' *Opivrr,v tgvo" E§uuiAoc.ty$ (P»Xa»v. Ibid. 515. 
/xoXav o' lhau(xoco % aSXtov ti//x/3ov TtarQps. VaLCK. Similem sig- 

nificationem verbi miror apud Latinos illustravit Monkius. 

Yirg. Georg. IV. 2\5. illum admirantur, et omnes Circum- 

stant fremitu denso, stipantque frequentes. Horat. Carm. IV. 

1 k 4& te profugus Scythes Miratur, O tutela prcesens Italice, 

domincvque Jlomcv. 

109. X2rv.!r^f,y 'l-mins, [strigilibus abstcrgerc] explicuit 

Jnh. Piei Verisim. 1. c. XI. p. 133. mcmorans et ex 

<<>d. Paris. interpretationem adscriptam, 4"y-/XT£»£e»v, ct Hip- 

|)ol. 1 l<>k ^r,xrqociOiv "tTTTtcov £XTcV»'£o/xev rpiyas. Clemens Alex. 
>g. III. p. 968. Kzra^riyouot rd vT.oZjuyu. VALCK. 
1 1;,'. y/^-riv >>/w. In similliniis dictis tco inulto frcquenliiis 
< tirrit (jiiam Xrfy*, \el xcXtvco, valcrr jitbro ; hoc tamen ett 

m Xenopn. Cyrop. VII. p. 115. 7. lyco ^h x a ^ 6iy tuut^v ttjv 
■cvco, illnd etiam in Hippol. 1055. [thj £' vwlp 

x't[y 'I . -.VTai OgtlJ *7roXX' tyco yjxipctv Xr'yw.] Jinpnim ill Vrnc- 

m dictum dedil etiam Buripidea in Dictyi j debere morta* 

ieS t 1 l Xnii y« cu.'Ppo\cf, 'l , jfl KvWf>n 01 ir,v A«0f 



206 HOTJE 1N 

%uipu v epv. Valck. Excmplis V alc ■kciurrianis addas Ari>toph. 
Achar. 201. %aifsiv x*^*^ sroXXa t«s 'Ax^cveay. Diphilum 
apud Athen. IV. p. 157. o* woXXa yaifav Ta ^ xrxXajy *j$i 
Xeye». Soph. Elect. 145(). t, 7ro\kd yjiipnv /x' tiTias »x tlcuZoTcos. 
114. Legendum QpovZvTas, <juam enieiulatiouein amici Mus- 
graviani recepit Valckemvrius. 

116. ouyyvuifxr,v e'xe»v. Vlde ad Plncn. 995. 

117. o7rkdy/vov tuTovov. Lcctionem Aldinam tvrovov recte 
prajfert Censor Eruditus, (Quarfcr/t/ Iter. T. \ III. p. 220.) 
Anglice vertens evTovor, violcnt ; tvTovos, rohttst, hcalthtj: Con- 
feras, eodem monente, So])hocl. apud Plutarch. p, 1 15. o< 
ixapyuivTES Ivtovutztoi, Platon. Theuetet. 23. p. 150. ed. Fiseher. 
oj evTovo* x^ bpifxiis. 

118. t»to>v. i. e. toiv fxaraiojv. 

119. Ad sententiam congruit Eurip. Bacch. 1301. bpyds 
TrpzTrei Seovs «x ofxoiHO§ai (3poTo7$. Valck. 

120. Mari vicina ru/jcs, atjttam stillans, dc cu/us summo 
vertice aqua dulcis copiosa prcccipitabatur, mihi (juidein dicta 
videtur ab Euripide '«fixeav» t*s, vbcop «TTa^Hffa, iriTpa, x. t. X. 
llt ipga rupCS, uo~w% OTaZpuoa, dicta fucrit MlxeavM 7reTga, prout 
Reiskius existimavit. Aliter cepit Eustathius in Hom. 11. B. 
p. 267, 28.. [sc. 'flxzavov vbcup dc agua fontana interpretan> ; 
quem male secutus est Musgravius.] Valck. 

122. fZairrdv x. p. iraydv, Laticcm copiosam, ut urnis ai/uaui 
haurirc potucrint vtipoQopoi Tra'zeni«'. ValCK. ftofj.ivnv 7rr,yr,v, 
iv y fidiiTHo-i xdkTrtbaS. Theocrit. Idyll. V. 127. u nais d.b* vba- 
tos T<ji xdkiribi xripia /3a\|/aj. Ita /3e/3ajx/u.t'vov vbcop pro dpuofAivov , 
Anianus Periplo Ponti : [p. 120. ubi Vossius : dum hauritur, 
aut hausta at/tta.] P> \hn i & 

124. Pro m dieehatur o^», ut pro t'4>», ^oSr Tr,X*, Tr;X6$r 
auTH, avTC&i' i*vc. \ M.CK. 

125. <I>a'§ea iroffvfiz T*yyjvoz. Ilav cum a re^ibus et IDftg- 
natihus ferc gettatfl sunt, di-nitatis aliquid inde narrationi 
accedit, facile alioqui fastidimn crcatunv. Confer Ilelen. I80i 

Musgr. Regia princeps Homeri, Navnxda ^vyzT-^p fxtyak-n- 

Topos 'AXxjvoojo, duahus ancillis comitata rcstcs. hifxxra, vene- 
rat 1$ vrorafxov Trkuviovoa, t« o\ fifvT.ojfj.iva xerro. [Od. Z. suh 
init.] Claudianus Laud. Scrcme v. 112. mcmorat Alcinoo 
^cnitam, </ua\ dum /icr Itttora vcstcs Il.vjdicat ct jain 
<ct Ucta chorcas, Auratam j<n ttlata pilam, <S'C. Y.w.ck. 
I .'(). uoTafxia opoacxj. I t de OU0vi$ luunorc ror<m Latini. 
pnt cctcris a(/uam ofoiov dixit l-auipidcs. Iph. A. 186 
xfm&ixioi Sfooois. Ion. 1M>. *u- ; vo<. 

k; 



HIPPOLYTUM. 207 

Helen. 1384. (Hippol. 77.) vinrga woTa/x/ar SgoW. Arist. Ran. 
1377. xdKmaiv sk 7tota(xuv Sfoaov apsTs. Valck. Horat. Carm. 
III. 4. 61. Qui rore puro Castalice lavit crines solutos. 

127. sirl va/Ta, TrsTqai. Homeri IlXi/vTgiai lotas vestes 'E^sins 
izsTxaav TTocQci SiV aXos — "Ki/xaTa $' visXioio /xsvov Tsqa:r]fxsvai auyri. 
Od. Z. 94. 98. Lucret. I. 306. Fluctifrago suspensa? in littore 
vestes Uvescunt, ecedem dispansce in sole serescunt. Valck. 
Videtur hoc ad purpuratarum maxime vestium lotionem per- 
tinere. Pollux. I. 49. xa'§ £l ^ rikicp G/txiX£o"a tv)$ irogtpvqaS r t fia<pr\. 
Vide et Helen. 181. 2. Musgr* 

129. Brunckio oWttoiW praefertur, subaudito weqi. Beck. 
Quam lectionem recepit Monkius. 

135. dfx^qoaiou arofxaTos. Pulcra quaevis dfM^ctotna Poetis di- 
cuntur et vsKTaqsa' \6yos «v d(A(3qooiot, xl vv% d^poaia, x^ a.f/,^6- 
atai "XjtxiTzi, jc a/x/3gooiov gt6(/.<x. 7tap Kvpt7ric^r]. Eustath. in II. A. 
p. 333, 13. Valck. 

137. Farinam, aX<p»Toi> axrrjv, sive frumenium mola frac- 
tum, vocat Aa^aT§os- axTav. Homeri II. N. 322. *Os Svwtos t 
stn, x^ s$oi ArifMriTspos dxTr,v sunt Horatio, Quicunque terrce 
mitnere vescimur. Carm. II. 14. 10. Valck. Cui post Scho- 
liastem, verba dfxficyoaiov oTofAaTos Ji/xar, Periphrasi inservire 
videntur. Sed rectiu3 Aa/xar§o; axTa; lsfxa<; conjungit Mon- 
kius, adeo ut sensus loci sit : Audio autem eam tertium hunc 
diem in pulcrum os cibum non accipere. Sic infra v. 1000. 
Xs'j(8£ ayvov o^ifuxs. 

140. svSsos, i. e. Morbo a Diis immisso laborans. De 
his veterum superstitionibus legi potest initium libri ttsch Upys 
vovaou inter opera Hippocratis. Vide et Med. 1162. Musgiu 
I)e se testatur Ovidii Phajdra, Heroid. IV. 47. Nuncferor, 
ut Bacchi furiis Eleides actce, Quceque sub Idceo tympana 
colle movent : Aut quas semidea? Dryades, Faunique bicornes 
Numine contactas attonuere tuo. Valck. Confert et Monkius 
Horat. Carm. I. 16. 5. 

1 l.J. VulgO legitur (poiTctksou. Ad mentem Scholiasta* 
poiT^r repo>i.it Seidlerus, quod recte retinuit Matthia?. Vox 
fpoiTxKsos nusquam alibi reperitur apud Euripidem. 

1 13. AixTuwav. Cretensium proprie Numen erat,cui apud 
caeterot GnBCoa reepondet Diana. Vidc Pahrphat. Incred. 
c. 31. Diodor. Sic. V. 16. Musctu. 

1 1!). dvii^ dbuTcim 7iE>.dvojv. l)e his formis, quihus geni- 
tivus xul)>t mtivi ab adjectivo COgAato pefldet, vide ad Phoen. 

334. 

117. Eiune locmn peT^mnniinpeditiun it,i ver&t et exposuit 



208 NOTJE IN 

Monkius, puncto post lm\c posito: " VadU enim etiam per 
mare, ultraque terram t petagi rorticibus humidi sa/i. Nimi- 
rum Dictynna, Dea Cretam incolens ad sacra sua vindicanda 
mare transire potuit." De Xi/av?) pro mari usurpata vide ad 
Hecub. 413. 

152. 7roi/xai'v«. Ita olim scriptum fuisse recte ex Scholiastae 
interpretatione [fiovxoXsi, eSjaTraTjt.] colligit Canterus. Eadem 
metaphora est qua ^oi/xoXeiVjSai pro a.7ra.T*&a.i dicunt Gra?ci. 
Vide Hesychium in /2wxoXb/xai, /^aHoXH/xevas-, f2«xoX«vTer, /3«xoXa/v. 
Musgr. In hunc quidem sensum multo magii frequentatur 
/2«xoXeiv, sed saepius tamen etiam figuratis usibus inservit 
"jroi/xatveiv, pro 7re§ie7re«v x^ av^/xveiv adhibitum Pindaro Ol. XI. 
9. in cujus Isthm. V. 15. duo vita? jiorem Trojptaivov-n, jbrent. 
Propius ad Euripideum usum accedit hoc Luciani in Amor. 
T. II. p. 457. phi/osophos mentiti aefxvuv ovo/xara/v xo/xvj/ei/ptaoi 
rovi apcaS?iV 7ro»/xajvc'ra»o-av, imperitos p/ta/eratis dictis dueant, 
u t loquitur Terent. Phorm. III. 2. 15. quo pene sensu /3»xo- 
XeTv posuit ^Ksch. Agam. 678. e/^HXoXSpiev QpovTiaiv veov 7Ta$K. 
Cantiilando fa/lebat amorem suum Theocr. Id. XI. 80. noXt/- 
(papto? £7roi/xa»vcv tov spcora Maaio-Sajv. Valck. Vulgatam nn- 
/xa/vei defendit Monkius ; dubitandum an recte. Certe huic 
verbo minime respondet Scholiastae explicatio. Habet etiam 
Hesychius : ^8xoX5pcar aVaT&vxai' cui consentiunt Suidas et 
Phavorinus. 

153. Regitur tuv Xeyjcuv a y.pvirT^, tanquam esset x%v(pz to;v 
Xe^ea/v. Quippe suspicio Chori in Theseum cadit, non iu 
Phaxlram ; eum cum pellice consuevisse, non Phsedram cum 
adultero. MuSGE. 

154. t, vavfia.T*s Tis k. t. X. Confcrt Valckenarius Helen. 
1191. ri tyaTUt tiv' oixo^ev K^Xvovaa, Xvnri oas Sie^Sa^ai (J^svar. 

160. (^iXeT, so/ct : (juo sensu frequentatur apud Tragicos. 
SvoTpoTrco ywaiKuv dpfxoviz vertit Monkius pcrrcrso mulicrum 
tcmperamcnto. 

163. dqpovvvas. \ irgines depravatioiii mentia obnoxias 
esse testatur Hippocrates in tractatuk) n-e^i aa/;$en'a>v. Qnod 
et mulieribus quoe/ue non raro accidit, morbis quibusdam 
subsistentibus. Atque hoc quidem respexisse pnto Auoto- 
rem. Musgk. 

165. In Callimachi Epigram. ~u. Dea Ilithyia rocatur 
tv\oyos notante Monkio : quiconferf etiam Horat. Carm. III 

1. Montium custos ncmorumquc, VtrgQ, Qiuc /abora> 
utero puel/as, Ter rocata, audis, adimisque lcto. 

J(>*>. &Kk' 4fat. Suhuud. JVn Tel i ««, u' pasaim in hia for- 



HIPPOLYTUM. 209 

nuilis apud Tragicos. Vide ad Orest. 713. De yegaia penul- 
tima brevi adeas notam ad Hecub. 721. 

171. oQqum vi(por. Soph. Ant. 528. Ne^gX» $' o^vm vm% 
a\(/,xToev 'PeSos aiayyjvti, ' 1 ^iyyov<J , tvwita iraqeidv. Hor. Ep. 1. 
18. 94. Deme supercilio nubem. Sil. Ital. VIII. 612. nec 
nxibemfrontis amabat. Ciceron. Orat. in Pison. c. 4. Frontis 
tuce nubeculam. Nostri locum expressit Seneca, Hippol. 
452. Quid huc seniles fessa moliris gradus, O fida nutrix, 
turbidam frontem gerens, mcesta vultus. 

177. To£g aoi <piyyo$ Xa/xrgov, oS* ai§r]g* Ecce tibi, quod 
desiderasti, clarum lumen cetheris. Beck. Xa//.5r§o? mavult 
Censor Eruditus, (Quarterly Rev. VIII. p. 223.) conferens 
Orest. 1080. Med. 823. Ion. 1444. Et sane clarum coeli 
aspectum saepe laudavere Poetae Graeci. 

182. Amore perturbatam Phaedram, quidque velit incer- 
tam, Poeta nobis expingit in his, tayjj ya.% atydWu, x. t. X. 
Hinc Senecae nutrix, Hippol. 365. nil idem dubice placet : 
Artusque varie jactat incertus dolor : Nunc ut soluto labitur 
movens gradu ; Nunc se quieti reddit : attollijubet Iterumque 
poni corpus : et solvi comas ; Rursusque fingi ; semper impa- 
tiens sui Muiatur habitus. Vere Lucretius ita vitam agere 
plerumque homines scribit, III. 1071. Quid sibi quisque 
velit, nescire, et qucerere semper Commutare locum, quasi 
onus deponere possit. Alia dedit Th. Gatakerus in M. An- 
tonin. VII. 27. Valck. 

183. ovli a dqisxet x. r. X. Cf. Orest. 222. Vide etiam no- 
tata ad ejusdem fabulae v. 1602. 

186. ovvdirTEi. Pro avvx7TT£Tat. Sic auvdirrouoi i^Esch. Pers. 
888. Musgr. Vide ad Phcen. 702. 

187. x B ?°^ v emendavit Porsonus. 

190. Horat. Carm. III. 29. 29. Prudens futuri temporis 
exitum Caliginosa nocte premit Deus. 

192. Similem sententiam habet Euripides apud Stobaeum 
CXX. p. 608, 50. monente Monkio : Qvtws e%ws fiporoXotv 
eyxHTai \i\ov. To £r,v ydq IVptev, tou S^zveTv £' aTieiqix rias tis 
^o/Selra» $us XiTrelv toT r,\iov. Idem confert Shakspearium 
no.stniiem, Hamletj Act. 3. But that the dread of somcthing 
after draf/t, — ThtU uttdiscovered country, frotn wliose bourn 
No traveller returns, — puzzles the will, And makes us rather 
bear those ills we have, Than fiy to others that we hnow 
uot <>/ 

195. oux. diioSuZw. Conjunctim accipicnda surit, quasi esset 
vor. i. / *• 



2io \oii: i\ 

Kakw^w. Mi m.u. ( f. Hec. 1-'- Plura dedit Valckenaeriu 
Thucydide et Luciano. 

198. \i\ufjuLt /xeXewv v, <p. Amor, quo saucia Phaedra aegro- 
tabat, praeter alia, fyos Hesiodo dicitur Xoff</xeXr,s in Theogon. 

911. V.\I,K. 

'300. Ilesychius: ^rjxfnw' xc^aXoSeff/xov. ad q. 1. Abres- 

chius monet, huc resp< \i «• Eustathium, qui ad Od. B. 

p. 1 ±3, 12. evrixgavov xsQaXvjs ri T qay uoia yr/Otv, avTi t«, x^rjSe/x- 
VOV, '/} XOOfJLOS t« x^rjvo^. DECK. 

207. 9ro/? av Jgoffgpar x. t. x. Dicebat ista Phaedra, dum 
furtivus ignis venas popujabatur : vide HippoL Senecae, w. 

101. 280.640. Ovidii Phaedr* IV. 20? Urimmr mU 

Ardente febri jactatum Agesipolin e§o>? eoy^ tAp n mutqju* 

6xr,vr,(xarcjv k) ruiv \a\xii 'Qah xj -^vyjpwv voarcov, u\ scribil Xcno- 

phon, Hcllcn. V. p. 330, 1. Voto potito multo vehementhu 
afflictari ceepit. Marklandua in Eurip. Supp. 798. r.us av 
okoiyuw optime reddidit irtinam peream. Utinam (eTSe, e< yap, 
ujs,) praesertim in Euripideis dicitur t.u<> av. Alceat. 882. ttus 
c^voXo/pcav; Med. 97. Iph. T.613. Hipp. 344. w&$ av 06 im 
Xejeiar, utinam tit mihi diccrcs. Orest. 1045. sr&f av £i$oi vw 
Ta^rov, el Sifjus, xrdvoi, Kai /xvrj/xa oe'£aiS' ev. Saepius us, for- 
tasse non nisi semel in Sophocleis irus av hoc sensu reperitur, 
Philoct. 791. Valck. Occurrit etiam in CEd, T. 7(>.">. Aj. 
388. monente Monkio. In v. 208. legitur mlgo no^. >ed 
vide Porson ad Hec. 389. 

209. xofM-nTr} Xei/xom. Huc spectat Eustath. in II. B. p. 
233, 29. K6/xaJ Se kiyetv SevSgo/v Ta £i)XXa, o3ev x^ Kofj.r,rr,s 
Xei/xwv T.aoa rr\ TQayu&ip, x^ Ko//.£v to ev toi/toiJ SaXXeiv. Eiecte 
legitur in Scnolii8, Xei/xaffi xor 7; avSreffiv* est cnim hic 

Ko//,r,rr,<r Iph. A. 1281. Xeiptav avSe-ri SraXXa/v. hi Suph. Antig. 
419. £-»/,v "TXr/f 9reo\aooj rcctc | i inierprctantur k. oeV 

v O§o5 xExofj.ri(xivov vhy dixit CaUim. II. Dian. 11. Yw.ih. 

Simili modo apud Latinoa usurpatur Coma, Confert Mon- 
kiUs Virg. Georg. I > . i ' '• 6 at m NarcUmm, L87. 

IUe comam moUis jam tendebqj hyacinthi. Horat, Carm. IV. 

1. 11. Et <'• 

213. \j.a\'\as iTioy^'. t i. c. //.avtxov. Non dissimiUs apud So- 
phoclcm vocis \% est! CEd. C. 188. r/ av et/ffe- 
fStaC 67ri/3ai'vovTes-, to /• /x c v. \ idc Bustath. 10 llom. p. 

l. Musoa. 

214, Hunc looum expressil Ovidiua in Epistola Phaed 
Heroid. IV. 11. /// netmts ire juva4 y pre&itque m retia 



HIPPOLYTUM. 211 

cervis, Hortari celeres per juga summa canes. Vide Jani 
Ulitii Comment. tfd Nemesiani Cynegeticon, 196. Barnes. 
Confert etiam Valckenasrius Tibull. IV. 3. 11. Sed tamen ut 
tecum liceat, Cerinthe, vagari, Ipsa ego per montes retia 
torta feram ; Ipsa ego velocis quceram vestigia cervce, Et 
demam celerijerrea vincla cani. Imitatus est Seneca, Hippol. 
110. 233. 

217. fiocXiosmaculosusvelcelersoimt. Vide Rhes. 352. Iph. 
A. 219. Barnes. Vide ad Hec. 187. 

219. Verba e na.%x yjxirocv £av$av pi\[/oci explicanda sunt ex 
more Graecorum a capite vel dextra aure jaculantium. Virg. 
-"En. IX. 418. [Ecce aliud summa telum vibravit ab aure.] 
Valck. Scholiast : ol ui\v dxovri^ovrcs rm x £ *? a ° L ' Jb} ^ 2 "?^ T ^ v 
Ktfyockriv dvocrsivouai' ro £ c oiori^ov t» dxovriou ttck>$ tov x§/kov ev o^uol 
dxxruXois Kocriy^ovrss , ovrco piitrovGi. 

220. Senec. Hippol. 395. Hastile vibrat dextra Thessali- 
cum manus. Hinc putes expressum : ©eaeraXov opTrzKoc, Has- 
tile Thessa/icum. Quod vero Thessalicum jaculum nondum 
Hippolyti setate fuerit, id gratis dictum a Criticis : et quod 
Scholiastes tradit de altero Anachronismo circa Venetos 
equos infra ad v. 230. est merum Grammaticorum insomnium. 
Venetorum enim nomen antiquius ; unde Hbm. II. B. 852. 

EI; 'EvstoJv, SOsn r,(xiwouv yivof dyporsgzojv. Vide Strabon. Lib. 
5. Bab *7X*> unde cTiiKoyypv, proprie cuspis est. Xeno- 

phon : tiy^ov ^e k. h'6pu coi 7rcVTcxat'5c>ta vnxJSn (xiav 'koyyy,v zyov. 
MUSGR. 

222, tj nor , cl Tc'xvov, roih Mnptiveir. Alumna, quid ista 
corde vol/t/as ? Dcjanira Sophocli dicitur Ksivou TrqonYioaivouoz, 
pro marito anxie sollicita. Valck. 

223. Monkius ex emendatione Porsoni rccte dedit //.eXeVr,, 
ita \ i Quid e$t t Cur vonifionnm tibi quoque cura sit? 

>. x).tn ;oj. Sic libri omnes, optime. " Quum 

KXirvi ultirmim producat, ut constet metrum, legendum vide- 

tur 89) r >'n." Verba Mint rieathii, qui egregie fallitur, et 

doctissimum rirum [Valckenaerium sc.J in fraudem egit. Sub- 

tantiTi ii. i in vs ultimani necessario non producere ob- 

rs?3 id Andnun. 357. )£ vr,oov t'£,ocfA@KHfjLcV f cu; ocvrri Xiyct. 

Mciu iu x).irLs obtinrt, nisi forte Sopbocles proiodiae Atticse 

mi fuerit: quod Heathio, etiamsi per Deoa omnesjuret, 

iion credam. Legitur in Trach. senarius i te, i -<1. ttcws 

x).ITVV, 'iTTTTOUi V0//.Z0aS ^IKVOIXOTIHV. NOSter, BaCCh. 388. OcfAvd 

k)atjs '())oi/.Trn t trin - ' dactylicu at, 

. nonpi [ 'ii' Euripidi . h mi *wfr* yimr' 



£10 NOTVK 1N 

uv, illi confidenter respondebo, id non tulisse linguae indolem 
et proprietatem Bermonis. Intererat enim aliquid utrum scri- 
beretur oSev an 39». Dixerat enim Phaedra; ttus dv nufx dpv- 
aatfxr,v duo xpr,vXtos. Nutrix respondet : aTto Tr,s yitrov*ar,s xXi- 
tvo{ ttcuix d^vaxt dv, seu, ovvzyr,s \art KXiTyj, "O0KN aoi Ttojfxa 
yivotT dv. ( ndc jjottt/n Itain irc jntics : uttde juhcrc jxtics ut 
hatista tihi cjfcratttr ai/ua. B&UNCK. Saephlfl quidera in 
Homero et poetis lonicis producuntur nXirut et alia oxytona 
in vs\ semper tamen apud TnglCOi ante vocalcm corri- 
piuntur. 

227. aX/a X//xvrj potest esse simpliciter pelagus, ut Hom. 
Od. I. 1. Troad. 41G. [supra v. 147.] Yidcndum tamen, 
nnnon locum reapiciat, de quo uc Pauaaniaa in deacriptione 

Trcezenis : 5to£ rfi 2a£a/vi'$i to Ie^ov \A§te'/u,ic>i uxoo6fxr,atv 6 77i 
SaXaoorj TeX/xaTa;Sei, jc ETHTToXrir fxdWov, uaTE xl ^ot^aia "kifxvr, 
£ia tSto fKaXetTO. et paulo post : exTTEffovTa 5e tov vex^ov xaTa 
Tr,v Qot&aiav Xifxvr,v h to a7.aos tt,s 'ApTifxttios, svtos t« Upn tte^i- 
/SoX« SaTTTHffi, x2 Xtfxvr,v aTTo thtm 2a£am'5a rr,v TaiyTT) SraXaffcrav 
xaX«<7iv avT» <&oifiaias. p. 7o\ ed. Sylb. MuSGR. Hujus loci 
gymnasium respexisse Poeta videtur, vv. 233. 1163. quod 
satis clare designat memorans v. 1124. tov dfx$l Aifxvas 
TQoyov, ubi Scholia : Aifxvr,' tottoj Tpot^rws, ev^ev AifjDt%Tts 
"ApTSfxiS xaXEiVai. VaLCK. 

228. yvfxvaaiuv tuv W.itox^dTuv. ffippodromuni notat, quem 
frequentasse par est Hippolytum, juvenem venationi et equis 
dcditum. De Jlijt/jodromis autcm vide qmr nos ad Helen. 
208. ct alias. Itcm Scholiasten. Bajlnes. Pfnd. Olymp. 

III. Kped. 2. AaTHf r t7T7roaoa Ziyzrrp. ubi Scliol. r/ 't.~ 
thteotiv, r, THS "t7T7THS ao^ax, v.ynv otzyci^naa s'ts Iqofxov, t,toi r, 
\7t7Ttxr\. IVIl 9GR. 

230. Wuf\*s ' V.viras o . EquOi / cnctos domans. IViiror equi- 
dem^tfraf quibusdam visum appellativum. Scholiastae veteru 
usus observatis, Eustathiua meminit hinc equarum Veneta- 

rum, et '\Lvct7ti^ov dvayj^ovtaavTos tt,v Tai)Tr,v \itTtsiav s\s to. 

'Hcoj'ixd, in Hom. II. B. p. 273, 10. — Kx duobus codicibus et 

prima Ed. recte MuagraVIUS, } HTO ^afxa^ofxiva, rcstitllit dafxx- 
Xt^ofxiva. FoimflB >unt \cton tfl et !(\uitima\ tamctsi non inve- 
niantur in Levicis, ab inuaitatifl Sa/xaXor, dpwaXos, irvxTaXo; 
dncta', AaptaXj^Hv, 'ApxaXi^nv, OcxTaX^Bv. Kuripideam da- 
bii Pind. Pyth. \. lf>.>. XI. 88. ete^cj Xe'x,« Sa/xaXi<JopcEvav. 

' AfiraXi^Hv /Ivsch. Theb. 248. Bumen. JKSfi. Anacreontn est, 

ojs ^to Il/o; "E^6»i - I pitomc Athena?i in ( i- 

Jid). Anini. p. 782. L 8. binc apUQ EllBtath. in II. 4". p. 



HIPPOLYTUM. 213 

1444. 19. Valck. Veneti, ex Paphlagonia oriundi, non nisi 
post Trojae excidium in Adriae finibus, duce Antenore, con- 
sederunt. Cf. Hom. II. 852. Strabon. p. 543. Virg. JEn. I. 
242. Hos igitur equos, in Graecorum ludis celeberrimos, 
temporibus Heroicis male attributos censet Scholiastes. Sed 
vide ad v. 220. supra. 

232. Suidas et Photius in Lex. monent voculis Nvv $vi sig- 
nificari modo, xqriws, r> pux§ov %ixirqoahev. Valck. 

233. ^a^x^ois 'E7r' axt/ptavTOif. Infra v. 1119. -^afxx^oi ito- 
XiririSos dx.Tzs, ex versu certe 1153. fuisse videntur dxTris 
xv(x.oliyfjiovos ni\as' hic equos agitare Phaedra desiderabat : et 
fatetur apud Ovid. Her. Ep. IV. 45. Scepe juvat versare 
leves in pulvere currus, Torquentem frenis ora sequacis equi, 
Valck. Quem sequitur Monkius, literam a vim intensitivam 
habere monens, et vertens : aKVfxavTos, jluctibus multum 
percussus. Aliter Blomfieldius, non agitatus fluctibus, ad 

mentem serioris aevi Scriptorum ; ut est in Lucian. Dial. 

Marin. V. T. I. p. 300, 92. 

235. Tale (MavTsias a t n. Dc rebus sic loquebantur obscuris : 
/Eschines ad Timarchum acerbissime, sti TavTx, ait, /xavTeiai 
7r§o^c?Ta» ; p. 11, 15. Auctor Rhesi, v. 949. ySw TaS'* ov$h 
fj.xvTEcus ftei (ppzo-xi. Alexis Athen. X. p. 421. B. Plato Sym- 
pos. p. 20G. B. /xavTc/as SsiTai o, ti ttots Xiyns, Kj ov (xav^dvcu. 

Vaia k. 

236. avxvHfx^Hv, multo frequentius apud recentiores quam 
in veterum scriptis obvium, proprie significabat loro retra- 
here. Ferocis equi luctantia colla recurvans eximie diceba- 

tur ava^Hqa^ajv. ValCK. Hesych. avaGHQac^H' dvxxQHHV ttoieT, 
dvspchi^H. BECK. 

237. Trapa-KOTiTzi (ppivxt, Dementat, delirare facit. Vide 
Blomfield. Gloss. ad /Esch. Prom. 601. 

246. oouv/. Rediit scriptio prior, cujus loco viro placuit 
elegantissimo [Musgravio] nomen oovva. Hesychius ex hoc 
forte versu : &i*p* Xumi, xaTx7roveX. De Ajace, cum ad sanam 
mentem redn&set, Soph. Aj. 259. Kai vvv (ppovifjuoi viov akyos 

eyji' T o ya§ ei/.caiTaiv oIxeTa Trxbn, MrjSevof aXKov itapampd^av- 
tos, Wuydkmi oduvxs vTioTcivn ; i. e. ayav otwgi. Illic in Scholiis 
ad v. 265., preter alia verissima, haec etiain leguntur Euri- 
pidis, ut hic vulgantur. Ad Aj. v. 269. A\'xs, inquit Schol. 
-'Jjv otvvx \xvt\v dt% tx 7rsTTpayfj^ivx. 1 amesti Galeni 
tantum auctoritate nnnitum afa H. Stephano, nemini tamen 
verbuu ium ( rit. Thrmi-t. Or. 3& p. 564. D. 

TiTpwiKU ivioTi Tovi xKfojfxivovf < \cliill. Tat. I. p. 



m NOTiE l\ 

Ta rr,s -<\>uyji]S T^avfxu . multo mujuran affi - 

runt doiorem, V ai.ck. 

347. To Je /xa»vo/xcvov, x. t. X. Insuuirc n ro maliuu quidcm. 

<! xstKov av<w^vov [Soj)h. Aj. 555.] et /irastat, tumrsi sive 
xper^ov eVti, absijuc sctis/f sic malorum /icrirc : queJB) lui 
sedato, propter dicta vel facta, acerbo bc mcerore conliccrc. 
ILrc, ni fallor, eel dicti Bententia. \ 

251. TroXXa $3x<jy.ei x. t. X. Ilnc refcr illntl Solonis : Alti 
yrigzoiaj •jtoKKz c>i (Jaaxo/xevos". B.AKN I 

252. yjr,v yxp (jLzrpizs x. t. x. Euripidis Btudiosissimo, qui- 
que hujus, ct Homeri preaertim, dictis libi i imple 
Chrysippo suspicor hcec etiam tn libi las, omiaso ta- 
men Euripidifl nomine, laudata niiase : hinc sua C 

ut a Chryaippo permulta, sensisse de Amicit. XIIL ubi, 
Qadbusdam, ait, quos amdii sapientes habitos in Grtecia, 
placuissc o/jinor mirabitia queedam : scd nihil est quod itli 
/)erse(juantiir suis argutOs: /lartim funicndas esse m 
citias nc necesse sit unum sollicitum esse pro /jhrribus: satis 
supcrque esse suarum cuique rerum : aliemu iplicari 

molestum esse : commodissimum cssc, qumm la.rissimas haf>> 
hahcrc amiciticc, quas rcl adducas, cum velis, vel rcmiti 
caput cnim cssc ad hcate rivcndum securitatcm : qua frui non 
possit animus, si tanquam parturiai urtus pro pluribus. \ 

253. Deteriorem lectioncm p/Xjav zvzrclvzo-bzi pnebe^ Plu- 
tarchus Ticgi 7ro\v$i7\izr, T. II. j). 95. E. K >n! 
gata, cujus Bunilia oontulit Poi ad iVfed. I 

254*. /xueXsv •^vyas. Scholiast : roi E9i 

St fcTvTfcV, U/S 67T» O0UIXZT0S x^ 

etiam Monkio. 

260. drpsKtiS. nimias ivclc \i v\\i Monkiu--. 

263. octw to x/av x. t. ?.. Simile ilhul : 

ayav (pikui. \ el ut Alpliauis Mitvlcna >U8, Antholog. ! 
/xrj^EV yap ayav, ayav /xe Tip7rzi. \ ide de hoc loco En 

giorum Chiliad. I. Centur. <>'. \d I Ne quid nimis. 
I)\k\i>. To x/av Bcepe damnaf Euripidea. I nius ponan 

itidcm philosophunti- <\ Eurip. Med. \\\\\ \ \. 

126. To/v yap (xet^iojv vpuiTa /xt. vo/xa vix^, \ 

ixzxpu AaJGTa jSpoTOMiy' Ta vr* '( );'3sva XdUfOI 

* ^vaTo^. Valck. Videad Eiei 

r. Cum partioula fui *enl i cetaaria videtur, 

. /xtv divistm recte Bcripsil Monkius; similem nunc 
enallagen notana in hujus dramatis vv. 6. 419 
699. \c 



HIPPOLYTUM. 215 

268. awiJLz. Vide ad Hec. 1083. 

270. Nutrix Latine sic expressit in Senecae Hippol. 860. 
Haud pandit ulli ; mcesta secretum occulit. Valck. 

272. s\s raurov whs. In causa quoque morbi convenit intcr 
nos, ut ceque illam ignorem ac tu. Hoc sensu formulam lo- 
quendi Noster adhibuit in Hecub. 731. Ei' roi /ots fiouXn 
Tuuvtis (xr^sv stisvai, Els" tccutov r\x.HS' ^ yag outf syco kKuhv. 
Quomodocunque cum aliquo convenire dicitur sls raurov whv 
vel sX$s7v. Eurip. Danae : 'E*s raurov r,v.Hv (prifxl rd$ /Sgo-ra/v 
ru%ag, Tov 3 1 ' ov xaXovoiv 'AtDsp, oaris sutI $r]. Valck. 

273. xaTgJavrat ^s^as. Corpus macie extabuit, Incertus 
apud Ciceronem. Valck. 

274. rqiraiav y oua datro' ^/xEgav* Quce quidem tertium jam 
diem abstinet cibo. rr)v rqirriv r\y*soav dixit Euripides rotraiav, 
ut Trjv TrooTspav dicebant et wporsqaizv. [Thucyd. V. 75. rri Se 
Trporspxlx r)[xspa.~\ Polydorus in Hecuba, v. 32. TptTaibv r,lr, 
$iyyo$ alvpouiAsvos, ubi Schol. multa tradens de his numera- 
libus ; svrav&a l)s, to TgiTaibv avTi rov rqirov Xsysrai. Hic 
usitato more scripsisset, rpira7os rvSr, dicopou pcsvor et nostro loco, 
rgtraia y' &a~ aavns' omissis vocibus (psyyos et rtfxsoav. Valck. 
Exempla dedit Monkius Div: Johan. XI. 39. Kvpte, riSn o£«* 
rsraprdns yap sart. Theocr. Idyl. II. 4. "Os fxot SuSsxaratos a<£>' 
6j roikaS ouo's7^o^ , r,xn. 

275. Quaevis noxa gravior, vel calamitas, divinitus miseris 
mortalibus immissa, dicebatur dm, praesertim apud Tragicos, 
iEschylum inprimis et Sophoclem. Ira Dei vel ' Deorum 
oai/xovoj etiam et oaiixovcov ara dicebatur. Eurip. Phcen. 1065. 
sitsauro Tavoe ydv ' hpnayaXcst oai(xovcov rts dra. Med. 130. (/.sifyus 
o' ara? oTav opytoSri <$ai[xcov o''x.ot$ a7Tsl>ux.sv. Ipsa Phaedra, V. 240. 
fpUKVDv, stisvqv oaifj.ovo<; arcc. Quibus erunt ad manum hac voce 
utentium Tragicorum loca, hi vocem «Twhoc in loco mutatnm 
nolint Valck. ( nj scit Muretus, V. L. X. 12. aoyj* dir f - 
\ ictori H vtr* j.-rrs, \ . L. XII. 17. laborante metro, nec tamen 

ii requirente. %m esl m&ror, tristitia. 
7. c\ zdV l^aqv.sl it^asi. Adscriptum ad l^apxsH sat commo- 
(Iiiui in Cod. ; rpretamentum dpimi. Verba ipxelaSat 

permutantur in nonnuliih» locutionibus. \ ilck, 

\ l I l Monkll : //' tltis is sulisfaclon) to Itcr Itus- 

band, C£ infi ~ . 

,i~\). Loquent item non verba hia exprimas ex Hipp. 

Bei i nclusus quoque, Quompis testatur, prodttur 

rultii /uror, [nejui A^gam. Cegitur, v. 1^8. Ucet ip$e stieas, 



216 N()'ll. IN 

totus in vu/tu cst (to/or. — Toto hichu ht orejuit, est in Consol. 
ad Liviam, v. 88. Valck. 

283. is TrztT dfiyfjiai, x. e. 7T. Omniaji c/, ucc (pudquam pro- 
feci. Hac phrasi significatur quod vulgo dicitur nwa. noxilv, vel 
9ravT« o^p, omnia facerc. [Plato Apol. §• £9. twtt axro^et^ETa», 
irdv moidv hdvaTov. Eubulus apud Athen. III. ]). 100. A. f Y7re&7j- 
ad(j.r,v, oVavTa dpuv, tols ifx^doai. (june loca post Blomficldium 
contulit Monkius.] Conatum enim irritum monstrant etiam 
proxima, xoiJSev sipyaafxai ukiov, ct ni/ti/ quidquam profcci, 
quod vulgo quidem Atticia dicebatur, ouo£* /xo» TiXiov %r eed 

et ouolv 7r\iov e7rpa^a vel iitoW,aa. \ itl t* Kur. Ij)h. A. [352. 
VaLCK. Soph. CEd. T. 205. u7riQ > \xayHy.ai, xaVi txvt d$iZ.o/jLai. 

289. Confert Monkius Hor. Carm. III. 29. 10. SoUicitam 

exp/icucrc frontcm : et sequentem versum reddit : Omissis 
istis, in qttibtu tc maU tum sequebar ; i. e. intitabar. 

292. a7Toppr\Tuv xaxajv. Intellige morbos muliebres. Dionys. 
Halicarn. ttjv vooov a\ yuvaix^ dn6ppr,Tov dvSqunrois titiwvto ^vai. 
MuSGR. Cf. Androm. 937. dXk* o(au>S %%sdv KoofAcXv yuvalxas 
rds yuvaiXcitsS voous. 

293. auyxaSiaTavai. Eadem forma Ilomer. II. I. 684. eIo-1 
x^ o1<$e rdV eItte/xev. T. 140. ou/pa. S' lyuv otis irdvTa iraQaayflv. 
Musgr. Sed nulla particula saepius, quam av, in quinta svde 
posita reperitur. Soph. Elect. 413. Eur. Phcen. 1019. 1020. 
Androm. 917. 1161. Bacch. 1224. Herac. 450. Acute igitur 
et probabiliter ccyxa^io-TaiVT' dv voaov {ovyxahioTavTai enim 
MSS.) conjecerat Musgravius, quamvit postea vulgatum 
ffiryxa^o-Tava» defenderit. PoRSOM. iu Vv.vW ad Hec. ]). 33. 

Emendationem Musgrayianam receperunt Valckencerius, 

Brunckius, Monkius. 

294. Extpo^oy oufxQopd OppomtUI toiV aTropfinToiS v.axorf. — Aoyeov 
d7roppr\Tuv Expo^av /xri 7Toim prareptum est IVriandri Stob. pp. 

47, 5; 887, 51. Valck. 
296. eTev. WeUl Be it %ot Vide ad Hec. 310. 

299. (p§iy%ai tj* Xcvp' d$%r,oov. I -atine fecit Srneca, Hij)j). 

587. ubi Nutrix ad rhaedram: Attollc rultus : dimove vocu 
moras. Ilis congruit in Soph. (Ed. C. 1271. (pdvnoov, &> 
maTi^, ti* (xr\ [A dnooTpztpris. Scd Set)§o /oXette, vcl Zivp' abgrioov, 

— me huc aepice, Plaut. Amphit. 11.2. 118. — idem ac v Ax«e 

$r) vuv, x^ ou $ev%o vovv ex, 6 » m Eut, Orcst. 1174. plerumque 
formula erat dominorum sive patrum, servis filiisve minus at- 
tcutis ut diligenter attenderent imperantium. Valck. 

30'?. Tiyyttv est proprie ntudefaeerc ; unde metaphorice vwl- 



HIPPOLYTUM. 217 

^ire. Suidas : Tiyyso^oa' sUhv, sv^i^ovai. Omnino consulendus 
3st Ruhnkenius ad Timaei Lex. p. 248. Confert Monkius 
/Esch. Prom. 1044. riyyn yocq ouo^sv, «5e ia,ocK^ocgosi ksocq Airalr. 
Habent libri nonnuili shiXys^, sed multo melror est vulgata 
lectio. 

303. More veteribus usitato ponitur \'o$i — irpolovooc, Scias 
te prodidisse liberos, cum morieris. Illud ipsum etiam \'o§i 
cum participiis saepe hunc in modum jungitur : Soph. Aj. 
1174. 1333. Elect. 300. 1206. (Ed. T. 1032. Iwph ttot' Xa%i 
tuiv e/xo/v y^siocuv XocjBcov. 1191. 'to§t $uo7Tot(aos ysyu>s. in cujus 
CEd. C. 1206. ouis \'o$i. ubi participium supprimitur, ut et 
Eurip. Herac. 597. ttocowv yuvocixuv \'o$i rifxicoTocTT), nempe *o%. 
Additur in Orest. 616. rooccvr dxouoocs 'io$i. Valck. Vide 
Matt. Gr. Gr. §. 574. 2. Hunc Graecismum adhibent etiam 
Latini, monente Monkio : Virg. iEn. II. 377. Sensit medios 
delapsus in hostes ; quem imitatus est Miltonus nostras, Par. 
Am. IX. 791. Greedily she ingorged without restraint, And 
lcnew not eating Death. 

vgos tuo* ocuXocbsoTspoc Y. h. Ad sensum parum ditTerre ju- 
dico, dicaturne, Sis Ucet immitis Matrisque ferocior tindis, 
Ovid. Heroid. III. 133. an Horat. Carm. III. 7. 21. scopulis 
turdior Icari Voces audit. Junguntur illi Heroid. XV. 189. 
O svopulis undaque ferocior : huic in Epod. XVII. 54. di- 
cuntur, Non saxa nudis surdiora navitis. Senecae Nutrix in 
IIjpp. 580. Ut dura cautes undique intractabilis Resistit un- 
dis, et lacessentes aquas Longt remittit, verba sic spernit mea. 
Scribens ista poeta Latinus non horum tantum, sed Medeae 
(jimque Nutricis recordabatur, cui tribuuntur ista in Eur. Med. 
ojs Vs VF&rpof v, SaXauHfiQS KXvoo/v ockusi, vouhsTovfxsvm (piXcov. 
\ alck. De cujus conjectura vide Porsonum in loco citato. 

313. woi&*$ t Meat, Duos filios, Acamanta, et Demo- 
pho Phaedra Theseus genuit. Senec. Hippol. 431. 

Sospetque P/uedra, strrpis et gemincejugum, 

rhum xHyuLCpohm de corporis etiam animique 

rbia adhihitum attigit K. Spanheim. in Aristoph. Etan. 

361. /i Plato dixit Theaetet. p. 170. A. ndhioi 

phyriue rlomer. Quaest. V. i>.<S7,*>. \' alcjc, 

316. Confei Orest. 1599. (ta etiam Seneca, Herc. (Kt. 
964. h kanimtts mihij Scelesta manus est. 

311 T.r,ij.ov< Cujusmodi eral fllud piaculum, 

quod Thy< oleni Ln&ciusque, precurante Atreo, admisit. 

Mi soa. 

321. Apud hoii, non tantum poel edquoavia etiamScrip- 



218 KOTiB IN 

tores s7rctlpH* invcnitur, qtio iriodo hic poni videtur l£alptiv, ut 
vix alibi positum reperietur ; [sensu scilicet c.rcitandi, impel- 
Jendi, moncntc Monkio, et cOhferente Alcest. 358. Ovr av 

cppiv iZalpiiu.i Trpos Aljluv XaxeTv 'At.-7.ov.] Attigif illud hinc Mark- 
landus in Eur. Supp. 581, ouroi yj wwaipus, tteri bufxuaai (ppivas, 
ToTV «roTfft xo/xwoif. Valck. 

323. Iv os o-oi X. penes te est ut rincar. Ita rccte Monkius. 
De Phrasi ev ffol vide ad Phcen. 1250. 

325. k, aaiv ye yovarcov. Ex duobus enotata codd. a Mus- 
gravio lectio mihi praestare vidctur, x^ ruvoe vov. hcccce <renua ; 
qua3 Nutrix in scena, dum ista dicebat, smplectebatnr. 
Valck. Rccte confert Monkius Ilec. 735. \xmvm as t£v$e 

youvarcov. Andr. 871'. irpos as ToJvSe youvarcov, OixTei^ov riuJas. 

326. Hujus versus sentcntiam Myrrhae tribuit Ovid. Mct. 
X. 4152. discede, aut clesine, di.vit, Quccrcre quid doleam ; 
scelus cst c/uod scire laboras. Valck. 

»327. Scholiastes : toD Vs arzcvr^val aov /xeT^ov ovk 'eari /xoi 
xaxov. 

328. oXeT. An legendum oXets, occides ? Sic occides scvpe 
rogando, Hor. Epod. XIV. Musgr. Recte, nostro quidem 
judicio. Sibimet ipsi Phaedra loquitur : et to vr^ay^a de 
morte, quam meditatur, intelligendum est. Monkius vuL 
tum retinuit, et Nutrici continuat, praeeunte Vnlckciurrio. Sed 
in dialogifl his amcebaeis pcrraro versus dividunt Tragici. 

332. Vide Porson. ad Med. 731. 

336. spov, yEolico pro tpcora.. Vocem frequentat Homerus. 

\)',)1 ."Oveaye rau^ov. IIi>toria Pasiphacs, ot in ver.Mi 

quentij Ariadnea tangitur. 

;]!(). t/ TTzvyjis ; Anglice vertH Monkius: What ails you? 
Phrasis frequenter apud Scriptorea Atticos reperitur. 
340. Eadera apud Ovidium : Heroid. IV. 59. En ego 

nunc, nc fortc /xnum Minoia crediu\ In socias lcg€t ultima 

gcntis eo. Sensu diveno Paria apud eundem; Quartus in 

twemplis adnumcrahor egO* \ m.ck. 

3 1 1. Traii av au /xoi Xe^siai — ( tinam a mc dicenda tu cloc/uc- 
rcris : nam Ubet loqm t frigetque ; hsec dicif Senecae Phaeara, 
Hipp. 637. Virgflii Dido Tncipit effari, mecUaqme in voee 
resistit. Ilorum vim qui senserit, naturam liic ctiam ex- 
pressam Kuripidi fatcbitur. \ \i ( k. Vide supra ad v. ~(»7. 

345. Nostro simile dictum in Hecubae versu leiritur 1 

\ alck. 

546. Ixciskius corrigere tentabat 3 5-w xlyoua" — hoc enim 

scribi debuit, non Xiywmv — tv u\$pu>7roi<; ipav : Ovid. M 



HIPPOLYTUM. 219 

VII. 13. mirum, nisi hoc est, aut aliquid certe simile huic, 
quod amare vocatur. Ex conjectura nihil mutandum puto. 
Valck. Neque enim mutatione opus. Recte vertit Mon- 
kius : Quid est illud tandem, quod vocant amare ? voce dvhocb- 
itovs sine necessitate interposita, et Phaedrae anxietatem optime 
exprimente. 

348. SaTEoco, i. e. Non dulce expertce sumus, sed airum- 
nosum : ut dfeWgov in malam partem accipiatur. Musgr. De 
congtructione vid. ad Hec. 506. 

351. oov tolV, ovk £(jlov, xXveis. Ita Alias : 2i/ Se kiyEts tocvt, 
ovk lyu. Modus loquendi in sacris Literis paulo frequentior, 
ut inter caetera D. Johan. XVIII. 37. EiVev av avTu b Ylikd- 
to£* Qvkuv fiaaiksus el ou ; % AnEKptbri b 'IriatS' 2v kiysts, oTt 
paoikEvS eilju eyco. Item D. Matth. XXVII. 11. Kai s7rr,ouTrr 
osv ocvtqv o 'Hyepcwv, ksyuv' ILu eJ q (Saatksvs tuv 'Iaoa/a/v; o os 
'Ir^Hs e!prj ocvtco, 2u kiysis. Vide quomodo locus ex Platonis 
Alcibiade [I. Tom. II. p. 113. C. to t« Evpivioa apa ov[A@atvst, 
co ' AkKtftta&n' 0*5 toc&c KtvhvvsvstS, akk* hk epcS a.KriX.QEVOLi, »S' syco 
e\/xi o rmrra kiyuv, dkkd ov.~\ sit illustratus per hunc locum, M. 
Anton. Mureti Var. Lection. V. 20. Barnes. Horat. Sat. 
II. 2. 2. Nec meus hic sermo cst, sed quem prcecepit 
Ofellus. 

351. oi'/xoi, t/ ki^stg. Est is scribendi modus, pro t/ kiyet;, 
in talibus Euripidi peculiaris : in cujus Hecub. 506. 1100. 
Ion. 1113. reperientur o\'fxot ti ki£sts ; Phcen. 1274. ot *yu, ti 
ki%Eis ; Helen. 779. 7Tug <pr]s ; ri ki%EtS ; us (x a7iuksaas, yvvat. 
Med. 1300. oifxoi, x\ ki^sts; us [x dnuksaaS, yvvat. Valck. Vide 
ad Hec. 306. 

35 l. Haec et sequentia sunt certe talia, ut orationis formam 
omnem dicentis perturbationi Poeta sapienter accommodasse 
\ideatur. Dicere voluit ovk dvdayjsT sks^s, vel ouk dvdayjTa 
tu.vt ioTi. Valck. De constructione verbi dviy^o^at cum par- 
ticipio vide ad Phoen. 547. 

5. d7rakkayhr\ao[xat. Vide ad Phoen. 972. 
>. ovx sV sl/x* lyu. — Ei/xl pro Zdu, sum pro riro, fre- 
quenter apud auctorea reperias. Ita infra v. 1152. 'l7i7r6kvTos 

OVK tV SOTIV. Sli|)J)l. 1 1 lfj. 0UKZT 6i<71 <J0i, [XOCTEO, TEKVa. Sic D. 




n /xr.XcT eotiv, ei ot t/xc to ixrtKET Eivai^-fei. Aiilc omiies I lo- 
mem , II. \. 384. m fXcVctv (Xcfxdaat >c, "\?.ktoo')<, ovk JV kovTOf. 



020 NOT/E IN 

358. K. ovx. a£ %v §eos, 'A?,>/ — Subaudi [xovov. \ idc ad 
Hecub. 1007. quem locum attulit MonkhiSj ut ct Phoen. 1496. 

2>d S eqis, ovk eqis, aKkd (pova> (Qovos O\$i7roda. ^oixov ojXege. Alcest. 
23 1 . rdv yd% h tyiXav, *AXXa <piXTiVav yvvaXx.a xarhavHGav 'Ev 
afxan twS' eVo-vJ/ei. 

361, Hic mulieres, ex quibus Chorus constat, aliae alias 
alloquuntur. Musgr. 

3G7. Labores, qui miscros mortalefl tcncnt, sunt ttovoi T§e- 
QovteS Pqoths. Sopli. Trach. 116. Qvtoj Ve TO» KaJ/xoysv^ 1 pi- 
<p£i* to 5' «u£ei /Siotoi/ rioXiJ-irovov, x. t. >.. Idem apud Stobaum. 
p. 355. cd. Grot. Booxe» 5e, toi/j /xev /xo7§a ^vaxfjis^ias, ths t>' 

o\fios r,(Auiv. Philemon apud eundem, p. £81. Toi 

k- xaxri Tvyjn T§e(pe». De usu Sophocleo verbi rptyen [prolx 64 * 
adhibiti] plurima dedit I>. Casaubon. Anim. in Athen. \ II. 
18. ]>. 549. Valck. Musgr. 

3(>J). Vocabulum Travr^ipio^ copiosissme, nec hoc loco prse- 
termisso, iliustrat Villoison. ad Ap. Soph. T. II. p. 686. ubi 
monet significare constans, pcrdius. Beck. in Bibl. Philol. I*. 
I. p. 76. dcfendit vulgatum xpovos, atque de calamitatc acci- 
pit, quo modo saepe vocabula temporia adhibentur, ut scnsus 
sit: qucc tc hodic manct caiamitas? ut Soph. Trach. G70. 
o3"ev /jloXoi Travd/xEgos. Beck. 

371. aanfxa S' hx eV eoTiv, ut V. 2G8. dar,(xa S' r)(juv, %tis 
egt\v r\ vogos. Valck. o! tpSivEi, quo cadit ; Anglice, whiiher 
totds ; " metapliora sumta," inquit Monkius, "a Bok vel 
astro in occasum verffente." 

373. Quse Atticae objecta prominebaf m mare regio Troe- 
zcnia, ab Oricntc priina penmsulse particnla, bic rcctc dici- 
tur EoyjxTov %cufas II. 7Tfovcu7nov. Corinthus propric, ut crat, 
dicebatur Peloponnesi wpowukatw Pindar: 'Iotja/u rfobvpov 
[looEiduivos, init. Olynip. XIII. Hicin Scholiis, ct Ilcsychio 
TTqpvdjiiiov redditur nfo^vfov. In primis Bedibus beatiorum, 
foribus apertifi quse spectabantur ornamenta dicta fuerunt 
IvuTiia. Vide Casaubon. in Theophrast. Char. 21. p. 15^?. et 
Hesyeh. in evuma. Locus ante Foi tibuli TTfovoumov diee- 

batur. Hesychius : ilpwchn** t% kixTrpo&Ev tuv tto\o>v, xa§d- 

TTsp 'HLvu>7na, Ta evSov, oVh a\ eIxoves Ti^evTa». Pertinct i>ta 

Hesychii nota ad Eurip. Bacch. '^. t-U rgowoV avTlyJ r^n. 

< K. 

375. Irridet Aristophanes Equit. 1287. $ TroXXaxif ewv- 
yji7i.ii pQoyridi fiffifAtu. Apertius vero in Kanis, v. 961. 

'/ 710T kV (AUXQ-Z %k]0y^ VVKTOS dl9)y0(fl>f}0a, Tbv ^K^OV iT.Zl- 

XexT^t/ova ^twv, ti^ s<jtiv of\i<\ SchoL Tr^^ra rx c^ IWWtikuTV, 



HIPPOLYTUM. 221 

Eustathio in Hom. II. B. p. 127, 16. proverbium memoratur, 
'Ev vvktI /3«Xti- (Zenob. Cent. III. Prov. 97.) $io ^ inquit, 
ILvtppovn Xeyerai ri vu%, ou$ (paoiv o\ Trakatol, o$ev "kafiouv JLvpi7ri$n$ 
e(pn to, "Hcfoj Tror akkous X. T. X. Valck. 

377. 8 y.a.ra, yvcufj.r,s (pvoiv, i. e. non secundum naturalem ani- 
mi eonstitutionem : tum enim omnes desipere necesse est ; 
nunc multi sunt, qui recte sapierunt. Eodem modo de Amore 
argumentatur Araspas apud Xenopli. Cyrop. oisi ydp, \xavov 
e7vai xdkkos dvSgouTrn dvayxd^siv rov (MYi /3aXo//.svov Trpdrrsiv napd 
ro fizkrivrov ; s\ [xsvroi thto, X$r\, vtojs sirs^uytsi, ndvras dv rivdy- 
y.aCsv bfjiows' et quas sequuntur. Vide Lib. V. in initio. 
Musgr. 

380. rd yjprior s7rio-rd[Asa§a k. r. k. Phaedra Senecae Hip- 
pol. vv. 177. 184. quce memoras, scio Vera esse, Nutrix : 
sedfuror cogit sequi Pejora; vadit animus in prceceps sciens. 
Quid ratio possit ? vicit ac regnatfuror. Valck. Hic Poeta 
putatur oblique taxare suos Athenienses, de quibus tritum 
hoc erat : Athenienses quidem scire, quce sint agenda, verum 
non facere. Unde Laco ille apud Plutarch. in Lacon. 
apothegm. Ny) rou Sw, Xoaoi [xsv ol 'ASr.vaToi ra xakd, ov TTqdo- 
ow Se. Hoc de Medea Ovidius. [Metam. VII. 20.] Video 
mcliora, proboque ,• Deteriora sequor. Sed in hac parte 
AOfl omnes sumus Athenienses, Medeaeque, Phsedraeque. 
Barnj 

385. a\du>s Te* oWal & s\giv % k. t. X. Citat Barnesius in hanc 
sententiam Hom. II. Cl. 44. [ovle o\ 'AiSous Tiverai, wr dv$%as 
[xiya oivsrai, rid y 6vivwr>i.~] Eustathium in locum, et Hesiod. Op. 
D. 315. Quibus addi potest ipsius Euripidis gnome in Frag- 
mefitia Erecthei apud Clem. Alex. p. 741. ed. Sylb. [Alo^s- 

Js v.avrbs SuoxpirouS 'eyw ttsqi' Kai o^ei yd(> avrr\s, xdoriv » xaxov 
fj.sya.] Locum hunc a Plutarcho citari, de Virtute Morali p. 
7J><S. ( (1. Steph. notat Cl. Marklandus. Musgr. 

>. Cur dyhos oUojv ? Credo, quia multi propter falsuro 
pudorem niinis lauto ct sumptuo.se vivunt. Musgk. 

. raor' 'y^vrs ypdfx/j.ara. — "E^ovts Attice pro sy^ovoa in 

Duali. Ita Homer. II. 0. 455. de Junone et Minerva nkn- 

yim mqcump dixit pro vXmyeiW. Babnes. Quod dicit Phae- 

dra, i( m <li\' i dem literis, i. e. eadem voce, aliquando 

nificari, id a multii veterum animadversum fidemua. Vide 

Platon, p. 941. \. Ed, Ficin. Senecam (l<* B< II. ;M. 

r ; i)i : Plutarchirm th£ ovooj-nlas p. 940. ed. 

ph. Imo ( hrj i|»j)ii^ de hoc m umehto disputa- 

nem edidil Varrone de L«L. lib. 8, Quamautem 



222 NOT.i; 1N 

causam liujus bfj.u/vvfxlai in versu praecedenti proponit, eam 
sic accipio : Si perspicuum esset, ubi verecundia locum 
baberet, malus iste pudoi vcl mni csset, vel tantum a vere- 
cundia nomine diflerret, quantum et natura et cogitatione dis- 
jungitur. MufiOJL Paullo accuratiufl interpretalur Mqn- 
kius: >S7 utriusque occusio ccrta esset t res qucb nom usdem 
/itcris, i. c. codc/n iiominc dcsi^narcntur. Allusio est, mo- 
nente Censore doctissimo in Ccnsura Trimestri, T. VIII. ]). 
221, ad literas ootaoTais Atheniensibus datas, quiini non perce- 
perunt lnterpretes. Vidc Scholiaflt. ad Aristoph. Plut. 277. 

088. tolvto. in communi stat, et ad 7rpoyvHoa ct ad &ia$&sgcuf 
trabendum : non cst quomodo illas bonas animi scntcntias cor- 
rupcri/u. Ki.isk. 

390. Qpsvuiv a THfxiraXiv regitUT. SeHflUfl cst : (td contrariam 
scnfcntiani delabi. MuSGR. Ka enim vifl efll vocis e/xwaXiv. 
Hesvcb. eU Ttx. bxioaj, ej evavTtaS. Adbibentur locutiones 
f/x7raXiv OTpityeiv, "kiynv, aioonv, &C. Eurip. Hec. 340. Med. 
9JA Soph. Tracb. 36£. Apoll. Kbod. IV. 106. In Pbrynicbi 
Sopbist. Appar. MS. b;ec leguntur : avTo THfM7ia\iv \iyns, 
oiov avTo THvavTiov Xiyns' to fxiv toi Avto TT^ooxHTai vvv or,fXalvov 
to ax§i/3aV xj <pave§a/s. Xenopll. Cyrop. VIII. p. 133. 11. SoKaai 
THfxTraXiv h finXovTai tyiXKtoSai. — Eadem structura Pindarus 
posuit efx7raXiv yvwfxas, Pytb. XII. fine ; sed signiflcatur ibi 
prteter expectationcm. Valck. 

3&1. tt,$ EfATii yvu/fxns qJov. Kandem locutionis formulam vidc 
supra ad v. 289. Barm>. 

395 — 7. Hos trea reraufl Grotuia, p. 142. Latine \ irtit : 
Nam nullani liahcri conrcnit I/iii^ikc fidcni. consilia cordi (jikc 
scit alic/io darc, suis lahorct if/sa cum sc/nj/cr malis. Iluc 

spcctiibat Seneca, llippol. 877. Alium sjUere guod rolcs, pri- 

mus silc \ \u k. 

398. Ovidii Phssdra Iler. Ep. IV. 151, Et pugnare diu 
ncc mc submittere cukxe oertajui. Sic saepius apuo eundem 

loquuntur amantcs, Medefi, [phis: Ei luctata diu (Lucta- 
tusque diu i postquam ratione furorem I incere npn poterat. 
Myrrlia quoque diu fcedo dicitur amori repugntwisse. Sorpr 

amans fratrcm ; Mct. IX. 540. oninia fcci, — ut tandcin sauior 
cssc/u ,- Pugnavique diu t violenta Cupidinis arma Effugere 
infcli.v. V \i.ck. 

•100. ToloiV . lslis modis : islac rationc. Cf. Orest. 1118. 

■101. xaT^aveiV. Pba dra quoque Senecse, rlippol. 
hoc unicum effugium mali : 254, MortCi .ut. firarcrtani ncfas. 

\ \i ( K. 



HIPPOLYTUM. 223 

403. Ad xaXa e seqq. l%uari repetendum monet Brunckius. 
Beck. 

405. -ifir,, noveram. Contract. pro $e*. Cyclop. 642. Fre- 
quentius reperitur apud Sophoclem. CEd. T. 433. C. 944. 
948. Ant. 18. 448. 460. Trach. 87. Elect. 1024. Etymol. 

Mag. p. 419, 13. 'A3"nvaibi £v tco KgcoTaJ <nc>ocju)7rco to E ■£ A sts 
H avvat^natv' oTov, vioV) Eya>, avTi th riTttOToifA.riv. Cf. etiam Dawes. 
Misc. Crit. p. 411. ed. Kidd. Recte vertit Monkius : Nove- 
ram, ojms istud, morbumque infamem esse. 

406. Twn Te ttc>os toToS' k. t. X. Scholiasten sequitur Mark- 
landus : mihi, pace venerandi Senis, potior Grotii videtur 
et Musgravii sententia ; atque istis significari ; Prceterea 
quoque me probe noveram esse mulierem, rem omnibus odio- 
sam : sive omnium odium. Nam eodem modo de hominibus 
odiosis hoc adhibent Latini, quo Graeci suas voces fxionfxa, 
/juoos, iTuyr/Act, ffruyos. Gloriosum militem Populi odiuni 
vocat Plautus, III. 3. 49 ; ad maritum uxor in ejus Asinar. V. 
2. 77. Modo, cum dicta in rue ingerebas, odium, non uxor, 
eram. — -fl iWSeov fxianfj.cz dixisse videtur ad Electram Cly- 
taumnestra Soph. Elect. 291. quod, me judice, aptius conve- 
nisset in ejus Ulyssem, Philoct. 988. ubi tantum legitur *Q 
imo-os' ut in Eurip. Herac. 936. [d /juvos, wbj;] Med. 1313. 
*Q fjuoos, oj fxiytarov ly^taTfi yvvat, 0eotY te K%fj~o\ TtavTt t dv§c>co- 
ttcov yivei. Cui sunt ad manus Euripidis in mulieres dicta, 
non mirabitur hic dictas yJtanfxa Trdatv, ut ait Aristoph. Lysist. 
283. tocs JLvpm&y veots ts 7ra.Gtv lyfipds. Valck. De construc- 
tione vide supra ad v. 303. 

407. ous o\otTo. Utinam pereat, quo sensu apud Atticos 
particula us cum optativo in initio sententiae usurpatur. Soph. 
EleCt. 126. a/S o TaSe ttoqojv oXono. 

410. DifJerunt rjg£ev et n^aTo. Paulo ante v. 408. legitur 
r,p%*T ctiayjuvHv Xixn, de muliere quceprima violare ccepit cas- 
titatem leeti legitimi, n^s ylyvsa^at positum puto pro tyzvzTo. 

V.AJ 

411. xscXa in fino v. 412. positum est in coinniuni ; sic, ut 
ad oox.r,' quoque debeat referri, BVav Ta a\ayj^d rois eVSxolV Sox-n 
xa%A itvut. \\ r.isK. 

1 18, /xjtw oe x^ rds x. t. X. Tftle quid Sophoclefl in (Ed. 

C. iri VffXrroXoytrf illot jacit, Ol Aoyco /xev ea^Xa, Toiat V sqyototv 

xzxx II tiv. Et llom. II. I. 312. 'l.yjjc-oc. yic> /xoi xetW, 

nv f *i)s y gTcpov /xev Hitr$H evi iQpealv, aXXo Se 

#a£ei. B I 

41N. In hi> ripafxfa pnebel K<l. prima Flor. (Jtramque ii» 



£24 \()'j\E JN 

hac voce scriptionera obtinere monuit G. Arnaldus in Mucell. 
Obs. VI. p. 595. Valck. Hesych. rtqmjue oWrt^xTa. Voi 
occurrit infra w. 536. 761, Alcest. 171. Phcen, 
. fj.Y) 7T0TS cp3- . Pi ,\it in liis JEschylvu Euripidi; 

Agam. 36. oiicof S' avroi t i\ \ rrerr* av Xe^eiev. 

Valck. Confert etiam Monkiua infra \. 1071. Androm. 
905. Ciceron. pro Ccelio, 24, Nonne ipsam domum n/ctuit, 
nc quam vocem eliciat? non parietes conscios? non noctem 
iUam funestam ac luctuosam perhorrescet? JuvenaL Sat. 
IX. 10.2. Corydon, Corydi etum divitis ullum E 

putas? serviutU ita loquentur, Et canis, etpos- 

tes s et marmora, His addatur Shakspearii nostri Macbeth, 
Act. II. Sc. 1. Thiju sure andjirms noi tny 

stepSt which tvay they walk, for fear Thy very stones prate 
qfmy uhcrc-ahotit, Auil takc ilic present horror from thc time 
Which nbw suits with it. 

4£1. aXK* &JEu$epot n. txomt. Cf. Phncniss. 391. 392. 

426. u^uXkx&xi fSiu, Anglice, To ric ivith Ufe, i. e. to hc 
of equal vidue with life ilsclf. Locum optimc vcrtit Grotius 
in Stob. p. 364. Unum setl Sciunt esse par rittc honum, Ciun 
rectus animus nil sibi conscit mali. Paulo rarior est con- 
structio, qua prononem demonstrativum, quod sententise pi 
cedenti referri debcat, nonini sequenti sit refi rendum. Simile 
est apud Latinoe, Cicer. Tusc. Q. I. 34. 83, Ulud angit Vi ' 
potius excruciat, discessus ab omnibt quve sunt bona in 

rita. Hsec Byntaxis frequens esl apud Platonem. \ ide Matt. 
Gr. Gr. §.107. d. Quoad sententiam comparat Monkhis 
Soph. Phil. 1443.8 yx% nOeifim flr \\lv'£u>o-i, 

xav Szvojo-iv, wc iuoKKurcu, Eurip. Temenid. Frag. ap. Sto- 
ba?um I. p. 49. 'Apsm ot, xav ronp rw, »k 1k Kkt roci, /r S' 
«xsV ovtos acufxxTos, Kanoiffi 3t la avvhxvov^ vUO 

yfiovoS. 

1'JS. orav rvxri. Quuni fors iiihril. ut Ipli. T. 70,"). Mus 

Sententiam Tragici frequentant A£sch. Prom.951. Soph. 
CEd. T. 622, x^vos S/xajov puhst» Eurip. apud 

Stobseum : Olk tert srgarTo>r«$ n fxoyfir^ov Xa$e7v' 'O^t/ (3kimt 
yap b %povos, os tx Euripidem BpeetMse videtur 

Terentius ista scribens : Inspia re tanquam iti speculum vitas 
ornnium Jubeo, [Adelph. III. 3. 61«] rlato de Legg. X, p. 

905. V». us sv KaTOKTpois, att/1 T^a^eatv, r,yr\iu xaS"ea/§axe'va» 

TT/V 7TXVT0JV dfxiXtlXV ~iU'.. \ \I.(K. 

481. airavTxyn vulgoj tlecte. Hsec enim tjuictcm. altera 

ionna xTixvrxyri motinn designat. 



HIPPOLYTUM. 22& 

432. xaQirl%ETau. Ita MSS. quatuor : sed vulgata, xo/juggrai, 
unice vera est. Verbum xa§w i^o^ai pro xapTTHfjiai apud Thu- 
cydidem frequentatum nunquam usurpant Tragici. Spurius 
est JE*~ch. Theb.607. arns upnpu hdvuTos Ix.x.apTii^sTui, ideoque 
uncinis a Porsono inclusus. Istud Homericun xv$os d%ia$xt 
apud Tragicos Jo^av x.ofxi^soSui, gloriam reportare dicitur. 

433. AeWoiv', 6/xo/ to<, JiiVw quidem. Valck. 

435. vvv $' IwoS/ooai (paSXos- «ca. Nunc errorem meum agnosco. 
Sive enim dicatur, meam ego nunc, (puuXornru, simplicitatem 
et imperitiam, /xavSavw seu tyuvkos 3ou (xuv^dvco, vel oga>, vel 
aiffSavo/xai, yiyvvoxaj, vel evvoS/xa*, nihil interest : istis enim, 
aliisque similibus verbis, sic adjungi solent participia. Valck. 
Vide ad. v. 303. 

436. Hic versus famosus plane in proverbium jam diu 
abiit. Barnes. Confer Suppl. 1087. Cicero. Philipp. VII. 
2. Posteriores enjm cogitationes, ut aiunt, sapientiores solent 
esse. Vide Erasmi Adag. Posterioribus melioribus. 

438. aVeo-xyj-vJ/av. Fulmen o-xwrbs dicebatur. Hinc verba 

dTiooxr^ai, s^oxr^ai, xaTaffxr/v^aj, syH.uTaox.riyl/ai, de fulmine 
emisso proprie adhibita, transferuntur ad mala quaevis gra- 
viora divinitus ex improviso fulminis instar immissa, vel in 
aliquem irruentia cum impetu. Valck. Qui duplicem ho- 
rum verborum potestatem variis exemplis illustravit, quorum 
illud e v. 1408. infra profert Monkius: 6§yai xuruor\-\noiv sls 

T0 O0V OSfJLUS. 

439. spp' t» thto SavfjLa; x. t. X. Elegantia certat cum 
Euripideis hoc Herodotei Demarati ad matrem, VI. 68. « 
ya§, ej 7T£7roir)x.ds ri ruiv Xsyofxivajv, fL&vr) ^n 7iS7toir\xu<^, fxsru ttoX- 
"kiuv oi. Quae usitata consolatio saepe prodesse videbatur 
Ciceroni, Tusc. III. 33. Valck. 

'. \ ox eTTEtTa inservit, aeque ac eira, interrogationi 
quam exprimit indignatio; Atque adeone propter amorem vi- 
iiun tuain pessumdabis? Valck. 

1 1 i r x y » oc?. Haec aperte vitiosa sunt, ideoque 

emendavit \ alckenaerius, Scholiastae explicatione » XuonsXsl, 
« ou(j.$i%ci, adductus: our upx Xuet, quod vero quam proxi- 

mum est. Legendum cum Monkio, out upu, i. e. «ro» dpu, 
partirula roi cum brevi vocali crasin efficiente. Copula ts 
hic locum non babet. Quoad sententiam conferl \ . D.Ovid, 

AjUOr. JI. •*>. J. \iillus (iinor tunti cst ( ' uheas pliarvtrutc Cth 

pido) ; nt toties maxima volta mori. Ceterum notata 

Mflc.J .1(1 >I((1. ."r 

148 K . .t pr,Tov x. t. x. Iii. quem tota ruit Vt* 

roi . i. / 



220 \OT7E IN 

nus, Imic illa videtur intolerandum quod, dtpo^nrov. Euripi- 
dei vemifl memor tloratius, Carm. I. 19. !). In metota ruens 
Venus Cyprum deseruit, — rw./.v multa s tota, nintia, atque 
ex omni parte premens: [ph. A. 533. \\dxapss, o? lAerpias 

Se» /xeTeV^ov : paulo post ▼• 546. ^ /xeTe^oi/xi raj 'A<f§oStTaf, 
?roXXav S' a7ro$e//xav. Tibull. II. 1. 7!). .7// /niscri. QUOS kic 

graviter Dett I ,• <7/ /7/c Felix, cui plaeidus leniter 

afjiat Amor. \ ALCK. Ad $opr,rov BUpplendum ypr^ixa. Vide 
ad Orest. 822. 

115. /xc'ya (p^oveTv, superbu [fl esl inusu. Superl 

sibi reluctantem trahit Veniu nolentem : b< ni 

7)cu%r], lcnitcr, rov eUovra, ccdcittci/t sibi. \ \i.« k. Exempla 

attulit Monkiua v. 6. Bupra. Ore t. 796. Phcen. 11. 703. 
Elect. 1124. 

44C. o^oxeTs-, JoxeTte, oUi, oVeaSe, cum 7raS vel 7roo"or juncta, flic 
solent oraiionis ani/nandcc cansa interponi, judice viro summo 
[Hemsterhusio] ad Lucian. T. I. p. 475, Confer Eurip. Hec. 
1136. Arist. llan. 54. Nub. 1371. Eccles. 399. Valck. 

447. (poira. £' dv alSeg' x. t. X. Hinc in Senec. Ilippol. 331. 
qua terra salo Cingitur alto, quaquc ccthcrio Candtda mundo 
sidera currunt, Ilic rcgna tcnct Pucr innnitis. Non huc 
congeram exquisita Poetarum dicta de Veneris omnipotentia. 
deque vi amoris Superos etiam domantis, quem Orphici vere 
canebant, Ilymn. 57. 7ravTo;v x\r t i$as sy^ovra, 'Aizi 
ttovtm, %$ov6s. De multis Sophocleia unicum ei ejua Phaedra 
tocum adponam, tlliua quoque Nutrici, ni fallor, in Scena 

tributum : "Egotf ydp avc^as ov (aovhs eVe^eTai, OtJo' av ycvaTxaJ* 
dWa xl Seav ava» ^uyjds ra^daaet, xarl ttovtov l^rrau. Kai rovV 
a7rei^yeiv «£' o 7ra7x§aTr,5 ctv.m /„eus, aXV u7reix.ei, xl bfruuv 
eyxXiuerai. VaLCK. ( 'outci cihIus oiuuiuo I.ucret. ae Ker. 

Nat. Lib. 1. Biib initio. Necnon et Virgil. ASn. I. 664. 
Nate, mea3 vires, mea magna potentia; solus, *satc, patris 
sunt/ni qui tela Typhoia temnis. 

1 IJ>. Y< tus forma i >' quam ^Bolicam ease monent 

Grammatici, in Atticis Poetifl valde iusolens est : iu Senarus 
tamcu Euripideia aliquotiee amor dictua est e§o?. Hippol. 336. 
[ph. T. 1139. Inu. 1 227. Elect. 295. 

i 52. ev /u.«<ya»s aei. Ilic respicit Eustath. in Hom. 11. B. 

]). 1J)S. 30. ev ru>, Mr,vlv anSe S^ea, 7r§offi;9ra)C8aTc'ov to, Si f/x«, o? 
ael ev /xM<ra»f el/u.t* o S^ 9re§I tcTv 7roir/Ta/v, r Tav aTrXa;? Xoyic^v 

r :7ri^rij ipiQ»ji. I liuc flosculum decerpsit . Elianua V. H. IX. 4. 
Polycrates Samiu rais^v. Homerus iiteratorum vitam to* 

dixit XII. :.'. \ LLCK. 



HIPPOLYTUM. 227 

455. r) xaWitpsyyw K. De Cephalo et Procride vide Ovid. 
Met. Lib. VII. Fab. 26. Notandum est Scholiasten ex Ho- 
mero per lapsum citasse, quod Cephalus ab Aurora sit raptus, 
cum ille hoc de Clito dicat : oLW' r\ro\. KXsVtov x%v<j6§qovos r\cmoc- 
cev 'Ha/s. De Cephalo autem ne verbum ille. Barnes. 

456. Simillimam Thesei narrationem inHerc. F. 1289. sqq. 
contulit Valckenaerius. 

458. ariqyaci. Anglice, They acquiesce. Ita infra v. 461. 
Phceniss. 1685. Soph. CEd. C. 7. 519. 

Ib. In cod. Flor. pro %u[A(po%gi legitur %ufj(poc>ois vixo/ptsvoi* et 
est in ^Esch. Supp. 1013. l(j.if>u vixu>/j.evos. Eur. Herac. 233. 
rris ru%ns vtxufxivriv. Sed alterum hic praestat : et aufj^po^oc 
posuit Tragicus, ut et ad ariqyouai referri posset, et ad vixa>- 
/xcvoi. Praeterea libentius in talibus istum Tragici casum mihi 
videntur adhibuisse ; secundum, cum ab hoc illove victos 
dicerent. Diceretur Phsedra 'lTnroXuru viKcufxivn suppresso 
pryepositione Ctto, sed vixcofxivn ggwn, xocxdis, ^ufxpoqgi, nSovri. 
Hujus exempla constructionis praebebunt Euripides Hec. 
330. Med. 1066. 1185. Androm. 899. Auges. fr. 8. Soph. 
Elect. 1284. Illius Eur. Hec. 1228. yuvocixos noaufxsvos. Al- 
cest. 713. Med. 319. xc^taaovcov vix.uij.bvoi. Troad. 23. vixcufxoci 
yap 'A^/sizs SeS "H§a£. Hujus etiam utriusque structura? 
praebent exempla Historici et Oratores Attici. Valck. 

459. au 5' oux dvi£ei ; Tu vero victa Deos imitari recusabis ? 
Nam supplendum relinquitur vixcofxivn. Valck. Vide ad 
Phceniss. 547. Exemplum observent Tirones in sequenti- 
bus potestatis \xrxrtxns, ut vocatur, literae p, qua finales 
vocum praecedentium syllabae natura breves constanier pro- 
ducuntur. Hunc celeberrimum Dawesii Canonem, Misc. 
Crit. p. 282. quem et pro vero recepit Porsonus, intra certas 
legefl cohibere voluerunt VV. DD. Monkius etElmsleius: 

ul.im scilicet iis tantum in locis necessario obtinere, in 
quil llaba natura brevis secunda pedis pars est, adco ut 

in c.mi ictiifl metricufl cadat. Sed loca omnia quae Canoni 
D.iu ri roo obstare videantur, optime emendantur in Epistola 
G, B ress.ad KJddium missa, et in ejus Miac. Crit cdi- 
tione pubuci juria facta. 

l<iO. r, Vi fooworou S. "A. Confert Valckenaerius Med. 

'hs vofxl^cis rns ror oux oicy/j^v ari, *H xoctvol xziaSctt 

hicu rerixn* Sensua loci eat : Debuerot igitur 

pcUi /irnissr cnndilimiiln/s. si l/isrr legtbus 00- 

hii/pcr/ii c no/is. 

W)!. ln Flor. Cod. legitur i'x. 0VTa< > ^ ^vtVv, <(u.i lectio 



238 NOT.E IN 

tollit elegantiam Bermonis, qua tAs (p^oviixcoTaTHs dixit xoqt 
fcX^vTas e? ipptvwv. Idem est in fcatibus tjxo;, ac t'xw, Herodoto 
aliisque adhibitum. Vide in Herod. pp. 78. 577. Quam hic 
dixerit ycvcrv uc^icov tv r)xmav t — ywt sv tuiv copuv tyncav vocat 

Pausan. \ III. p. 658. ult. Boeticam ttoXewv sZ eyjw xj vo^utv scri- 
bit Philostrat. V. A. V. 6. a^iira yvufxr,s sysiv Juucus Stobaei 
p. 587, .'3. et hujus Dionyghu p, 531, 1 1. ixaxaplus eytjiv (ppsvuv. 
Valck. In talibus syeiv sc Jtabcrc Bignificare videtur, et 
genitivus sequens per qnod attmet ad Latine reddendus : 
Anglice, With regardto. Vide Matt. Gr. Ghr. §. '315. 1. 

463. fxri $oxe7v q%c/cv. In talibus dictis Soxsiv idem est ac 
7r poaTroictah ai } gimulare. Herod. I. 10. Candaulia uxor /xaSrSo-a 

TO 7rOl7)§£V EX TM UV&pOS HTE U\ifZuGSV> HTE f$o£l fXahisiV. XeUOphon. 

Hcll. IV. ]). 308, 30. \Ayy<<7iXaof fxaha fjLcya7.oppo;uS thth? /xev 
ho' o§£v Doxei. Kem eandem narrans Plutarchus in Agesilao 
p. 007. F. itpoasnoxsixOy inquit, fxr\Ts vgpv avTns, fxriTS ccxheiv ev- 
TuyyavovTuv. In Aristoph. Eq. 1143. ouos Soxuv bqjcv redditur 
a Scholiaste, hos 7r^orj7roiHfxsvo; EiXevai. Similiter in Pac. 1051. 
ixr, vvv oqfiv Soxu/xsv auTov. Orestes in Eurip. Iph. T. 025. 
rihrjHv Vs criyy) xa^oxnv ovx EioVvai. Cf. Rhes. 634. iEschyli 
Promethei dictum est, in vita sa?pius utile, Ke^iotov sv <ppo- 
vHVTa fxr) Soxsh ppovslv. Valck. "\ ide ad ]\Ied. 66. 

465. Svvexko/xi^eiv Kuttqiv, Angliee, to pinip. Verbum ex- 
plicavit P. Victorius in V. L. XI. 6. per phraain Horatianam, 
/'// partem jurarc, et commodum I. Vosshis adscripsit adju- 
tare Terentn. 2fVEx<£E§Eiv dixit Eurip. in ejuadem Sententiae 
dicto, quod ex ejua Dictye" servavit Sto p. ^»17. Ghnot. 

YXaTspa te Traiaiv r^iuS twsxpipsiv OiXh£ spuTu<, lu r ziZi- 

Siav, n ~c 7raTpi' xl ya% oux auSai^c-ji BpOTotf spuTSS. 

IxttOia voW. BARNES. \ u » k. 

468. Ji Kflrrogcftif est ex conjectura Valckeneerii. Vulgo 
legitur r,s. Et profecto lumigs^w pleruraque dativo gaudet. 
Hom. ()d. I. 1H3. o-Teof ( xaTy§E(pe'j. Ilesiod. Theog. 

777. o^ufxaTa fxaxprivi wit^oet xaTrpspia. TheOCT. Id. "\ II. 9. 

Alyeipoi 7TTEXEai te, XXwpiViv TTBTaXoim ncrmaeipits xofxouoai. Sed 

vulgatum defendil Porsonua ei Archilochi rragm. apud Plu- 
tarch. T. II. p. 604. i . ;' <,.»« Eino-TE^y^. Ceterum cum 
particulam av sententia plane flagitet, optime edidit Mon- 
kius oufr av aTtyrv ya%, x. t. x. Sensus est, eodem veitente: 
Nec debent prqfeeto mortales in vita Hta sttere excolenda 
elaborare; namneq w, quo operUe stt/t cctlcs, heu> 

di cnraU < oagmentaverint. 

I I < \l) . < i!lll>>. l!l ( \d. 



HIPPOLYTUM. 229 

Metaphorice elabor. Hunc locum tractat et cum similibus 
confert P. Victorius Var. Lect. III. 10. Vide Evang. D. 
Johan. V. 13. o Se lab&ls hk rihi, ris lanv* 6 ydq '1%ghs ejevet/aev, 
o"/\h ovros ev rcu roTTco. Et Thucyd. L. II. oaoi (xr) s^ivsucav 
auruv. Et Lucianus proprie : e%£vsu<jev sU rr)v yr)v. Quin et 
Euripides infra v. 817. Ka>caJv 5"' b rXdfxuv 7re'Xayos zigoqui TocS- 
tov, uarz y.rwor ekvsvoxi irdXiv. Est et nuta jubeo, ut Iph. T. 
1295. Barnes. 

471. t%eis. Ita recte Lascaris editio. Vulgo exotf, quod 
prsetulere Valckenaerius et Brunckius. e< cum optativo vel cum 
indicativo construitur, particula dv cum optativo praecedente 
vel sequente. Sed in his constructionibus indicativus rem 
jam nunc evenientem denotat ; optativus autem rem probabi- 
liter eventuram. Cf. infra v. 480. Paulo diversus est Soph. 
Trach. 592. aXX' etSevai %%r) Sqcvaav, cuS Ǥ', el ^oxstV "^Lyjziv, 
%X 0iS * v y»wij.x., fxr) Trstqajfxivn, ubi ei valet e! od, etsi, quamvis. 
VideMatt. Gr. Gr. §.524. 1. 

472. av^qcwno?, mulier, i. e. mortalis. Quo sensu saepe oc- 
currit, ut et Homo apud Latinos. In Cicer. Epist. Famil. 
IV. 5. ita Sulpicius: In unius muliercula; animula si jactura 

facta est, tanto opere commovcris ? quaJ si hoc tempore non 
diem suum obiisset, paucis post annis tamen ei moriundum 
fuit : quoniam homo nata fuerat. Citat Monkius Theocr. 
Adoniaz. 106. ubi Valckenaerius dedit : aVo SvaTa* 'Av$§6/7ra/, 
us (xuho;. Sed ibi praestat vulgata : dv^puncov cos y»uho$. Cf. 
Eurip. Iph. A. 72. Vide tamen exempla, quae contulit V. D. 
in loco citato. 

478. £»<Tiv S' l7rojoa\, x. r. X. Hunc locum aperte expressit 
Horatius, Epist. I. 1. 33. Fervet Avaritia, miseroque Cupi- 
dinr jjcctus ? Sunt Verba et Voces, quibus hunc lenire dolo- 
rem Po*sis ; ei magnam morbi deponere partem. Barnes. 

480. r, raf ott o\J/e y\ k. t. X. Quod est in Iph. T. 1001. 
Sfival ydp a\ ytnaTxcy e^e^eTv Te^vas, verum esse monstrant his- 
toria ct experientia cuique quotidiana. Valck. De duplici 
dv vide .'h1 I lec. 7'i.">. 

ikyim, De his duplicis comparativi formis 
ride ;k1 I [ecub. 515. 

1!'<). od XAytm lfr%« Ae7 oe. Talis synt«'i\i> in Phoeniss. 

1. yjii^oov \z" h yap auiv /me SeT ixavrcuydrcov. v\ infra v. 683. 
ha\»y.ij'' dtj.d oeT/xe or, Kaivcov Xoycov. BaRNES. \ ide ad Orest. 

(>.*>(;. 7< ,j.:'.,j.i .: u occurrit in Attdrom. 234. 

401« ojs t/ irtov k. t. X. Quattr vtlcrritnc dispicicudi 



890 NOTJE IN 

sunt, qui absaue cireuitu tuum amorem enuntient Hippolyto. 
Sermonibufl perplesns Hippolyto poterat amor indicari Pnae- 
drae, vcl patam, Perplexum noluit vetula, sed Euhlv \6yov, 
ut res buo appellaretui aomine. Simpliciier ei absque eireuiiu 

dicta Thucydidi BUnt aVo r» Euhios XcycptEva' III. 43.— Dion. 
Chrys. Or. XI. "). 158. C. hk e\p%kev ek th EuSios. Eurip. Khes. 
H9. EyS"f7av Xoycov Tepcvwv KiXtubov, kh SmXhs iti^uK dvr]^. 

Valck. l)e verbalibus in riot omnino consulendufl est Mat- 
thiae, Gr. Gr. §. 417. Porsonufl apud Monkium ^iotttsov, i. e. 
circumspiciendum, fbrte legendum putat : neque enim luarim 
alibi occurrit. Sed Analogiss consentit, ideoque nihil mu- 

tandum. 
494. Gu>$pouv hic non valet pudica, led mentU ac rationit 

compos. Infra \. (>!)9. Nutrix ait; hk knco$%6vHv lyco, sapiens 
non fui, arecto concUio aberravi, Tsihil magu iisd tritum, 
(jiiani ocoQponh ista significatione, absque ullo ad castitatem 
aut pudicitiam rcspectu. acofyqcov yuvr) saepe nihil aliud est, 
quam mulier prudens, quae rebus suis bene consulit ; ut Med. 
902. yuvociKos Epya rovurct ocotypovos. Sensus itaque hujus loci 
est: Si enhn iu tanto vitce discrimine non versareris, fj rcro 
sancc mentis esses, ut tute rebus tuis consulcre posses, nun- 
quam te, &c. Brunck. 

498. Inter formas ovyxkrioEis et ouyKXeioEiS nihil inter 
docet Valckenaerius ad Phcen. 268. Illam Euripideam cen- 
set Musgravius ; quam recentioris Atticismi putat Monkhis, 
et in Tragicorum scripta a Grammaticis invectam. Quoad 
sententiam confert Valck. Senec. Agam. 289. quid rocc blan- 
dUoqua maia Consilia dietasf 

.')().>. xj lA-n yE Trpos Secov. Ita vulgo lciritur. Opthue emen- 
dat Poraonua apud Monkium, x- y& oi. Vide ad Med. 328. 

507. eV toi Sokh ooi k. r. x. Locua eal v difficillimis, quem 

variis modis iutcllexcruut [nterpretefl. Ita vcrtit Monkhlfl, — 

recte, ni fallimur : Siguidem koe tibi ita placet, debebas, 

fateor, non peccare; Si tamen in peccato, hoc est, in amore, 

rcrcra inijtliciia cs, obsct/ucrc mi/ii : ca cnini sccunda cst uti- 

litas. In v. 508, repetenaum est nttMprnnms e priore BententiflB 
membro. Similis esl constructio in Soph. Aut. 7££. 

.")().'). Ilunc locum Bpectare potuit Propertiufl Eleg. II. 1. 
.">.>. Seu niihi sint tangenda noveroa pocuia P/iadrcr, Pocula 
privigno non nocitura tuo. \ \\ i k. 

,")!(). In Edit. Hippolyti prima Flor. yv*f*m eoco. Apud 
diofl quidem poetas mh vel tusu sic nonnunquam [cun accu- 



HIPPOLYTUM. 231 

sativo, ut "IXiov eW, apud Homerum] adhibetur pro sU : sed 
non apud Atticos, ut equidem arbitror, nisi forte metro coac- 
tos in Carminibus Choricis. Valck. 

514. Legebat Marklandus ^ vXoxov tw, r) TiivXcov diro' con- 
firmabat autem ex hoc Luciani loco : ^etiosi $i rt avrx t« 
divbpos slvai, oTov IfAarix, r) xpriTtXSxS, r) hXiyas rcvv rqiy^cvv, rt ri ruv 

roiurojv. Vide Dialog. Melissae et Bacchidis, p. 524. ed. 
Gra?v. (T. III. p. 288. Reitz.) Musgr. In rem Pharma- 
ceutria Theocriti, Idyl. II. 53. TSt' xtio rxs yXaivas ro xqdo- 
TTEoov cuXsVc AsX^ts - , *\Q *yco v ^ v riXXoiaa y.clt dypico sv vrupi ftxXXco» 
Virffilii Pharmaceutria, Eclo^. VIII. 91. Has olim exuvias 
mihi perfidus ille reliquit, Pignora cara sui, [quae nunc ego 
limine in ipso, Terra, tibi mando.~\ Velut magicas artes trac- 
tatura Dido, /En. IV. 494. ad sororem : Tu secreta pyram 
— Erige, et arma viri, thalamo quce fixa reliquit Impius, 
exuviasque omnes — superimponam. Valck. Omnino verisi- 
milis videtur Marklandi conjectura. 

515. yjzzvK Videtur hic (piXrqov significare. Sic Amor 
philtrum valet Virgilio, /Eneid. IV.516. — avvd^at ex SvoTv. Par 
eon^uetudo, quanquam in diversa re, Arabum : \nzira Xaficuv 
ex T« 'i/xxrin SKxriqu xqoxvr.v x. t. X. apud Herod. III. 8. 

Musob. 

510. ttotzox 11 xpasrov, x. t. X. Schol. in Aristoph. Plut. 
717. rcuv (pxqfj.xx.cuv rx (j.iv eari y.xrxnXxarx, rd Se %qio~rct, tx 
%\ 7rorci. De vino Mnesitheus apud Athen. II. p. 36. A. Kxl 
Toii TTOToxyzp <pctq(Azx.ois KtqcivvvTcti. i^Eschyli Prometheus v. 488. 
ante quam ipse invenisset remedia, mortalibus aegrotis ait 
fuisse ciXi&ix aSev, «5e $qcoo~iy*ov , Gv y^qicrrov, 8^e ttigtov, dXXx 
(pxq\j.x<cov Xqzix xxreaKiXXovro. VALCK. De (papfjLXKOis apud 
\<t !< (iraecos usitatis omnino consulendus est doctissimus 
lilonifieldius in Glosaario ad iEsch. loc. cit. 

51 v . Ex uno MS. qui (pxvri exhibet, dedit Mon- 

kiu- Attica forma <pavs7. Vide Dawes. Misc. Crit. p. 405. ed. 
Ki<I(l. el ibi ootata. 

519i 7tx,t av pofcr&cW fodt. i. e. Scito, Te, si de hac re 

trepida es, mhil non Juisse /brmicUUuram, Plenku in Rhes. 

i u&i, oHfAxivcov tq5e. Musgr. De parti- 

c-mI itonun lignificationem participiifl conferentej fide 

1 > I ( i it. j). 181« c(l. Kidd. 

■~> 15, o xar ^fxxTcov. It;i lego \ctcnun librorum auctori- 

Scali^cro [ct Valrkcu;cri<>] legere au- 

rim, ne rersui noceanL Sed nec opu aim pro $j ef poni 

jiot • ab Houicro uou lemel ponitur. Diad. A. 388. 



ttt nott: in 

351. [Imo etiara ab ipsis Tragicis. Vide Matt. Gr. Gr. §. 
291. Blomfield. ad . K>ch. Thcb. 37.1 llunc locum Tibul- 
lus imitatus e t i.i laude Sulpitia? ad Martera : Jllius c.c ocu- 
lis, cum rult exurere J)iros, Accendet geminas lampadas acer 

AniOf. Ji\K\!v. 

527. ^vyjxls x*% lv > °1 g £Ki<JT%!z.rcii>7r). Ita in duobus Mus- 
gravU codicibus legitur, ubi tht^v Bupplendum relinquitur : 
nisi figuram quifi statui malit tt^o* to vmt,t',v vel r.fos to ar,/xaivo- 
/xevov, Ilomero, Tragic&Sj et quibusvis usitatam. Sivc autem 
scribatur ovs vel oh i-niar^a.rivnr, nihil interest, cum utroque 
modo verbum Euripidi ceterisque Bcriptoribufl construatur. 
Valck. Vide Blomfield. ad . F.-ch. Theb. de titulo Tra- 
gced 

531. aar^cuv fciKos. Siderum vel Solis vim incusabant ve- 
teres, si quis exanimis repente concidisset. Quod ctiam 
Homerus allegorice respexisse videtur, cum Patroclum ab 
Apolline interemtum tradit. De hujusmodi casu luculcn- 
tum Antipatri Epigramma est in Antbologia nova p. 83. ed. 
Reisk. Hesycllius : ao"T§o/36X7}TOC o\ vtto t« xi/vof /3aXXo/xEvo». 
Ad banc etiam opinionem alludit nomen apud Latinos Side- 
ratorum. Hoc videtur esse aar^cov fii\o$, quod bic memorat 
Euripides. De fulmine tamen interpretatur ValckenaTius, 
non sine veri specie. Musgr. 

532. toTov legit Monkius, ita sententiam vertens : neqme 
cnim aut igms aut sidcrum ictus poicntior ; Talc sciticet cst 
f cncris tclum, t/itod a manibiis jactdatur Amor. JovisJU 

534k "Egw, h Aiof ?raiV. Cupidinem Jovii filium vulgo non 
invenias. VirgiUua tamen in Ciri, v. 134. Sed ntalus illc 
Pttcr, (jticm ncc siat fiectcrc Mttier lratunt potuit , ottem nee 
Patcr atque Avus tdem Jupiter. Lactant Institut. I. 17. 
Venus genuit c.v Jope ( upidlnern. Sed et Jupiter apud 
Apuleium Miles. Lib. \ I. Cupidinem alloquens: tAcei iu, 

Dominc jili. c'yr. .Mist.n. 

537. 'Exxar aV atjrt. Ita emendat Ilermannus, de Metris, 

p. 445. VulgO ir'Je< Sr,. 

538. ^fwrz Se, x. t. X. Iu Kuripidis Andromeda fisn in- 
signem Perseo datam, cujus hic primus erat versus : -^ &' cv 
SfoJy rv^txws xa,vbfa>7rvv, T ' $cus, liquet ex Luciani T. II. p. 
Illum Orphici canunt H. 5«. t^vt^v xXr/icW 'iypvrz. ut mirum 
non sit tbalami \ eneris, — illi semper heereutem puerum quem 
dicit Horatius Carm. I. ; .'.!).,— hic dici KXr,&«x, ov « [KXciOHX * 
nlii ; vide ad v. 41)8.] Sacerdotea non tantura Tragicis K: 
S«X 04 Deorum Dearumve dicuntur, observante E. Spanheim. 



HIPPOLYTUM. 233 

in Callim. H. in Cerer. v. 45. sed et Dii ipsi vario respectu. 
Noster thalami materni KXr^Sxos dici potuit, ut Juno jugalis 
x\r$a.$ ydfxa cpvXxrreiv dicitur Aristophani Thesm. 985. Valck. 
Pind. Pyth. VIII. Stroph. 1. @h\xv re x^ woXEpww e%wa xX^xg. 
Vide et IX. Antist. 2. Musgr. 

541. ou cePity/jLev, Non colimus : publico certe cultu non 
dignamur Amorem ; cui primus fertur Charmus, aetate Pisis- 
trati, altare posuisse in Academia. Valck. 

545. 0\%x\ia. elegantius pro h OlxxXia., ut saepe Dativi 
urbium ponuntur, omissa particula lv. Beck. Sic in Phoen. 
608. Uvmvxis. Androm. 439. 463. 695. Tgoi>. Iph. T. 524. 
Aukfti. Vide Bentleium in Callim. H. in L. P. 18. Valck. 

546. ttquXov xiuyx Xexrpcov. His adseriptum TTxpSivov aireipov 
yzfjLwv habet Cod. Paris. Valck. Metaphorice ttcoXos pari- 
ter de virgine et puero dicitur ; ut de Menceceo, in Phcen. 
917. de Hermione, in Rhes. 257. In ^Esch. Theb. 450. 
7rcoXix.x eticoXiz sunt thalami in virginum usus separaii. Hesych. 
vrcuXas. rcts vixs k, Trxfiivas. 

549. Vulgo, %cu%zc xireipciyixv, quod plane corruptum vide- 
tur. Lectionem, quam Matthiae exhibet, Blomfieldio attri- 
buit Monkius, et meliorem sui ipsius conjectura, xii Eupu- 
ricov, censet. Cf. Soph. Trach. 260. 1221. Euripidem oUm 
ZeuZza* x7ro scripsisse vel e Scholiastaa interpretatione liquet, 
qui Tmesin intelligit pro xTtoZeu^xax ^ xnoy^copiaxax rcov oUcov. 
C£ Phcen. 3#8. clpeaia. est remigio,'\. e. navibus ; quibus Her- 
cules, debellata CEchalia, Iolen Trachina deduxit. Vide 
Soph. Trach. 658. 

550. xidos u/cte fixxyjzv. Similia vide ad Phcen. 1489. 
557. In oTov subaudiri Tgowov, quomodo, monet Brunckius 

Iqmm autem Tragicifl etiain poni pro ^qxeaSxi, ut Soph. Antig. 
u 613. 618. Tracli. 1012. Philoct. 787. Elect. 1231. Aj. 
157. 1087. Sic etiam legitur hoc verbum Iph. T. 682. 
Hcl. n. kriat. Vcsp. 550. 1521. Beck. 

559. fyorrcj yap x. t. X. Ilaec non egerit interprcte : nam 
quis non Semelen, utnemquejugalem, Lethalemque simulnovit 
depeUicis cutu? nemesian. Cyneg. 17. Semelen amor, eive 

r,Au ^Wico xzreuvzoe, fato lctliali COflSOpivit. Vide 

infra v. 1 ;?7. Viva sepulcro includenda Sophoclis Antigone 
v. 844. Niobae, inquit, v.e ^xifxcov biMtorarav Hareuvxfyi. In 

eju CEA. T. , ! 971. 2/x»x§:z ttxXzix acofxzr 

Latine redditus in CEdipo Senecas, v. 787. 
./ moUU c.rso/rit sopor. Valck. 

VOI. n I. 



23* N0T7E IX 

563. Aetva hic Doridim eBt pro ociv>% *SV;/<?/ ^iw i//« p&- 
rosque vchemens, \ el amore adjiarc vehementi. Valck. 

564. Pro ola Monkius recte reposuit oTa, vekU, neutro plu- 
rali. Soph. Trach. 105. ola t»v' a^rXiov ogv«v. 

565. ln Paris Cod. e^e^yao-pieSa recte redditur per d.7io\u/- 
Xa/xev. Ilelen. 858. MeveXae, o\a7re9r£ay/xe$ra. Alibi plura dan- 
tur similia. Valck. Cf. inira 602. 608. 

567. ex/xaSo/. Melior mihi lectio ridetur illa, quam in uno 
Cod. Musgravius invenit, cls [xxhoj. Quantumyis in hia rarior 
inveniatur a])iul Tragicos, concitatac tamen Plnudra 1 conve- 
nit Kllipsis vocuLe mV estque accommodatius Ixixxhuj, quam 
simplex. oos av Exixxhco est in Androni. 70(>. lon. 77. Soph. 
CEd. C. 508. idem quod alibi us ixaXKov i*xbaj, r^xvdi us ixxhu, 
vel cls ixxhu ox$e<7te%ov. Valck. quem sequitur etiain Mon- 
kius; dubitandum an recte. 

501. Cf. Hec. 17S. Phcen. 133(J. 

572. Non jungenda sunt (ppivas Eirioouros, scd t/s e7tIoouto; 
(pwfAx (popsX oe (pgivxs ; ut in /Esch. Agam. 896. 'E/xot ye /xev or) 
xXxuixxruv E7iioourot .Tlryyai KXTEofirtxxot. Dixit autem usitato 
more <£>o/3e7 o*e <p§e'va$, quo, secutus Homerum, /Esch. Eum. 88. 
/xyj (p68os oe v.xxru (Pqevxs. Supp. 284. (pofios /x' ey^e* (ppivxs. 
Valck. Vide Matt. Gr. Gr. §. 413. Obs. 6. 

576. Chorus veterum non in scena constitutus erat, sed in 
Orchestra. Pollux IV. 123. tntvivri /xev Cnoxgtruv »'o\ov, r) 11 
'0%%t\ot%x t« %o§«. Situs autem Orchestrae multo depressior 
erat, quam Scenae. Id. ibid. 1-7. eIo-e\§ovtes 5e xarx rrv 

opyJ\OTQxv, E7Ti rr,v oxr]vr,v otx xXifxxxuv dvx(3aiv&Oi. I iu!e ie- 

quitur, ctiani Chori stationem ante Scenam ruisse : alioqui a 
spectatoribus conspici non potuisaet Elinc intelligimus, cur 
Phaedrae djcat Ghorus: 2v 7ra§a xX^&ga* Tuad portames, 
Musor. Vide ad v, k 

582» ottjc. Adacribitur h&BC notula in uno e MSS. y^xpErxt 

%ucns th t, x\ (pxo\ ovvxI^eoiv Etvxt tm, o7io~ta. oTTa pro 0^0?« •neutro 

plurali extat apud Pind. Olymp. I. Antiat, 10. iterumque 
Epod. 8. Sic ct Eiomerus buA et o/xy,v non semel habet pro 
ofxoin et 6/xoiV/v. Neque dubito, hia perpensis, quin \Wa hic, 
cx mente veterum crititorum, pro h-nolx positum sit. ysyuvstv 
aignificat clamare, aive clara voce nc eloqtd, ut abaiiis \tUcU 

Ugl possis ; ro yhiyysohxt s^xxhotov, ut rcetc explieat Euatath. 

in II. M. j). 870, 1<>. cui memoratur etiam ex veteribus ysyu- 

vhv cphbyiJLa, ro XafxTT^v. I lcsvehiu-; : ytycvvov' ro t^dxnorov, 

ftO pcovov. Ceterura yty^-.v* pro simplici looMorhsibet Suph. 



HIPPOLYTUM. 235 

CEd. C. 212. Vide etiam iEsch. Prom.819. Musgr. Valck. 
Vide ad Orest. 1213. oira non pro 5woTa,.ut dicit Musgra- 
vius; sed pro hiroia in feminino singulari ponitur. Sensus 
est : nec tamen habeo perspicue diccre, qualis editur sonus, 
o7roia SC. saTi r\ \ayjx. 

584?. Pollux. III. 31. YiopfxvriaTcnai fxlv, a\ avvaynaai tov 
ydfxov. Hinc et ex Hesychii glossa, (^o/xv^o-Tgta* ri awtaTcoaa 
dXk-nXHs Tas- y*[AHvras,) vocem interpretatur Monkius nuptiarum 
conciliatricem, Anglice, a match-maker : Aristoph. Nub. 41. 
Et'3"' a/QsX' ri 7rQpfxvr,aTcn a7ro\ia^at xaKcoS "Htj* /xs yr,fxai Vy)§€ 
rriv ar,v fxnriqa. Metaphorice igitur xaxcov 7rg0fxvriaTC)ia, malo- 
rum conciliatrix dicitur ; nisi forte legendum statuerimus tw 
xaxr,v 7rci0fxvr,aTc>iav m 

596. r,\iu r dvaTrrw/jxi. Scholiastes explicat per dxTivss, quem 

videsis : ita Ion. 1444. \co \co. \afX7rqdg al^igos dfX7rrv/jxi. Si- 
militer Ion. 1516. <pey. ap* ev q>aevva7s r)\iu e ns^7tTV'/jxi<;. Barnes. 
Hesycll. dvaitTvyjxi' dvxTohai. 

600. va\ ttqos oe rys ar,s. Sic loquebantur. Phcen. 1665. 
v«i irphs as Tr,a$c fxr\TQps. Iph. T. 684. irpos ^s^id; al TrioV ejria- 
xr^TTTco txoz. Helen. 1237. 7rcps vvv as yovxTcov tojvV , sirsiTrs^ s. 
(piXos. Med. 704. d\\* dvTOfxai as Triaos 7rgos ysvs.a$o$. Sed in 
his avrofxai, r iKv5fxai, vel Wstsvco, nonnumquam additum, ssepe 
supplendum relinquebatur. Per te Deos oro dixit Teren- 
tius, Andr. III. 3. 6. V. 1. 15. ut in Herc. F. 1183. Seneca 
scripsisse quoque videtur. Herc. CEt. 475. Per te sed omne 
coelitum numen precor. Valck. Vide ad Med. 328. 

601. ov fxr, mooaoians. De constructione particularum ov fxr> 
cum futuro indicativo, omnino consulendus est doctissimus 
Elmsleius ad Soph. CEd. C. 177. In fine versus a\f/«s iri- 
7r\cvv corrigendum censet Heathius ; sed olttthv Atticis ligare 
Bignificabat : tangere d7TTso§ai dicebatur. 

607. r, y\aiaa % hfxcofxoy^ x. t. \. Hacc Euripidis scntentia 
divena hominum jiulicia fuit experta. Vide Ciceronem de 
Offic. III. l ,l\). ubi inter alia dicit: Non enim faUo jurare, 
pejerare esi ; sed quod ex animi t«i sententia juraveris, ricut 
bis coneipitur more nostro, id non facere, perjurium e$t. 
Scite emm Euripides ; ll Juravi li/<^t<<<, Mentem injurajarn 
aer\ rJtec uoi rerba poauerat A. Turnebus, Advera. 
\\\ I. 4. "At liunc,"' ait, " Euripidis versum omnes Graeci 
Scriptoret, imprimiaque Aristophanea exagitantel rexant:" 
Ran. 102. ir<J. Tbesm. 275. <)b hunc etiam reraum a 
civc quodam iuo Tragicus in judicio impietatia accusatus, 
tanqnam suaaor perjurii, exceptione quadam fori videtur 

P 



236 OTJE IN 

elapsus crimfinatione. Axistot. Rhetor. III. 15. Eu%i7rtir,s 

ttooS 'Yyia/vovTa ev rrt 'AvTiSooft xaTr/yogfivTa, ui doe$r,<;, 05 y* 
liroirioe, xeXevoov eVio^xeTv' *H yXaW bfxufxoy^, r) Se $cr,v dvufxo- 
tos' e(prj ya§ avTov ao\xeTv, Tar ex tS Aiovi/aiaxS dyuivos xciaeis e!f 
ra 0ixaOTr,oia dyovTa' exeT ya§ auTov ^eSwxevai Xoyov, rj ^ujohv, ei 
/3«XeTat x.aTr,yopsiv. Locum ita Ovidius in Cydippac epistola 
expressit, Her. Ep. XXI. 135. Quid tibi nunc prodcst ju- 
randi formula juris, Linguaquc prccscntcm tcstificata Dcam? 
Qucc jurat mens cst ; nil conjuravimus illa. Yide etiain Wug- 
Grot. de Jure Belli et Pacis, II. 13. 4. ubi aiHrmat hsec: 
nam si ccrtum est, eum, qui juravit, aliquod factum titppo- 
suisse, quod revcra sc ita non habcat, non obligavit jura- 
wcntinn. 'IttttoXvtqs ydp a7TaTr,$eis vno Tr,s Tpo$u ufx.ojy.oxei. 
Valck. Barnes. 

609. d^TTTvoa. Vide ad Hec. 1252. 

610. av$%u>7roi$ Cod. Flor. ut infra 1423. dvScutiroioi Se, Qea/v 
(HiSovtuv, elxos e^aiMxoTdvHv. Alterum Atticis est usitatius : 
Arist. Nllb. 1420. Elxbs os fxx\\OTx ths yicovras r) vias t» xXirtv. 
Valck. 

611. xi^nXov dvSouTioit xaxov. Metaphora ducta est ab auro 
adulterino. Cf. Med. 513. y £l Zet), ri $ri %ovoh /xev, U xi/3oV)Xoj 

Y), X. T. X. 

612. Conferendus est locus Medea?, v. 570. 

618. ri d%ia recte interpretatur Monkius, the valuc. confe- 

l S Xen. Memor. I. 6. 11. xa'iToi to ye »/xaTi0v, 7) rr,v olxixv, 
7) aXXo Ti, uiv xsxTr,oai, vofxil^ujv dcyvpin d%iov elvai, «&evl av fxn oti 
mcftxx toirfi, aXX' hV fcXarroy tvs d%iaS Xa/2a>v. Loi um AngHce 
verteris; Eaeh accordini: to thc just valuc of his offcving. 

620. a^EtrS-ai xaxov eodem dicitUT SCIISU, quod a£eo-£rai yv- 
vaTxa. 

621. oX/3ov SufAXTajv ext/vo/xev. Ita vul itur, metro ta- 
men laborante. Acute sane Monkius lx§vofx=v conjecit, Scho- 
liastae explicatione deceptua ita explicantis: t-^v Svolxv vnlc 
xaxH o\'£o/xev. Sed ibi legendum ovoixv, et ad oX/3ov referendum. 
Ncque dubitandum est, quin exTiivofxev Bcripserit Poeta, 
(juod monuit vir eruditus in censura Trimestri, T. VIII. p. 
222. qui locum ita Anglic^ IntajpretatUfl est: As things tioir 
are, being about to bring a great cvil into our house, we 
i xtend thc ucalth of our fatnili/. And bij this vcvy circum- 
stance, i. c. increasin<_: OUT wealth, it is manifcst that a u-ifc 
is a grcat cvil ; for hcr fathcr gives a dowrr/ with het , in 

' °f n v'- ] 

Szvoxs yx\x. , I OnstTUCtio. 9k xr.XtvHOi 



HIPPOLYTUM. 237 

roXs sw^ai/xoffi in fragmento Thyestse apud Stobaeum, p. 375. 
ed. Grot. Musgr. Dicitur autem hic xn^suaas xaXots yafx- 
fiqoTs quem generum decorant uxoris egregii parentes ; ut 
loquitur Horatius, Carm. II. 4. 14. Valck. 

yai/.@pos apud Tragicos plerumque est Gener, quamvis ta- 
men affinem nonnunquam significat, proprie vero e parte 
Mariti. Uxoris cognatus vTsv&egos- dicebatur. Sed hae voces 
haud raro inter se permutantur, ut in hoc loco. Eustath. ad 
Hom. H. E. 474. p. 572. 44. ya/x/3got vvv (ji.lv, oi xoiva-J bto; xaX«- 
/xevor ^ 5s rpayco^ia ev tw, Kr,£euoaS xaXoiV yajLt/SgotV , r«y Trev- 
3"£§w$- 5V;Xo7, a/s" x^ ai5T8£ xaTa ya.fJLix.ov xrnSivras cvvdXkayfjLa. xai 
o TTao^ 2o£>oxXe7 Se Oio^iVms" (CEd. T. 70.) ya//,/3gav kavrs rov tt?s- 
'loxdoms ao^eX^ov Kge'ovTa Xe'y«> w* ££ eViya/x/SgiaS cvyyzvn, 
dWayfi /xe'v toi xrjSeoTaiv, x^§ioXexTa;v, a^Tov Xe'y« ev TaJi, v Ava£ 
e/xov xr^iVfMa. 

632. Trie^B, comprimit ; adhibetur quo ferme sensu Livius 
dixit, IX. 38. 14. insignem dolprem ingenii comprimi animo. 
Valck. 

63 1 . to /x.r<^Ev. Res nihili : humile quiddam, et nullius 
pretii. Cf. Androm. 691. Troad. 416. Soph. CEd. T. 1019. 
CEd. C. 918. Subauditur participium «oa. 

635, ooQn* oa iaigui. Huc refer illud Epigrammation, cujus 
sensum, quia verborum haud memini, ita tibi propino : At 
nolo, Docta mihi sit Uxor in toro ; Est una ccelo Pallas, 
et hastam gerit. Vide M. A. Mureti Var. Lect. VIII. 21. ubi 
mulieres eruditas plerumque libidinosas, hujus loci et Juvenalis 
testimonio, Sapphus denique exemplo, confirmat. Barnes. 

637. xaxSfyov. Ita nonnulli MSS. quod edidit Brunckius, 
probante Valckenaerio. Vulgatum Tiavovpyov defendit Mon- 
kius, citaiH v. 1390 infra : Kvnpis yag r) TravZpyos d/cT Ifxncaro. 

\. iprijynoi yvvri quse dicatur monuit Eustathius in II. 
Z». ]). .*507, 52. \Lvpi7riSr,s dfj.nyjx.vov y^vaTxa rr,v eun§n Xe'y«, x2 
evavTiav tyj TioXvfj.nydva. Talis, a sexu suo diversa, prorsus 
cit e^eTv i'% dfj.^yavojv woopv* quse ./Eschyli phrasifl est in 
Prom. 59. Ex Eurip. Androm. 85. noXXas- avzvpois fxnyavds, 
/, ydf iT" Donattlfl adhibet ad Terent. Hecyr. II. 1. 17. 
V.w.ck. 

). fjicopiav. Schol. tw vopvslav ; i. e. libidincm, ituprum. 
(')'. ii.fra I 

640. > koj x. t. x. Cum his comparari poterunl 

Eurip. Androni. ( .h!~). >>u rrort ypn ths ye vmv / ,ris, oU tarlv 
yvn Koyoy 1 vautms' fxvrai ydp 

. \ \ ' 



238 NOTiE IN 

641. Saxrj ®*pZv. Eustath. in Ilom. II. T. p. 321, 36. 
Aaxor x^ AaxETOv ro ^r^/ov, h ro 7r?»r,£Er AaxETOv Sr^iSv, d>j or,Xo7 
E.vpiiritim ev t^, "Atp&oyya Saxrj 0rj^:a;v. Cuin qiuevis etiam 
Sripia. dicantur £axr/, per periphrasin SnpcS atySoyyot hic dicun- 
tur aqfooyyx lix.% Swqajv. Valck. Eadem Periphrasis est in 
iEsch. Theb. 564. 3-oj^os- ex$/o-t8 2**«s Eixw tysporr*. Similia 
vide ad Hec. 295. 

642. Est illud 7/ etxov ex Attico more, quo dicebant n* w, 
n xvinirouv, jV eooxbv, et similia. VaLCK. \ ide Matt. Gr. Gr. 
§. 520. Obs. 5. 

647. xUrpcuv aSr/xTwv, Lectorum mon tangendorum s quo sensu 
liaec vox proprie usurpatur. Iph. T. 1§2. Soph. CEd. T. 
891. 897. Infra tamen v. 999. Bemm activo construitur cum 
genitivo, ut in Soph. CEd. C. 1521. o&ixrof nynrSi^os. 

618. e^ofxop^ofxat. Hac structura verbum, ciarissimo Iluhn- 
kenio aliisque tractatum adhibuit in Elect. 4IJ8. Herc. 1 . 
1371. Bacch. 325. Hic notat abluendo expurgare, atque ita 
scelus expiare. Senec. Hippol. 715. Quis cluct me Tanais ? 
Non ipse toto magnus Oceano pater Tanium expiarii gceleris. 

Sopll. CEd. T. 1276. Oi/xai ya§ «V av v Iot§ov, oute OoVjv av 
N/vi/aj xaSagpia; TrlvcJe Triv ariyrtv ooa Kei^b. Valck. Alexan- 
der i^Etolus apud Parthenium, c. 14. Kqr]vxts k, 7rorxfX'Si( 
v/\J/et osulbS fcrof. Ut hic Hippolytus aures, ita oculos, fcedo 
inquinatos spectaculo, abluendos censuit Minerva apud S 
tium, Theb. VIII. 765. Nec prius astra subit, quam m 
tica lampas ct insons Ilissos multu purgavit luniinu lumpha, 

MUSGK. 

640. kxkos. Supple ttqx^xi, vel uare TT^x^xi, cui respondet 
axMoar in versu sequenti. Markland. Optime Grotius in 
Exc. p. 216. Qjutfiam malus, Qui nee t quod audhri ista, me 
purumputo. Valck. 

650. 1 lunc versum et infra v. 1 157. ob literam ~ ineleganter 
frequentatam notaverunt viri docti. 

652. o§xoif Ssouv usitata phrasia estj ut Pind. Olymp. \ II. 

119. Musgr. Vocem i^xktos Reiskius boIub cepiase videtur 

dum hsec interpretatur: Nam sijurejurando circumventus non 

fuissem, haud armatus adversus insidias. In x^^xktqs XeIku 

ro cuv, Ut apud Thucyil. III. 83. atypxKTOi fxx7.X^v <$i£$$zipovTO. 

Schol. xtppxKroi' Xei/TEt ro oWif . apud eundem 111. 82. legitur 

EJ J^OJ a'PpXKT0V ETJ/XOgtJTO. Schol. X T$a\l$ EVO/XJ^E TO EflTlTl'3 7$Xl 

Sia to aQpxKTOv eups7v rov Ivavriov tm tpxu ry Sdpbti, Sffipius \ 

ista recunit apud Thucydidem ; sed m istis Locifl ponitur 
eodem ferme Bensu, quo hic ah Euripide : Bunt enim illic 



HIPPOLYTUM. 239 

«<p§axTo<, qui, dum nihil ab hoste mali suspicantur, sibi non 
cavent sive armorum munimine, seu alterius rei fiducia. 
Hippolytus, sua simplicitate fretus et virtute, nihil sibi me- 
tuebat : nihilque mali suspicatus, incaute Diis testibus fidem 
suam obstrixit Phaedrae Nutrici ; atque ita o%xoi$ Sewv, a^Qaxros 
wv, r]cebn, dum sibi non cavebat a vetula, jurejurando captus 
est, tanquam laqueo. Valck. Qui tamen fyebw, quse Pier- 
soni est emendatio, jure improbat. Vulgo eupebnv, quod me- 
lius est. 

654. es r av e*Soj//.o*. Subauditur ri. Confert Elmsleius 
Med. 1143. ubi subauditur vofxl^ri. Dawesianam conjecturam, 
es r av ri \lrmos, edidit Monkius. 

656. Secundum morem scribendi Euripideum, auv Trarpos 
(jloXuv wool significat quando cum patre reverso liuc rediero : 
docente Marklando in Eurip. Suppl. 90. Valck. 

657. Hic itus notat quo vultu, ut supra v. 415. Ovid. Her. 
Ep. VI. 145. Quo vultu natos, quo me, scelerate videres. 
Valck. 

660. Xeyciv, sc. ytocKais, quae vox petenda est ex voce ytxytal. 
Hoc usitatum est. Markland. 

606. xacra/x/xa Xuetv proverbialis locutio est. Suidas : xaSa/x/xa 
><.uets' enl rcZv ouaXurov n Xuetv eTrty^etgHvrcvv. MSS. nonnulli 
pro \uaetv agnoscunt "Kuatv. Legendum haud dubie. vel Kuaxt, 
vel Kuetv. Musgr. 

613. Recte docet Monkius genitivum /3i« pendere ab ad- 
jectivo verbali ouaexTreqarov, adeo ut sensus sit, interpretante 
Ccnsore Anglico, (Quart. Rev. T. VIII. p. 223.) Wldch brings 
an unfortunate exit from life. 

(>7G. Phuedram ^ianotvocv antea vocaverat Chorus v. 129. ne 
quifl existimet, hoc nutrici tantum convenire. Musgr. 

G77. 0~1a.%b0L.cu (plXcov. Ita Valckenaerius ex duobus MSS. 
Celebenrimiu Fischer. apud Beck. Spec. 6. 11. tuetur vulga- 
tuni o<a^.jo^a, quod ponderosius sit, quam $ta<p§opeu. No- 
mina vitiorum sa?pe tribuuntur vitiosis. Soph. Elcct. 301. h 
r.M-x (Skifin, Phirima exemj)la ibi allata sunt. Pro Stxtpbopa 
facit PlatO, p. ll-l. 13. ubi Kcvfin ty ^ia(pbo^d ruv auyytyvofxivuv. 

Musoa. I>r;( k. 

679. xgo^i£<» ix.rpl-^zicv. Sunt penes me vewua aliquot ex 
Rhesi prologo uendum editi; memorat in illi^ Poeta 7r6\iv 

il^txfxn fitx vTp^ffifyv ex.rerptfjLfxevr,v. Hcroduti GlaUOUS VI. p. 
47'), J. fXT t '7 f iTi rxi WpOppifa fx ^nxprr^. Vh*g. . Kli. XI. 394. 

Evandri totam cum itirpe videbit Procubuisse dormtm, 

'■•j. Supplc oiyuaa. Vide ad Pho?n. 547. 



m notj: in 

083. d\\d 5e7 /xe ^ x. t. x. Vidfi Biipra ad v. 490. Harn i 
684*. 0^77) awTE^inyfxivos (p^ivxs. Placet Joh. nostri Piersoni 
correctio legentis vt>v TE$yr//xEW. IIoc adhibent etiam isto 
sensu Tragici ; compositum alibi forte non invenietur. vvv 
bic vim suam babet ; jam antc durus et intractabilis, nunc 
incitatus ira eptl xx& r,i*wv x. t. \. Animus incitatus ira, odio, 
vel alia perturbatione dicitur poetis Te§r,ynivos. opyri T&r,y- 
/ulevov dixit et Alcidamas, idcirco notatus Aristoteli Ithetor. 
III. p. 123, 7. i^Esch. Theb. 721. TfdnyiMvov to» /x «k dnx^- 
/SXwvETy "Koyu. Prom. 308. rpxy^sXs *? ra&nyp^ra* Xoyas. Soph. 
Aj. 585. yXcvaaxv T^r,y^.ivr,v. V.\IA'tv. 

686. Hunc versum, ut spurium, recte ejecit Brunckius. 

695. e! £' e£ y lirpi^x, x. r. \. Bene sc babet baec Lectio. 
De constructione vide Matt. Gr. Gr. §. 508. 4. b. 

696. itpos txs tvj^xs. Verto : pro rerunt c.ritu. Sic Helen. 
321. Trqbs txs TvyjcS to yxpy»x th> 76«$- t* £%s. — xsxTy,/xE3\z. Hoc 
verbum, nomine virtutis aut vitii subjecto, non si^nificat, 
quod putaret aliquis, virtutem ipsam aut vitium possid. 
sed tantum famam aut opinionem ejus. Musgr. Vide ad 
Med. 221. 

697. xd^xqxnvTx /xoi. Vide supra ad v. 277. 

698. Tpolaxaxv r]ix,xs sItol a. K. Ut, cum tantum nvlii vtdntts 
inflixeris, mecum verbis concertares. Valck. Anglice vertit 
Monkius : After having injured me, then io meei me in ar- 
gument. Vide Matt. Gr. Gr. §. 066. 3. Viger, Idiom. Gr. 
p. 268. ed. Oxon. 

701. Diversa phrasis cst supra v. 521. txvt lyu $r>aco xx- 
\w<;. Vide Kuater. de Verb. Med. I. 67. Hematerbus. ad 
Lucian. T. I. ]). 485. 

710. Clausulam sic interpretor: Ego aut< ans tc, 

TrpoTqiTTHGx., ut juramenti bc. religione te obstringeres, kabeo 
consilium quoddam infortuniis Itiscc inrcntum at(juc excogita- 
tum, Evpr,(j.x Tr,a^i av(A(popxs, quod < / niilii ct /ibcris ?ncis ttstti 

fuiurum cst. Musgr. Conie >nkius 7r^oaxo7THa\ quod 

certe Scboliasta interpretationi melhu convenit; «xvt» tm c\r,- 

Tovax Kj ^pivvajai. 

713. xvTri t ovxaSzi. IV;. \it cvot evxXex /xev, SC(jui 

debebat, xvrr, o" ovxaSxt. !. tremora tesserarum lu- 

dum procukluhio reapexil Buripidesj a quo forte primus 
i : :s ad vitam quotidiauam forn ulas transtulit Plato de Ke- 
pub. X. p. 604*. C« pti\iVEahj.i r. \ to yEyovor, y£, ojamzp ev TrrcuaEi 

Xl/,:^'V, WpOi TX TTZTtTOlXOTX 1 U OZVTOV TTfXyfAXTZ, Sfl 

\v$ '.tiot xv tX^JV — x^ xu E^/^tiv t^v -^vyjr^ Zn ■: xyjarx 



HIPPOLYTUM. 241 

yiyv&ctbat <npo<i to Xac&ai rs i& eisravogjSv to tzsgqv t& >£ voariaav. 
Conf. Th. Gataker. A. M. P. c. 29. p. 741. et T. Hemster- 
huis. in Lucian. T. I. p. 486, 6. Sua Terentius sumpsisse 
videtur ex Alexidis loco, cujus nobis initium servavit Sto- 
baeus p. «560, 15. ToiSto to £tjv Igtiv, aiG7Tsq oi •x.ufiot' Qu tout 
ae< TTiTTTHai. VaLCK. 

718. Savsh* ottus^I, x. t. X. Senecae Phaedra, Hipp. 258. 
Decreta mors est : quceritur fati genus : Laqueone vitam 

finiam, &c. In Senec. CEd. 1031. J ocastae mors placet : mor- 
tis via Quceratur. Virgilii Dido : ubi concepit nefas, evicta 
dolore, Decrevitque mori : tempus secum ipsa modumque Exi- 
git : JEn. IV. 475. Voce ottcos modus significatur. Arist. 
Equit. 60. K^aTiffTOv »v va;v aTTohavBtv' aXKa GK07rsi"Q7rco<; av a.Tto- 
&avw/xev avtiptxuiTaTa. Etirip. Med. 224. Ae^ov $', uTTCos coXovto. 

Valck. 

719. Hujus versus formula, euQniJLos \'o§i, latet apud Am- 
monium Grammaticum in 'toht, p. 76. si^jptos \'<j§i /xSvov e?o§- 
v.uy.ivr). Valck. Eadem extat in Orest. 1312. et similis, 
vtyniuL (pcovst, in Iph. T. 670. Herc. F. 1156. Soph. Aj. 362. 
Elect. 1211. conferente Monkio. 

720. Kuwptv ri^u. Venerem oblectabo : illi enim ex animi 
sententia successerunt quaecunque in me machinata est. Con- 
traria Daphnidis apud Theocritum sententia, qui moriens, ab 
Amore se victum non fatebatur : AaQvts xelv e At£a xaxov eWe- 
Tat a\yo; "EpcoTt. BrUNCK. 

723. yjx.Tipw, i. e. Hippolyto. 

727. rXtfcaTots . Interpres excelsis. Praestitisset immensis, in- 
gentibus. Sic Stesichorus, Hesychio teste, TdgTapov r\\i$a- 
tov dixit, idemque epitheton Q. Smyrnaeus galeae et muro 
tribuit, Lib. 7. mari quoque, Lib. 11. Adde Oppiani Hali- 
eut. III. 171. V. 66. Hesiod. Theog. 483. avTpco ev r\\t$aTco. 
De voto chori conferri potest Soph. Trach. 470. Psalm. LV. 
6. Solent autem aves peregre abiturae, de quibus hic cogi- 
idetur Poeta, in cavernis rupium congregari. Musgr. 

%32. 'HptoaxH h y uoujp. Eridanique aquam, ubi stillant, ikc. 
\ ide de Phaethontis Bororibus in arbores conveisis et Elec- 
trum itillantibus, pnBtex Scholiaatem, Ovid. Met. II. 361. 

I>.\K.\ I 

737. Eiesperidum littus Euripidea nec in mari Mediter- 
raneo, ut Lucanui Lib. ( J. nec onuiino in Airica collocat, ut 
Pherecyde* apud Schol. Apoll. Ethod. IV. 1396. Patet 
hpc ex versibuajn quentibus, ubi affirmat, nullam illuc 

navigautibiu riara esae; ultimum enim navigationum termi- 

L. I. I i 



242 NCm 1N 

num esse montem Atlantem, qui, ut ex Maximo Tyrio disci- 
mus, in ora Africae occidentali situs est. Insulas, ni fallor, 
easdem intelligit, quas in vita Sertorii memorat Plutarchus, 
quarum descriptione adeo delectatus est Dux ille fortissimus, 
ut ibi, habitandi causa, proficisci cogitaret. Forte et Hora- 
tius eodem respexit Epod. XVI. 12. Utriusque certe de- 
scriptio optime convenit cum iis, quae ab Euripide de his 
insulis traduntur. Musgr. Hesperides Nympha?, de quarum 
nominibus egit 111. N. Heins. in Ovid. Met XI. 114. hic 
minime vulgari titulo ornantur rdv aoiSav* et in Herc. F. 391. 
Hercules 'Y/xvw&hs" Te xo'§a£ "HXcSev sauscnov Is au\dv, y^uasouv 
7rsrd\ouv a.7ro fj.n\o<p6pov %s%\ xaq7rov dfxs^cuv. Scd et apud Apoll. 
Rhod. IV. 1399. circa arborem auriferam, et diritis horti 
(Manil. V. 1G.) vigilem custodem : vufxtpai 'EoirepiSss 7roi7rvuov, 
s(p{(xspov dsi^naai. Diversimode fabulam de aureis Hesperi- 
dum fxriXots explicant Palaephat. de Incredib. c. 19. Juba 
apud Athen. III. p. 83. C. et doctus scriptor Homil. Clement. 
VI. 15. Valck. Pro aoiSav recte Monkius reposuit doiocuv : 
illud enim est cantilenarum, hoc vero cantatricum. Pra^terea 
locis a 'Valckenaerio allatis addit V. D. Hesiod. Theogon. 
274. To^yHS 3"* ctl vainoi nspnv xkuru '.QxeavoTo, 'Eayjxrir) 7rpos 
vuxros, «V 'EaTrspiSss Xiyutyouvoi. 516. "ArXaj" 5* npavov supuv e^e* 
xparscyr\<i u t n % dvdyxr,$, Ylsipaaiv sv yaint, <npo7ra% t Eo7rsc)3ouv \iyu- 
tyuvouv, ^EomcuS, xs$a\r\ ts x^ axa/xaTOia< yipsaai. Milton. Co- 
mus. 980. Thcre I suck thc liquid air, Allamidst thc Gardcns 
fair Of Hespcrus and his daughtcrs tlircc, T/tai sing around 
the golden r Tree. 

\tt\ olxrdv 'Avuaatfxi. Sic Soph. Trach. 659. rdvSs irpos roXiv 
dvuasis. Lucian. in Toxar. T. II. p. (icS. ed, Gnrv. srsXsasv ss 
2,xu$as. Id. Hermotim. T. I. p. 558. oVo rn; 'EwdSot tU 
*IvJhJ TeXeiv, sc. ooov. Ex Marklandi nota ad Supplic. 1119. 
Musgr. Vide Bos. Ellips. Gr. p. 206. ed. Oxon. 

739. «V o 7rovTo/^e'5o/v, x. r. \. Virgil. /En. IV. 480. Oceani 
fimm juxta, solcmquc cudcntcm, Ultimus /Ethiopum locus 
est, ubi maximus /Itlas Axcm humcro torquct. VI. 79(>. Ja- 
cet extra sideru t< llus, Extra <inni solisquc rias, ubi ca?Iifcr 
Atlas Axcm humcro torquct. Eam in rem multa prostant. 
Valck. Vide infira v. 1050. 

741. Pro vulgato 2. r. xupuv in trilms Codd. vaicuv invcnit 
Musgravius ; in uno velut variam lectionem adscriptum xvpwv 
sivc xupouv. Hoc xupcuv adprobat Eieathius, fassus tamcn ver- 
hum illud se secundo tertioque, nusquam alihi legisse quarto 
casui junctum. Quinimo si hic positum ah Euripide fuit 



HIPPOLYTUM. 243 

rarius hoc sensu mqcov, scribi, nisi fallor, debuit : Ssixvco rip- 
fxon xvpcov Ovpxvn' atque ita suspicor iEschyli imitatione 
primum scripsisse Euripidem ; in secunda Ed. more sui tem- 
poris locutum, dedisse Se/u-vov rip^ovx vxlcov. Tantali iEschylei 
versus aliquot praebet Plutarchus de Exil. p. 603. A. ®vfxos 
£e 9roS' , ctfAos, npxvcZ xvpcov ocvco, "Epu^s mimrti, x^ (xs Trpootycovsi Ta£s, 
Tivcooxs rdvSpcoTrstx (xr) oifisiv ocyxv. VALCK. 

742. tov V A. ex«. Vide supra ad v. 525. 

743. x§7jva/ t a/x/3§ooia< x. r. X. Confert vir eruditus in Cen- 
sura Trimestri Tom. VIII. p. 223. Milton. in Lycida, v. 15. 
Begin then, Sisters of the sacred well, That from bcneath 
the seat ofJove doth spring. 

744. xoiTw tJialamum aliquando significare docebunt ex- 
empla ad Hecub. 1061. allata. Conferendi porro fontes in 
regia iEetae apud Apoll. Rhod. III. 221. Pausanias : s\o\ 11 

K, ev % A%ri[j,i$os U%u TT/iyai. p. 105. Ed. Sylb. MuSGR. 

745. 7v' o\fii6$co%os xv%si x. r. X. In Parisino cod. quod legi- 
tur, Ivx fiiolojpos uv%eiy si paululum adjuves, lectionem dabit 
spectabilem, h' d fiiodcogos av£si x. t. X. [quam post Brunckium 
recepit Monkius.] Est certe fitolcopos, aeque ac Homericum 
Zej'$o/§os, aptum epitheton telluris, Grammaticis etiam ad hoc 
interpretandum adhibitum, et Soph. Phil. 1161. oox TrifxTrst 
fiioScogo; octoc. Neque hoc alteri non praeponerem, si hic 
ageret de terra Poeta, quam homines incolumus fruges con- 
sumere nati : sed de tellure loquitur velut extra hunc orbem 
jacente circa hortum Hesperidum, ubi nectaris affatim erat 
atque ambrosiae : hic idcirco, caute posuisse videtur 6X/3ioo&/- 
%os l^o&ioc x§cov* ut intelligeretur Diis immortalibus rshsiuv 
svlxtfMovixv Sttiiiax. VALCK. 

746. SeoTs suspectum Brunckio : forte olim SfvaToiV fuisse 
lectum j)utat, poetam de extrema terrae ora, quam Olympo, 
Deorum sedi, conterminam fingit, loqui. Beck. 

752. r) yx% Gcii dfAtp. x. t. X. Vel utrobique male ominata 
fuit, vel certe a parte Creta?, tum cum Athenas advolavit. 
Mus(;r. 

756. irXsxrus 7rttofj«xrcov d^yjcs, tortas funium cxtremitates. 
Sic. vcrtenduin ; non contorta initia. Sic b^ovn riooapoiv d^yjxis^ 
Actor. X. 11. iMiilo Vit. Mos. p. 431-. Ed. Turiieb. Zoxtios, 
r,i rus upyds. Plutarcll. Vit. Cic. ad finem : rocs rcuv fxn^Vfxd- 

rcov ttfxpf,JUorum exiremitates. Markland. axTalV sxlnouohai 

Trstofjuxrx dicitur alibi dxruts Snoxt, dvd-^ui, et dvd\l/xo§xi. 
Apoll. Khod. II. 177. yutri Btbvviot Tniofxur dvr^uv. \\\\l. 
7rtiofj.xr xvd^xohui yuir\. IV. ',l\\. 7iqyfj.\noia vnos toooTav UutpXx- 



»44 NOT/E IN 

yovcuv dKraXai. Horat. Carm. I. «32. 7. religarat udo J/tttore 
navem. Virgil. /En. VII. 106. Gtamineo ripas religavit ah 
aggere classem. Ovid. Met. XIII. 439. Littore Tkreicio 

classem religarat Atrides. Senec. Med. (>12. Barbara funcm 
religavit ora. Conveniunt quodammodo cum his Euripideis 
ista Catulli Carm. LXIII. 171. utinam ne tempore primo 

Gnosia Cecropia? fetigissent Uttora puppes t nec Perfidtts in 
Cretam refigassct narita funem. VALCK. 

761. uTTZQotvTXos *aa aufxipo^. Ilane tralationis vcrecundiam 
laudat T. Hemsterhusius ad Luciani Timon. T. I. p. 109. 
qua Pha?dra dicitur, grari pressa rt tantuni non /ner.sa eala- 
mitaie, $ic ut nuUai resistendi vires ultra suppetant, Valck. 
Apparet ex his versibns, Chorum niliil aliud oxpcctn 
nisi ut Pheedra mortem sibi conscisceret. Cur igitur non im- 
pedire conabatur ? Rationem quidem nullam video : tantum 
video, similem Euripidis et Xenophontis causam esse. Apud 
hunc enim Nutrix Pantheam a simili proposito nec vi, nec 
ope aliorum advocanda, sed precibus tantum avertcrc tentat ; 
quae postquam frustra fuerant, lacrymans considet, nec ultra 
Domina? voluntati obsistit. Musgr. 

771. ev dyyovais lia<7ioi\a. Hoc paulo rarius. In Helen. 201. 

Ar]o*a S' ev dy%6vais ©avaTOV eXa/3e. VALCK. 

772. ovket' eVr<. Vide supra v. 356. 

774. Erotianus Lex. Hippocr. dfx<pilihor RxKyfios $r,a)v 

dfx<T)OTE^o2i^ioi, cos dfx^riKr^, o aV^OTe^w^ev r,novr,fxivos. aa$U S' 
auro TroieT u ILupiTrtins, ev ^JttttoXutco Xiycov' \A/y.<pj$e£iov aio~r,c:zv. 
Quod addit Krotianus, u.ifxvriTai Se x^ 'H^oooto* T%g hi^coi, 

spectat Hcrodotum ctnceps oraeulum dix$ioi'£,\ov yfgwrn&pun ele- 
ganter vocantcm, \ . p. 421, 60. Euripides gladium ancipitem 

vocat dfxtptiihov o/oV^ov, (jiirni %i<pos dfxipnxss sa>pe dicuut, et 
dfxQiTOfxov Eurip. Klect. 164. (VX\. dfx(pi7r\r,yi (^aaydvco 7T£7i'Krry- 

(xivr,v dicitur Deianira Soph. Trach. 946. et Jocasta in CEd. 

T. I252. x.6fxr,v 07Tcua dfxtptiifyois dx.fxa~is. \ \U K. 

776. (piKai, t/ Ipcl-fxzv ; in simillima dubitatione ChoTUfl in 
Orest. 1533. HM. T» Spcofxev ; dyyiWcofxsv e\s ttoXiv Ta&e ; *H 
aiy sy^cofXEV ; HM. da(pa\iaTe^ov $t\at. \ ai.ck. 

77I). Locutioncs ev dapaXsX, in tuto. ouk ev daQaXtX, in peri- 
culo, si^nificant tutum et perieulosum. Onod Euripidos ali- 
(piotics TroWd TTqdaoeiv, ut in boc loCO Hippnlyti, in Supp. 576. 

Herc. F. r i<>;>. Antiopei Fragm. 7l). Sophoclea dixit Trs^aad 

Trpdaaetv in Antiff. (>S. to ydp Wtftaox HQaaptw ouk e^ei vmv «Sevar. 
Ilic enim rignincantuf etiam illa, qutr niliil ad te attinent. 

Euripidea nostra ex Hippolyto coininode Liptiui admovit 



HIPPOLYTUM. 245 

Senecae de Tranquill. c. XII. ubi suum de animi Tranquilli- 
tate librum sic dicitur incboasse Democritus : Qui tranquille 
volet vivere, nec privatim agat multa, nec publice. Graeca 
Democriti, fxr) iroWct TrqocaaEiv, et plura dabit Th. Gataker. 
ad M. Antonini IV. 24. okiyx 7rpr)aos. Alia Jer. Markland. 
ad Eurip. Supp. 576. Attigit et Bergler. in Aristopb. Ran. 
233. Valck. 

780. 'OpScooxr IxTs/vovTEf x. v. De hoc veterum more in 
dirigendo et extendendo ad pristinam formam functorum cor- 
pora, vide P. Victorii Var. Lect. X. 20. et Is. Casaubon. 
Lection. Theocrit. c. I. Barnes. 

781. Materfamilias, cui rx x.xroiyd$ix ruv spycov, rerum da- 
mesticarum custodia, absente marito, erant demandata, oWnpos 
dicebatur ; unde et olxapjjoca ipsam domus custodiam signifi- 
cabat. Hunc igitur versum Anglice interpretatur Monkius, 
T/iis is a calamitous house-keeping for my master. Valcke- 
naerius autem o\x.HQr\fjix pro o'iK»pos accipit, ut in Orest. 916. el 
rxvbov oIxHgr^aSr' ol XBXsifXfxivot <$>§iipHo-iv. ubi Schol. ra. evSov 
oWa^rifMocTa interpretatur rds evSov o\x.Hpus yvvxiKxs. Melior ta- 
men videtur Monkii interpretatio. 

786. Marklandus scribendum putabat ovV dpn, tum forte 
non recordatus, ut in ov%& n, ov mdvv n, similibusque, de 
quibus egit H. Stephanus in Dial. Att. p. 81. sic quoque 
voculam n saepe 7rXeova£wv in ov ydp ri. Sophocles afFatim 
dabit exemplorum: Aj. 1130. Ov ydp ri rr\$ ar,s ovvek Eorc>a- 
rsvaaro rvvotix.6$. 1360. Ov ydp Ti thtov, xWx t«S Secov vofxvs 
<£>$Eipois xv. Antig. 456. Ov ydp ri fx.oi Tusvs r,v o x,r)c>v%xs tocSe. 
523. Ov ydp n SZXos, aXX' dh\(pos coXsro. CEd. T. 418. Ov 
ydp n 1701 ^co IhXoS, olWoc Ao%ioc. 441. Ov yocp n a yfir) fxcopx 
(pcovnaovr. Ad minuta talia minus attendunt interdum homi- 
nes eruditissimi. — [Neque tamen omnino irXsovxoTixcos sumenda 
est particula rr valet enim hti, not at all, not in any respects. 
Exemplii addit censor Anglicus ^Esch. Prom. 275. Theb. 
38. 201. Soph. Phil. 1331. Nostri Phcen. 111. Alcest. 431. 
Sirop. 528. Quart. Rev. T. VIII. p. 223.] Hoc temporis 
articillo ab Euripide fingitur Theseus Trcezena Dclphis 
rediine, quo abierat Apollinem adhibiturus. Sive enim 
publlCO nomine civitatum illuc proficiscerentur velut Legati, 
■eu de rebui privatii Deum coneulturi, dicebantur SeuqqI* 
tibique Theaew ut hicoow mleunti neminem prodire doraes- 
ticorum indignatur, qm felicem reditum gratuletur. Quin 
ei navii illa, quam ad Oraculum quotanma Atheniensea co- 
ronatam miaerunt, dicfta erat &i0fir, eo quod in illa ^tcop^l 



M6 noj.i: in 

Delum veherentur : de qua Callimachus H. Del. 314. 
"Ev^ev det^uiovTa &eojfidos \ifa <XHipn KtxfOTitiai 7r£(A7rnoi T07ir\ix 
wios exeiW. Scncca fingit in Hippol. BUUIB Thesea non l)d- 
phis, sed isthoc forte die revexsuio ab inferia, \. 835, &c. 
Illic v. 8.50. Theseus : Quis Jrcmitus uures Jicbi/is pepuUt 
meas ? E.vpromut u/itjuis : luctus, /acrijma? ct dolur, In li- 
mine ipso ntastu /ttn/cnfutio, Auspieia digna prorsus infcrno 
hosj/tte : quae videri pottNinl de reraibufl Kuripideis expressa. 
Suspicor in Ed. Hippolyti prima ncfi Delphis, sed ab in- 
feris, ut apud Senecam, redusse Thesea: et prodeuntem in 
Scenam versus adhibuisse, ouofl cx Eurip. Hippolyto praebet 

StobflBUS, Grotii p. iSS. y fl \a.fjL7rqos aibr,q y r)(j.£%%; &' ayvov 
tyaos TLs r^v "ktvaoeiv toiV ye VQQtaattaw xaXaij, Kai ToiVi o^vitv- 
^miv, <£v ttI^vk lyw. Sic ioquitur Theseus Seueoss, v. 885. 
Tandem prqfugi nodis cctenuc plagam, Vastoque manes cur- 
cere umbruntcu, po/um. Ut visc cupitum sujjerunt ocu/i dicm f 

\.\LCK. BaKNES. 

788. YlnSiajs yhqas, Pitthei scnectus, i. e. Piltlicus scnc.r. 
Hujusmodi periphrases frequentant Tragici. Vide ad Phoen. 
55. Nostrae simillimam locutionem confert Monkius, Juvenal. 
Sat. IV. 81. venit ct Crispi jucunda scncctus. 

797. Xvwri TrayryajSeTo', r) Vo o. t. Ad hanc Thesei cpia - 
tionem adscripta sunt, interpretamenti loco, sequentUI in 
Cod. Paris. ex ixeTatyoqxS rr,S TTxy^vr^, rtTis ttxoxv £XxoTr,v SixQ- 
Seipet, quorum similia prostant in Scholiis et alibi. S 
Theseus in liippol. S.lfJ. IJfurc apcrte, quis gravct mcntcnt 
do/or. Sed XvTtri Tiayvoc^hlox, quamvis dici p<>--it cegritttu 
confcctu, non tamen cst proprie gravata dolore, led cmi pee- 
tus dolore aic est adstrtctum, ut voci meatufl et lacrymis 
intercludatur, quomodo Sapphoni Oviduuue; Adstrtctmw 
gelido frigore peeius erati Her. Ep. XV. 11:-. l-nxx*^'* 
(p»Xo* yroq. Hoc figurato sensu quj verbum adhibent poetej 
1 lomerum secuti iun1 et Hesiodum. JEs%ch. Choepn. 81. 

xpvtpaioiS TrevSeoiv 7ia'/(\*y.c\r,. Hesych. 7Tayr\Hfj.i\r,s' avioj^i\r,s. 
VaLCK. \ idc Khunken. Epist 1'rit. T. 1. p. lL'0. 

7!>S. toghtov iff/xev ponitur piH) toohto /xovov io/xev, ut in Lu- 
ciani Timonc }). 1.~> S . A to ye toohtov Tra^avo/xyjoa/xev, huc unu 
sultcm ricc. ACUOph. Auah. \ . }). 216, 88, tov /xev avSfx 
toohtov ey»'yvo;axov, oti eif r,(xu\ fffl, Plene scri})sit to<jhto (j. 
eiSfeva» in (Kconom. }). 603, <». ut Andoci(h l s C)r. II. p. 22, 
to<joj3tov viaojv /xovov Seo/xai. Similitcr Kxpumtur LyBtM ct I )c- 

mosthenes. Valck. Vide etianj ad Ilec. 1097. Sunra \..r>s. 
Pro oc/x^ Lascarifl habet I^Aoif, quod recte edidit &tusgravius, 



HIPPOLYTUM. 247 

eumque secutus Monkius. 7id%HfAi non est compositum ab slfxi, 
eo, quod semper futuri significationem habet : sed %6/jloh ttx- 
pei)xi est adsum cedibus. Vulgatam male revocavit Matthiae. 

800. dviaTSfx&ai xdpa. Theseus ab oraculo coronatus redit. 
Vide Scholiasten ad hunc locum, et paulo supra ad v. 786. 
Vide etiam Soph. CEd. T. 82. h ydp dv HokvaTs^^ uV slp7rs 
7ia.yKd.pTiH SdiQvris. Scholium : Oi ydp S7ti tivi a\aiu TrapxysvofJLSvot 
sx Asktyuv EGTSfAfxivoi s7vavr\saav. Aristoph. Plut. 21. ov ydp /xs 
tvtttwsis, aTityavov \yovTa ys. Vide Joh. Brodaei Miscel. IV. 
15. Barnes. Lauream Apollinarem gestasse consultores 
sacrosque legatos usque dum domum rediissent ex lege Del- 
phica discimus, auctore Livio XXIII. 11. ubi Q. Fabius 
Pictor legatus, cum Delphis Romam rediisset coronatus, in 
Senatu dixit, se jussum ab templi antistite, sicut coronatus 
laurea et oraculum adisset, et rem divinam fecisset, ita coro- 
natum navim adscendere, nec ante deponere eam, quam Romam 
pervenisset. Illic in notis virorum doctorum plura prostant, 
quorum nonnulla jam dederat Kuster. in Arist. Plut. 21. 
Valck. 

803. Pro sxkvaa^ a§/xaf recepi velut genuinum exXt/eS*. 
Hoc quoque praebet in hujus simillimo loco Medea, v. 1304. 
XakaTS xkr^as us Tayj.GTa, TrpoaTrokoi, 'ExXvsS"' dpfxns, uS \'$oj 
cWXhv kzkov. In Helen. 1180. ur), yjtkdTS xkr&Qx, kus& i7nri- 
Kas fyzrvas, ozra^oi, xdxKOfjii^s^ dpfxaTa. VaLCK. Iiecte. 

us \'ou SvcrSaifAOva T. Ed. Ald. u$ 'i<)u tov ^aifxova MS. Flor. 
Saifjudv solennitcr a Graecis de rebus vel prosperis vel adversis 
adhibetur ; rarius multo de spectaculo tristi, quale esset Phae- 
drae suspendio necatae. Unicum, quod novi, exemplum est 
Soph. (Ed. C. 77. S7:si7rs^ ei TevvxXo^, us \S6vti, Trkriv tov o^xi- 
fjunof* Potes etiam Saifxova simpliciter letum interpretari ex 
Homer. II. ©. 1GG. Tidpos toi ^aifxova <$ugu. Hinc non male 
defendi potest Codicis Florentini lectio. Verum cum idem 
versus, paucis inutatis, infra vulgo occurrat, sc. post v. 819. 
llbi N MM nihil simile postulat, non possum non suspicari, 
oiTTv/^a^iav buiufi rersue esse, quod ibi legitur; quam lectione 
aliquil vulglta emendatiorem esse animadvertens, in una 
adw Xip it, Mqugntefl autem librarii eo in loco retinu- 
erunt. Cero, li buc transferretur, connnodum sensum fa- 

ceret : 'EkX^Mw dpy.HS, us 'llu TriKgdv 3"e'av VuvaiKOS, r\ fxs Ka^ha- 
V0UG 'xTlukcQSV. MuSOR. 

806 utov, u/aTs K.T.k. Cum his jungenda vi- 

rl( iitin 'x; xs^hs Trdkaiifjux. fxskias' ul)i \v.vr ;idseripta Codex 
dabat Parisiana : ix /xiTet^ogif tuv irxkxwTuv, o'i 7rviyv<Jiv Iv tw 



S48 NOT/E IN 

Tpayr\\u 9raXat'o>Ter. Valck. Qui Heatliium secutus est, verba 
au aX ToX/xas x. t. >.. ])arenthesi includentem. 

813. In hoc vcrsu Ta /xaxtoV e/xaJv xaxuv prsebent et Flor. 
et Paris. pro vulgato xaxtoV sfxuiv quod utpote rarius in 
xaxtoV i lihrariis vidctur mutatum. fxdxioTov adhibitum in 
/Elschyli loco apud Longin. de Sublim. III. 1. inSoph. Phil. 
846. rcdditur a Scholiasta /xiyioTov. Valck. 

815. dqpaoToi. Insperata, imjirorisa. Misok. 

816. xaTaxova /xev hv d. /3. Jnio iwitium ritcc intolerabilc, sc. 
mihi accessit. Repetendum est E/xot bttsotzZt,, c. v. 811. Ita 
Scholiastes : xara^op ^wr,j dfiiuiTOTioios xaTtkafci /xe. Et postca : 
ygdQsTa.i x^ KaTaxova /xev mv, a'vTi tou xaTavaXi?xEi. qUJB ad al- 
teram lectionem pertinent, quam Monkius exhibet ; xaTaxova 

! "v ' o' 
/xtv hv a. pios. 

816. xaxa/v TTEXayoy. Vide ad Med. 3GG. 

818. IxveDaat. De hoc verbo vide supra ad v. 470. B KRNES. 

821. Tvyju, i.e. gkotiov. Verum attingam. Sic .Esch. Choeph. 
12. *H TraT^Jt Tcofxu TaoV eVetxaVas Tvyju ypds (pipuoas ; AlUSGR. 
Iluic exemplo adjicit Monkius Nostri Iph. T. 128G. u> Sat3/xa* 
ttuis os /xei^ov ovo\xdoas Tvyjti ; /Esch. Agam. 1211. ti vtv xaXouoa 
^t/atptXes" Saxo? TuyoifA lcv. 

822. Confert Monkius Soph. (Ed. T. 175. Aristoph. Ran. 
1351. Nostri Herc. F. 503. 

826. Non debuerant interposita distinctionc divclli ^* 
Tvyav Sat/xovwv. Fortuna ctiam mala nobis di\ initus oblata, 
sive $ai[j,u>v dieatur, seu ^vyr,, scu Tvyjn ^at/xovwv, in talihus 
dictis nihil arhitror interesse. Euripidcs in ifiolo ap. Stob. 
p. 5G8, 38. Mop(S"etv dvdyKr,' tocs Se Jat/xovo/v Tvyjxs "Oarts y 
xaXXtoV a'vrif htos oopos. Majorum autcm facinora in posteris 

puniri statuit cx opinione vulgo recepta Tragicus Tneseus, 
ut supra Phsedra v. 340« infra HippoL v. 1370. Iph. T. 1J)0. 

VAL( K. 

829. xe5vov Xiyos. IIoiiHTUS d\oypvs xeSv-zs dixit, et aXo^ov 

xfcSv' et^Tav. Hesiod. Theogon. 608. xeSv^v V ^x £V <*x°'Tiv. 

EuripideS in (Edipo : I ixvwv dfxapTsTv — 'AXo^Of te xs^\r,s. — 
xE^vfyf yuvatxos mcminit ctiam in Alccst. J*7. cx qua TragOSdia 

locum cxcitat Scholiastei huic nostro simillimum. Chorus 
Admctum usitata Bolatur coii>olantium iormula, v. 131. Ov 
ydp Tt 7rqu>Tos, ov^l Xotd^tos (ipoTu/v Ffvaixbs £0$\r)s r,fj.7:Xaxss. 
Apud Tragicos illa SSSpe reeurrit. Yai.ck. 

834, xXvco Bubjunctivum ease Monkius monet. tIvos xXCm 
verlerint no>tratcs, Jron/ wkom must 1 l/car ! 

841. '<fr t fJLos oJkos. Vlde Markland. ad Supp. 1131). 

3 



HIPPOLYTUM. 249 

845. Luna quomodo doTs^coiros dici potest, non exputo. 
An legendum, xj vvxtos doTsqco7r'H osXocvai, Et noctis astriferce 
nitores ? Nam osXyvai m plurali de quovis genere luminum 
adhibuisse videntur. Hesychius : osXalvai' "ka^ird^si, Musgr. 
Conjicit Jacobs. Ex. Crit. p. 51. aoTsouTrov oiKas vel oifias, 

851. Tjh $£\to$, Tabellas has, quantum memini, veteres 
alii non memorant. Ausonius in Id. VI. 32. Respicit abjec- 
tas desperans Phcedra tabellas ; quas intelligit tabellas non 
satis liquet. Hinc suam S&tov sumsisse videtur Heliodorus 
II. p. 68. quam intersectae Thisbes invenerunt tuv oTioycov v7ro 
rji yu%ay^d\i^ irgoy.vTTTiiooLv. Valck. Interpunctionem variant 
Interpretes : alii post SiXTos, aiii post wqrviijt.ivy, alii denique 
post veov interrogationem ponunt. 

853. Xexws- i§ tUvcov, Subaud. «tgi. Vide ad Phcen. 1343. 

857. Non constanter <y(pcvo6vn palam annuli, i. e. ambitum, 
quo gemma cohibetur; [sed gemmam ipsam etiam] signifi- 
cat. Aristides, Tom. I. p. 523. siriypd-^/ai sU tw o(psv$6vr,v tS 

oaxTt/Xia. Clem. Alex. p. 40. aTTOTVir^Oi tocis o§sv&6vai$, MuSGR. 
Hesych. o^sv^ovn' t« SolktvXIh to irepifpsqii' vi o(p%ayi$, 

858, Quae nobis arrident dicuntur r,ixds irqoooaivsiv. /Efbh. 
Prom. 834. s\ twvSs irpoooaivn oi t/, si quid tibi horum adblan- 
ditur. Agam. 1674. ax dv 'Apysicov toV sln, (QuTa 7rooooaivsiv 
xaxov, hominem malum adulari. Canes, quorum amans domi- 
ftorum adulatio dicitur Ciceroni de N. D. II. 63, oaivngor hinc 
etiam alia animantia, dum caudam blande movent, homini- 
busque alludunt, proprie oaivnv dicuntur, irpoooaivsiv, irsQioai- 
vE»v, et vTrooaivsiv. Ab istac origine significandi manarunt 
elegantes loquendi formae. Apud Gellium N. A. V. 14. 
leo caudam more atque ritu adulantium canum clementer ct 
bfande movet, hominisque fere corpori adjungit, irpoooaivei, 
Zenobius Cent. V. Pr. 50. meminit rrpoooaivovTcov tyi xipxcp 
^ycov. Calpurnius Eclog. IV. 66, blandce cui scepe canenti 
/Id/uscreferrc. Cerberus xipxco oaivcov est in Aristoph. Equit. 
102& Lujja nutrix, caiala teneris blanditur alumnis, apud 
Ovid. F.tst. II. 417. cujus est in Met. XIV. 258. blandas 
movere per aera raudas. Stat. Sylv. III. 2. 38. Glaucus ma- 
rinu.s dicitur Litorcant blanda feriens Anthcdona cauda. 
Vali k. Sed onmmo eontulendiu eat doctissimus Blomfieldiiu 
in ( > !i. Theb. »>71>. 

.. Forte $jls9 dv — iwj* ubi dv iwj, crii, ut Alccst. 

7, Markland. Recte proculdubio. [ta sententiam An- 

glice vcrtit Cemor eruditufl in Quart. Rev, T. VIII. p. $££ 

/ /' / / . eommdering wk&i hm happened, a life scarcely 

>.. i. k k 




250 NOT7E IN 

tolerablc ivill probably bc rny lot. — Trfo rb xpwbh, quod a(- 
tinct ad id, quod jjcracfum cst, ut supra v. 696. 

865. >.c'yw est, cxisfimo, rcjjuto ; ut ccnties in Euripide et 
aliis bonis scriptoribus, Herodoto, Sophocle, &c. Ita Actor. 
IV. 32. eXeyev 1'Stov eivai. MaRKLAND. 

868, wgor ya^ Tivos - . Heathius vcrtit : alicundc cnim rc/iicn- 
tem : i. e. a Theseo, in cujus vultu jam Bigna irse efterves- 
centis cernebat Chorus. I>j;ck. Hoc fcrme moclo tt^os adhi- 
betur in Phcen. 362. ixr) tis ^oXos (xe nps xccaiy\r\TH XTxvri ; 
similibusque, quae tamen perpauca tantum dantur. VALCK. 

86;). k«xov praebent Codd. Flor. ct Paris. Parum refert 
utrum malum omen olo-vov dicas xclxh, an xaxov* hoc tamcn 
potius vidctur Kuripideum. Sic in Helen. 10.50. xxxbs /xev 

opi/lS. Ipll. A. 1320. 7T0Vr}§0V B17TXS OIO/VOV XoyH. Ol*CSt. 77G. HTOS 

o\u>\bs (xiyacs. VALCK. 

880. Una voce mutata, more suo Tragicus, saepe in divcr- 
sis Tragcediis eosdem adhibens senarios, hunc dedit in Elect. 

253. ov TICOlIOT EUVTiS Tr)s hflMS STXn SvyeTv. Valck. 

882. a£ tfxol ?roT£ 'Afar vnioyov. Accusativus is, a reliquis 
soltitus, quibusvis usitatus Scriptoribus, et saepe fuit a viris eru- 
ditis pertractatus. [Vide Matt. Gr. Gr. §. 42G.] — Siqua fidea 
hac in re Scholiasta?, de tribus optatis, antequam ha?c eveni- 
rent, duo jam impetraverat Theseus : haec enim tria mcmorat 
optata : to aveX9"e7v Vz, ?$h' to aVo<7T£e'\J/ai cvtio th AafivfivtjH' to 
•nzfx^rrjcci tco vla ai/Tov SavaTov. Kadem infra Scholias 
attigit in v. ISS9. Sed duo priora hominum Theseua fuit 
adeptus beneficio ; et de tribus concessifl unum duntaxat 
Thesei novisse videntur optatum Euripides et Seneca; quorum 
loca quaedam collegit Joh. Bdeursiua in Theseo c. I. Sed 
fidem firmat Scholiasta- Cicero, ex tribufl optatu hoc de 
Hippolyti intcritu tcrtiinn appellane, de Off I. 10. Qui ha?c 
illic BCripeit Cicero ; — ft, /// /'// fabulis c.st, Neptunug quod 
T/icsco j/romiscrat non fccissct, T/ic.scus Jiiio HippotytO nou 
c.s.sct orbatus; c.v tribu.s cnim optatis, ut scribi/ur, /ioc crat 
tcrtium, quod dc Hippolyti intcritu iratus ojjfarit : quo im- 
petrato in maximo* htctus incidii : — Ulum miror equidem post 
ista, III. 26, Quid? quod T/icscus c.cc<rit //romissun/ (t X('p- 
tuno? cur lurc adjecerit: cui cum trc.s optationcs Ncptunus 
dcdisscf, optarit intcrituin I /ij/jjoli/ti, filii sui, cum is patri 
suspccfin cssct dc Xorcrcti ; quo optnto i/npctrato T/icscus iu 
/iKcriniis juit luctibus. Hflec Bi forte Joh. Aug. Krncsto simi- 
Gbusque viderentur a malamanu ( iceronis orationi interjecta, 
hii ci r o quidem perlibenter adstipularer. Valck. 



HIPPOLYTUM. 251 

888. Codices in aVet5%« ravra conspirant : mihi tamen po- 
tius scripsisse videtur Euripides dvzux* raura. Alteri optata 
siquis evenire nolit, illa quidem dicitur quis dirsu^aahai, ut 
in his Platonis de LL. III. p. 687. D. clv y b nrati euxerat 
sauTcu yiyveoSai, TroXKa o Trarr.q dirzu^aiT av tois beoTs fLr^afxus xa-ra 
rds tS vliws iv%ds yiyvsoSai. Sed qui palinodiam cantat, et sua 
ipsius optata revocat, is, ut opinor, dicitur dveu£ao§ai. quique 
illis alia substituit meliora, (A.srtu£ao§*i. Hoc est in Eurip. 
Med. 597. oh§\ chs fxsrsu^et, x^ oo<pcuTs%* (paveH; Valck. Qui duo 
exempla istius verbi dveu£ao§ai significationis e Platonis Alcib. 
II. adducit. Vulgatam defendit Monkius, eo quod palinodia 
per vocem ird\\.v significatur, et vim quandam addit aVsi^». 

889. av$i$, posthac, ut supra v. 311. De constructione 
vide ad v. 303. 

890. ttqos, insuper : Subauditur tutois. Vide ad Phcen. 
619. 

895. dvT\r,aei /3tov, vitam exiget. De hoc verbo vide ad 
Orest. 1636. 

902. Formula, ea, r% yghi*.a ; est rem inexpectatam admi- 
rantis : Orest. 1568. sx, ti x^fxa; XafxTrd^cov 'Ooco oskas. An- 
drom. 878. sa, Ti ygri&a ; fxuiv eo(pd'k[/,s§\ r) oatpeus oqcZ x. x. X. 

Valck. Anglice dixeris ; Ah ! w/tafs the matter ? Vide ad 
Hec. 956. 

905. Recte Scholiastes ista, ouirco xqovov vrakaibv, interpre- 
tatur, h iroo ttoXXS x^ova, aXX* hay%os. Est tamen illud paullo 
insolentius. Soph. Phil. 494. 'Ov <$r) TraXaiov ktyru S&oix 1 eyco 
Mtj [aol \Ze$r\xou ubi irxkaCov etiam explicat Scholiastes : ttqo 
ttoXKh x§ov«. In Eurip. Iph. A. 409. xp° vov TraXaibv ^oufxdrcvv 
exdr,fj,os cuv. VaLCK. 

910. Scholiast : Xt'x,vor ew&ufjLririxr), Treolsoyol. 

911. Verbum xpuirretv duplicem regit accusativum. Soph. 
Elect. 957. ouolv ydo ae osT xquTrretv fjS ert. Ita apud Latinos, 
celare aUquem aliquid. Ter. Adelph. I. 1. 29. Ea ne me celei 

wqfectfilium. Vide Matt. Gr. Gr. §. 412. 8. 

913. cli SToXX' ufj.x^rdvovres a. fj„ Lego : c5 Trokkd /u.av3"avovTes 
avb^coTroi fxarm. Sensus et scholiastes verum doccnt. Vide 
etiain Hec 798. Makkland. Kecte omnino. INihili est 
Valckemeril objcctio, de docentibus, non de disccntibus, 
Bermonem ii enim, qui alioa docet, pilus ipa diicat 

Neque enim potest a prioribiui sqparata vox 

fxdrr-j ad .-cfjucnti.t rcfcrri. Particula cnhn «rt, secjuente $r) 

\cl or t rx, non nisi iu initio tententiae adhibetur, monente viro 
doctissimo in cenaura Trimeatri, T. VIII. p. 224. Cbnfer w. 



252 NOIYE IN 

800.801.1057. Hec.970. Pbcen. 7;?!. 710.927. 1615. Med. 
669. 678. 918. Alc. 548. 706. Androm. 84. 105. Supp. 736. 

947. 1098. Iph. A. 1 118. 14&6. Herac 16». lon. 25(3. Soph. 
Aj. 109. 

918. Sbvov ooyicTw cliras, x. t. X. Ad Scntentiam Theog- 
nidea respondent 437. SiSdaxc ' r? <noir\ous tov xaxov avoy 
ayaSov. et v. li;2. El 5' ' ArxxXr, 7:1x0x1$ touto eSo/xe Sr&of 'IaoSrai 
xaxcrrTa — IIoXXHf av /xiffSrAs i& ftsyaXns fyfigo*, quae CUlll se- 
quentibus adhibet in Menone Plato T. II. 95, 96. IVritum 
talem sapientise doctorem ^cnp»« oo$»otw vocat Euripidea : non 
in laudem ccrte vocabat Demosthenem iEschinea o§wo» x^ 
■ yonra. k, ao<piar%v, ipso teste Demostbene de Cor. p. 185. m. 
Sed ohm HoQtorns nonesta sapientum fuit aut in auavis arte 
excellentium adpellatio. Aristides, T. III. p. 517. Ov% 
*H§65oto5" Zokouva oo($iaTr t v xe'xXr,XcV ; ov Yiv^xyoqav ; — tsx 'Av^o- 
Tiwv T«f cTTa aoyto-Ta? 7[qocc\Qr t Xc', Eustath. in 11. O. p. 1028, 
5o. "Eo^oxkriS Se, (J>aal, tov xi^a^Sov 2o(pjjTr,v Xiyn. VaLCK. 

920. Parum refert in talibus utrum dicatur lv Jiom, tv 
oeovTi xai^y, ev x*J$o>, an ey oeov. [\ ide Orest. 202. Scluvfi r. 
ad Bos. Ellip. in vocc xai§6$.] Incerti senarius est apud StO- 
ba?um p. 217, 6. AflgfiTf, ev « Seovti xai^ui $i\oog$uv. — Xe7T- 
t8§7eTv hic idem pame notat ac Aristophaneum [Nub. 320.] 
Xc7rT*py c 7v, viinuta subtiliter persequi. Adhibetur et exXtw- 
Tx^ysiv, et in eundem sensum /oux^oXoyEioSai, quod in Aristidis 
Panathen. T. 1. p. 210. ttc^I a^xpuv kiynv Scnol. ineditui in- 
terpretatur. Valck. 

921. vtnpjidky. i. e. ut opinor, modvm deliret, 
propter calamitatea. Jortin. Arbtoteli rd i junt 
■niinia. Sic Ethic. Nic. 11, 2. ra {■ upndoM t x^ 
Ta eXXEiVovTa (pSe/pi rr t v lay^Cv. Conler ( r>l. 108/. 

Musor. 

922. $iv* xc^ v fiporoSn x. t. x. Vide similem locum Medeae, 
v. 51;>. pARfi 

925. liacxt te (^wvaf x. t. x. Nempe xi :, '> y > quod est in v. 
922. Hii nostris nmilia leguntur in Hec. w, 1103 — 11(J7. 
Senec. Hippol. 918. sqq« \ \iak. 

927. u$ non cum Heathio capiendum pro «twj ito, scd pro 
Vva *//,• quod sic a quibusvi . oratoril us eti.un Atticis, ji 
tolet interdum cum indicati\i tempore preeterimperf, *i 
Iva positum, etiam poetu. \ w \ k. Vid< supra ad v. ( : 

'. axx' 7), nitiu, formula inti 
noph. Symp< 10, 17. ^xx' '. 

879. ixx' y> ixc/MAvas, u/ - . Qa\ tamen lectionem 

1 



HIPPOLYTUM. 253 

Aldinam d\\ y s" r* revocavit, deleta in altero sententiae membro 
particula IL Exempla insuper dedit Monkius Ion. 755. dxx' 
7} n SsGtpdroiot Jsostoto/v voau ; Phcen. 1704. aU' ri Trgos xaxoXs 
s^sli xaxd ; 

o\a/3aXa>v e'x« iEm. Portus recte explicat o\s'/3aXs. [Vide 
Matt. Gr. Gr. §. 559. b.] s\s aov 8s pos 5ig/3aX6, sicut in Callim. 
H. Apoll. 105. 'O (p$6vo$ 'AttoXXwvoS k vara XaSgioS sr-ffsv, ex 
emendatione vera Dawesii, qui plura similia collegit. In au- 
rem dicere, et ad aurem insusurrare, locutiones Latinas atti- 
gerunt D. Lambin. in Horat. Serm. I. 9. 9. et N. Heins. in 
Ovid. Her. III. 23. Valck. 

931. Perversa Codicis Parisianae scriptio, r>roi TrsVXojy/xa/, 
ne cui fraudi sit, istiusmodi tmeses apud Atticos Poetas in 
senariis rarissimas esse cogitanti, sciendum est illis Euripidem 
parce quidem usum, adhibuisse tamen nonnunquam; quin 
hoc ipsum supra v. 341 . sx toi TisTrXnyf^ai' ttoT irqofiriosTai \oyos ; 
Herc. F. 1077. sx to< 7rs7rXriy[xai' mi, tiot cov dfxr^avu ; Orest. 
1040. ek TOi fxs Tr)%eig. Hujus similes dantur tmeses in Orest. 
209. sx S* oiAoqZov. Alcest. 566. h Ss xXrlaars ®6qas. Herc. F. 
53. sx ydp sv(pqayiV[Asvoi. Aristoph. Acharn. 294. xard as y^uao- 
fxsv ro7s Xi^oir. Vesp. 781. ava to* fxs TrsiSeiS. Valck. 

932. TragaXXaTTe.v, delirare. Plato Timaeo : s\ fx-h Ttavrd- 
ttxvi TrapaWdrrofxsv, p. 1046. D. Musgr. Legendum ex emen- 
datione Blomfieldii s^slpov. Confer Herac. 704. ri xqr,fAx fxiX- 

X«? auv tpqsvuv ovx svctav lov. 

935. Cum Musgravio recepi \Ziorov, pro /3/otos-, ex Codd. 
MSS. Hac lectione memorata Heathius, quam, inquit, sen- 
tcntiam ex lectione illa elicit conjicere nequeo. Sententiam 
tamen aptissimam ex illa Scholiastes exhibuit: s\ ydq xard 
^urv sxdarn dvo^gps r\ xaxa^yia av^dvsrai' et Scholiasten citans 
Milflgraviufl eandem se probasse declaravit. Hoc autem 
modo verba ronstrucnda videntur: s\ yag rr\s figorsias (p§svos to 
&ga*0$ l^oyxai^rjosrai xxr dvbqos fiiorov, i. e. xaTa ysvsdv. Per- 
pettun et olim et nuper viri docti haec tentarunt, xar' dvSqa 
legentes, vel dvlpas. In s^oyxcc/osTa», veteri more scrihendi 
pro Ifyyxajzrtisrai posito, nemo hserebit, qui quidem recen- 
tionim legerit ea de re observata. Valck. Conaulendus om- 
nino Monkiua d<* hii futuru mediae fornue passive significan- 
tibufl ad hnju- dramatif versum 1450. 

!/. '>('). '( ) V votcpos 7'ri rooV^fiv x. t. x. Hujufl versua ex pree- 
cedente clara etiam eflt lententia: si JUius patretn senvper 
iiKiliim superabit; quo flensu Horat. Carm. III. (>. 16. /Etas 
pare/ition, pejor 0vi$ t ttdit Aos nequiores, mox daturos Pro* 






864 NOT/E IN 

geniem vitiosiorem. Dici quidem potest elr u7iE%fco\r,v ?rav*%yo{ 
ut ayaSos- sU uTTz%$o\r>v Antiphaui apud Atlien. VI. p. 2.38. B. 
I lic vero dicitUI quifl 9r<*vttgyos (eao/xEvos-) ety u7re^oXr,v T8 9T§o<j^£v, 

ut loquitur Anaxilas Com. Atnen. XIII. p. 658. A. Tti ya% n 

c^axatv' apuxTOs, t? Xt/xat^a 7Tf^7rvooj" Eir uTTEgfioXrtV d^hKTai tk 
XaTa7TTU7T« yfcVH? ; VALCK. 

943. eJ-.rjXt&a?. Lego eXnXt&a, ut dicat Theseus, non sibi 
jam metuendum esse, ne ex llippnhti adspectu piaculum 
contraheret, cum ex Phaedrae cadavere prius contraxisset. 
Impiorum adspectum et alloquium piaculare babitum * 
colligi potest ex Ilerc. F. vv. 1190. 1204, M\ BOR. Vide ad 
Qrest.47. Sin autem Musgravii correctio accipienda e«t, quod 
tamen dubitandum, melior videtur \ alckeuflerii egplicatio : 
quandoquidem mihi jam piacttlwn contraxit tecum coUocutue s 
qut fanto sis scclcrc couta/ttiuatus. 

945. 7rs%ioo6s. Praeter caetera, quibus vere docet c.vimium 
hae voce significari, excitat etiam Eustathius velut Euripi- 
deum to, Ylsqicaos cuv dvr,^ m Hom. II. A. p. 369, 11. — Supra 
dixit Hippolytus ad Dianam v. 89. 2ot x^ ^vei/xt* et hanc 
excellenti morum puritate quaesitam forte saepius sibi sumse- 
rat superbiam : illam hic acerbe pater irridet, cujus indignan- 
tis inservit ironise veteribus usitatissimum illud lr\. *£ls Sr, av 
nouQpouv est in Androm. 235. — 2i/ $r> §eo7gi x. t. X. Tu scilicct ! 
cum Deabus versaris familiaritcr vclut prcv ccvteris vir cvintia 
virtute prastans ! Valck. 

950. xa.7ir,X£ueiv proprie est coMponari, i. e. Anglice to rc- 
laif. /Esch. Theb. 551. ov xa7rr,\EvHv fxdyr,v, qund opthne 

vertit Blomfieldiuflj tojiis/tt by wkolesaie, Hinc etiam denotat 
fraudem facere : quo Bensu e4 hic usurpari videtur. Sed, 
'l obserrat \ alckensBrius, M quae dici possent ad xa?rr,\Eveiv 
paucia explicari 

'Op$£ct t avaxr \xcjv Baxj^Efe. Hifl mihi vcrl)is Euripides 
docte et vere Ba< . Qrphicis, et institutis Pythagoricis 

eandem videtur origim m ad Herod. II. 81. o/xoXoy«* 

Js TavTa TOtot 'O^tftxoiot xaXeoptevotat, x^ Bax%txo7at, bhoi Se 
Ar/^TrTtotot, x^ Y\vh%yo t Aoiai. [Itu cnini textuni restituit V. D.] 
Orphei certe instituta Bectatus Pythagoraa ab illo quoque 
mutuatus est abstinentiam ab ammalibus: dTriy^soSai aa^xuv 
touo'r,s 'Og(pe'a tov TraXatov iarQgtrffiv, inqiiit Plutarchus in A II. 
Sap. Conv, p. 159* C. \ m ( k. Ilincet Hnratius de Arte 
Poet. 891. Syl/vestrc* homines sacer mterpreeque Deomm 
Catdibus c( victufucdo deterruit Orpheus. Sed viro docto in 
( \ n Bura Trimcstri T. VIII. p, %2i, respicere videtur poeta 



HIPPOLYTUM. 255 

r»y % Oq^sore\iarat 9 qui incantationibus suis indoctos quosdam 
et superstitiosos inter Athenienses fallere solebant ; quod 
patetex Theophrasti Charact. 16. Confer Eurip. Alcest. 983. 
Cyclop. 639. 

951. y.a.7nos proprie fumum ; inde etiam res viles, et inuti- 
les 9 nugas significat. Soph. Ant. 1169. edv 5' dttn, Tsrcov to 
%ccipnv, raXk' eyco xaitvs axtds Ovx dv Ttptaifxnv. Arist. Nub. 
319. )£ 7tep\ xa7tvu arevqkeayftv . Schol. dvr\ tS itepi fxn^evos id 
xevouv Ttqayfxdrcov. 

952. bttei y* sXnffins. Velut s7r y auro(po!>pcp, in ipso crimine 
deprehensus es : quibuscum ssepe junguntur dXiaxsaSat et 
"hr$$r,vat' atque illud etiam legitur paulo post. v. 956. ev rffi 
dXtaxet TtXetarov. In Eurip. Cyclop. 260. pro e?te\ xarsXr\(p^n 
egregie restituit Heathius : eTtei y e\r](p$n aov \d§pa itofkuv rd 
ad' male dubitans de bonitate suae correctionis : cum verbum 
simplex, quod versui congruit, sit in talibus usitatum. Soph. 
Trach. 821. Totavra, fxnrep, Ttarp\ fiuXevaaa* efxoij Kai Spcoa 1 
e\nQ§ns. — XsXr]fjLfXE^a sic legitur in Eurip. Ion. 1113. — Anti- 
phon. p. 111, 41'. knp^slaav, dixit, rov Sdvarov rhv exeivn e7? 
avropupcc fj.nyju.vcou.evnv. Demosthen. c. Mid. p. 359. §. 260. 
litet^nTteq eiXmtrat, itaatv u7tE(3 aTtdvrcov sari rifjLCopnrios. Demosth. 
c. Timocrat. p. 451. §, 79. 8 au vvv eWn^at wotwv. Valck. 

953. Snpsvuot ydp x. r, X. Senecae Theseus, Hippol. 918. 
O vita fallux ! abditos sensus geris, Animisque pulcram tur- 

pibus faciem induis. Hoc similibusque dictis notatos voluit 
Euripides, qui, saepius introrsum turpes, pelle decora spe- 
ciosi Philosophos mentirentur. Androm. 331. "E^w^v eiaiv ot 
lioxovvrss ev (Ppovetv \afjmpo\, rd o* evSov Ttdatv dvhpco7tots \'aot. A. 
Gellii familiaris indignabatur, N. A. XIII. 8. quod homines 
ignavi ct desides vitia facundissime accusarent, intercutibus 
ipsi vitiis madentes. Propert. II. 25. 23. Sed nunquam vitce 
fallet me ruga severce. Valck. 

:. Canssima quasvis, uxorem 9 liberos, &c. Poetae voca- 
bant t« ptkrara, rarius alii. Xenophon tamen etiam, Cyrop. 
IV. p. 59, 2. /Cschines c. Ctesiph. p. 64, 42. Lucian. II. p. 
1.11. .Maxim. Tyr. XXX. 7. Polyam. IV. 6. 13. Vitam, ut 
hlC, Burip. Alcest. 352. 1i> S' dvrtouaa rns efxns rd (piXrara 
^vyjis eacoaas. Cum hifl Kuripidis commode Brumaus COm- 
]>ara\it ista Didus, Ovid. ller. VII. 47. Exerces pretiosa 
odUtf ei constantia magno,' >S7, dum me careas, est tibi vile 
mori. x - Vfonluufl tamen et hic et in Alcestidis loco 

citato ra ptkrara de marito el liberis intelligit, quofl cum vita 
limul Phaedra anueerat: nofltra vertens, If.from her hatred 



256 NOT/E IN 

of you shc lost hcr dcarcst conncxions. Parum refert, utrum 
sequamur. 
963. In hoc versu axx' us Bupplendum relinquitur e v. 959. 

aXXa (tyriaeis) us to (xuiqov avoc>aaiv (xev hx evi, ut in V. 1010. 

Valck. to fxuiqov est libido, ut supra v. (>'•)[). 

969. vex^oi). Vidc ad Hecub. (><;0. 

970. gge^pe yalas. Cum e%cppc conferri potcst Aristophaneum 
a7rspps' est et anippcuv in Eurip. Hcrc. F. :i57. Simplex Ip£i 
vel e/peiv, cum frequcntissinmm sit. raro adhibcntur compo- 
sita, dvEppEiv, elaeppeTv, wseupbin sive wepiipbuv. \ ai.ck. 

971. Athenas 3-eooV"iT8? vocat, uti Scholiastes observat, non 
quod a diis aliis aHlificatae fucrint, Bed a Minerva tantimi: 
Hinc TlaXXa&of nokiv Poetac passim vocant : dc qua rc vidt 
Johan. Meursii de Fortuna Athcnarum, c. 2. p. 8. ^ ide ad 
[phig. T. 1415. Barnes. 

U' t !. "lo-Svxior Sivtf. De hoc Latrone viclesis Pausaniam in 
Corinthiacis I. 87. De quo licet Scholiastes aliam narret 
historiam circa grabbatum illius, non tamcn omisit ct iilam 
de ligatis ad arbores hominibus : unde Y\.iTvoxa(XTVTrs diccba- 
tur. Vide etiam Ovid. Met. VII. 440. Occidit UJc Sinis mag* 
?ds male viribus usus. Qui potcrat curvarc trabcs, ct agebcU 
(d> alto Ad terram late Sparsuras corpora pimts. B\it\ 
Ita historiam tradit Apollodorus, III. 1(J. Asvre^ov Se Qnaevs 

X.TEIVH SlVlV TOV YloXv 7Tr](X0V0$ X^ *2,v\izS TT,S KofivS>». OVTOf YliTVO- 

xa(X7TTr,s exaXeiYo. oixav yap rov K.opiv$ic*jv \'o$(xov, r,vzyxa^e rni 
traQiovTaS ttitvs xa(xiiT0VTas dviyea^ai. o\ $e $ia t%v dahivtnzv hx 
•r^vvavTO xd(X7TTeiv, •£ viro ruv SivSpcov dvappi7rTHfxs\oi 7Tavc*j\i3c:cos 

<z7iw\ovto. Confcr Diod. Sic. IV. 59. Hinc quivis latro aivis 
appellabatur, ut in .Ksch. Agam. 796. Callim. II. ApolL 9.'. 

Hesych. 2iW. xXe7TTr,r, xaxncsyoi, Xrj'oT05?. 

975. Post xo(x7Ta^Hv (j.aT%v BUpplendum tynau. Beck. 

97(5. ^Lxeipwvtics lliTpai. \ idc de his Sclioliastcn : et Ovid. 
Met. VII. 448« ubi de Thesei gestis, el Scironia ossibua in 

SCOpuloS mutatis. BaRNBS. ^aXzaaris avvvofxoi est mari rivini ; 

metaphora ab equis ducta, qui iisdem pascuifl utuntur. Ilclcn. 

1 199. avvvofxoi vetpicovi 

980. riaTE^, (xivos (Mcv y x. t. X. In his cgrecrio crimcn ob- 
jectum refutat Hippolytus Euripidis, qui propter hsec et si- 

milia Quinctiliano clicitnr, In8t Orat. p. 897. in diccndo 00 
respondendo cuilibet corum, tpii Jueruni infbra ttiscrli, com- 
jjttrttndus. 7roir,Triv pr,(xariuv SixaMxciv accrbe vocahat No&trum 
ComicU8 in Pacc v. 638. Vw.c k. 

98;j. ^iaTiTv^ciiv. Schol. f/refV7jaeiE. Cf. Soph. Ant. 709. 



HIPPOLYTUM. 257 

983. ukoia^os. Recte vertit Monkius non loquax, i. e. caL 
lidi et arguti sermonis non peritus. ko^os enim e$t loquax in 
Supp. 426. Troad. 655. Cyclop. 315. Conf. Iph. A. 322. 

988. itpurov §' ap^o^ai Xiyziv, k. r. X. Huic nostro loco si- 
milis Eurip. Med. 472. Ik ruv $e Trpuruv itpurov ap%ofjt,ai Xiysiv. 
In Suppl. 517. ^ itpura /xsv os sr§o£ rd ttpur gi(AEi^/o[Mai. 
Valck. 

995. dfra r /yiXXeiv, vulgo. l?rayyiXXsiv correctio est Miltoni, 
qui vertit neque inhonesta petere, teste Porsono. Vulgatum 
retinuit Monkius. 

999. In Antiphontis Or. II. p. 115, 23. vtoXXds y%a<pd$ hu£as 
«Se/xtov slXsv, scepius actor neminem injudicio superavit. Hoc 
sensu forensi verbum frequentarunt imprimis Oratores, ra- 
rius, ut hoc versu, Tragicis adhibitum. Eurip. Ion. 1214. 
lir* avrotyuqu mpsa\Vvv us sypv^ sXoi. VALCK. De VOCe a&ixrof 
vide supra ad v. 647. 

1003. naghivov vj/txw dixit Euripides, i^Eschylum imitatus, 
qui purum sive integrum fontem dixerat wag^evov itr,yr\v in 
Persis, v. 615. Incceduce circa Almaeonis monumentum cypa- 
rissi, velut intactae, nafiivoi dicebantur Arcasin, teste Pausan. 
VIII. p. 646. Sed sunt ista talia multo magis usitata in recen- 
tioribus. Philo tamen Judaeus jam dixit p. 698. C. rds xaSagds, 
jc, as dv eittoi ns rpoitiKurspov, TtapSivttS %s7pas sls «gavov dvarslvas. 
et p. 742. A. itag^ivas rds -^v%d^ SiatpvXdrrsaai. VaLCK. 

1004. ^, W to au^ov. Vide ad Med. 390. 

1006. itbrzqa to rriads x.. r. X. Eleganter dictum, ut et Med. 
936. o\vg', a xaXXiarsvsrai Tuv vvv sv dvSguTtoiaiv, oTS' Eyu, TtoXv, 
i. e. a ruv vvv sv dvzpuitois ovtwv xara ftoXv xaXXiard sari, VALCK. 
Vide Matt. Gr. Gr. §. 370. a. 

1007. qWwhv $6{aov. Vide ad Phasn. 611. 

1008. Vice simplicis riXjtiaa hic adhibetur dirhXmaa, quod 
aliquando ficri monitum fuit ad Lucian. T. I. p. 345. f. — 
Ad tyKXvpov svvh adscriptum in Paris. Cod. svftoqov r) /xovokXtj- 
qovofxov. llesychius : syxXnqov' MxXnpov, 7tX»aiov quorum hoc 
voci f&woi respondei ; illud voci fj.ovoxXn^ov6/xov. Propria vocc 
Attica dicendam sirlxXr^ov, XyxXn^ov dixit Eurip. Iph. T. 665. 
Valck. Ncquc tamen ista vox s7tixXr,^o; (Anglice an hciress) 
Ph;i (hi uuptiis, post mortem Thesei, omnino consentit, 
monente Monkk). Vide Rhunken. ad Timaeum, p. 209. 

1009. PrO WoayA Bcribo xh&z/xh, ct (ppsvuv pro (pqovuv, [quffl 

vul^nt.i ( t lectio.] Schoiiastes explicat per H^a/XM Qqovhasus. 

Sic >ioapt5 yr]s. Sopl). Elect. 390. tt» ftor tl <p§svwv ; Makk- 
LAND. 

VOL. |. L 1 



258 NOT/E IN 

1010. aXX' us rupmvEiv riou ; Vide supra acl v. 963. 

1011. to7vi cou<poociv"H)tioTol y' e! /xr> x. r. X. Post Valckenac- 
rium confcrt Monkiua Jon. 623. TupawiSos Se, ttjj fj.xrr,v alva- 
/xeV/jj", To //.tv npoaurtov r,ou, rdv oopcoiai oc Auz/,px. 621. or,fj.'irr t s 
S* av e^rf^r/y Zriv av StXoipoi /xaXXov, rj rupxvvos u>v. Sopll. U^d. 
T. 687. 'Eya 1 ju.£v hv «V auTor \y&ipor* \tyuv 1 vpuvvos Eivai /xaXXov, 77 
Tupavva ^pxv, Out aWos, oariS cui(ppovc7v InlaTarai. 

1016. Nobis quidem plncet 1 ulgata Ylfxaanv yd% tZ nxpEOTi, 
xlvouvos $' d7rcov x. t. K. aliter Valckenasrio. Monkius etiam 
vulgatam retinuit. 

1022. NiJn o'"0. 0-01 Z. x^ "?r. %. v Ofxvu(xi. — Jovem juuxtjuris- 
jurandi vindiccm et Terram matrcm, Zijva 5' o§:<iov xaXw est 
in Soph. Phil. 1318. "O^xiov cliam Jovem attigit T. Eiemster- 
husius in Lucian. T. I. p. 99. — Tl&at yjjovos ut Eurip. Med. 
741. o/xvy Wfc^ov y/jr, et JSofcm, V. *7 17. ofxvufjA yxlav \a\j.Tipov, 
'H?,/» T6 ^wj. Hinc distat /Enocoe Virg. yEn. XII. 176. Et nunc 
Sol tesiis et hcec mihi tcrra prccanti. Valck. 

1023. a^aa^ai y*y*n. Vid ! C. Phcen. 946. 

1024. fj.r$ dv Sti.rio-ai, fj.v.1 av e, X. — Jovem juro et Terra: 
solum, tuum mc nunquam attigisse lectmn, neque futurum, irf 
id unquam velim aut cogitem. dv } sic junctum tcmporihus 
infinitivis, praesenti et aoristis vim indit lutiui : qui Ufiua vo- 
cuke pcrvulgatus cst. Valck. Vide supra ad v. 51 ( J. 

1026. Hunc vcrsum, velut cx v. 1015. partim malc eflbr- 
matum, spurium censct Valckemerius. 

1027. Kj iwte tovtos, x. t. X. Qui gravi quodam facinore 
notati e vita migrabaut, omni Bepultura indigni habebantur, 
pnecipuc hominea inccsti, cujus crhninia ipse nunc Hippo- 
lytusapatre insimulatur. Huc refer illud Agatjiia? Hktor. 
Lib. 2. ubi scribil : /)uos Philosoplios e Pcrsidc redeunies 
incidisse in caduvcr, barba promis.su rcncrabitc : quodpietate 
moti tcrru ilfi condidci uiit. Cum rcro sc inscquenti noclc 
quicti dcdisrcut, cadem cadircris formu, uUisque apparcrc 
visa, liis verbU ad cos cst USO : Mr, SavJ/vi? tov aZartTOV Ea v.uo\ 
xup(j.a 7£V£(rS'ai* Tv7 TTavTcvv fj.r,rr,^ (AriTpotySoouv » ^6X, eT * avugx. 

Ac sepeli indignum: canibus rine ])rada ego fiam: Jlaud 
ruU Terra parens raptorem condere mulris. Unde patebat, 
huuc virum matri susB flagitium feciase: quare neo sepultura 
dignus habebatur. Et hanc sibi pcenam Hippolytua hic im- 
precatur, si novercaa Btuprum intulerit. Barnes. Simile 
votum Pyladas in Orest. 107!). Mr3' alfxx (ah H^xito xa.p7nfj.0v 

>», Mr) \xfJ,7Tp0S u\§rip, El 0' €70» VpoStiS TTOTE, *E,\EU§EfC»lOXS 

TMfjiov, xnoXlnoifj.l oe. VaLc:k. 



HIPPOLYTUM. 259 

1029. e< S' fih x. r. x. Ab Hippolyto hoc vere dici poterat, 
dubitarique adeo, utrum indignata repulsa Phaedra vitam sibi 
eripuisset, an metu : Judiciine melu magis, qffensane repulsce : 
Ovid. Met. XV. 502. Valck. 

1031. eoojpsbwioev a:c ey^aoa. ou<Ppove7v, 'HfAets y, x. r. X. Ho- 
rum diversae prostant interpretationes : proxime veram haec 
mihi videtur accedere Heathii : Illa casla el pudica existi- 
mc/a eoty cam pudicitiam revera non habuerit : nos vero 9 qui 
habemzis, infelici successu ea usi sumus. Ausonius, p. 527. 
pudicum Perdidit Uippolytum nonfelix cura pudoris. Ludit 
et in ambiguo verbo autpgoveTv significante, sana mente esse ; 
pritdenier agere. Videri Phaedra poterat morte sibi sua cas- 
titatis famam prudenter comparasse ; contra Hippolytus nihil 
aliud efficisse sua pudicitia, quam ut patris cubile temerasse 
censeretur. Oxymori figuram notissimam prae caeteris adamavit 
Euripides : cujus et ista sunt in Hec. 561. o & « SiXajv re *J 
$i\uv 9 oix.ru xognS. Phcen. 357. fArirep, (pqovuv ev 9 x« (p^ovuv^ 
d(ptxi(jLY,v. Ion. 1443. o xocrSotvuv re xh hocvuv (pxvrd^oyLoci. Recte 
judicavit St. Berglerus, ista talia ridenda sibi Comicum sum- 
sisse, dum in Acharn. 395. interroganti, evtiov ear 9 Eupi7rtiys ; 
servulus respondet, Oux evoov, evSov earh, el yvuiwm £%«£• ubi 
prseter alia Euripidis hunc quoque versum adscripsit Ber- 
glerus. — Est in Antholog. Lat. I. 153. de Hippolyto et Phae- 
dra : Vincere falsa pudor poterat : sed castus et insons Eru- 
buit Phcedrce vincere falsa pudor. Valck. 

1035. Quod codex dabat Paris. » yoys, ut animosius, re- 
cepi pro x^ yoris. Eurip. Hec. 487. Ou% ?$' amaax — ot>% r$e 
IlpiziJLS th ixey* 6\(3lu ^d/xocq; In Bacch. 215. memoratur ybr\s y 
evuVos, hvoias dwo yfiovqs. Attigit haec J. Pierson ad Mcer. 
Att. p. 113. Valck. Pollicebatur hoc bominum genus se a*£- 
roLitoieiv ra. elixxpfxevx. Philostrat. vit. Apollon. V. 4. Musgr. 

103G. euoqynoia. Ita MS. A. et, ni fallor, Scholiastes : ex- 
ponit enim per it^orr t ri. Caeteri, ut • ulgo, evogxnoip, quae vox 
alibi vix extat. evoqynoiav vide Bacch. 597. \prpos aop» ydp dv- 
Sqos, daxeXv ouppov e vogyn <ji'av.] MuSGR. evogynoix morum erat 
atque ingenii bonita.s, qua suam se patri speraverat Ilippo- 
IvtUfl innocentiam potius probaturum, quam jurandi formulis. 
Morum cliiini lenitate commendabilis evbpynros dieebatur. 
Plutarcli. T. II. p. 413. C. evbpymot ydp eon *J rrpijios. Prater 
C89ter08 a ? <py%v dc moribus et ingenio frequcnter dixitTheog- 

1)1 . \ ALCK. 

1010. (puyoiis ftyifxinv. Unius exilium vocat (pvyds Orest. 504. 
(pvyaioi 5' otihv, d\ra7ioxrk\mi oe /xyj. Tbeseus Euripidis ap. 



260 N0T7E IN 

Plutarch. T. II. D. 112. D. $uyols t IfxocurcZ TrpocT&eU itdcrfccs 
IfMrii. Valck. Cf. ctiam infra v. 1 \(u. 

1042. ou% htcj SavcT, x. t. K. Theaei Euripidei sententiam 
accurate Horatiufl expresaitj Epod.XVIL <>2. Sedttsrdiora 
Jata te i otis ntaiienl : Ingrata miscro vita duccnda est m lioc, 
Noris id usque suppetas laboribus, Vai.ck. Ita Sallustius de 
Conjuratione Catalinae Caesarem inducit loquentem : In luctu 
atque ni miscriis, mortcm wruinnurum rciiuiem, ??o/i crucia- 
tum esse : eam cuncta mortalia mala dis.solrcrc ; iiltra nequc 
curcc, neque gaudio /ocum cssc. J>\i;\i 5. 

1050. TcpiJLGvuv r 'ArXavTixwv. Ita MSS. nunnulli. Civteri, 

llt VulgU, K^ TOTTOJV VWXaVTiXWV, (jUO(l defeildi pc»xt cx JEtBch, 

Prum. 348. Pers. 447. 792. 79». Eumen. 392. Musgr. At 

nihil est cur vulgata minilfl placcat. Altera lectiu e v. 3. 
exurta videtur. 

1052. OuVlpxov, tiexurr», x.t.X. Vide infra v. 1311. uhi 
ob lianc temeritatem Theseus arguitur. Barni 

1051. ri JgXrof rjOE, x. t. X. His ista mihi significari vidcntur : 
Tabella hcecce, quce sortes inccrtas sibi non acccpit inscriptan, 
sic te accusat, ut Jirmissimum prccbeat ad crimcn probanduni 
argumcntum, Respundent ad illud Hippulyti : *V opxov, »5e 
w/ffTiv, x. t. X. ubi per Trioriv argumenta sunt intclligcnda, 
quibus, praeter jusjurandum, utehantur in judicio ad crimen 
pruhandum. Hic, vocem adhibens xXr)pov, sor/itionem pro- 
prie sic dictam respexis>e videtur, et notas, xXrifus ctiam dic- 
tas, quas tabellis vaticinis auguivs ex obfle illifl habe- 
bant inaratas. Augurum kKvwhj, rive tabellifl Ulflcriptafl notaa, 
memorat Tircsias in Eurip. Plnrn. 838. K?.r, A ~: oi fju>t ; 
TTocfSivu) %*pi, Ovs tXxjiov, o\covioij.oct 6pvi$wv fxac^cuv, 0axoi(nv ev 
UpoHaiv. llos, velut BOftCfl incrrtas, et totam di>ciplinam au- 
guralem, hoc quidem articulo temporifl Theseufl habebal 
despicatui. Kx animi quoque Bententia scripflit Euripidea in 

Helen. 7 17. turiSrt oi toj, lo ^ <}qxe\\ opv&aS vQiXtiv fipoTxs. 
Legitur in Soph. Gxl. T. V~l 1. t» o^t' av, <Z yuvou, axo7ro1r6 
tiS Triv Flf^o/xavTiv eaTtav, r> tA$ uvco KXa^ovTar opvis. VaLCK. 

1050. 9r6xx' zyw yjxipziv >Jyv. \ ide ad v. 1 \\l. nipra. 

1061. oV/xoi* to Ocfxvov x. t. X. //// / tristis ista rultus iui < / 

Jicta severitas quatn mc cnccat / K>t in talihus to osiavov quod 

Terentio dicitur, Tristis severittis incst in ruttu. Ovidio : Est 

ficfo rultus milii tristis in <>r< . V \li k. Vide supra ad V,9& 

!()()(). Ad %uvoixHpHS xaxav adscriptuin est in S.choliia ouvep- 

yxrocs. Supia Nofltei V. 117. nSe crxoTov tppiooMi tov : rr t v. 

Bacch. 10l)y. tov Zuyxuvzyov, tov JtvE^aTnv aypocs. Quia dixerat 





HIPPOLYTUM. 261 

yuvaixwv kuixswvai, quas decebat esse o\x*pns, domi simul cum 
aliis mala patrantes dixisse videtur Zuvoixupas xaxwv. Valck. 
Vide supra ad v. 781. 

1067. Propter sententiam abruptam desiderari verbum sus- 
picatur Valckenaerius, ideoque g§w«, vel potius Suvei, in prima 
sede supplet, interjectionibus af, at, extra metrum positis. 
Paullo melius, at, at' yjwgzi irgos r,7ra% legit Brunckius. Sed 
nihil mutandum recte censet Monkius, cum verbi defectus 
menti loquentis exagitatae optime convenit. 

1068. Differunt <paivo/xai et Soxco. Aristoteles : rois £s (paivs- 
rat, xav fxr) Joxip . Ov yag iv raurw rr)s "fyuytfii r) tyavr aaia id r) }>b%a. 
Ethic. II. 2. Musgr. 

1071. w o^ypurr', si'9s x. r. X. Cf. v. 418. supra. 
1076. si'3-' r,v s/xayrov x. t. X. Paullo obscurior interpretibus 
visus est hic locus. Nobis nihil tantse difficultatis est. Con- 
structio est : si'ij r\v l^aurov ardvra havriov 7T§oo/3Xs9rsiv ofa tt. 
xaxd, ui ilaxQuoa, that I might lament them : Vide supra ad v. 
642. 

1078. 7roXX<£ ys /xaXXov x. r. X„ Temet ipse multo magis co- 
lere studuisti, quani justus esse, et parentes qua decebat ve- 
neratione prosequi. Eximie dicebant Ssus <ts'/3bv in hominum 
societate ra lixaia x^ oaia ttoieiv. Valck. 

1082. «x axaeTs HaXai x. t. X. Annon audiistis modo me 
palam edicentem, ut hicce in exilium abiret ? IlaXai w§«vvg- 
Trovra jungenda sunt, et in talibus locutionibus apud Atticos 
scriptores, ut apud Latinos dudum, nonnunquam WXai po- 
nitur de re modo prceteritd. Eustath. in II. I. p. 677, 24. 
i'o-/xEV oti r) *ArZls Yldkai olo^s Xs'y«v, « (xbvov ro a<f>' ixava %pbvu, 
dkka x^ to tt§os aigas, r) x^ anyfxr,s. Aristoph. Plut. 1040. tsTrzq 
vdkai xamyo^kaa ruyyjxvw. Recte Schol. Trdkai' wgo okiys. 
Photius Lex. MS. to r\Zn ksyetv ziwhaai Trdkai. Valck. Ver- 
bum ZtvHihai, quod proprie hospitio excipi denotat, ut in 
Alcest. i)\). hic in exilium abire valet, quo sensu multo fre- 
(jiicntius airo^svhiocrai. Soph. Elect. 779. (puydi a7rs£sv8T0. 

>>tri Ilec. 1197. rrarqwas yr)s dire%svwiJ.iniS. 

[084. xkxuv r\s auruv x. r.k. formulam dat comminantis 
satis notam. Androm. 749. ti's r)(^wv a\J/ETai ; xkdwv a%z ^ifauaet. 
/Exli. SlippL 933. xXaoir av si -^auattas. In ilhi formula 

])(• pTO xkawv, hti %xiqwv ut apud alios legitur, sic et apud 
Buripidem. Valck. Soph. CEd. T. 968, axx' »n yjxi^wv $/* 

ys WflfA NostriMed. 402. w ya§ yjxiqwv rts aurwv t«/u,ov 

aXyi/vcV xc'a§. 

1088. a§a § cv. Vidc ftd Orot. 1315. 



g» NOT/E IN 

10.91. lyxaSnfip. Temjnu Juvcntutis utiliter consumere. 
Juvenibus bene moratis nj&irvioi* erant gyrmMuia, quae liie 
vel hnprimifl respicit Hippolytus. Pars stadii, 'iTrxoXuTH xa- 
Xh/xevh, supererat e e rausaniae II. p. IS7. Alna/bca 

voluplaria, ei aancem ecessms dicebantur r^&roigf*, quae He- 
rodoto sunt ZvrfinTnfta, II. 133« ubi quaedam notata sunt. 
Vai.( k. I)e potestate praepoaitionia in talibus compositis vide 
ad Phoen. TiJT. et de constructione, Matt Gr. Gr. §. I ^>. 

1102, cXxiJi non a Xtiro/xai, aed a verbo KE&ani ])eii(let. 
Sensus : /£/ ctan qpein conceperim, me aliquid circa dicinam 
providentiam cerli intettigere, spe§ ista rurtus me Jrustratur t 
cum mforluMM etjacta mortaltum im I I [. Obser- 

vandum est, quod numemm maacufinum adhibet Chorua mu- 
lierum de ae loquena, m par ticipiis xzuhcuv et \zuoouv. \ icU* 
Malt. Gr. Gr. §.436. 3 b. 

] 10J). dxnfaTov Gloss. a(p^o§ov, ayjrrrjrov. Animum curis 
vacuum sic dicere potuit, vel ab omni luclu purunt, cl incor- 
ruptum; qua postrema voce Cicero Platonis aV_rl§aTov inter- 
pretatur in Timaeo. Vocem tractat Clar. D. llhunkenius ad 
Tinuei Lex. p. 17. Valck. 

lJlO. u.TQiA.rs o6%x est E7iianfxoC f cui maqdon[i.os opponitur : 
vidc Schol. in Hecub. S7G. ubi vere na^donixov d^yu^.ov xbfius 
esse dicitur Tra^axe^a^ay/xEvov. Nummi sic ai/ullcrini proprie 

VOCJibanlur. Hesycllhlfi : rav vo[xio/jAtcov ra x/ooV/Xa Wxzy<jn\xx 
Xeyerai. QuflB ciun similibus ;ul alia Iransleruntur : ad bo- 
minea etiam indicandos, qui quidem aint th ttovt^h xoy.ixa.Tos. 
Valck. Supra v, 960. ftttmt dTcsxsXs l7riTnosuoctc' ubi vocem 
dTQzv.ns ut et bic Monkius interpretatur nimius, 

II 1 1. pp&a o' r/3-£a ;.. r. x. Sensum Grotius expressil ele- 
ganter: Mores tedfaeiles kabens, eiqmm cr as t ina moUUer 
Jmmutet veniens Dies, i fruar otio, Yalck. 

1114, Nulla est bic Tmesis, ut Barnesiusputat; aed IXvtSa 
a prsep. 7ra§a pendet, et verteridum : Prteter expectationem 
ctulcm rcs ciccirc video, 1 1 1: \i u. KaStogav mterpretatur Scbo- 
liastes uTxfxyov ^ o^o/Sov. Metaphoram ducit Monkiua ab 
undarum perturbatione, el conferi Shakespaerii Troilum et 
Cressid. Act. III. Sc 5. My mind is trou/t/crf, likc ajounluin 
stirrtt, And I mi/sclf Sit' noi the bottom (>/' it. 

1115. litii rov 'EXXavias- x. r. X. Kustatll. ill II. E. p. 388, 
49. 7) 5e Tpaywtiia, iiKjuit, thti, to 'AXiyxtov dtJTipt xaXui, 9ra- 
fa.TTOtnoaax (pnoi Trva, 'E>.Xaviar $z\tfouT7Tov doTtp ^A&avaf, nyuv 
doTtfx Tns T.xf> "EXXr/jiv 'Adnvof' ra^Tov 5' EiTreTv, JiaSrjXov tv 
\AS»ivaiS, ai wa^ovo/xa^cvrai tyj 'A^rjvi. Vcrborillll SCUSUIII TCCte 



HIPPOLYTUM. o GS 

expressit. Formam Doricam nominis Minervae 'ASdvas T/a- 
gicos quocjue suis in senariis adhibuisse monitum fuil ad 
Orest. 26. 'EXkapias meminit \A3-ava?, ut Corinlhius Sosicles, 
Herod. V. 92. Scxs dixit rns 'EkkwlttS' iElianus etiam in V. 
H. VI. 1. XII. 1. — Homerum sic Mbffawv dariqa o£, Xap/rwv 
dixit Alcaeus, Antliol. III. 25. I. Anlipater ep. 6. Msauv 
(peyyos "Ofj.npov, et Sophoclem Incertus ep. 42. Tov rpaytms 
M«<rr/? daripa. Kwpomov, Menandrum dixerunt daripa, rns vias 
xco/xcp$ias. VaLCK. 

1119. Z •^xfj.a^oi 7T. dxrois. Arenas v icini lilioris intelligo, 
non cani, cum Eustathio ad II. A. p. 857, 9, A Trokta. non 
vidclur formari potuisse ixoktnrts, sed csse feminimum ab Ho- 
merico 7roktnms' et mavis littus Trcezeni \icinum, atque adeo 
ejusdem regionis, Euripideis Trcezeniis dictum Trokwns dxrd. 
Valck. 

1123. outyyiav dixit, quam alias Zuvcopitia. vocant. Valck. 

1124. tov dixfpl A. r§o%ov. Vide supra ad v. 227. Musgr. 
Subauditur xard, ut in Orest. 1243. 

1126. Attigii: ha?c Euripidis Eustath. in 11. E. p. 456, 18. 
avrui^ h ijlovov £7rl ap(J.aroS, dkka. ?£ £7ri C^uys xtzdpas y.ara. rns 
TToJ.atou^, n T.nyjcco^, XO& o an(j.atv6(J.cV0V " Avruya ypp^cov \Lupt7ri()nS 
(pttnv \v '\7r7ro\uTco. lnler lyroe partes ^yS meminit et 7rn%zcos 
Eratosthenes Catast. 25. cujus Grceca deerant Scaligero 
Latina tractanti Ilygini et Schol. Germanici ad Manil. p. 
422. Rem de lyrae quoque pariibus intvicatam esse signin- 
cavit Clar. T. Hemsterhus. in Lucian. T. I. p. 2.23. Valck. 
Ceterum dvru^ primario sensu quamvis curvaturam signin- 
care videtur. Q. Calaber I. 146. hakiyxtov dvruyt ixnvns. Hic 
jugum cUharce intelligendum est. Constructio est : duitvos Ss 
yoooav ij.*aa kn£>et \-n avruyt. — uvtzvos, insomnzs, noclurna, Sic 
w/Mkakos x&aoa in Antliol. II. Stephau. p. 277. Musgr. 

I 1 29. fc&f&v, jerfilem. Vide Blomfieldii Gloss. in iEsch. 
Prom. 673, 

1 I -JO. >(j. Hi versus corruptissimi sunt, et sine codicibus, 
utpoio mutili, vi\- rcsLituendi. Markland. Exc. Floc delcnt 
kiyr t v. 1I;J1. (jiio Bublato, jccie proccdit sententia. MfJ6GB« 
Mnnkiug potro Bcribit w(j.^icov, quia epitheton illud non nisi 
c.im i&wu, > c/r,, koTtoei, ripa/j.vu, vel shnilibus, usurpavit Euri- 
piCI pra V. 761. ncy.ij.vcuv c.7To vu>j.(pioicov. 

I 135. i, fruslra, Hujua vpcia adverfaialiter Bumpta? 

empla dedit Monkiua llcc. 740. Alcest. 4#5. Herc. F. 704-. 
EJect.504. 

M.;(>. txaviu. Doiicc pro ixnvico, a iawis, ira. BaBNBS. 



264 NOT,E IN 

1137. outyyizi. Si vera lectio cst, formatur ut uitoXpy^. 
^u^uyizi yjzQTcs vcrto : Ciratia et favor COnjugalis. yz/xos outy- 
yios habet Clcm. Alex. p. 84. MuSGR. ou^uyizi yjzQtm con- 
jecit Reiskius. Cf. supra v. 1 12.3. 

1143. Ileathius monet accusativos tales, qualis Qwiz, 
semper apud Atticos ultimam syllaham producere, analogiam 
genitivorum secutos. Beck. Sed vid. ad Hec. 86.0. 

1152. hx eV e<rn. Vide supra ad v. 356. Barnes. us enreiv 
'iiros, ut verbo dicanu Vide ad Orest. 1. Blomfield. Gloss. ad 
iEsch. Pers. 720. 

1154. IC ex§%at$ (xuv tii r,v ztpiynivo; ; Vide ad Phcen. 479. 

1156. u.%(jLzTajv o^oj, Occurrit ctiam haec periphrasis in 
Phcen. 1190. 

1158. riovT» x^Wi. Eustath. in II. A. p. 381, 38. o m*Un 
->£. xpiuv "kiysTziy o^ev IIovtb xgewv 6 OoocjSwv itap E^gnriJyi. lluc 
quoque spectat in II. T. p. 303, 48. vel Eurip. Elect. 1263. 
Oovt« xpiovTos mzC&a. Ista forma vocis simplicior est et in 
iEsch. Supp. 583. Reges Pindaro sa?pe xpiovTts dicuntur : 
Pyth. VIII. 43. Nem. V. 22. VII. 56. Neptunus alihi IW 
Toixiluv et ttovts dicitur dvdxTup Euripidi, Rcctor aquarum 
Poetis Latinis. Valck. 

1 160. Reiskius comma post ophus poni vult : retera patcr 
meus es. Beck. Et ita Marklandus, Brunck. Valck. Vul- 
gatam post iraTrip interpunctionem retinuit Monkius. 

1161. f 7ius Kj SiuXst, eiWe. Vide ad Phoen. 1854. 

1162. Ooc inter Euripidi aVa£ Xeyofxeva adnotavit Eusta- 
thius in Oom. II. Y. p. 288, 41. xj pb%Tpov Se <$r,oi Aix%s 
eiraioi Tiva, %ynv Seo^ev Tifxu^ia. In II. A. p. 382, SS. porrT^v' 
^r,Xoi ou (xovov elSos ti gtyftf x^ nzyrii xztz to, Aixyjy "ETraioev 
auTov poTTTqov, aXkz x^ Supzs s7rio7raoT()ov, de quo significatu 
plura dedit priori loco. Judice Theseo Tragico Justitia* la- 
queufl irretitum oppressenU Hippolytum. Figuram mihi 
Tragicufl ab USU transtulisse videtur Archilochi, qwpiucil- 
Iiuu M dccipula, quo moto urrelilUltUT animantia aut retinen- 
tur, poTTT^ov appcllavit. EtymologUfl D. 715, 44. Sxav&aXyiS^ov, 
to vriTauqov ruv irzyiouv, aVo th oxa£o/xevov oufjnriTTTeiv x^ x^aTeiv 
to e/xtfeoov' eori Se ro ev Ty) 7^27101 xz(j.7Tu\ov ^uXov u epeitieTat. 

'A%x'*-°X * ^ \ ' ■ T -~ • Valck. 

1170. Monkius edidit ex conjectura Marklandi %\ixuv $' 

lfxr]yupiS f CollatO Med. 21D. ri TTpos (piXov Tiv*, r) 7T§or yjXixa 

117G. Szooov 73 Xe'701 ftf. Dicto citius. Olim satis videhatur 
dixisSC, a/x* \ttqs Te x^ epyov. llcrod. III. 135. apt,a tc 



HIPPOLYTUM. 265 

I^zto jC, epyov sTroUe, ubi quaedam sunt notata. Ad facti cele- 
ritatera demonstrandam postea diversas adhibuere formas 
hyperbolicas : /\6ya Saaaov, vel SaTTov ^ Xoyo*, SaTTov vor)[j.aTos % 
quae frequenter occurrunt apud Sophistas. Egregie Xenoph. 
Mem. IV. 467, 21. omnia in hoc universo rectori Deo dicun- 
tur §<zttov vo?)/xaTO$ jforrjgsTSvTa. VaLCK. 

1178. De voce ZvtuZ vide supra ad v. 1126. avru% autem 
IxqyuiTQs semicirculus erat sellam cingens curulem, cui summo, 
curru consistente, circumligabantur habenae. Hom. II. E. 
262. e£ avTuyos vivia Tsivas. 728. o^otaX <$s itSQt^pofxot avTuyis eiat. 
Schol. Venet. avTuyss" tcc iiii t5 Sitpqa rifj.iy.uyCKa, svhsv ^ Ta wia 
HjaTTTovTat. Vide Hemsterhus. ad Lucian. T. I. p. 279. In 
proximo versu Valckenaerius, Eustathium secutus et Scho- 
liastem, dpfiuXas etiam de quodam loco currus intelligit, h§» 
tt.v GTOLGtv %% H ° fivloyps. Sed recte judicat Monkius, talem 
vocis significationem prorsus ignorasse veteres ; porro ellipsin 
praepositionis obv, praesertim addito dativo pronominis auTos> 
apud Graecos Scriptores frequentatam esse, cujus exempla 
sunt iEsch. Prom. 227. 1082. Soph. Aj. 25. Nostri Orest. 
1508. Med. 166. Supp. 928. Iph. A. 524. otkW pro n6U e 
duobus MSS. dedit Musgravius, sed vulgatam quodammodo 
confirmat Bacch. v. 1086. spege V t) (xlv coXivnv, 'h V ^vos 
auTa~s dp(3u\ats' ideoque eam retinuit Monkius et vertit : post- 
quam pedem (sc. in curru) cum calceis dejixerat. dpfiuXas cal- 
cci fuisse tienatorii genm expeditum docet Hemsterhusius in 
Arist. Plut. p. 6. 

1180. Eustath. in Hom. II. A. 523. p. 505, 9. dvaitT^as 
yjtpas' eis suyw o^rikabv), xaTa ttjv TpaycoVtav* Qitsp^Oywpos otvaa- 
X*w X^pas tynGtv. 

1184. Flagettum xivTpov dixit 'O/xepixak. Homero dicitur 
Archilochus xivrqca Eirtawipxpv, ^» *&• 430. et Trojani aliique 
xivTOfcs tiriruv, ipsi etiam equi Jlagello morigeri, xsvTpwvixses. 
In II. ©. 392. Eustath. p. 608, 26. to Ma<7T,yi $ofc hrefrtkto 

Tx^mS explicat, e/.xa<7Ti£eV Kuqt7ti^r)s $* av sitiox, Ke'vT§ov S7tr]ysv 
"rtnroti. — KevT^ov, quo hic in Hipp. sensu, legitur in Herc. F. 
927. aptJiOLT* hk syuv, ep£«v "E<pacrxe, Vttypou t* sioifiaivsv avTuya, 
Kahuve, xivT^u) fo&ev £$ Sivuv yj%i. Valck. Cf. et Phcen. 177. 

\1H~. lliatum hic evitare maluit Euripides, quam usitato 
inorc » :u "Apy*$. Valck. Vide Matt. Gr. Gr. §. 

. [Ihtmkent ad Timaum, p. 127. 

118!>. tht:Uhv% trftU yr,s. Vertc Uiira hanc regionem. 
IIkath. /Ivscli. Supp. 265. nivln re rdwhtiMh 

W>L. I. M i.i 



266 NOTjE IN 

1190. tjoVj cst jam tandem. Respicit famulus ad ruTTixetva 
rinah yr>s, et cam itineris partem, quam jam confecerat. 
Heath. 

1191. fifovrr) Aios. Sic ZflMr fyorrp, Soph. CEd. T. 121. 
Vulgo <pa/vri Aior. Quaeri deindc ])otest, utrum x^° vt0J c um ™X U 
construendum sit, an cum fipovrr). Prior ratio clarior est, et 
Marklando placet. Alteri contra favet x^oviois fipovmiAxoi apud 
/Esch. Prom. 992. x$ ov * a * fipovras Aristoph. Av. 1760. fyovrr) 
ex yr,s Philostr. Vit. Apoll. Tyan. IV. 11. x^ ov '« ^povm apud 
Agathiam Scholiast. p. 145. Pra? omnibus vero locus similli- 
mus in Nostri Elect. 752. Musgr. 

1194. Qofios vtavixos, est timor ingcns, ra/idus. Sic r^av/xaai 
vsavixoTs Plut. Vit. p. 191. oovvai veavixas p. 1810. /SXopai veavixai 
xj ttovoi Op. Mor. p. 1745. Musgr. 

1195. Littora, ad quae se fluctus allidentes sonitum edunt, 

aXippohas VOCat ixTaj. VaLCK. 

1196. Ie§ov xviAa. Vel ingentem vel sacrum etiam fluctum 
licet interpretari. Ie§a xvfxara dixit Eurip. in Cyclop. 265. Upa 
X^/^ocra TrovTb Dionys. Perieg. 1181. Conf. E. Spanhem. ad 
Callim. H. Apoll. 112. Hic vero fluctus divinitus concitatus 
peculiari quoque ratione famulo videri potuit sacer. Valck. 
Hesych. Upov fxiya. Dubitat Monkius an recte conferatur 
Virgilianum, Auri sacrafames. 

1197. Hpavu orypi^ov, ad ccelum usque perting entcm : sive 
qul erectus in ccelum usque cresccbat. Senec. Hipp. 1007. 
subito vastinn tumct c.r atto WUtre, Crevitque in astra. Ovid. 
Met. XI. 497. Fluctibus crigitur cwlumquc aquarc ridctur 
Pontus, ct inductas aitspcrgine tin^crc nubcs. Transumsit 
locutioncm ab Hom. II. A. 11.]. oXiyr, jaev mpuira xopvooerai. 
avraq iitnra Ovpavco earrip^e xipr,. In Scholiis iarripfe redditur 
rpooEfriXaoev, wyyiocv. — Ovpavuj arr,pi^ov hic scripsit ut in Bacch. 
930. coar ipavui ompiZpv cvpr\ae<s xXios. 1035. Kai ra\& apt* rtyo- 
ptvE, x^ ttqos «§avbv Kal yalav lam^CQc §us o^jlvh nvpoSy uhi })()- 
nitur lampCC^ pro eompifyv iavrh, sicut in nostro versu ompityv. 
Rariori usu verbum adhibuit Thucvd. II. p. 128, 92. SVote is 
rr,v xapViav ompi%ai. Valck. 

1198. Ixzipuvos sivc IxtipajvidcS nirpai [supra v. 976.] hic 
paullo dicuntur insolentius Ixcipcuvos axrai. Sxeipuvos opn dixit 
Nicander Ther. 215. Valck. axpat pro axTar ex emendatione 
Luzacii, Exerc. Acad. p. 57. recte edidit Monkius, quod 
confirmat Scholiastes ; nec aliter legisse videtur Seneca in 
Jlippol. 1022. ubi ha?c Euripklia cxpressit : Latuere rupcs, 



HIPPOLYTUM. 267 

numen Epidauri Dei, Et scelere petrce nobiles Scironides, Et 
quce duobus terra comprimitur fretis. Irrepsit vulgata e v. 
1196. vel 1202. 

1200. xxtteit dwdriaoLv re x. r. X. Latinis ista Poetis, rem 
eandem vel similem fabulam narrantibus, expressa sunt. 
Senec. Hipp. 1015. Consurgit ingens pontus in vastum agge- 
rem t Tumidumque monstro pelagus in terram ruit K Ovid. Met. 
XV. 508. mare surrexit, cumulusque immanis aquarum In 
montis speciem curvari et crescere visus, Et dare mugitus, 
Manilius, L. V. 519. gravidus jam surgere pontus Coeperat, 
et longo fugiebant agmine fluctus Impellentis onus monstri, 
Haec Euripidea admovit Scaliger undis Catulli Carm. LXII. 
272. Quce tarde primum clementi flamine pulsce Procedunt, 
leni et resonant plangore cachinni, Sic Attius : Excita saxis 
sceva Celceno Crepitu clangente cachinnat, Sunt vero leni 
plangore cachinni resonantes undce Theocriti xvfxaTa, aav/jz 
xaxXa£ovTa, Idyl. VI. 11. et Dionysius in Perieg. 838. memi- 
nit Y^a.varpn"Y{avyjx xax,Xa£ovTos". Phasis Argoae navi xa%Xa£cyv 
«/jtoeixev, Apollon. Rhod. II. 1270. Leni susurro manantes 
undce xayy.atpvTa >a/xara sunt in Epigrammate Platonis, An- 
thol. I. 20. 13. Euripidis vero fluctus non sane velut risu 
tremulo concussus leniter cachinnabat : sed in altum consur- 
gens magno cum fremitu concitasse dicitur spumas, circum- 
quaque flatu marino pulsas, De undarum non leni tantum 
murmure, sed et commoti maris maximo fragore ; de fluctuum 
albicantium, littori vel in littoris lapillos, xa^X-yjxa* dictos, 
illisorum strepitu, xax,Xa£«v fuit adhibitum. Apoll. Rhod. IV. 
943. a/x<p» Se xtJpca Adfipov a«go/w,Evov TrirqaiS etti xa^Xa^EOXEV. II. 
572. «JvJ/o^i S* oybns Asvxyi xa%Xa£ovTo? dviTTTve xvfxaToS ay^vn, 
Imber magno cum strepitu decidens Zrjvo* xay>*a£uiv vaafjibs 
est in Lycophronis Alex. 80. Valck. Vocem illustravit etiam 
Blomfieldius in Gloss. ad ^Esch. Theb. 110. 

1203. Tpixvfxia. Fluctus decumanus, ut dicebant Latini : 
tertius enim quisque fluctus maximus esse vulgo credebatur, 
vel, ut Festus tradit, decimus. Blomfield. Qui vocem diserte 
illustravit in Gloss. ad iEsch. Prom. 1051. 

l£06. iUo^uai l\ x. t. X. Recte vertit Monkius : Nobisvero 
intuentibus, immanius spectaculum videbatur, quam ut oculi 
sustincre possent, Nihili iunt Valckenaerii et Musgravii con- 
jectura?, quorum ille ^nfxaTcov, hic <p$ey/*aTa»v, pro ^pyfxaTOJv 
proponit. 

1201). ttoXus ZwoiKuv postulare videtur Wmxoiaiv ZSeoi, Eurip. 
Hcrac. ')'.)0. onoos -rb \omov /xri avvoixoinv (pofico. Valck. 



268 NOT/E IN 

121 2. Ifxdoiv Is thzloXm d. S, Iluhc/us corjnts pone alligans. 
Ita vertendum, modo vere conjecerit Ilcathius, Hippolytum 
habcnas circa proprium corpus complicavisse, atque eo spec- 
tare s>frXaxei* et ocofxhv, v. 1220. 7. Mi .^gr. 

1213. yvaS/xoTy. Hoc ex uno Codice recepi, pro yvdSois, ut hic 
aptius. Et alibi yvaZfxuiv fit mentio, et in Eur. Med. 1 11)1. yvd- 
§os tamcn scribitur in Alcest. 510. et Phocn. 1138. Valck. 

121 1. /3/a qipnoiv. Ncmpe tov oyov, ut in Soph. Elect. 72(5. 
Alviavoy dvoqos aoTo/xoi n<£Xo* fiia fepHoiv. Hinc in Senec. Hippol. 
1068. Inobscqucntcs jjrotinus jrcnis t </ui Rapucre currum. 
\ alck. vauxXr/pos, proprie navis, tropice currus gubernatorem, 
i. e. aurigam denotat. Necjue infrcquenlcs sunt ista? muta- 
tioncs. Contraria est in Ovid. Trist. I. 4. 15. Sic non (juo 
roluit, scd (juo rapit impctus undcc, Aurigan/ vidco vela dciL 
rati. 

1216. /Equa spatia Seneca?, quaeque arduis opposita La- 
tinis plana dicuntur, sunt Euripidis ra /xaXSaxa Taias. Hic 
etiam opponuntur Tiiroai, saxa, loca scopulosa. /xoXiraxa sunt 
proprie mollia. Valck. Exponit Scholiastes per rd dna\d x^ 

1219. rirquqov oypv per r&ownov dpfxa Eustath. interpretatur 
in II. r. p. 324, 36. Valck. oyov pro ipsis equis dici monet 
Monkius, ut et o%r)/xa, infra v. 1315. Virg. Georg. XII. 91. 
Martis eqiti bijuges, ct magni currus Achillci. 

1222. avex«»Ti<y£, figurate adhibitum Demosth. Olymp. B. 
p. 13, 15. Harpocration recte per dvir^iv interpretatur. 
Prpprie qui scssorc/u ewcutii equus, Ivl r& oTnaSioii dv^rd^i- 
vos 7roo\, [jubamquc rejiciens,] dicitur dva%airioas. Ilanc vcrbi 
vim speclabat Seneca, Hipp. 10Si. ubi jjavidi sonipedes Im- 
pcria solvitnt, scqitc (uclantur JUgO Kripcrc, rcctiquc in pcdcs 
jactant onus. Vai.ck. 

1223. Brunckius post %^oo^a\d'v comma posuit, et ordincm 
verborum esse docet : Iws, 9g>o@aXo* d^l^a Trir^, 'io$ r,X£ xj 
dvsyairioi th hyri\uiTos ^litTtokvrov. Beck. Fortasse rccte. — 
avj/T^a, pcripl/cram rotcc. Hesych. av^T^ef rd xiixXa ruv Tooyjuv, 
a\ Trso^ioHaij rt xafjuzgai. 

1221«. Eustathius in 11. E. cum multa dixisset de rotarum 
Jistulis, sive modiohs, et clavo rotae contincmlsc pnefixo, aais- 
quc extremitati iniixo, hac etiam attigit Euripidis, p. 455, 10. 
Qaalv (ol 7ra\aio\) oti 2,1/^iyyes, yoivixiStt, 7rXr]/xvar [Anjjlice, thc 
/tovcs.~\ *Ev7}XaTa Se, Ta rats yoivixioiv E/xpaXXo/XEva, v 7raooa\io- 
xoi x.u\6o\rei E&Evai tov rpoyov* [Anglice, thc HnchpuiJ] rd x»Xh- 
fxiva a/xa^7j$ov<a. VaLC K 



HIPPOLYTUM. 269 

1227. Svoefyhworou Ita ex Heathii conjectura legendum. 
Vide Odyss. FL 111. [avmvvoroj eVi fyyw.] Heracl. 956. [»x eoV 
dvuoTov rovJs coi xaraxTavetv.] Ed. Ald. et MS. $uos%vivvtov. 
Musgr. Similis Locus Hom. II. X. 325. Cf. Markland. ad 
Eur. Suppl. 689. Beck. Habenis implicitum Hippolytum 
hinc expresserunt etiam Poetae Latini : Hippolytus Ovidii, 
Met. XV. 524*. Excutior curru: lorisque tenentibus artus 
viscera viva trahi — videres. Fast. VI. 743. Exciderat curru : 
lorisque morantibus artus Hippolytus lacero corpore raptus 
erat. Accurate Senec. Hipp. 1085. Prceceps in orafusus im- 
plicuit cadens Laqueo tenaci corpus : et, quanto magis Pug- 
nat, sequaces hoc magis nodos ligat. Talis Virgilio Troilus ; 
JEn. I. 480. Fertur equis, curruque hceret resupinus inani, 
JLora tenens tamen; huic cervixque comceque trahuntur Per 
terram. Valck. 

1228. oTiooHixzvos. Glossa, owrpifioiAevos. Praeterea legitur in 
Scholiis : xaTaxX^/xsvos t^v x£(paX7jv ev raTs itirpais. Hesychius : 
o7rv$b(j.Evor rufrTO(j.evoi t >£ ra ofjjoia. Hoc sensu occurrit istud 
verbiun Androm. 1106. Trvxvri $h vKpao^i sravro&ev o-Tro^a/xsvos. — 
Ka.TEOTroSytxivoi sunt occisi m /Esch. Theb. 815. Ceterum cum 
his et vicinis comparandus est Soph. Elect. 746, &c. ubi nar- 
ratur Orestes, v. 752. Oogs/xgvo* w§o$ b$a$, aXXoT' «§av£ SxeXr? 

7T%o$aivuv' x. T. X. BRUNCK. VaLCK. 

1231. fxrt (jS e?aXe/\|/yjT'. Ne me perdatis ; quo sensuhoc ver- 
bum, Platoni et optimis Scriptoribus frequentatum, rarius oc- 
currit. Vide Wesseling. in Diod. Sic. I. p. 207. 

1235. TfjLWTuv IfjLocvrcjv. Verte : sectilium lororum nonfrac- 
torum. tijwtos solenne est epitheton r« \y*<k. Ita Soph. Elect. 
549. ouv <T IxIooetoci T/x.75To7f Ifxoioi. Heath. Ordo, accuratiori 
distinctione indicatus, hic est : %co /xev XvSgiy, » xdroic? otco 

TQOTTCl), lx ^EOfXUV \[HX.VTCQV, TTiltTci. BrUNCK. 

1237. Primum in his observabunt harum rerum studiosi 
juvenes expv<p$ev pro Upu<p$r>oav, formam Homericam, aliis 
quiclem Poetis quibusvis usitatam, imprimis Apollonio Rho- 
dio ; sed cujus exemplum apud hos Poetas Atticos in Sena- 
riis vix alibi reperietur. [Vide Blomfield. ad i5£sch. Pers. 
994. in Addendis.] Deinde pro xdpa restitutum ex Cod. o\Jo- 
tt(»ov ripacs Tau^n, viris opinor eruditis facile probatum iri. 
1'Jirip. Orest. 989« To ^gi/oo/xaXXov d$vo{ ottot 'Eyivsro rspas 
oXoov. Phcen. 80(>. h/;eiov rspar ^(Qtyyos. In talibus ubiquc Tegar, 
nusquam, quantum recordor, adhibent xdpa. Valck. 

I :l 10. aTap tothtov y x. r. X. Ob verboruni structuram hacc 
Euripidis attulit L. Kuster. in Aristoph. Plut. 55. Valck. 



270 N0T7E IN 

1243. *f*M* Vide P. Victorii Var. Lect. XVI. 5. et 
Eustathium in Hom. II. Z. 169. p. 489, 53. ubi hunc locum 
expendit, licet memoria lapsus putet, haec de illo libello dici, 
quem moriens Phasdra in manu tenuit. neuxn autem piccam, 
sive laricem denotat, ex qua ante chartse cognitum usum 
pugillares fiebant. Ejusmodi pugillares vocabantur Athenis 
d^oves, quia erant tabulae oblonga?, plures simul, quae superne 
ad communem axem convertebantur. Ejusmodi tabella bgnea 
oblonga vocabatur et to TrXaioiov. Plutarchus in Solone : x^ oi 
vofjiot xaTeyqdtynoav e\s ^uXivas d^ovas, ev TiXaioioiS Trepiij^uoi OTpe- 
(pofjLtvns. Et Porphyrio in Horatium leges in ligno incisas 
refert : jrfEreis, inquit, tabulis Antiqui non sunt uni, sed robo- 
reis : his incidcbant leges. Unde adhuc Athcnis legum ta- 
bulce Axones vocantur. Unde et tabulae genealogicac aliae- 
que ejusmodi eodem nomine vocatae. Hinc verbum lita^ovlu 
pro yeveaXoyias a.7rb tuiv d^ovcov dva$r)\u>. Numer. I. 8. LXX. xl 
e7ry%ovHoav xard yeveoets auruv. Ceterum superne, ubi isti hbelfi 
ad communem clavum convertebantur, fuere angustiores ; 
inferne latiores. Unde ista pugillarium species lignea voca- 
batur * o£\tos, supra v. 860. [Cf. Iph. A. 35. ».] Fuere 
ergo fere triangularia. Barnes. Damm. In Lex. Homer. v. 
Yleuxy. 

1244. Suum viv ex Codd. recepit Tragicus, cujus loco 
Homericum /xiv irrepserat. vlv Hesychius explicat aurov, aur%v, 
auTo* quibus addere potuerat aurtss, aurds, aurd. His enim 
etiam significandis vlv apud Atticos interdum Poetas inservit. 
Valck. 

1246. ygeuv, vox indeclinabilis, occurrit etiam in Herc. F. 
21. i?ti th x? e ^ v /^eTa. Vide Matt. Gr. Gr. §. 254. Obs. 

1250. «S* 7jSo/x«i x. t. X. Ita Proteus, /Egypti rex sanctissi- 
mus, cum audiret, filios suos, Tmolum et Telegonum, im- 
pios et crudeles homines, ab llercule occisos, nec gavisus est 
eorum obitu, quia filii ; nec tamcn doluit, quoniam improbi 
fuerant. Barnes. Hanc historiam Barnesius minime pervul- 
gatam hausit ex G. Canteri Annot. in Lycophron. Cassajid. 
116. Cf. Soph. Elcct. vv. 7()(). gqq. Valck. 

1255. Videad Orest. lOtfl. 

1258. ou rdv Seuiv x. t. X. Perperam luec Brumoy reddidit : 
Tu, Vcnus, animum Deorum atque hominum itnmisericordem 
rcddis. Putavit sic Diagil aptam hanc cantilcnam fore prau- 
cedentibus, si Chorus immitem Thesei aniinum amori efga 
Phsdram tribuat. Sed Bufficiebal Tragidb, si talia cantica 
tantum generaliori dramatis argumento convenirent. JSic hac 

12 



HIPPOLYTUM. 271 

oratio Chori, de Veneris potentia, qua Deorum hominumque 
animos indomitos huc illucve ducit, apta est dramati, in quo 
omnia mala Veneri tribuuntur. Heath. 

1264. u ixaiv. xpalix spogfxdor). Cujus Jurentia prcecordia in- 
vaserit. Verbum spoQfxd^u recte dativo jungitur. 

1269. Pro aftofxevos ex Codd. alSofxevav Poeta recepit : terra, 
quam Sol aspicit splendore suo collustratam. Valck. Vulga- 
tam retinuerunt Musgravius et Monkius : et sic Q. Calaber, 
Lib. II. al^ofxevuv s$o$ dorguv. 

1275. Pro afip in hunc versum au$u recepi, spectatae bo- 
nitatis codice munitum, quod et Euripidis consuetudo con- 
firmat. Quae hic ex Machina prodit in scenam Diana, Te, 
Theseu, inquit, ego Latonce filia Diana compello. Qui pro- 
dit in ejus Oreste, ad Menelaum Apollo, v. 1621. OoT/2o$ a h 
AnTSr irats oS' eyyus uv xaXu. Castores ad -^Egypti Regem in 
Helen. 1643. ®eoxX.t//XEve, yfii rf)aV ava%, ^toool £e' ae Aioo~xogOi 
xaTJifxev. In Ione Minerva, v. 1555. 'Enwvufxot Se af t s dpixofxnv 
X^ovos HaXkas. Nimis vero frequenter Poeta Philosophus 
vindice dignos nodos nexit, quibus solvendis Deos Deasve 
introduceret. Valck. In quinque scilicet aliis fabulis, praeter 
hanc ipsam, easque jam supra citatas ; Andromacha, Sup- 
plicibus, Iphigenia in Tauris, Bacchis, et Electra. Meliore 
tamen jure in Hippolyto, quam in caeteris, judicante Monkio. 

1276. auvr\oei. Gloss. auvr\^r). dvr\ t« rfJr), 'Arnxus. Hesych. 
auvr]$Erai* epfiberai. Atque sic auvrdofxai pro verbo simplici, vel 
pro etpfifofxai, positum legitur in Rhes. 956. Brunck. 

1279. Haesit in d<pavf) JEm. Portus, censuitque tandem 
positum pro dpavus. Verum vidit Heathius. Jungendum 
illud cum TreioSsis. nEi&eaSu* rd Sixata, « irefoofxat raura, et 
similia sunt in usu. Manifesta hic est oppositio inter ^reio-^e^ 
dpavf, et (paveqav eoy^e^es drav, ut in Rhes. 739. oT« Tif fifxdi 
C^pfoas dp%vfi (ppHtios, (pavsgov 0§r)£iv TrevSoS roXuneuaas. Valck. 

1282. Ad fxerafZdi fiiorov haec pertinent in Scholiis : fxsra- 
(lifldoxs, fxerafiaXuv, fxeraWd^as }^uf)v, x^ dWoiutStels els ogvsov. 
Vaixk. Qui ttttjvov mallet pro irrnvos, ut esset ttttjvov, sive 
o^vihog, fiiov fxsTx@a\uv, quia rrrnvbs plerumque adjectivum est 
apud Kuripidem. M< d. 1286. Ae7 ydp vuv nroi yns ops x%u(p§f,- 
vxi xdru>, *H tttt/vov xpai auifx is ai&e^oS $a$os. 

I28;j. Trfifxaroi s%u x. r. X. Ita /Esch. Prom. 271. 'E\a<p%ov, 
Zoris 7mfxdruv t%u irodx "E^b, trapaivsiv vm^eteTv te tov xaxus 

WjiooovT. De boc proverbio vide ad Herac. 109. Barnbs. 

dvk^jtis, i. v. dvxpi^a, dvdysit, sive dvu fyjMt dvapipei vola, pe- 
dcm rclruhit, eft iii Eur. Phuun. 1410. Valck. 



272 NOT/E IN 

1287. xa/roi tt^oxo-^oj y «oev, Etsi nihil prqficiam. Dc hac 
autem voce vide supra ad v. 23. 

1288. ot pro eU cum Scholiaste voluit Barnesius; sed male. 
Vide ad Phcen. 1400. 

1289. viio est idem quod (xera, ut Hecub. 348. eXflr/Sa/v 
xaXcuv into. Proclus in Chrestom. p. i). £ yap o» TraXatol rr,v 
'Ytto ccvti T7?r Mera TroWaxis eXa/x/3avov. vidc Hesychium V. 
ftr? av\u, et Schol. Pind. Olymp. IV. 3. Bklnck. Exemplo 
supra allato Monkius addit /12sch. AgMtt. 1562. x^ xaraha- 
\J/o/xev Ot5% uwo xXat&piwv Ta/v ei; o»xa/v. Soph. Elect. G30. Gvxhv 
edaeis 8 5* vir % tv$r\u,H fioys ©Doai ijl. 

1311. os hts wiariv, x. t. X. Vidc supra ad w. 1052. 1051. 

1313. oxevj/jv y evEtfxai. Quod est in duobus Codd. oxi^iv 
^raqiax^) edidit Monkius. Vulgatam ob simillimum sonum 
in vocibus e/xs*vas et heifxat notat Eustathius in H. A. p. 
372, 20. 

1317. Supcrfluam hic, ut alibi, voculam wort monuit 
Marklandus in Eur. Suppl. 581. Sensus idem inesset sic 
scriptis : Kvttqis yag els - ro i:\r\cxij aat rov Svfxov nrco rd&c yr/vsaSat 

j&ikvHtB. Valck. Vide Matt. Gr. Gr. §. 531. Obs. 2. 

1318. wXr^cvtaaa. Svfxov Dea dici potuit, qiue oriiis exsatu- 
rata quiescit. Valck. Confert Monkius Virg. ^En. II. 586. 
Animumque csplesse juvabit Ulfvicis jiammce. 

1319. H^elr dTravrpv x. t. X. Ha?c consuetudo ab Homerieis 
Diis saepe fiiit violata ; nam Mulcibcv in Jvojajn, pvo Tvoja 
stabat Apollo ; /Equa / enus Tcucris, Pat/as iniqua juit. 
Hos quidem versus dubium nullum est quin cxpresserif Ovid. 
Met. III. 836. patcr Omnifjotcns (ncquc enim ticct ivvita cui- 
quam Tactit J)ci fccissc Ueo) /tvo ttnnine ariemto Scirefutura 
rieriit ; jxcnumqitc lcvavif llonove. XIV. 783. Sola Venus 
portaj eccidtssc vepa^ula scnsif, TJ clausura fuit; nisi quod 
rescinderc nnniptatn J)is licct acta Dcttm. Valck. 

132 1. tt,v Se ar)v ufxa^riav, Quori attita l ad. Vide Matt. Gr. 
Gr. §. 42«. 2. 

1325. xaxrt. l)e hoc foeabulo suprn < ^imus, Mcd. 1010. 
et Androm. 1)1-!). Hic matitiam sonat. Barm>. 

1327. w<tt£ oriv sreToai <p. Latine diceremus : /// nc pevsna- 
ricvcnt. Sic Androm. <S0. ye^euv exetvor, ccgtc o' o^eXeiv itagov. 
Misok. 

1328. fxaXtara fxiv vt/v x. r. X. /// te quiriem nune maxi- 
ma cum ri htvc erujHrunt mala ; mihi xcro etiam jxtviunt 
a-frvituriincm. Qvfecunque tnagna cu/n ri evujnn-unt, sive quae 
vchcmcnli cum iwpcfu in ol>slanfia i/u<erit fcruntur illisa, 



HIPPOLYTUM. 273 

paymai dicuntur, sive Vppcoyivax, \xpayv\vat, xaTappayr\vai, xarsp~ 
puybcu. JEsch. Prom. 367. Eurip. Alcest. 1078. Soph. 

Trach. 865. Vppcoyev naya %axQvcov. Phil. 821. tiaQsppcoysv iroVoi 
* AtfAoppayris (pXsv^. VaLCK. 

1329. ths yd% evoefieis 3". 0. a y^aio^oi. H. Stephanus in li- 
bello de Sophoclea imitatione Homeri dicit, referri ad Ellipsin 
praepositionis ; ut et Soph. Phil. 1314. r)o§riv nxaTi^a ts tov eijlov 
tvXoyZvTci os. Aj. 790. irpd%iv, r)v rfKyna syco. Hom. II. I. 77. 
ris dv toSe yr$r\OEis ; vulgo dicebatur yjxi^siv (piXots, xiqSsoi, 
ysvEi, &c. Quod ad hujus loci sensum attinet, simile est 
illud, Herac. 624. e\ Se oifiets SavoVas - dyabcov, fxsTiy^co ooi. 
Helen. 1678. t«£ svysvsts ya§ « oTvyuoi o*ctiyiovss. Soph. Aj. 133. 
ths Ws ocotyqovas 0sot (ptX5o*i, *£ oTvyuai ths xaxuS. Psalm CXVI. 
15. LXX. t'i(juos svavTiov Kvgiw o SdvaTOS tcov hoicov avTu. BaRNES. 
Valck. Matt. Gr. Gr. §. 408. Brunck. ad Soph. Aj. 136. 
790. et ad Arist. Equit. 783. 

1332. In talibus Euripidi frequentatur x^ y*r\v. Valck» Ex- 
empla videas ad Orest. 713. 

1342. gcoono\ Nihil causae est, cur non sit legendum ataoaa\ 
Vide ad Hecub. 31. 

1343. o(pdx.E\os recte vertitur Spasmus. Bis hac voce utitur 
jEschylus, Prom. 903. 1081. Cf. Hesych. v. 2<paxs\i^stv. 
Suid. v. oQaxEXiofAos. Heath. Proprie significat, monente 
Blomfieldio, morbum acutum spinam dorsi, vel medullam, 
vel cerebrum afficientem. Consulendus omnino est V. D. in 
Gloss. ad iEschyli locum prius citatum. 

1348. aTpsfjLa, tifjLaJsr Sic membranae. Vulgo aT%ifj*a$. Prius 
legitur etiam Bacch. 1025. et apud Hom. II. O. 318. o<ppa fjt.lv 
aiyioa yje^atv y ey£ aTpifxa Qoifios ' AnoKkcov . BRUNCK. drpifMa 
Monkius quoque edidit. Sic et Orest. 248. 

1350. tis ItyioTnx svoifya 7r\wqoi$. Quis lateri meo adstat ad 
dextram ? Hanc ex uno Codice scripturam recipere non du- 
bitavi pro vulgata, t'is e^ioTrtxsv Se&a ttXsv^, quae, prout in- 
terpretes illam ceperunt, \le%td scilicet pro substantivo, cujus 
t penultima producta, intelligentes,] versum vitiabat. 
*v3e'Jia sic et l7rtoi\ia dixerunt pro ad dextram. Hom. II. A. 
597. beo\'s evoi'£,tx nxatv Olvoy^oet. Valck. 

Io51« In Scholio dqixo^icos pertinet ad vr%6o<po%a, commode 
corpus tollite : ad ovvTova spectant, ni fallor, reliqua ; ovfjifpco- 
vcoi, fj*n o fj.lv dvco, l 06 xxtco, aXX* \\ \'ov (ZaaTdfyTE. r) fxeTa(po^d 
ulto tuiv fMHaixaiv rovcov. VaLCK. 

1354. Ilinc sumptum SeooivTcoc* Hesychio redditur btoot- 
vol. i. n n 



274 XOT/E IN 

ftr\s. Formas istiusmodi nominum in tw§, secutus yEschylum 
hac etiam in parte, frcqucntavit Euripides. Valck. 

1355. Siquis ita velit, scrvari poterit vtte^xojv quia tamcn 
oyjuv, cx) s > e * similia Tragicis frequenti sunt in usu, hic ac- 
commodatius vidctur mdvras vTii^yur Qui pudicitia supra 
omncs cwinui. Valck. Praetcrca in Anapaestico metro raris- 
sime dactylo Anapaestum subjiciunt. Vide Porson. Praef. ad 
Hec. p. 45. 

1356. Atticum illud Euripidis TrpZwrov similitcr Sophoclcs 
adhibuit in CEd. C. 1439. dixitque optxdifxevos Ei$ t^htttov Atorv. 
Phccnicides Stoba?i p. 45. Grot. e\s tt^htitov ^xSov cfxr.c^o-a o*r) 
xaxov, Thucyd. V. 99. «toi av r,(xds f$ tt^htttov xivovvov xaTaoT??- 
nnav. Valck. Addas /Esch. Thcb. 854. itc^Ttros dyyi\n Xoyos. 
lonica forma cst m Herod. IX. 17. w^howtw Savdrco. Hesych. 
vrp&irTov' tt^oSVjXov, (pzvEQov. 

1363. x^ fxol Savaror Traidv eXbot. Atque utinam milii mors 
vcniat horum malorum mcdicus ! vel his malis unicum rcmc- 
diunu Apollo Ilatav et Hai&iv dicebatur ; — a medicorum Deo 
utrumque fuit a Tragicis ad Mcdicum designandum transla- 
tum. Mors, in malis remedium, Sdvaros, ut «aTgoj et nai&v 
invocabatur. iEsch. Philoct. ap. Stob. p. 602. 38. 7 fi 9-a'vaTe 

•7ra(av, (xr\ (x drifxdcns fxoXsTv' Movor ydp eT ov tuv dvnxiorurv 
xaxwv 'I«t§oV. Ipse etiam Apollo Psean invocabatur tanquam 
potentissimus malorum Averruncus. Eurip. Androm. 882. Z 

< t>o7{? dmarco^, Ttrtfxdrcov SolriS \vniv. Herc. F. S00. a>va% Haiav, 
ditoTQOT.os ysvolo fjuoi ruv Ttnfxdrcov. Alccst. 91. Ei yd(> fxsraxv- 
fxios arci*;, 'Q Ylaidv, (pavsirts. 2~2. cuva% Haiav, 'E&ff 5 fxr,yravdv 
tiv *A^fxr\Tco xaxuiv. In Soph. Philoct. 168. avrco Ylatcova xaxurv 
f7rivco(jidv, BchoL interprctatur : S^asre/av e£eu§iVxhv. In Trach. 
I'wi5. dixit Sophocles: rrauoviov Ka» /xmvov larr^a ruv sfxcov 

xaxcov. \ \LCK. 

J ;](>(). Debet in oiafxoi^doai subintelligi coo-rs. Reisk. Yidc 
ad Mcd. 1389. 

1309. sq. Hos duos versus ic trunsponendos Hcathius et 
Reiskius probabilitcr judicaverunt, ut legcrentur : YlaXaicov 

w^oyEvvyjro^wv Miai(pova/v r? ovyyovcov 'E2;o£t£eTai xaxov. Tantalus, 

Pelops, Atrcus, et Thyestes hic recte Heathio inteflignntur? 
erat enim patcrnus Hippnlyti proavus Pittheus, r.uis, u>s Xtynoi, 
nsXoTro; cvo-E(3ioTaro< , Eurip. fifed. (>79. V \u k. 

137(>. dvxt\yr\Tn. luete vrrtit Monkius ; (/ni dolurc nan lan- 
ar. Soph. Aj. 1339. fxr, rXtft dSzTTTOv u>o' uvaXyy 

Anglice merciless^ cnttf. 



HIPPOLYTUM. 275 

1381. oj $hov oSfxris wveuhx. Sanctorum ct benevolorum spi- 
rituum praesentia semper notabatur apud Veteres per gratum 
odorem : unde Ovid. Fast. V. 376. Mansit odor : posses 
scire fuisse deam. Virg. ^En. I. 507. Ambrosiceque comce 
divinum vertice odorem Spiravere. Barnes. Hinc etiam iEsch. 
Prom. 115. ris «^j ris ^^ ^^ooiitroc /x' d<phyyr\s ; Conferas 
etiam, docente Monkio, Miltoni nostri Par. Am. III. 135. 
Tkus while God spake, ambrosialfragrancejilled All Heaven. 
V. 285. Like Maids son he stood, And shook his plumes, 
that heavenly fragrance filled The circuit wide, Vide etiam 
Spanhem. in Callim. H. Apoll. 38. 

\ 1386. x*r loom o 9 <3 Situs /3. fc Ovid. Met. II. 621. neque 
ccelestia tingi Ora decet lachrymis. 

1389. \itmovojy,'/.s. Moderator equorum. Transtulitin cselestis 
quadrigae rectorem Comicus in Nub. 571. Valck. 

1392. rifxris siAE[jL(p§w. Literam interserit Reiskius, riiAr)* o* 
EfjLbfjiphrr quae censeri tum debet pro o& posita. r\(m$ autem 
de Honore neglecto, ut in Hom. II. A. 93. Our oip* oy euxcoXr,* 
E7ri/xE/x^)€Tai, 8$' sxaTo/x/Saif. Valck. Vide Matt. Gr. Gr. §. 
383. Obs. 1. Recte tamen pronomen omitti docet Monkius, 
Ut in Hec. 941. ou o* ei n [Xi^.(pH rr)s \[jvr& ohiHoiocs. 

1393. u\so\ r>o$r,{j,a,i, fjila. Ita ex conjectura Valckenaerius. 
Vulgo a>\so\ rtaBntJLoci, Ku7rqis. Sed cum Lascaris Editio, cum 
duobus MSS. dederit wXsozv fxtoc Kuirqis, Monkius edidit cvXsoev 
K. pua, vocibus transpositis, ne metrum pessumdaret. Orest. 

731. tth Vnv r\ yrKsioTns *AyjziaJv ojXeoev yuvr) fxioc ; 1237. Tgio- 

ooXs (pixoi* yzg cTj dydiVf ^Ur) y.ioc. Iph. T. 1034. Troad. 372. 
quae loca contulit etiam Valckena?rius. 

1395. cofjLu^a. Aorist. pro praesenti. De hoc aoristi usu 
omnino consulendi sunt Hermann. ad Viger. p. 592. ed. Oxon. 
Matt. Gr. Gr. §. 506. IV. 

1405. d.%ochv. Active acci^iendum puto, ut Iph. T. 761. 
/Esch. Agam. 245. Nec est, quod aliquis novam aut lec- 
ticjiieni, aut explicationem, quacrat, utcumque ab liippolyti 
toties praxlicata pietate (vide vv. 993. 1354. 1409.) abhorrere 
hic versus videatur. ldem quippe Hippolytus Venerein, ipsa 
teste v. 13. pesoimum Deorum satis insolenter vocare solitus 
erat. Mlsgk. 

1 KK). Xmnt h ydci *5Se k. t. X. Dum bcec scribebat Euripi- 
, imitabatur, opinor, /Eschylum, cujua in Agara. Cassan- 

dra, \. 1288. Ou (xr,v ot.rifj.oi y ex Secov rf&V9)£opW 'W&i ya£ 

rlaec el sequentia Euripidis in animo 

Jial> tur Vii ribens in Camillara Diamc 



27G NOT/E IN 

uilectam ; /En. XI. 845. Non tamen indecorem tua te Regina 
rclinquet Extrema jam in mortc : neque hoc sine nomine lctum 
Per gentes erit : aut famam paticris inultcc. Valck. 

1407. drifxoi. Hoc loCO pro drifXu%r,roi. BECK. 

1410. aWov. Recte de Adonide intelligit Muretus, citans 
Apollodori Lib. III. 14. Vide Var. Lect. V. 7. [ v ASam? »1, 

eti na\s cuv, 'Agrtfxitios yokco, itXrytii hv hr\%ais Ctto ovos aTE^avE.J 
Musgr. Ceterum de Hippolyto duplex ad Mythologos ve- 
teres et Poetas fama pervenit : quarum alteram cum Euripidc 
secutus est Horatius ; alteram, ab Ovidii Virbio venustc 
denarratam, praster caeteros attigit \ ir^ilius, JEn. VII. 7G7. 
Namque fcrunt fama llippohjlum, postquam artc novcrccc 
Occiderit, jmtriusque cxptcrif san^uinc j)wnas, Turbatis dis- 
tractus cquis, ad sidcra rursus /Etlicria, ct sujnras cceli vc- 
?iisse sub auras, Pcconiis rcvocatum licrbis ct amorc Diana- 
Vere proculdubio Horatius, Carm. IV. 7. 23. Non, Tor~ 
quatc, gcnus, non te facimdia, non te Restituet pietas ; In- 
fernis neque enim tenebris Diana pudicum Libcrat Ilippohj- 
tum. Valck. 

1416. xofxas xegnvrai. Idem tradunt, Valckenajrio etiam 
citati, Pausan. p. 74. 41. Auctor de Dea Syria, Tom. III. p. 
489. Musgr. 

1417. xaQTtHtxivw. Ita ex conjectura Valckenaerius. Sed 
vulgatam xa%7T8fx£vai rccte defendit Monkius, ita vertem : 
tnnuptce virgincs jlebunt tua fata, atquc adco fletus sui fria- 
!um rcjwrtabunt. Eadem cst verbi xa^SaS-a» Blgnificatio IO 
iEscb. Agam. 511. avrbt ^gevo/v xaprrolro rr)v ufxaqriav. 

1 1&6. tX B$ "- Intclligis. 

14vi7. e/xoi yap « hi/xis x. r. x. In banc Bententiam Euripidis 

Apollo in Alccst. 2£. 'Lya> oe, fxr, fxlaofxd [x iv Sofxois xiyjn, 
Aelirco fXtkdSfcov r£v$c ^i\rdrr,v ortyr.. Nostnim cx llippolyto 

locum bia attigit Eustathiua in Il.^n. p. 1 107, !>. et ad Odj 

X. p. 7!/;?, 1<>. ubi Wap&itau, ait. Vixpcns rh SteTov « S^/xitov evo- 
/xi^ov"ExX>/Vcf, chev x^"j\frefXiS, ixhziTrovros 'IttttoXi/tw nxp \\vfi- 
7rtirt, v7toy>ufii. Euripidis htinc locum elcganter adbibuit Klia- 

nus in operui de Providcnti i fragmento, quod exhibet Suidaa 

in v. <bi\r]fxojv. Valck. 

1 l;i(). xalpaoa oruyj cst vadc ct V(d(\ recte vertente Mott- 

kio ct comparante, Med. 751. yjx\fuv noptv». Pticen. v.!\. 

Alce-t. 880. %aipuv \h\ Soph. Trach. 821. aXX' zp7rirw yjt\p*oa. 

1 1.51. xr/x.-tvrt. Recte omnino. \ ulgata forma xiy^xvn Ho- 
merica est, priorem syDabam brevem habens, sccunilam au- 
tem longam ; ideoque in h< irii loco mctruni pessumdat. 

S 



HIPPOLYTUM. 277 

Vere statuit Monkius formam KiyyjxvH analogiae consentire ; 
idque, et ejusmodi praesentia Siyydvsiv, av$av«v, /xav$av«v, 
\ay/jxvziv y &c. fluxisse ab aoristis Siysiv, afoTv, /xa^Tv, "kayyiiv, 
&c. Neque aliter Elmsleius in Censura Edinb. T. II. p. 321. 

1438. 93 rh *mv x. t. X. Confert Monkius Ovid. Met. VII. 
850. Neu me morte sua sceleratum deserat, oro. 

1441. To£<$a/xvov. Vox ^Eschylea. Dicitur mapa to to%ois 

SatApv. BARNES. 

1444. In Cod. Par. vice t« Ev<re&5$ legitur evXaftSs, errore 
describentis, qui viros pios saepius in Libris Sacris dictos le- 
gerat avlpas evXafieis. Sed hoc usu veteribus vox ista fuit 
ignota. Valck. 

1448. Kpv^/ov 5e pta TrpoGUTrov. Mos erat usitatissimus, quo 
cadavera veste injecta tegebantur. Deformata facies prae- 
sertim velabatur. Recepta vulgo consuetudo saepe Tragicis 
commemoratur. Soph. Aj. 915. Eur. Troad. 631. Hecub. 
429. Herac. 560. Valck. 

1449. hpia^ara. Vide ad Hec. 16. 

1450. arspvHJioh'. Observat Monkius quatuor esse apud 
Graecos formas futurorum passive significantium ; eas scilicet, 
quas Grammatici vocant, Futurum Medium, paulo post Fu- 
turum, Fut. 1 . passivum, Fut. 2. pass. Quarta tamen rarius 
apud Tragicos occurrit ; primae vero usus passivus Tragicis 
maxime arridet. Multa cujusque formae exempla enotavit 
V. D. et plura Atticos Scriptores legenti patebunt. 

1454. mirvXos. De hac voce vide Blomfieldii Gioss. in 
y£sch. Theb. 855/ 

Exitum minus luctuosum habuisset haec Tragcedia, si Diana 
promisisset, se, iEsculapii ope, Hippolytum in vitam revoca- 
turam, atque inter Semideos collocaturam. Fabulam de 
Uippolyto, ^Esculapii ope in vitam revocato, Latini Poetae, 
Virgilius, Ovidius, et alii, ex Graecis Scriptoribus procul- 
dubio hauserunt. Jortin. Vide supra ad v. 1410. 



flMS NOTARUM IN IIUTOLYTUM. 



NOTiE 



IN 



ALCESTIN 



NOT.E IN ALCESTIN. 



1. y Q Sjjiaxt 'AJpcrlTet', x. t. X. De constructione vide ad 
Elect. 1. «tXoqv est sustinui, Anglice, / have borne, I havc 
condescended. Ceterum de variis significationibus verborum 
toX/x^v et TXryvat infra egit Monkius ad v. 288. quas in quin- 
que classes distribuit : sustinerc, scilicet, non obstante vel 
periculo, vel pudore, vel superbia, vel dolore animi, vel mi- 
sericordia. Sed haec omnes satis accurate una voce exprimun- 
tur ; Latine, Sustincre ; Anglice, To bear. Abunde patent 
exempla. 

2. H. Stephanus in Indice Thes. Ling. Gr. p. 1051. F. 
Syooav TodiTE^av explicavit, Cibum, qui apponitur lis, qui mer- 
cede operam locant et serviunt. Bene. Nam S^tss dicti sunt 
homines pauperes, qui, mercede conducti, locupletioribus 
operam locabant. Pollux III. 82. HsXairai Se x^ ©tjte? e\eu- 
Seccuv eotIv hvoy.ct.Ta., $ix TTEviav ett* aoyuoico ^h\euovtc<jv. Hesych. 
®r]s' SaXor, iaioScotos. Suidas hr)ooav interpretatur per (juoSco- 
Ttxr,v f w EUTE\r), r) S&XiX-rjv. ®r]ooav ToaTTE^av' $u\ixr)v Too<pr]v. 
Vocabulum toxtteZcl igitur cibum denotat, ut apud ^Elian. 



Var. Hist. IV. 22. ^r,\ov &£, oti k. r\ T§a<7rs£a riv auTOis •>£ r) Xoivrr) 
tiiaira ctfiooTEQx. Achill. Tat. I. 10. x^ oTfev ev toIV 1^olc\o1s hoxv 
uuTois rr,v TodTiEc\xv. Adde Polluc. VI. 12. TgaTTE^aS $' exaXav 
x^ Ta oiria In auTuiv TiXifjLEva. KuiNOEL. ahioai. Schol. euxqeo- 
rr,oxi, xaTa&iip.o^xt. Similiter in Hipp. 37. txoVj/xov atvioxs 
(puyr.v. Schol. EuxQEOTrioas. Synonymon est oTEoyeiv. Jacobs. 
Vide ad Hippol. in 1. c. 

3. Zntf ydo y xaTax.Txs x. t. X. Orphcus Argonaut. 173. 
eandom rem tradit ita : "Ad^nTos S* d(pixxv£ <De§aio$ev, co wots 
I7afav v$r,TEucov uTioeiXE' A»oS S* loXezJaTO yur,vtv t OuvExa toi Ku7t\co- 

TtXS d^Xl^XXETOlOtV oioTOli 'Ev <P§lTo7otV ETEU%, ' Aox\r\7riot % EtVEXCX. 

\wfirH. Scflioet 'Aox^rwtos, J&tculapius, erat Apollinis et 
Coronwli, nympiia- filius. Hoin. Hvm. in /Iw-uhip. 14,2. uVov 
\WoXXft/vof, tov iyiijaro dix Kopcuvis. Artem medenai a Chironc 
VOL. I. y o 



282 NOTVi; JN 

Centauro didicisse, ac mortuos resuscitasse fertur : Jupiter 
vero, lioc moleste ferens, fuhnine eum pcrcussit. Vide Apol- 
lodor. III. 10. 3. cujus verba apponere placuit : Zetir Se 
(pofirSeU, fxri \u{l6vtzs avS^a»7roi Sggax\:-»av, TTaq' aurojv fioribujviv 
aXkr)\ot$, IxzfJcivvouGiv auTov' x^ oia thto o^/LO^ecs 'AttoXAwv, xteivw 
Ki/xXwTrar, ths tov xtqauvhv Aii xaTacxEuaaavTa?. Zei>5 Se kfxtk- 
Xr.srs piiTTerv auTov e\s Ta§Ta§ov, foff&e/aw £e AtjthS, IxsXEfOEV 
avTov evia^Tov dvotn ^nrsvceu' 6 Se 9ra§ay£VG/XcV0£ £<£ ^Egar <7r§o$ 
'AoV.r,Tov tov Oe^tjtoS, thtgj XaTfEoaiv r-7ro//u.avE, x^ Tar Sy)?vE/af 
/36a$ mxaas ^ilufxaToxai ivoineKi. Adde Schol. Luciani T. II. 
p. 5. Graev. Kuinoel. Confer praetcr hos Apollod. BibL 
I. 9. 15. Val. Flaec. Argon. I. 445. Servium ad Virg. ALn. 
VI. 398. VII. TGl. Wa(.m:k. Cf. etiam infra v. 127. " 

5. Eadem constructio in Hom. II. A. 429. n. 380. $. 4. 
Sed nulla ellipsis vocis svexa, quam intelligit Monkius. « x ^' 
SeiV esse « xA ov £ X £ » ;V docet Hermannus. 

6. Ki/xXw7ra5. Cyclopes erant Cceli et Terrae filii, monoculi. 
Apollod. Lib. 1.2. Nomina eorum erant; brontes, IStero- 
pes, Arges, Pyracmon. Hesiod. Theog. 140. Callim. II. in 
Dian. 68. Virg. JEn. VIII. 425. Jovis fulmina in /Etna Si- 
ciliae monte fabricari credebantur, unde etiam v. 5. textoves 
o7» 7Tf§of vocantur. — SriTEu&v, mercede opus faccre ; id. qd. 
yao^apveiv. Hesych. SriTeuco* ^akeuoj /x«t^w. Kuinoel. 

7. t£vo' amow\ Accusativus absolute positus, ut in Orest, 
1475. 

8. ya~av ttjvS'. In Jtanc terram. i. e. in Phera\im. Ki inoi i . 
/3«^oo^e7v est boves 2>ascc?c vel pastor e**t! nam infra v. 690. 
dicitur Apollo fx-nkovofxas. Wagner. E/2H!p6£/3ttv et eo-o^gv imper- 
fecta, quia adhuc serviebat Admeto. IIlkmann. 

9. zs too° r/pcE^ar. IIuc usfjue : id est, t\s thtcv tov x.§6vov. 
[Vide ad Phcen. 425.] %fxi^a enim sa^pe usurpatur ita, ut 
idem sit, quod yjzpvos. Hebr. I. 1. Eir loyaTwv t£v rifME^uv 
THTav. 2 Pet. III. 3, eV eoxocth t£v ifjuQvv. Qme quidem 
forma loquendi ex Oriente originem traxisse videtur. Ca-te- 
rum oTxof omnes res et ibrtunas, familiam, greges, domum 
Admeti significat. KuiNOEL. Sic enim, 0^x0* legitur etiam 
Hom. Odyss. A. 243. cf. o75. Xenoph. Mem. I. 5. 3. CEcon. 
I. 24. Wagner. 

11. ov SavEiv eppuozfjLw. Vide ad Phcen. 600. Matt. Gr. Gr. 
§. 533. Obs. 3.3. Cf.§. 541. 

12. Hoc loco aivsTv non significat acquicsccrc In aliqua rc, ut 
in v. 2. sed y>ot\us jrromitterc, pnlliccri. "VYlstemann. Dolus. 
quo Apollo Parcas decepit, iterum commemoratur v. 33. 



ALCESTIN. 283 

Herman. Caeterum ^okuaas in bono sensu male accepit 
Kuinoelius, quasi callidis quibusdam argumentis usus, Ad- 
metum a morte liberare Parcis Apollo persuaserit. Illas enim 
vino devictas decepit Deus, quod liquet ex iEscli. Eumen. 
730. 

13. AToViv exfyuysTv, mortem cffugere. tov <na%aurixa, sc. ?ra- 
qovra, quae imminet, prmsto est. Wagner. Atins eodem sensu 
occurrit Hippol. v. 1044. 

15. SiaZsKSuv positum est pro otsXS-^v, ut apud Isocrat. 
Panegyr. c. 32. eXiyy&v autem est explorare, sciscitari, ut 
apud Callim. H. in Del. 88. ubi vide Ernestium ; et apud 
Plat. Phsed. c. 35. p. 360. Caeterum natura rei postulare 
videtur, ut o^sXS^v antecedat, kkiy%as vero sequatur. Ne- 
cesse enim erat, ut Admetus primo amicos adiret, deinde 
eorum animos exploraret, an vellent pro ipso mori. At etiam 
optimos Scriptores hoc in genere non semper diligentes fuisse 
constat. Kuinoel. 

17. »% £&§£, SC. aKkov rnx, <nkriv yuvaixoS, oarit hScks &avcuv 
ti^o xeiv», x. r. X. Hsec enim videtur vera lectio, quam et 
Reiskius, et Wakefieldius sunt tuiti. Wagner. Sed quia 
alii noluerunt mortem subire, uxor autem voluit, aptius est 
et venustius, de hac, non de illis haec verba dici. Quare mi- 
nime riris in oans mutandum. /u/nS* eV autem nemo non scriben- 
dum videat, qui meminerit, solere Grsecos, quae significanter 
dicere volunt, iterare per negationem contrarii. Et ita Cod. 
Hkrmann. 

18. tnotyv <pdos. Dictum est pro £/i'v, vivere, ut v. 283. <pdos 

o^^fv. 083. auyds (t)Xj«) ziao^av. ilec. 247. elaogpv tyiyyoS rikin. 
1 lipp. 4. <pu>s b%av r)kiu. Sed elvogpv idem valet quod verbum 
simplex hppv, ut apud Soph. ^Aj. 127. Eurip. Elect. 107. 
inlrav. iii. Kuinoel. 

1!J. ev %z%oTv fiaardfaSai, manibus gestari, dicitur Alcestis 
partim ad imbecillitatem ejus indicandam ; partim, ut cura et 
solicitudo amicorum clarius pateat, ut in loco notissimo 
Matt. IV; (>. ['jti to?5 dyyikois aurn tvrekeirai Trspl oh, k. sth yjHQuiv 
u^.ii Tf, /xrlrorc 7T^0T<^r\s 9r§o? kfoov tov 7roba o«.] Wagnek. 

00« -^u-tfpfayuv dicnntur, qui extremum agunL sj/nilum, 
animwn agunt. Waomer. Hesych. -^uxoppayii' d7ro§vr\oxH. 
Voi OCCUrrit infra v. 143. llerc. F. 321. Cf. et I])h. T. 

i m, 

22. /xr, fj.iz<j(A'x x. r. k. Vcteres enim mortnos et mori- 
bundos impun i v. putabant. KuiNOEL. Cf. V&lck. nd 

Hipp, M'i7. ul)i .scntentiam hujus loci illuitrat. Becx. De 



284 NOTiE 1N 

quibus autem hacc prsedicat Enripides, non nisi Apollo et 
Diana sunt. Itaque horum id proprium videtur ; non tamen, 
quod, ut Pottero placet Archa ol. IV, 3, numina lucis aman- 
tia ejusquc praesidium Uiantia abhorreant a tali adspectu: 
neque enim dc Sole et Luna cogitandum ; sed quia ambo ez 
longinquo ferire homines dicuntur. Pnesunt enim morti na- 
turali ; cujus quod causa non aperta conspicitur, procul ( 
a morientibus et e longinquo mortem inicrrc dicti sunt illi dii. 
Hermann. 

23. Xhttoj. Hoc est, rclinquam, deseram ; sa^pe enim, quae 
facere meditamur, volumus, conamur, jam facere dicimur. 
Sic apud Hcrod. IX. 108. Tokis iotin, i. c. durc volcbai. 
Justin. XXXV. 1. A quo rcstitucbatur, i. c. qui volcbat res- 
tituere. Vide Tailor. ad Lysiae Orat. VII. p. 146, Kuinoel. 

25. legEir ^avovTo/v dicitur Orcus, quia coma abscindenda, 
atque adeo veluti sacerdos, interficiendam victimam Diis in- 
feris consecrabat. Infra v. 76. Wagner. 

26. GVfXfxirqus. i. e. €«£ xaiqov, vel xotra xa»§ov, ut Lucianus 
dixit Hermotim. T. IV. p. 13. Bipont. opportune, justo tem- 
pore, Wagner. Anglice, At the time appointed. 

28. 0ANATO2. Orcum interpretatur Macrobius, Satur- 
nal. V. 19. quem recte, utpote Veterem, sequitur Barnesius. 
Musgr. 

29. t/ au <n%6s /x. scil. ttoisTs ; — rji&e, hoc i?i loco, hiccc ; 
noXeTs, vcrsaris. Wagner. Orest. 1258. ris o$* ap aipty» pJkm- 
Spov ttoXh o*ov ayporas a\r\p ; Male Reiskius izoXil in vocc 
Media. 

30. aZ refertur ad priorem fraudem, quam Parcis fccerat : 
v. 33. Wagnek. Tipias Anglice vertit Monkius Attributcs, 
prerogativcs, quo sensu jjBDim ad Deos refertur. Infra 
v.53. 

31. a<po£i£o//,Evo£. Uecte Buchananus vcrtit abohns. Heatii. 
,'37. IleXiH 7ra7;. Hoc est, Alcestis : Pelias cnim, Neptuni 

e Tyro filius, (Apollod. I. 9. 8.) Jolci post Cretheum rex, 
(Apollod. I. 9. 16. rrif Se *lco\x» IleXisrS tfiaoiXEvoe /xeto* K^rj^ea.) 
erat Alcestidis pater. Ki ENOEL. 

♦58. KoyHs xeovMf. Cuusas dignas, qiue audiantur : sujpcicn- 
tcs. Wagner. 

89. ri £§yov ; quid opus cst. Cmifert Monkius Hinpol. 908. 
Androm. 543. Ipli. A. 1323. 

40. Horat. Carm. III. 4. 60. Num/uam humcro positurus 
arcum Apollo. 



ALCESTIN. 285 

41. to7<t$e y ofxotf. Hoc est, familice Admeti : olxot enim, ut 
apud Latinos vocab. domus, saepe ita usurpari solet, ut uni- 
versam familiam denotet. Actor. X. 2. avv iravri ru oUco 
avTH. Virg. JEn. V. 121. Sergestusque, domus tenet a quo 
Sergia nomen. Kuinoel. Interrogationis notam tollit Elms- 
leius ad Herac. 678. e praecedente versu supplens : tyvr&k 

€OTl <70l. 

46. r)v ov vvv r,xet$ fxira. Barnesius : ad quam adducendam tu 
nunc venis ; immo venisti. Nam haec est apud Atticos maxime 
praesentis hujus verbi vis, ut usurpetur pro praeterito, quae 
est docta et scita observatio Scholiastae ad Eur. Hec. 1 . qui, 
to^Hx&z, inquit, 'Attixov iartv. Ot ydg 'Attixoi, dvrl t5 eiTreiv 
"Hxov, "Hx« \iywt. Hesych. *jx«* eqxerat, % ri\§ov. Sic apud 
Herod. II. 114. verba >$x$e et r)xn, ut idem valentia reperiun- 
tur. [Vide etiam ad Hec. 1.] Sed ^v fxira dictum est pro 
fxsra r)v, per anastrophen Poetis maxime frequentem, ut Eur. 
Phoen. 292. /Esch. Prom. 467. De potestate vero ipsa prae- 
positionis fxira vide Valckenaer. ad Phcen. p. 446. qui et hunc 
locum eam in rem laudavit. Kuinoel. 

48. * yd% oto % av el ir. ae. Rarissima est haec constructio 
particulae dv. Ordinem verborum, Elmsleio praeeunte, ita sta- 
tuit Monkius ; »5 yd% oTtia e\ it. av ae' adeo ut sensus sit : / am 
afraid I shall not prevail upon you. Cf. Med. 930. ubi tamen 
Porsonus dedit, t*x olV dq et ititaatyut. 

49. thto yaq rer dyfxeha. Nihil subaudiendum esse docet 
Matt. Gr. Gr. §. 421. et §. 490. Wustmann. iroiCtv sine causa 
supplet Monkius. 

50. ol fxiKkovns sunt qui cunctantur, qui inviti moriuntur ; 
senes licet. Wagner. Schol. toIV pUKKtm* rots yeywgaxoot. 
Sensu paullo diverso adhibetur 6 fxiWuv infra v. 545. 

51. *ix u ' Habeo, intelligo; ut saepius apud Tragicos. 

52. t*T* «v ottus. Is it possible then that, §c. Vide Matt. 
Gr. Gr. §. 482. Obs. 2. 

53. npuuf. Vide supra ad v. 30. 

57. oi eyjjvrii sunt divitcs, (subaud. yj^fxara) ut apud Eur. 
Suppl. 241. U ths \ypvrat xivrq dfytdotv xaxd. KuiNOEL. Cf. 
v. 239. Ceterum itpbi ruv eypvruv est utilcm divitibus : ea enim 
itionis tt$x C um tfenitivo potestas. Soph. CEd. T. 
1434. 7T. W tjH ya%, hV ifXHy <$%dow. uui vide Brunckium. 
Thucyd. III. 9 ttI 7r§or t&v r)$txr,xoTuv fxdWov. Vidc Malt. 

Gr. Gr. §. 590. a. 

59. CjvoIvt av. x. r. X. Scnsus cst : Diviticc mc tion ila mo- 



286 NOT/E IN 

vent, quin tnactem <tivites in cctatis Jtorc : sic enim, si me di- 
ritirc morcrcnt, cmcrcut diritcs scncctutem, seu mortis moras ; 
ut bene liuchananus expressit: i. c. suis divitiis ejficerent, 
nt nuniputm jurcncs, scd scnes diem obircnt supremum. Nexus 
igitur est hic : Apollo sub nomine y%xvs intelligit Alcestida: 
vide -Schol. ad v. 53. Orcus vero Apollinis verba ita accipit, 
ac si omnino de senibus esset locutus, quapropter etiam 
Apollo respondet : d>X r> x^ oofyos KiKnbzs cov' i. e. num tu 
clam (nam XavhdvHv alii verbo junctum verti fere debet clmn ; 
vide Hoog. ad Vlgef* p. 202.) argutus es factus; i. e. num 
tu argutias tractas? Kuinoi l. <jo$o$ vocatur, quod argutatur, 
de omnibus granda?vis vcrba Apollinis interpretans. Hi:k- 
MANN. Tri^ETTi* to TrXHTeTv. Schol. WusT. 

64. ri nTiit. Nihil<»ninus. Med. 1021. Vide Blomf. Gloss. ad 
/Esch. Prom. 174. Hesych: d\\ y ofx^. 

66. Ei>%u<j§£cus. Eurystheus filius erat Stheneli, Mycenarum 
rex. Apollodor. II. 4. p. 103. 1§eve\ou Se, k, NixItttiyi; T/,r 
YYtkoTTos, 'AXxivorj *£ MeoWac, ikjteqov Sg xx\ HLugu&Eui syivETO, o$ 

tL Ml>X7}V&/V E^a<Jl\EU<JE. K.UINOKL. TisfJi^xvTor (sc. ctuTov) 7ff«W 

/xeVct o^/xa, in ordcr to fetch t/ie equipagc. Vide Matt. Gr. 
Gr. §. 587. c. Cf. supra v. 4G. Ceterum "wkhov Wyrtfxx pro 
ipsis equis Diomedis sc. ponitur, ut in Hippol. 1345. 

68. ZevuSeU. I)e hoc verbo vide ad llipp. v. 1082. 

74. x.&TcipyE&a.i est verbum in Gra?corum sacris obvium. 
Veteres enim victimam dco consccrabant ita, ut pilofl c frontc 
evellerent, atque igni in ara accenso hnponcrent. Quod quidcm 
proprie dicebatur xaTxpxE&ai. Ilesychius: xxrx^xoSxi' riv 
t^i^o/v czTroTTrxixt. Hunc vero veterum morem fuisse, pcrspicur 
docct locus Eurip. Electr. v. 811. 'Ex xxvm S' eX*v A\'yi<j§os 
o^yjv fjtyayiSx fxo^yjav Ttiyjx. Te/xa/v, f<p* ctyvbv ifv^ sB^jxe ^c^ia* 
et Virgil. /En. \ 1. v. \l\\\. Quatuor hic primum nigrantcs 
tcrga jurcncos Constifuit, Jrontir/uc inspcrgit rina saccrdos, Kt 
summas carpcns mcdia inlcr cornua sctas, Ignibus imponit 
sacris, libamina prim<t. Jam vero quia hic ritus vietimae 
c.nedem pnrcedebat, dcnotat xaTxpys<j*ha\. etiam sacrificium in- 
cipere. Photius Lcx. MS. xxtx£x<j$xi tuv T^iycov' airxcfcaoSxi r« 
UciciH. unde dcinde omnino valct incipcrc, ut in Eurip. Hccub. 
v. G74. xaTxzxofxxi vo/xov Bzxy^Ehv. Ocnique sensu latiore i\c 
ipsa cdbde ricti/ncr, atque etiam dc (jualibct ca-dc occurrit. 
Scd dc illo sacrifieandi inorc, quo victimis pili e fronte evellc- 
bantur, ignique imponebantur, translatum est hoc verbmn 
ad moribundos ut h. 1. qtiia etiain hi, crine abscisso, diis in- 



ALCESTIN. 287 

feris, non secus ac victimse, sacri erant. Cf. Heynium, Virum 
incomparabilem, ad Virg. JEn. IV. 691. Kuinoel. Videetiam 
ad Phcen. 573. 

75. Upos cum genitivo reperitur etiam Herod. II. 72. tguv 
og T8T«y th Nh/Xb <p?i». Arist. Plut. 937. Plato Phaed. p. 193. 
Confert etiam Monkius Ciceron. in Verr. II. 18. qua ex 
opinione hominum illa insula eorum Deorum sacra putatur. 
VideMatt. Gr. Gr. §.371. 1. 

76. ayvlcri. Cum hoc loco recte confert Canterus Virg. JEn. 
IV. 698. Statium in GlaucLi; Epicedio v. 146. [Horat. Carm. 
I. 28. 19.] Ad hostias consecrandae ritum opinionis originem 
refero. Vide Hom. II. T. 275. Musgr. Casterum in locis a 
Cantero collatis Prcserpina? tribuitur munus, quod Orco as- 
signat Euripides. De constructione subjunctivi, omissa par- 
ticula av, vide Porson. ad Orest. 141. 

78. a & hnv au Silet, quieta est. Amant hanc prosopopseian 
Poetae. Similiter Virg. iEn. IV. 523. Silet ager. Wagner. 
Sic Clemens Alex. p. 9. A. OcoiyriTat ySv r) ¥%.a~OTakias 7tr,yr]. 
MUSGR. 

82. (pus T*fe heuooti. Exemplis adde supra allatis ad v. 18. 

90. (TTaTi^gffSa*, rarum vocabulum, auctore Hesychio idem 
est quod 'loraohai. Nam oTaTi^iohat est medium, collocare te, 
sistiy atque adeo stare : oTari^nv est stare Jacere, ut /3a$/£e<v, 
xo/xt^iiv, et similia vocabula. Wagner. 

91. Hesych. /j.cTaxufxiov' (j.£Ta%u tuv xuixdruv, BeCK. 

92. na«av. Vide ad Hipp. 1363. 

95. Ita hic versus inter Semichoros dispertiendus : — Sem. 
B. Undc hoc dicis ? Sem. A. Non inania jacto. Sem. B. 
Quofretus judicio? Heath. Recte, ni fallimur. Alii totum 

um Semichoro B. continuant. 

96. Wakefieldii tt&is ydq non probaverim : mfa dv bene se 
habet. Observa hunc esse peculiarem Euripidis morem, ut 
j)ost ttws av repetat dv ad verbum. Vide Seidler ad Iph. T. 
98. \\ lst. rdqtos non tantum dicitur sepulcrum, sed et sepid- 
tura ; unde Schol. recte interpretatur per ex(po§a, ut infra v. 

k 1*11(1:11. 1584. — ^rtfj.os, solitaria ; nullo populo comitante 
juias, doq prosocjuentibus amicis. Wagner. 

7r%yu.'i r jv t us vopu'£eTai, X^vi/3'. Scilicet vetcres ante 
apdet funcM.i-, vas niugiium, quod Trnyanv, ct dfidvLov, et 
ootqxxov vocahatur, aqua lustrali rcplclum statucbant, qua Be 
qui geret, qui exsequiw vencrat. Pollux. 

tt/v oI*«av t« xev^BVToS a(pjKV»/xiVO/, efyovTis exz- 
^«i^ovro iriari 7TE(>ippxi/)fiivor ro $1 7TfHKHT0 Iv dyyeiy xe^aptka;, t^ 



2S& NOTiK 1N 

aWni oixiar Xfxo/xiff/xtvov* tci ct otfT^axov JxaXeJYo, x} a§oav<c>. 

HesycllillS : T.r^yxiov' to oTTfaxov, o x^ a^Javiov IfJiolojt 7jyiTai. 

Item : TrnyaXov vocup' to 7re§ixaSaT§ov ra vrght rr,i oixiav* a7rowe/x- 

7ro/x6va;v, 2t= e£ex6/xi|ov. Cf. Kirchman. de Fun. I. 14. p. 114. 

Kuinoel. Morem, ad quem hic respicitur, optime illustravit 

Kuster. ad Aristoph. Eccles. 1025. Cf. Casaub. ad Theo- 

phrast. Char. 16. Matthle. 

101. yjxlra r* «ti* e. ir. TopcaToj. De sectis functorum capil- 

lis, ante fores appendi solitis, vide Kirchman. de Fun. Ro- 

man. II. 15. Barnes. 

103. m veoXaia A. x Ei P 7^vaixo5v. Conjungunt Interpretes 

veoXaia x*h> c l uas i adjectivum esset veoXa/a ; vox tamen, ubi- 

cunque occurrit, substantivum est. Hesych : veoXaiV viuv 

a^ojj/xa. i. e. Ccctus juvenilis ; quo sensu occurrit in Theocr. 

XVIII. 24. TeT/jaxu e£?ixovTa Kopai, §n\vs veoXaia. Cum Mon- 
kio igitur et Musgravio certe legimus veoXata in dativo : quod 
melius videtur quam Blomfieldii veoXa/as-, quem videas ad 
yEscll. Pers. 674. veoXaia yap ntin xaTa yas oXa/Xe. Ibi vzoXaia 
est juventus. Ceterum Hesychius vocem Doribus propriam 
esse putat : vide Dorvill. ad Chariton. p. 22. 

109. Vocabulum SiuxvaUoSui Scholiasta ductum esse ait a 
xv>?Tif, gladius ; ita ut sit gladio perire, [deinde autem quovis 
modo] perire. Wagner. Med. 166. Herac. 296. Asch. 
Prom. 93. &ipyfir& oTais aixiaiariv Aiaxvaio/xevof tov ixvpnTr) 
Xpovov cLSXevo-ci)' ubi vide Blomfieldium. 

112. vavxkn^ia proprie est actus navigandi, navigatio ; 
deinde de classe, quae mittitur, usurpatur : Jara patet, liui' 
dicta esse pro aXX* «£' e<XTiv bVoi aiaj nr aTeiXar vavxXnpiav, x. 
t. X. Aias enim est Genitivus, et pendet ab ovoi, ut Latini 
etiam dicunt, quocunque terrarum. Wagner. Vide Matt. Gr. 
Gr. §. 357. 8. 

114. Avxias. Respicit Poeta celeberrimum Apollinis in 
Lycia templum ad Xanthum fiuvium, cujus meminit Diod. 
Sic V. 56. Vide Virg. JEn. IV. 315. Sed nunc ItaUam mag- 
nam Grynccus Apollo: Italiam \jy c\\.cjussere capessere sortcs. 
Stat. Theb. I. 696. Phocbc parens, seu te Lycia? Paiarea 
nivosis Exercent dumetajugis. Est autem Patara urbs Lycia?, 
in qua Apollo sex hybcrnis mensibus oracula reddebat. 
Unde iterum Virg. /En. IV. 143. Qualis ubi hybernam 
Lyciam Xanthique Jluenta Deserit, et Delmn matcrnam in- 
visit Apollo. [Unde etiam Horat. Carm. III. 4. 61« Delius 
et Patareus Apollo.] MtJSGR. Barnks. Avxias aut secundus 
est easus, aut quartus, qui pertineat ad 9f*(, ita ut subau- 



ALCESTIN. 289 

diatur e sequentibus particula etti, quod £e£y/xa frequens est. 
Wagner. Vide ad Phoen. 284. 

116. ' AiJLfjLavtitzs ?5gaf. De Ammonio Oraculo vide ad Elect. 
737. Barnes. 

117. TrxqxKucat. Conjicit Wakefieldius kxoxKugh in Futuro 
Indic. Utrumque probum. Cum Optativo constructionis ex- 
empla confert Monkius : supra v. 52. iEsch. Prom. 299. 
Agam. 629. Choeph. 170. Wakefieldianam conjecturam con- 
firmant Nostri Phoen. 1670. Med. 173. Arist. Ran. 19. quae 
comparat V. D. in Censura Trimestri, T. XV. p. 118. 

118. aTrorfjiov dici defato patet ex Phoen. 1306. et de morte, 
ex Hom. Od. B. 259. Suidas interpretatur axXnqov. Wagner. 
Sed corrigit Blomfieldius dirorofjios, prceruptus, ut infra 996. 
et Soph. CEd. T. 877. De voce ttKxSh vide ad Hec. 873. 
Androm. 24. 

121. fjLvKoSurav, accentu mutato, dedit Monkius ; post 
Emsleium monens Tragicos libentius dixisse ris dvhpcoirm, ris 
Seu», quam tiV xv$%co7ros, t/> Seos-. Aliquid duri tamen in du- 
plici constructione praepositionis eVi sentiens, sic forsan scrip- 
sisse Poetam docet : Secjv o" eV \ayjkqxv «x ^%co rivct (jLrtKoSurav 
iroqsu^Co' et in Antistrophico v. 130. vvv Se rtva /S/«. Hanc con- 
jecturam quodammodo confirmat Iph. T. 1085. nisi forte et 
ibi (j*r)\o5uTar nominativus est substantivi, quod Hermannus 
etiam suspicasse videtur. De significatione autem vocis iayjkqa 
vkle infra ad v. 133. 

124. Ooi/3« t nxls. /Esculapius. Vide supra ad v. 3. 

126. "Aioa ttuKxs. Hoc est, Orcum. Sic Theognis v. 424. 

iQuvrx S' oircos coxiarx iruKxS 'Ai&zo TTEqrvJxi. Hom. II. E. 646. 
dKK' utt e/x5 SfjLVjSivra iruKas e AiSao TrsqriaHV. Theocr. II. 60. 

rav *Aioao ituhxv xqx^xi. Lucret. III. 67. Et quas jam leti 
portas cunctaricr ante. Ovid. Met. I. 661. Nec finire licet 
Umios iHilii morfe dolores : Sed nocei esse Deum, praclusaque 
janua leti. KtJlNOEL. Rarissima autem haec phrasis apud 
Tragicos. Occurrit tamen in Nostri Med. 1224. K6qn Kqiov- 
TOf, xns us 'Ajoh muKxs Oi'x«. iEsch. Agam. 1293. A1$H 
irvKxs oe raob* lyu wtjoowvfasot, In Censura Trimestri T. XV. 
j). 118. prorerbialem illam cxpressionem conftrt V. D. qua 
mu8: To knoek ai DeatR* door. Ceterum iwl ttuKxs, quam 
dedit Matthia?, contra m est; vulgata "AtSa te ttuKxs contra 

metrum. (Vlonkiu r AtSao te wvkas edidil : Bed quoniam 

litivi forma Homerica 1 inuaitatii , correxit 

Hermannua Afta n wvkwyas. 

127. oVta&rraf, ...iTaj. i. e. tn J);li- T. 190. ruiv 
\<>L. 1 ' P p 



£90 NOT7E IN 

ttqooSzv SfA-aSlvruv TavTaXioav. Troad. 177. >L (^uivtss k, 5/xaSe'v- 
Tsy. Haec autem Ellipsis apud Bosium non est inventa. 

128. 9rXr/XT^ov, pro quo Dorice 7rXaxT£ov, a Tr\r\aaco, dicitur 
omne id quod/ertt, percuiit. Wagner. Vox sXiixTgoy, tchun, 
occurrit in fragmento Sophoclis apud Schol. Pind. in Nem. 
IV. Antist. 3. Musgk. Ilinc Latinc plcctrum. 

130. Libri riva /3i«, vel T«'va /3iov, vel tiV \-n\ /3i'« vel t/v* 6Ti 

/3i«. Quod Seidlero dc Vers. Dochm. p. 227. [tw* «ri /3»«»] 

etiam mihi in mentem venit. Diod. SXe. XIV. 101. Ivrai&a ol 
Asuxavol irdar) tyj o^vvdfj.H (JiExXciaav ai>TH$" Tf/f eVi TaJ 7TaTcnoas 

sXTrtios. Hermann. Matthkeum aecutus est Monkii 

132. fiaoiXsuaiv. i. e. Admeto. Plurale pro Singulari. Sic 

infra v. 215. Vide Matt. Gr. Gr. §. 292. 

133. Quomodo /3w/xos et zaya^a inter se duTerunt, docet 
Schol. ad Eurip. Phccn. 284. &ta$ipi, inquit, (impuii x^ eo-- 
X,aca. Ba/u-o? yag lariv, o s\s v-^/oS wxoSo/xrz/AEvoJ ■£ dvdfizoiv eycov. 
'Eoj^dqa Se, r/ ev TSTQaycovco TTcgi yr,v (zdois (ZcofAH Ta£iv synaa dvsu 
dvafidaeus. Pollux. I. 11. 8. layd^a Se ISixeus SoxeT fxsv w$e ojvo- 
fjidoSai, s<p > r,$ toiV r^cooiv a7rohuofxsv' svioi Se to>v 7k0ir,Twv, x^ tov 

TWV Seuiv $WfA0V HTOJ XExXr/Xaai. KlJINOEL. 

134. alfxoppavToi. Sanguinc conspcrsa ; i. e. crucnta sacri- 
ficia. Hoc compositum, quod alibi invenire non poterat Mon- 
kius, iterum occurrit in Iph.T. 216. huoiav 7r\r]pr, dixit Noster 
in Fragm. Incert. 105. 

135. axor, la/xa. HesychillS axor explicat pcr ^;ar^'a, 
(pa§/xaxov, qua? interpretatio in hunc locum planissime conve- 
nit. Sic ap. Oppian. HaL I. 23. cigyi/gMi rroTafxo\ dicuntur i 
1'rfat cckos. KuiN. 

142. $ktai. Vide ad Hec. 308. 

143. Kirehman.de funer. Elom. I. 12. Soping. ad Hes. r. 
TTpovuTriov, et Potterus Arch. Gr. L. IV. c. 3. T. II. p. L85. 
/nortuos a Gnccis Tr^ovwireis VOCari tradunt, quod solobant 
ex penitiore adium parte produci. ac in vest$bulo t i. e. w&tm 
<n'\u), collocari: omneaque nunc tantum Euripidis locum addu- 
cunt; sed frustra, ut opinor. Non enim mortua jam erat 
Alcestis, nec productu, Bted, ut recte hanc voeem interpre- 
tatur Schol. clf S^avaTov T^ovevEi/xtna, i. c. morti propinqua. 
Proprie r.povwTrr^ u dicitur, qui eorpore prono <ut terroM 
fcrtur, ut /EschyL Agam. 242. [nde, quia moribundi virium 
defectu terram petere Bolent, ad hos designandoa branslatum 
est. Non igitur mortmi, Bed moribundi t indicantur illa voce, 

ut v. 1N»>. lii.Mii. li.i vUdiu Mc^ych. 7rc)ovco7rr)s' 7T%oTeTafxivo(, 

tqovfmmvs, [nterpretatur Phothis: sroifxos, 7Tf6xsi$os. Cete- 



ALCESTIN. 291 

rum de voce tt^ovcottiov vide ad Hipp. 373. et de verbo ^^x°p" 
p ayeiv, supra ad v. 20. 

144. oias oloi cov ayuapravus. Sequentia hujus formulae exem- 
pla, inter alia, congessit Blomfieldius, a Monkio allatus: 
Plato Sympos. 18. p. 150. ecl. Fischer. ohs oicov aurm w% 

rvy/xvct. Thucyd. VII. 75. aTlo oias ss oiav aQftxro. Porphyr. 
de Abstin. I. p. 4. a(p' oicov rs es olx xxrzfiifiXnxas fxnvvstv. Soph. 

Ant. 847. 942. Trach. 1047. Aj. 557. Elect. 751. 

147. Alc. V. 20. n^ipx h r\ avrri S'avs~v Triirpcorai. V. £7. 
r,{xap u> Savsh avrnv y^pzcov. V. 104. xvpiov ny.ap. V. 156. xvpia 
r,fxipa. Kuin. @td?ziv est cogere : in media autem voce, in- 
stare, violenter accedere. Schol. (xzrd fiias sXS&Iv. Confert 
Wakefieldius D. Matth. XI. 12. n ^aatXsix rcov npavwv (3tx- 
^zrai. 

118. Ta irpoafyopa dicuntur, quae feruntur, conferuntur ad 
rem ; quaeque adeo conveniunt ei ; utilia sunt ; qucejieri decet. 
Nominatim nunc omnia ea, quae fieri debent ad corpus com- 
ponendum et sepeliendum : ritus omnes. Wagner. 

149. Intell. lari. Nam hotfxos sic fere absolute poni solet, 
ut infra v. 255. Charit. Aphrod. I. 4. ubi vide Dorvillium. 
Eurip.Med.G09. Khes.956. Electr. 800. Demosth. p. 1481, 

15. ed. Keisk. ETOi/xov sU Tixvra ra. xa& v(acov. Matth. XXII. 
3. /Eschyl. Eumen. 95. Soph. CEd. Tyr. 91. vide Abresch. 
Obss. Miscell. Vol. X. p. 349. Kuin. Vide Matt. Gr. Gr. 
§. «305. Ceterum de re afrert Monkius Herod. V. 92. iri^avn 
ydp o\ (sc. TLipiav^poj) U ®£C7rpcortss E7r' ^Ay^zpovrd 7ioray)±v dyyi- 
Xas £7rl ro vExvo/xavrniov, TrapaxaraSnxns TTspl ^svtxns, ovrs ani*>a~ 
viztv s$n n MiXtooa ETrityavEioa, «ts xarspisiv ev toJ xisrai yjupco n 
7rxpxxxrx3nxn' pr/hv re yap, y! stvai yv/xvn' rcov ydp o\ avyxxri- 
Ca\}/£ tu^xricov ftpsXos eivai aSev, « xaTaxat/3"£VTWv. 

1 .*}<). hrco xarhavaixivn. De participio ita adhibito vide ad 
HlppoL 303« exemplisque ibi allatis adde infra v. 452. \'arco 
jnxs. Confert etiam Wakefieldius Stat. Theb. VII. 791; 
Non attier caseo nacturm turhine Cori Scit pcritura ratis. 

151« Baoch* 1185. 7ravT&;v xcicrxS SvyxrigaS C7rs7pat (xaxc^co 
&,r,Tuv. HEH rcov utf n\ico, sc. ovacov. 

1'-. t. .Tiouotrai; Monkius vertit Quis certabii '? alii 

iii. Qms eontradieet ? quod jurje probat Censor Eruditus 
apud Quart, Rev. T. XV. p. 1 1 S. conferena infra yy.631. 
1093. MecL 86 

: u x. r. >.. Optimc vertit Monkius : Wfiat 
mtul the woman be who has iurpatsed her ? 

154. ttuis c»' uv ixxWov x. r. x. Eadem esl conatruetio infra 



202 NOT/E IX 

v. 780. de qua vide ad Orest. 790. AiFatim exemplorum dabit 
Matt. Gr. Gr. §. 548. 5. Quoad sententiam confcrt Wake- 
iieldius D. Johan. XV. 13. fxei^ova TauTr^ dya7ir,v tidels zyjci, <wr 
ti? rr,v -^uyjrtv ocuth S"ip uirsq tojv tyiXojv auTH. 

157. Nonnulli MSS. habent Saufj-dotts. Sed recte docet 
Monkius multa esse verba, quae, apud Atticos saltem, futu- 
rum mcdium tantum usurpant : qualia sunt axw, «r/u, oioj7tu, 
ffiv, fiou, dfxapTavoj, ^vr]oxu } 7ri7TTU, xhdu, nXioj, Ttviu, et similia. 

Vide etiam Matt. Cr. Gr. §. 1S1. Obs. 

Tifxipav tvjv xupiav. Cf. Pind. Olymp. \ I. 52. xuploj 3* ev /xr/vi 
TrifxTroic' dfx(pi7z6\ns x. t. X. dc non< iditatis mense. xup.os 

in liis significat ld, auodrem dirii Wvn. 

159. Xjevxwxpoa, IIoc est candidum i , utbeneBarnt 
et Stiblin. vel potius formosit m : nam candidum c pu- 
tatur esse formosum : %/?w autem, interprete Suida, idem est 
quod aoZua. Galenus ad Hippocratem de fractur. frcfxyiyu 
y. p. 2G1. b. 45. ita scribit : — oti to capxu^es avrav ovofxdtyi 
y^pu>Ta, "hekexTai /xoi xai TrgooS-cv. Unde saepe de toto corpore 
dicitur, ut ap. Hesiod. Theo<;. vv. 5. 119. Callimach. II. in 
Jov. v. 82. Eurip. Hec. 403. Kuin. Iis, qui instantcm mor- 
tem expectabant, sese lavare morem fuisse docct Kirchman. 
de Fun. Rom. I. 10. Hinc igitur Socrates, vcnenum jam 
bibiturus, lavatum discedit : Plat. Phced. 65. 

160. Hom. II. £1. 191. quem locum verisimile est Euripi- 
dem ob oculos habnisse : Autos V e$ hdXufxov xaTtfAoaTo 
xnuevTa, Kac^ivov, u-^o^o^ov, h\ yXr]vea iroWa xey^dv^ei. W Akl- 

field. Vocantui ita arcm vestiarim, Onuiino enim latia&ime 
patet vocabuli oofxos notio, ita ut omnino quodlibet recepta* 
culum denotet Sic ap. Hesiod. V.fy. v. 96. vocatur doii-um 

Sofjios : ad quem locum vitle Grevium in Lectt. Ilesiodd. c. 
p. 14. qui ibi hunc Euripidu locum Landavit. Kvnr. E eedro 
autem conficiebantur ob materue :eternitatem : vide Plin. N. 
H. XIII. 11. WagNBR, Anglice vertit Monkius ; closcis of 
cedar. Nostcr habet in Orest. 1<>.">7. xeo^wTa uaOTa^uv Tipefxva. 
quod attulit Eustath. in Homeri loc. cit. 

161. Tanquam scil. festufl dies advenisset. Veteres ad 
Deorum tcmpla u7ro vevpyu c 'vo veoTrhuvel so2r,Ti accessisse 
docet Pollux Lib. I. §. 25. Hinc Deianira votum. se maritum 

suum <pavs7v SeoT;, huT-npa xaiv:j xxivov tv TxeTfhufxaTi. Tracliin. 

v. (>:21. DtfusoR. De hononficia mortuorum vestibus vide 
Kirchmann.de runerib. Rom. [,20. Haums. /Elian. \'ar. 

llisl. I. 16. ore rixtv r) vxvS r) tx ArjA» k, t^H Hux^aTriv aTToX- 
vrtoxnv, u$UtTu i\s rb 0§9fiMT^qiOTt VWoX/ l th £a/x§a- 



ALCESTIN. 293 

rms erzlqos, yiruvz re aura> tyeqcov eg\cov 7io\ure\r), x^ eurir^iov x^ 
lfj.driov toihto' yd r,%lu evo~uvrz aurov rov y^ircova x^ §oifA<zriov ttspi- 
fiaWofxevov, eirz htco TTieTv to (pag^taxov. "EXsys yag xury, xaX&v 
lvrx$icov fxri dfxoipriGeiV, s! ev aurdls dljofodvoi' x^ yzp hv x^ wpoxeiG^zi 
avv ru xoGfxco rov vexpov h itdvv n doo%cos* ubi vide Perizon. 
Dorvill. ad Chariton. IV. 7. p. 421. Wust. rwKriaaro. H. e. 
ornavit se. Nam aVxsiv saepe dicitur pro excolere, ornare : ut 
ap. Eurip. Ion. 829. Electr. -1075. Iphig. Aul. 83. Helen. 
1071. Rhes. 944. Troad. 1028. Dan. v. 2. Ap. Zosim. V. 24. 

8. Curia vocatur olxos eU itzv xzXKos x^ $ikorifj.izv VzpGxnfxevoS. 

Kuin. 

162. mopc&zv hrlas. Ante aram Vestce. Sed parum interesse 
docet Monkius, sive Vestam, sive Dianam, quam Pheris pras- 
cipue cultam fuisse discimus ex Callim. H. Dian. 259. sive 
aliam quampiam Dearum eGTiny^cov, Alcestidis larem occu- 
passe statuamus. Cf. Med. 401. Sed expressio TrgocSev larlas 
per se posita, nec ad aliam quamvis Deam apertius spectans, 
Vestam ipsam proculdubio designare debet. 

1G5. opQanvoai Scholiastes ad h. 1. et ad v. 309. explicat 
per bptyzvorQotyrtfzi, eTtirpoTtevGzi' rr]s xccrd rr)v bptyaviav rpoQpr& 
npoiGTzvxi. Recte. Wagner. Anglice verteris ; To bring itp 
an orphan. Vox passiva occurrit infra v. 55S. Hipp. 841. 
Supp. 1139. monente Monkio. Ceterum Alcestidi filius erat 
Eumelus, et filia Perimele : Vide Scholiast. ad v. 275. Hujus 
autem meminit Anton. Lib. XXIII. "Agya t« 0§/£« xj Ylegifxr)- 
\r t s rris 'AofxriTH buyzrcpg eyevero Mdyyns. 

166. TewaTos proprie dicitur is, qui illustribus parentibus 

natus est. Timaeus Lex. Plat. Tevvxhr 6 eu yeyovus. Deinde 

adhibetur de omnibus rebus, quce suo in genere iwcestant et 

excellunt : sic v. 1130. yewztos %£vos, gratus et pius hospes. 

Aristoph. Plut. v. 493. ^HkrifJ-a xaXov, x^ ysvvaTov, xl %Qr\G.fxov e\s 

ditzv epyov. Demosth. 328. 18. ed. Reisk. rzurns (rr]s fxeXerr^) 

ths xapitns edH xa\ns x^ yewzins x) TtxGiv co(pe\ifXHS eTvxi. Unde 

im animalia yewzlz vocantur. Xen. CEcon. 15. 4. yewaia 

BU xaXn/xev x^ rwv Xjucov, ottogx xxXx, x} fxeyzka, x^ cotyeXifxa 

ovra, ttpziz \gt\ rrpos ths dvh^coTtns. Itaque h. 1. y£vva7os- tcogiS 

maritu* nobilis ei dive$. Kuin. 

M>7. .Miror Monkium in liac structura r\ tsxhgz zurcov [sc. 

prO r, \k%rr>p auruiv] li.i- i— < . ', Ixeivn Texcov est in Kurip. Elect. 

SS3. m Ww Ifcvrwv TcxovTey A^sch. Pers. il\>>. Oinnino Attici 

pei 1 , ticipia tubstantivorum in.star usurpant, ita ut 

liiivni.i cant, Licetverbum alii casui jungatur: Bemper 

meo aiticulua adjiciendui e^t. \ idc Markland ad Sup|)l. 



294 NOT7E IN 

1089. Lobock. ad Soph. Aj. 358. p. 277. Matt. Gr. Gr. §, 
340. Ohs. Wust. 

171. Non male comparetur Virg. /I>n. IV. 50G. Iniendii 
locttm sertis, ct fronde coronut Fuucrca. \\ ust. 

172. lpo/3*] WTOg&wv ivu%iivr,s Blint rOfTM mi/rtcucci. Nam ; 

qnod proprie de ,/ffoa dicitur, eleganter transfertur ad arbo* 
rem, ita ut ramos et foUa tndicet W . Confer notata 

ad Ilipp. 209. Ceterum ])ro vulgata tM^ench Matthiae cx 
Scholiaste dodit (xvpjlmf t quem Becutua Monkius confert lon. 

120. (JLVgoivaS Ugdv (p6(2av. Kloct. 3£2. x7Svx fjLV%oivr,s. ' 

lAugolvris 7t\6x.hs. Demyrtoirj funeribus adhibita vide ad Elect 
in loco prius citato. Conftulafl etiam Robinsoni Archa 
Gra?c. p. 459. ct Spanbeim ad Callim. p. ^15. 

17J. dxXavoTOS, dortvaxTos. IIa?C vcrbalia, alibi | 

significantia, hic activam vim habent Simili tamen m 

axXavoTos lcgitur in Ilom. Od. I\ . \V>'.i. «Se oi (pypu Ayv dx- 
XavoTov sozoSat, i7rr,v sv irdvTa 7iv^r,ai. \Lt notum cst, ])lcra(jiic 
verbalia in tcs desinentia duplicem significationem admitfe n • 
Vide ad Hec. 1111. Hippol. 617. 

175. Simillimus locus apud Virg. 7En. IV. 648. 7//V, 
postquam Illacas vcstes noiumque cubile Conspexit, paulum 
lacrymis et mentc morata, Jncubuitquc ioro, dixitque noris- 
sima verha. Wagner. Confcrt etiam gA&miL Portus Soph. 
CEd. T. 1241. Trach. 914. 

177. t\vetv xogEvfxaTa idem estqd. ap. Moschmn Idyll. 2. 160. 
et Theocrit. Id. 27. 21. x6«v uJrmvr ct ap. Phalarid, ep. ! 
p. 368. ed. Lennep. ^sofxd Trapbsvias d7robio^ai. ct ap. Callim. 
h. in Dcl. v. 237. dvaXveiv ^uivr,v' h. c. coirc, rcm habere ( iiiu 
fcemina. Etenim maritui in iecto virginia zonam Bolvebat 
Festus : cingula nova nupia pracingebatur, quod rir in lecto 
so/rcbai, factum ex lanu oris. — \ ossius a<l CatulL p. 7. 
Istiusmodi auicm zoiuc non solum c corio ct pellibus s quod 
minus tuium, rcrum cliam ex <<rc. turgento, ct chali/bc co/n- 
pingebantur, iisque non pueUarum lantum jiudcnda, sedet pue- 
rorum nates muniebantur, uli nunc apud varias fit \ 
Docet hoc non uno loco EtymoL M. auctor, el complu 
alii Grammatici, qui e - < tiam lanataa intus fuiase tradunt. 

Ktym. M. V. fj.iTpa. lylirpa' ^ui\n, 7) Sjgc t« jaith v^aivofxi\r t . 
\E(popTTO Se loajTipx X o< r, y^aXxr, XstiU, r]v ^uivvvvTai I 

tov xtvsuiva %dfiv TiXtiovos do^aXeiaS. — Krjjo h. 1. scnsus t 

o lcctc. in quo ego virgwitatem posuii seuj in quo ego cum 
Admcto rcm habui. Caeterum de vocab. t*irpa plura dabii 
II. Stephanus in Thea, 1-. Gr« T. II. p. 351. Nfolfua ad Lon*- 



ALCESTIN. 295 

gum p. 10. a. b. et Spanhemius ad Callim. h. in Jov. v. 21. 
Kuin. 

178. Vix possum non assentiri Valckenario ad Phcen. v. 
1336. reponenti « Svnaxco y* vnsq. Heath. Ego quoque as- 
sentiri Valckenaerio non dubitarem, nisi scirem nspi nonnun- 
quam poni pro vmlp, ut ap. Xen. Cyr. I, 2. 13. vrspl t« xon>3. 
sed ibid. §. 9. est vnrlp tS xojvS* ut apud Tyrtae. Carm. I. 13. 
ubi legitur ®vfxco yns vrepl rno^s ixaj^cofx&a, x^ irepl Trai^cov ©vtj- 
oxco/xsv, -^vy^icuv fxnxiri tyetSofxivcov. KuiN. 

180. oxvhooc. Hoc est, timens. Photius Lex. MS. 'OxveTv* 
to Qofiiiohai SviXot TTapd rois TraXaiort. Hesych. : 'OxveT* c^oixe, 
S«Xi£. — item ; 'Oxv£v <po@bfxzvos. Achill. Tat. I. 5. extr. ob os 
oxvetV x^ alori, x^ dxaipcoS ocoQpovsiS. KuiN. Soph. Phil. 93. oxvco 

Tlpoo-jrris xaXsLoSai. Heraclid. 28. oxva/v npo^Hvai. Jacobs. 

181. o\ S' aXXn x. r. X. Aristoph. Equit. 1248. oi £' aXXos ns 
Xafiuv Xcxrnosrai ¥Jki7rrns fj.lv «x av jOcaXXov, e^ti^tjs - S' iffwj' 
ubi schol. XsiTrei, dvnp. irapcp^rios o^e Ta ££ 'Akxriori^os ltvpi7ri^et. 
lyH ol ovrui' 2e S' aXXrj x. t. X. Sed ooutypcov proprie dicitur is, 
(juf sana mente prceditus est. Jam vero, cum ii, qui sanae 
mentis sint, virtutis etiam omnis reperiantur studiosissimi ; 
ocoppcov ponitur nunc ut vocabulum generis, ita ut omnino 
omnem virtutem ut h. 1., nunc ut vocabulum formae, ita ut 
certam quandam virtutem indicet, ut v. 615. ubi ywn soSXr) 
x^ owQpcov est foemina proba et pudica. Adde Achill. Tat. 8. 
17. ct Xenoph. Ephes. L. I. p. 6. ed. Cocch. fxiya ooi rqo7raiov 
lynyzorxi xard 'AfipoxofXet tS ocb$pcovo<i. KuiN. Monkius recte 
edidit «x* i^dXXov, quod est apud Suidam, et nostrum et 
Aristopbanis locum citantem, v. Kxi^rms. 

183. Vide Porson ad Med. 1131. Ante eum omnes lege- 
bant xi/vb, et in proxino versu Sevcro. 

184. itknynjwprfi. Hoc vocabulum alias de aestu maris aut 
cxumlatione fluviorum frequentatur ; h. 1. autem de abundanti 
Lacrymarum proluvie adhibetur, ut ap.iEschyl. Choeph.v. 148. 

ei; ofxfxdruv oe oi-^ioi iriirrHoi fxoi Srayovss d(ppaoroi ^voy^ifx» TrXnfx- 

fjivpiocu ki in. rlom. ()d. 1. 486. 7rXnfj.fj.vpls ex 9tovto»o. Unde 

I Ic - \ cliius ezplicat: to optxnfxa rns SaXdoons' n sTrippvois. Vide 

' 111 Spanhem. ad Callim. Hymn. in l)el.2G3. — Compositum 

lacrymu niadens, alibi non occurrit. 
186. 7i t ';,x7rr l ''>. Vide lupra ad v. 113. 
1(S7. 7T',>.? .x pertinet ad cTnorpd^n. Wagnbb. Recte ver- 
timt : 1 *. p red 

. Solent i Don tantum unitersaa enunciationes, et 

rocabula [ui Curip. ()r> st. 602. Eiom. II. I. 70.3. Eurip. 

8 



296 KOTJE IN 

Troad. 450. Alccst. 45. cf. Ilcinsii Excrcitt. Sacr. L. 4. 
c. 1. p. 214,] sed ei particulas idem valcntes, non raro con- 
jungerc, etiam non interjecta copula, ut h. 1. et ap. Soph. Aj. 
305. £7rai^a? avSts U oo(jlhs Ttdkvj. Philoct. 340. to abv PfeUN» 
AvSis ndkiv (xoi 7rpay(xa. ' IlabeniUS etiam avSis av Trdka 

inSoph. CEd. C. 141;]. Phil. !< 

195. >9 npovEpjjriSr) 7rdktv. Plene sic dicas : y^ v(p* « » Trpoozp- 
prihn TZakiv. HERMAN. 

11)8. bv7roT. Ita ed. Ald. per compendium puto, pro o 

htiot. Nec aliter scripsisse auctorem puto ; kavhdvE&ai enim 
accusativum nonnunquam rcglt Ly-ias: /xr, -uWSe, e\ v(xe1; 
/SmXco^e to, thtu) 7TE7roir,(xiva s7ri(Mahio~§ai, x^ th? Stsh* hxikrWcoZai, 
p. 51. Polyb. ]). 499. C. xal rl (p'/j<?as i7ri7,ckr,o-$zi. Arrian. p. 
54. ed. Gron. Tr,v 'ExXaSa ykuooav k^Ekd^ovTo. vid. etiam Nostri 
v. 273. Parisiensium interea tres cum Elor. et ed. Lasc sic 
habent : « wot « kEkriozrat. Musgr. Ceterum hanc crasin 
vix reperies apud Tragicos : et lectionem Elorentinam, 
quam dedit Matthia?, et post eum Monkius, potiorem facile 
putamus. 

202. TT^olnvai est deserere : vv. 258. 28G. [Anglice, to aban- 
don, vertente Monkio.] Habet omnino notionem dcstituendi y 
ut in Phcen. 1624. Wagner. 

203. (jLaqalvccSai dicitur imprimis de iis, qui morbo cor- 
repti tabescunt, et paulatim conficiuntur, ut h. 1. et v. 211. 
Deinde frequentatur etiam omnino de onmihus rebus, quae 
re aliqua extinguuntur ; ut ap. Xen. Ephes, ]). 7. cd. Cocch. 

ev ofAoiu) $e (p6(Scj tC. b rVTeyaptrj^rjy jc Kvi7r7rn xl tte^i Tr,s 'Av^iaf 
y.ab'iOTr,vav, o£uivte$ avTr,s to (jlev xdkkos (j-z^aivoij. POV. Achill. Tat. 
!(). to) xo^uj (xaqatvH to te^t.vov. ■£ zb Trokv t» X£v3"8£ 

r,pyETO (JLa^alvEoSai. C. 'i 1. Q t^cas if/uipcun rr,v i: ) 17. TTakaibv 

ydg s^ouTa (xa^alvEi vios e£o/?. Ki i 

204. %Bipbs. Nec a prsecedente wttmjJm^ ut puto, regitur, 
nec a prsepos. xari Bubintellecta ; (noc enim si . poeta 
yei^uv, non x&%os p< ppositionem jungitur. 
Vertc: corpot Bcil. ojnit nuauts Ad- 
meti. [Anglici ' to tke 

ds which suppori h{ vertente 

Censore Erudito in Quart. Rev* T. XV. p. 118.] Alcestja 
eleganter dicitur onus m quia, languida prorsus et d 

ciens, Admeti oinnino manil us e batur. A 'id. v\ . 19, 

L Heath. Cf. Bacch. l: n&l pm $pn# 53Xiw 

fidgos YU&ius. 



ALCESTIN. 297 

207. Hunc et sequentem versum, ufc male repetitos ex 
Hec. 408. recte rejiciendos censet Valck. ad Hipp. 680. 

211. irdvres. Subditi omnes ; non enim ex famulis Admeti, 
sed e senibus Pheraeis, ejus subditis, constabat chorus. 
Heath. 

213. y fl ZsS, TTus av woqos xaxuv. Ita ex conjectura Mat- 
thiae. Aldus habet 'la ZsD, ris av mus n. x. Sed veram lectio- 
nem rk dv nd, Scholiastae interpretatione adductus, revoca- 
vit Monkius ; qui et duplicem interrogationem, ris, md, illustrat 
ex Soph. Elect. 958. TIoT ydg //.evsiV pd§uiJ*o$, e\s riv e\7ri$ovv 
BX£-4/a<T' %r og&Kjv* ubi ttoi fiXi-^aaa jungenda sunt. 

216. TepooJ rqi%a. Solebant veteres in luctu partim comam 
radere : partim lugubria, vel mortualia induere. Sic enim 
dicebantur vestes funebres nigri coloris. Vide Kirchman, de 
Fun. Rom. II. 14. 17. Wagner. Vide infra v. 441. 

218. a,iA$ipa\cd[jL&a. o\j. Ita ex conjectura Wakefieldius. Sed 
unice vera est vulgata a/xpi/3aXfl5/x£$' r$n. 

219 — 227. Haec recte Choro continuat Monkius. Ancilla 
enim e scena discesserat post v. 212. 

220. §£o7<7iv zuxoiAzoSa.. Ita Musgravius. Caeteri $eo!V sux"' 
/xE^S-a, qu<vl sensui multo aptius convenit. 

221. Ovid. Met. VIII. 618. Immcnsa est, finemque po- 
tentia cccli Non /uibet, et quicquid superi voluere peractum 
est. Hom. Od. K. 305. 9-eot $e rs ndvra luvavrai. KuiN. Pro- 
pius accedit illud Homericum II. B. 118. t« ydp xpdros scrl 
(Jiiyiorov. 

' 13. y.r,yjxvr\ xaxuv est ratio, qua mala illa gravia depellan- 
tur ; atque adeo idem, quod dxo$ xaxuv f v. 1 35. mopos xaxouv, 
v. 813. Wagner. Ita locum accipit Monkius, quasi esset 

fj.r,y j xvr,v riva oajrYtqiaS sx xaxaiv, conferens Hippol. 711. 

..">. \ erbum tv^iaxoj Genitivo jungi solere, haud mihi con- 
itat; legeudum igitur potius crediderim r$¥ Etpev^s. Heatii. 

, i. e. Admeto : nec aliter legendum ; et, post eipet/ger, 
wfjxw supplenduin e. v. 223. 

1 1* Yinun doctum J. Tate optime hunc locum illustran- 
U ■ 1 1 1 laudat Monkius, post eum confcrens Bacch. 227. Soph. 
CEd\ T. 1373. His addit Nostri Herac. 216. Arist. Acharn. 

13. ,'->..,>. Quicquid est iubfane, altum. Wagnkiu Schol. 

$(>oyrjx) u^avi(f)' goti to'0 (Xkrrouocj. 

. Subauditur /xovov. Vide ad Hec. lw7< 

'. EieCtC MonklU0| xxrdyds, subtirruni. 
roL. I. Q q 



298 NOT^E IN 

248. a/3iWov x^ovov froTEtyirei. Similis est cxpressio in Ilipp. 
81G. xaraxova /txev hv a/3iWo£ /3/«. 863. ujHcotos /3i« Tvya. Aris- 
toph. Plut. 070. a/3»Wov iivai /^.oi itmoW^ tov /3t'ov. Cf. etiam 
Platon. de Lcgg. XI. p. 926. B. Polit, p. 299. E. et alibi 
passim. 

253. og£ <re, sc. aX»o?. Wa(;ni:k. 

257. 'IwXxof erat urba Thessalia?, quam condidit Cretheus. 
Apollod. I. 9. 11. K§7)$Ei/f Se xrlazs 'IwXxof. — Regnavit ibi 
Pelias, Alcestidis pater. Vide Schol. ad v. 2,~nJ. Kuin. Cum 
Matthise ttztqcLzs servandum duxi. Porsoni pneceptum jam 
impugnavit Herman. ad Hec. 76. el Seidler. de vers. doch. 
r>. 101. Wust. Vide et Blomfield. ad /Esch. Pers. 929. Mon- 
kius edidit 7rarplas. 

260. Hy.oo7tov cyca^os ex commui.i more Charonti tribuitur a 
veteribus. Infra v. 458. \\ara !>ix.w7rcp. Lucian. in Charonte 
statim in initio : lyco t\l TTQza^vrr^ cov rr,v oiKco7riav sXcov e^tTreo 
fxovos. Wust. De Charontis autem cymba vide Blomfield. ad 
iEsch. Theb. 856. 

264. In hoc versu mire variant Libri. Matthiaeum secutus 
est Monkius, nisi quod /xe omittit. 

268. rU Ai^ar est nescio quis Orcus: i. e. nescio quod si- 
mulacrum Orci. Aliter t\s VWoXXwv, w Ilav, ^ Zew, in /Esch. 
Agam. 54. quod est aliguis dcus, vel Apollo, vel Pan, vel 
Jupiter. Hermann. «% fy£*"> quod pnmus interrogative 
Bcripsit Matthise, parenthetice Bumendum recte docel Mon- 
kius. 

272. t/ f E^gij ; Non absimile est quod in Cyclop. 561. 
dixit Euripides : ti ^aaeij. WuST. \ ulgO, rt fc^us ; sed fil- 

tuixun recte reponit Matthise, MS. Florent ut videtur, auc- 

toritatc fretus. Cf. notata ad Hipp. 351. 

274. ruv. Pro tmto/v, ut B&spius apud Tragicos. \ ulo ad 
Hipp. 525. Exempla sunt iEsch. Prom. 245. Theb. 37. 181. 
515. Pers. 43. Agam. 222, 644.978. Eum. 2. SuppL 4-50. 
517. 261. 302. 603. 1058. Soph. (Ed. T. 200. 1055. 1379. 
14S7. GEd. C. 304. 747. 1258. Antig. 1085. Trach. 47. 381. 
730. Elect. 114-1 Noatri Androm. 794. Bacch. 441. 668, 
Elect. 277. Ceterum confert Monkius Hor. Carm. I. 24. 9. 
MultU illc bonis jlcbilis occidit ; Nulft flebilior, quam tibi, 
/ irgili, 

280 wc st lcrlv. II. e. mortua cst, ut w. 334. 1106. Eurip. 
Suppl. 1146. Hom. 11. B. 641. Matth. II. 18. Eurip.Hip- 
pol. 1152. Joseph. Antiq. L. \ II. c. 10. §. 5. ubi Joabus 



ALCESTIN. 299 

dicit Davidi aeaVTov xj Triv ar\v yevedv $ox.eTs fxiaetv, ari^yetv $e ths 
eyfiporxTHS Kj 7ro$e7v ov* er ovras, ol TehvriKaaiv lUr,. Cf. Wet- 
stenius ad Matth. II. 18. et nos ad Cydon. Orat. de contemn. 
morte: 16. 2. Kuin. Vide etiam ad Hipp. o56. 

282. xodpovTtt, \u Tix.voc, x. t. X. Recte vertit Monkius : 
Vivite et valete. Vide ad Hippol. 1430. 

285. yy ttxvtos k. t. X. Confert Monkius Soph. Ant. 953. 

Oipto», SavaTtt tht' eyyvTaTco Thttos dffiKTai. 

286. fjir, npos ae §euv. — De his jurandi formulis vide ad 
Hipp. 600. et ad Med. 328. ubi hunc locum emendavit Por- 
sonus: de voce T\r,vai supra ad v. 1. Vide etiam ad v. 202. 

290. ev aol x. r. X. Recte Buchan. vertit : pendet ab una 
Te mea mors ac vita, Heath. Vide ad Phcen. 1250. 

294. Trpeafievvaa. Vide ad Hippol. 5. 

297. aXk' avopa ts ay^etv *« T « *•• Monkius mapov (moi repetit e 
praecedente versu. Sed nihil opus : modo comma, quod 
vulgo post 3-aveTv ponitur, amoveamus, et post Tvqawtii plenius 
distinguamus. Fersan et in v. 299. legendum khk r\hekr,aa. 
Cacterum de participio itapov absolute posito vide ad Med. 
445. Ita et r,y.ov paullo infra v. 303. 

300. Haud male in cod. Florent. legitur: «S* e(pnadfjir,v 
"HfinSj ^X B ' ,, * v °^ eTepir6fjir,v eyw. Sed pra?stat vulgata : yfins 
oupa ipsa eatjuventus, circumscriptione apud poetas satis fre- 
quenti. Vide Rhunken. ad Hom. H. in Cerer. 146. Heinr.ad 
He>iod. Scut. Herc. 47. Wust. 

)3. Y.%\ws fxev olvtoIs x. r,Kov /3/«. Cum in eorum cctatem opti- 
me convenisset pro te mori. Hanc dicendi formulam illustravit 
L. Bos. ad Lucian. T. II. p. 469. ed. Reiz. adducto praeter 
alios iElian. H. A. 11. pJ/fxr,; x^ dkKr,s ev riKnaav. Vide et Bu- 
daei Comment. L. Gr. p. 1082. Jacobs. Plura dabunt Valck. 
ad Herod. VII. 157. Matt. Gr. Gr. $.315. 

■'>. (piTvaetv. Vide Blomfield. Gloss. ad /Esch. Prom. 
211. 

307. !£fp« Qua auctoritate nisus tam fulenter contendat 
MonkuiB, hatic formam a Grammaticis inventam esse, haud 
facile dicai. Satis vetus auctor Herodianus apud Phrynich. 
D. l.">7. to e^cuv yfXYtToci ■>£. et^nv napd Ari/AoaSevei TtokkayH' 
em- s.ctl ro Tpirxn c$vkx'£,e tj r,. Cf. llerodian. IMcr- 

W • eque negant inreniri S£w Thomas M. 

p. ::''>'•'>. <! Mceri p. 148. Hermann. Monkiua dedit V£w t 
quod fira r. 667. 

x«x. Valcken. ad Pha-n. 7G1. ut mcommodum vi- 



300 NOT.L 1N 

tctur particul<T Kj tcr in trium versuum continuorum initio 
repetitae, to x^ hiuc eliminandum censet. Mihi, fateor, minime 
displicct repctitio i<ta ; amota autem particula, hiulca pl 
et elumbis evadit orationis structura. Heath. Haud inve- 
nuste Valckenaerius. Sed ne librorum scriptura quidem mala 
est, cujus ca vis est, ut dicit Alcestis, >ic ambos, et se, et 
maritum, sospites fuisse ; neque illum uxore, liberos matre 
esse orbatos. Hermann. 

313. Asvyjh' Pro ^ur, hic ponitur. Sic Homer. II. I. 223. aVi 
s(xy,v -^v/^iv 7rapa@a\\6fj.6vo<; 7ro?.e/x/£eiv. ubi vide Lustathium. 
Hic autem locus insigniter illud Homericum vel exprimit, 
vel imitatur, vel complectitur : II. I. 401. Ov ydp e/xoi -^vyr^ 
avTa£iov* «5* ooa tyaa\v "IXtov ixTr,o§at tv vatofxsvov TTToXte^ov, To 
7Tp\v eV i\fr\\r,^ TTfiv eX^eiv vias ^Ayaiuv' Ovo* ooa Xa7vo£ taol>s 
'AtyriTOfos svtos lipyn <J>oi/3« ^AtioXKojvos^ Hf^oT evi i:sTfr,ioar\. 
AriioTol ptev ydp te /36e£ x^ \<pta fxr,Xa f KTr,Tol Se Tpniotis te xl 
"tTnxujv %av§x xdpr,va. 'Avtipos Se -^vyjr, TraXiv eXS^eTv »te XriiOTr, 
Ovtf cXet^, eVei up xev a/XEi'\J/£Tai Epxo$ o^ovtojv. Quis ha?c audi- 
erit et Homerum non deosculetur ? Barnes. 

314. lixaia. Accusativus est pluralis. Heatii. Scilicct ad- 
verbialiter sumptus. 

319. TrpoofidWziv yslpa omnino est male tractarc. Hom. II. I. 
89. 8Tis" ao\ fiaqsias yftQai eVoio-b. Wust. 

321. *y$%d y*Q x. t. X. Odium ?wvercale in proverbium 
abiit : (Vide Erasm. Adag.) ita ut Plautus quoad novercam 
queri diceret, pro frustra queri, Locus admodum aptus est 
Lliciani Abdic. 31. T. V. p. 06. og>as, aii otovTat TrdvTii Eivai ri 
yJtoos Ti$pc, ths TiQoyovHs Tiaaaii (JLriTpuiaTs, xav uioi ypr,OTa\, >c Tiva 
xoivriv /xaviav Tai^Tr.v yyvaiXETav auTas /xt/xvr//Xt'vai. Cf. \ U*g. 
Geoiy. II. 198, WagNER. llinc de dicbus tristibus et hetis 
dixit He8iod. E^y. 8/23. aXXoTE /xrjTgi/iT) ttiXev r,fxi^a t aXXoTE 

/xtjttj^. Barnks. Hinc etiam ilhid in Anthol. I. 90. ^. Mr,- 

rputa\ 7rpoyovototv ds\ xaxov' hos ^iXncai ^.cu^notv. Qaitipav yva/Si xl 
'lTTTroXfTov. Ita et Nostri Ioil. 10£5. (P^oveTv ydp (paoi fxr,T^utxs 
rixvots. Confert ctiam Monkius FragOL - Lpn \ III. Fli^uxs 
yd% Tius 7rato\ noXifxia yvvr, lo~ts irpoahtv r, Zvystaa ^svri^a 7t6oei. 
Vide etiam Ilor. Cann. III. 24. 17. 

322. Cogitabam aliquando Tr,s upoa^s, scilicet ywatxos. Sed 

rd 7t%6o§e TEXva sunt tiberi prkm tovi, oi TT^yovot. Kr.isk. 

323. Tivpyov. Per metaphoram significat prt&kkmm ut ap. 

Hom. Od. A. ,5o. r >. Eurip. A »i<<i. 394. Jh» /^tv Tif r/xTv ^^yo^ 
ao(faXr,j (pavirr ubi tcholiasl do<pa\ris, intjuit, avri t5 



ALCESTIN. 301 

oyu^cofxa ocorngias, xa.raxpinoTix.ajS Sg rr,v ocorypiav wupyov civo/ixa- 
oev, mapd ths vTro^^afxnxora^ vno mvpya Iv rif noXifxco ocooeohat, 
Eodem modo Latim" utuntur vocab. turris. Claudian. in Ru- 
fin. I. 264. de Stilicone : Hic cunctis optata quies, hic sola 
Pericli Turris erat, clypeusque trucem porrecius in hostem, 
Kuin. 

324. Hunc versum Pierson. Verisim. p. 68. repetitum cen- 
set ex v. 195. Musgr. 

325. Non silentio praetereunda est haec constructio ttco$ 
xo%zu5riou xaXcos ; Troias rvyjkoa ovZuy* ; ubi in altero interro- 
gationis membro participium positum est. Soph. Phil. 1261. 
TU au itaq dvrpots Sopufios "torarat fior)s ; TLfju* sxxaketoSe ; tS 
xexpvfAEvot, Jevoi ; De formis outut, et outyyos vide Bast. ad 
Gregor. Corinth. p. 594. Wust. Vide etiam Porson. ad 
Med. 1356. Ceterum verbum xopEuSwet illustrabunt notata 
ad v. 177. De constructione autem vocis narpl in dativo con- 
fert Musgravius Soph. Ant. 378. 

327. fj.r) pendet ex praegressis, qualis, ut ne tibi connubium 
impediat. KXr^wv male scribitur cum iota subscripto. Non 
est enim a xXy)'£&>, neque xXr^ova Epici, sed xXrintiova dicunt. 
Hermann. Monkius subintelligit Setotxa, ut in Hom. II. P. 95. 
/xrj ttcoS fxs TTcpiorsicoo* ha noWoi. Vide Bos. Ellips. Gr. p. 369. 
ed. Oxon. 

328. r,£r,s sv dxfxy. Idem est quod apud Eurip. Cycl. 2. lv 
r\£r\. Sed r,^r\ proprie est lanugo : Suidas r\$r\' r\ 7rpcom extyuots 
ruv Tptyjuv. Quia autem lanugo pubertatis index est, ipsam 
etiam pubertatcm indicat, ut h. 1. 'Axfj.r) autem proprie est 
cuspis, mucro : deinde eleganter transfertur ad aetatem, ita ut 
florcm ejus, omninoque tempus maturitatis rei alicujus signi- 
fioet: cf Iensii Lectt. Luciann. p. 195. Hesychius : dxfj.r\ % 

rr,S, rikixia. Sic ap. Charit. Aphrod. III. 3. h dxfxr) Tb spco- 

ros. A'A. H. V. II. 10. ev ax/xr) rr)s euruyjas, Ap. Long, Pastor. 

I. p. 17. Mol. de vigore frugum: xj rtdvra \v dxfxri. Saepe 

in lioipliciter ita ponitur ut cctatem juvenilcm denotet, ut 

a\>. Plutarch. K. J)J). 15. 7. drafueurov ydp r&h rvHovcov r) dxfj.r\, 

mumrmQBf, x2 x*^"* Sco/xevov. Vide Fischer. V. C. ad Anacr. 
\ \ \ I\ . 1. Bergler. ad Alciphr. p.30. et Toup. ad Suidam 
I' l s v K.UIN. Irx^hzipri ydfxas. Nuptiarum spcm frustrctur. 

IIl.UIL 

- li auptov, x. t. X. Brumoy ad h. 1. adnotat, 

in more Fuiase ap. Athenienses, ut credita solvi deberentprimo 

imile autem ease, creditor< moram 

debitoi luorum vel trium dieruni. ita ut non 



302 NOTjE IN 

nisi tertio mcnsis die debita exigerent. Heath. Verisimilius 
hoc, quam quod observat Monkius, morem in his respici apud 
Athenienses notum, ut qui capite danuiati essent, intra bi- 
duum cicutam biberent. Hanc Buam Bententiam confirmat 
V. D. Auctorem citans incertum apud Stobaeum I. 19. de So- 
crate ita dicentem : k, tqiuiv rifjisqvv auruj SoS-ei-ra/v, rri ir^ojTr\ 

."•7T<EV, K) « 7T(30<j{fJ.ElV£ TT/$ T^lTYjS r,(xi^aS TTiV liyjZTTfl CVgaV, Itapa- 

Tr,^e7v ei ejtiv r\\ios E7n tuv o^uv, bXX' tvZa%nu>s tt\ TTpojTr). Audi- 
amus autem Censorem Anglicum optime disserentem in 
Quart. Rev. T. XV. p. 119. " The Autkor, whoever he is s of 

this passage, has got hold qf a wrong story. We are not 

aware qf any custom at Athens, whic/i garc to a condcmned 
criminal t/ic rcsjtite of a fixed mtmber of days. In t/ic par- 
ticular instance of Socrates, not tliree, but thirty days i/iter- 
vened betivccn ftis trial and dcath, from the accident of t/tc 
becuplx Ar,\iax.ri haring commenced thc day before his trial. 
(Plato Phaed. I. Xenoph. Mem. IV. 8. 2.) The mistakc 
arosc from a passage in t/ic Crito of Plato, in w/tic/i Socratcs 
relates to Crito a dream, which had intimatcd to liim that he 
should die on the third day from its appearance : thc iidima- 
tion was conveyed in this verse of Ilomer : "H/xaW xev t§«- 
tccto; 0S»7jv spifiwXax 'Uoio. Accordingly we read in Diogenes 
Laertius, but with a variation as to the name ; n^os Wiayf.rrj 
ttpy, E,\s TpiTnv d7ro^avH[xai. In the next place, so far is it 
from hcing tritc t/iat Socratcs dranh t/ic jjoison on t/tc first 
dat/, or t/ic jirst liour of t/ic day, t/iat it icas not till sitnsct 011 
t/ic lasl day allowcd /tint l/iat hc took it : Kju %v r^r, p) 
rihiH SuofAouv, says Plato ; and t/ic sttn was not only <>n tftc 
mowttains, but had sttnk behind them hefore Socrates tooi 
the cttp : for Crito, pcrsuading ftim to icait a little longcr, 
says : uW' otfxai tyouys, oj 2,ojx.paTZS, vn r,Xiov tlvai tv to7s opeai, 
x^ htioj ^iluxivxi' aftcr ichich tftc scrrant was a long timc 
{auyvov xpovov) jtrcjjaring tltc jioison. On thc strcngth of this 
passage Pctit, in his Legea Atticie, has sct down the custom 
above-mcntioncd, w/iic/i uc hclicrc rcsts upon uo othcr attt/to- 
rity. Euripides seems to mthnate t/tat the day fixed before- 
hand for tlic roluntary dcath qf .t/ccstis was t/te Jirst of t/ic 
montli : a /itont/i prolahly harittg hccn allowcd to Adinctus to 

search for a suostitute, Haec ille. Caeterum ad ts TflTr.v 

suhauditur rifxipav. Xenoph. CyTOp. V. £7. tU TpiTr,v lnr.vr^oj 

Iv rr, r,ixETipx. Parum Igitur accurate hanc Ellipsin Attuis 

negat Mceris, p. 152. tls rplrm %/xi^av, 'Attihws' tU 

xa^' tavTQ (xovov, 'Kxx^vjx^j. Plene tamen dicitur apud eundem 



ALCESTIN. 303 

Xenoph. Cyrop. VI. 3. 11. xai* yfiss $g xai rplrrw r)(j.ipav ro 
auro thto e-rgaTTov. 

338. « ^a^o/xa*. Miror neminem hactenus vidisse quod h 
Xa£o/xai perperam esset scriptum ; praesertim cum scholiastes 
ex Homero citet ipsum verbum a^ofxai. II. E. 130. IVW a£eo 
3"h§ov "A%ra. Facillime autem ex eadem pronuntiatione hic 
de diversis error ortum habuit : quare et bifariam scriptum 
agnoscere videtur scholiastes, dum utrumque exponit, ro »% 
atyfjioci per hx et5Xa/3S/xat, et ro « yjkZpixai, per hk aTripyo^ai, 
Barnes. Recte. Sed vide ad Orest. 1109. 

340. fxri rqiaris. Vide Porson. ad Phcen. 1077. 

341. Virg. JEv). IV. 28. Ille meos, primus qui me sibi 
junxit, amores Abstulit ; ille habeat secum, servetque sepul- 

chro. Wakefield. 

342. xcx.Xr,<7ci. H. e. eris. Nam xaXclv saepe ita usurpatur, ut 
idem sit, quod sivai ut h. 1. et ap. Hom. II. A. 60. *£, ktvsxa ool 
7ra%zxoiris K&kkfipuu, Cf. Casaubon. Lect. Theocrit. c. 3. et 
Vorstium p. 155. s. Lips. Kuin. Vide ad Hec. 620. Hip- 
pol. 1. 

343. tovS' avl^a. Id est e/xe, circumlocutione apud Tragi- 
cos notissima. Cf. infra vv. 706. 735. 1094. 1104. notante 
Monkio ; qui et duo loca, ^Esch. Agam. 47. Soph. Trach. 
305. indicavit, ubi feminae hoc loquendi more sunt usae. 
Saepe etiam pronomina demonstrativa, simpliciter posita, 
o~eix.Tixd}$ ad loquentem personam referuntur : ut infra vv. 
752. 1100. 

346. ov7)<7iv. Fruitionem. Heath. Hesych. ovrio-tv &>(pc\cla. 
Gloss. vet. ovnois' juvamen, emolumentum. Hinc et wvrj/xeSa, 
Jruimur, adjuvaniur, in versu sequente. Verbum illustravit 
Yalekenaerius ad Theocrit. Adoniaz. 55. 

.)1S. TTcv^oy errioiov. Legitimum Uxori lugendi tempus. 
Vide Kirchman. de Fun. Rom. IV. 10. Confert Monkius 
infira \. H.J. 

349. a\uv. II. e. vita : vita? tempus, ut ap. Xen. Agcs. X. 
4. a^KO/xevof ct li:\ to f^rixtorov dv^pco7r'ivn a\aivos. Cyrop. III. 3. 3. 
tov aiwva 0»ayBv. Hesy chius : a\uv' o fiios rcov d&^untov, 6 rys 

&*! xtfa *' Eodera modo Latini utuntui vocab., wrum, ut 
Horat. A. P. 546. Ei longum noto tcriptori ororogat anuim. 
ride Irnald. Lect. Gr. p. 7. Kuin. Vide BloinfieJd Gloss. 
ad i Prom. 887. 

.J.>l. Shniliter Orett. ?. '1 1 1. "Ovo/xa 7«g, e§yov V hx tx H(JiV °» 

£»>.'.,<, Oi /xr ( *ff) TaVoi ai//x£o§a'tV ovTe* Qihoi. KuiN. Ncc alitci" 



301 NOT/E IN 

Orest. 277. rols fxlv >.6yois hu$£xve } rouff S* tgyoiaiv ou. Cf. Por- 
son. ad. Phcen. 50:!. 

352. rx ^iXrara. Alias sunt conjuges et liberi : nunc pro 
ipsa vita ponitur. Wlm. Sed vide ad Hippol. 962. 

353. apa, i. e. pro £§' «, non/ic Yide Porson. Pracf. ad 
Hecub. p. 11. — 9ra§a est pro ttx^cti. 

355. KaJfAos de quavis compotatione intelligendum esse 
videtur. Comessatio vero, proprie sic dicta, quomodo com- 
parata fuerit, docent L. Bositia K\ercit. ad Uom. XIII. 
13. p. 117. Albertius Obss. Philoll. p. 330. Cernebatur 
autem in potando ad multam noctem, choreis ducendis, car- 
minibus canendis amatoriis, et ragando per platcas, adhibiti> 
pueris sympboniaeis. Vide Schwart/iuin de Comesaationibua 
vett. quae prodiit Altorfii, 1741, 5. et Fischer. ad Anacreon. 
6. — bfxiXias Gvy.itorwv. Socictatcs, conversationcs computato- 
ru?n. fn bis compotationibus caput corona redimiti eane- 
bant. Eo pertinent verba oteQzvus te, x. t. X. Kuinoel. 
Wagner. 

358. 9T§of — auXav. Praeter Scliol. vide quae nos ad Troad. 
518. quibus adde et Theophrastum. us^i $uruv. Lib. IV. ev 
Aifiuri o^e 6 Aojtos TrXeiWo? xai xzWigtos. MuSGR. Xaxelv pro- 
prie significat crepitum edcre ; apud Tragicos interdum deno- 
tat clare loqui, profari ; imprimisque hoc sensu de Apollinis 
oraculo adhibetur, ut ap. Eurip. Orest. v. 159. a&ixos aouca 
ror ag eXaxev. Denique etiam nonnunquam cst cancrc ut h. 1. 
Kui\. Yide Blomf. Gloss. ad /Esch. Prom. 415. Theb. 111. 
Ccterum de vcrbo Vixi^v vide ad HippoL 821. et confer 
Theogn. v. 630. "l{£r> xa» vsorr,s eV»XM£»£e» voov dv$£os, FloXXa/v 
5' s^xlpei Sufxov e$ apeffXaxnov. 

3G0. Confert Monkiua Nostri Andromedte Fragm. ^xp- 

Sevb r e!xa> T»va 'E£ auT0(j.6f^a;v \xi\jjv Tsyvaofxxrojv, ILo^r.s 
ayaXfxa ytifos. 

365. ^uyjav rsfy\/iv. AccusatiwH absolutus, ut supra v. 7. 
Verbum ol/xari reete S»a /xeaw aeeipit Monkius, Anglicd vertens, 
/ supposc, vel potius, no doubt : nonnnlla iron'ue significa- 
tione adjecta. Similiter infra v. 5So. Med. 315. llerac. 
511. 963. 

366. a7ravr'kji. Proprie e>t c.r/aiurirc; ideoque c.r/iauricndo 
minuerc, vel iollcrc. W.u.mi;. Iloych. aVavTXo»'r,v av' tTrixB- 
fyioxifxi av. 

867, r,ou yap Qi\os. Itik rccie Aii: ,ra\ius, subaudito Xr*^*' 
Yidc ad Oreit. 222. Vul^o $i\ois. 



ALCESTIN. 305 

369. s* S* 'Oqpius x. t. X. Hanc fabulam inter alios narrat 
Apollodor. Biblioth. I. 3. 2. Barnes. Similiter Iphig. A. 
1198. el /w.ev tov 'OptpiwS st%ov, Zj irdreq, Xoyov x. t. X. Orpheus 
autem Calliopes et CEagri, sive ex aliorum sententia, Apol- 
linis filius, vates erat et poeta clarissimus, qui adeo pras- 
clare et suaviter cecinisse fertur, ut etiam saxa ferasque cantu 
commoverit suo. Ovid. A. A. III. 321. Saxa ferasque lyra 
movit Rhodopeius Orpheus, Tartareosque lacus, tergeminum- 
que canem. Cum igitur Eurydice, ipsius uxor, mortua esset, 
carminibus suis a Plutone impetravit, ut eam ex Orco redu- 
cere posset. Cf. Virgil ^En. VI. 109. [Si potuit manes avel- 
lere coTijugis Orpheus Threiceus, fretus cithara fidibusque 
canoris.] Kuinoel. Locum etiam imitatus est Moschus, 
II. 122. s\ ^uvdfjuzi §e, *£!$" 'Optysvs xarafiaS irorl Tdprapov, us 
xox* 'OSuggeus, *£ls Trxpos 'AXxsilas, xrr/o) *<*% « v £ '* <$6(A0V r)X§ov 
YlXnrios. 

370. Libri o>f Tr,v x6pr,v, quod servavit Monkius, [Mat- 
thiaeum secutus.] Non dubirandum esse, quin vere correxerit 
lieiskius, legens ojut' r) x6pr,v, monuit V. D. in Censur. Tri- 

-t. Vol. XV. p. 120. Herman. 

371. ufjivoici. Propria significatione hoc vocabulo poeta 
noster usus est ; nam auctore Arrian. Exp. Alex. IV. 11. 
ufxvo* fxev es ths Sshs TtoiHvrai, s7raivoi $e es dvSgajTras. AmmonillS : 
"Y/xvor o /xev ydp ufAvos ean Szouv. Herodian. Philaet. p. 478. 
\Eyx«(/puov £s xa\ sTratvos sls dvhpojTrnS Xiysrai, xaX eti /xev ETraivos 
ev $(>%y/i* ro <$s syxojfJLiov sx(pipsrai xard riyyriv. "Tfjivos £e, stti 
Ss£v. cf. Spanhem. ad Callim. H. in Jov. T. II. p. 2. Caeterum 
xr,> .siv est mulcere : verbis vel cantu aliorum aures delinire. 
[I Ies\ chius : xr^e? rr^au-m, biXyn, TrsiSet.] Hoc autem verbum 
exquisite posuit poeta de Orpheo, qui cantu suo aures Pro- 
serpinie et Plutonis demulceret. Sic eodem verbo de Or- 
pheo, carminihus suis homines saxeos ferreosque et feras mo- 
vente, U8IU esl Ileraclitus 7re§i 'Attigtouv c. 23. «to£, inquiens, 
xi>cTv Xtytrai xa\ Trirqa^, -x\ Siv^qa, xl S"rj£aS, oIojvhS re. liSTtt S* dv 
ris u.).r,3ols ori ^r^toj^HS ovTa* ths dv§Qu/7THS $id tojv Xoyojv 
y.Y./.r.ias, raurr^ rr,s (pr\^r,s truy^sv. Ilorat. A. P. 391. llOC in 

geoere exhibuft verbum lenirt* Silvestrts hominvs xaccr, In- 
orum, Ccedibue ct victufocdo detvrruit Orpheus; 
Ihctus ob koc lenire tigree, rmbidotque letme*. Kiin. 

37«$. fyrxpKoprtoc,. Similiter vcx«o9ro/A«rof dieitur CJiaron infra 
v. 446 

w;. Confeil Moakhu Eteot IMS. w* Q tlm l* x*v "Aio« 

as fliwe^ %uvr,uot$ II pdtii 



S06 notj: in 

378. coi th<j&e hthxi, tzXev^x r fxTsTvaj. Ita eximie Piersonus 
Verisim. ]>. (>V. ex conjectura. MuSGR. Mihi placet Piersoni 
conjectura, quae Codd. confirmatur. 'E7naxr"7rT«v vero, quod 
verbum proprium e.^t de mandatis, quae moribundi amicu suis 
ezigenda dant, ut ap. /Kl. JI. V. XII. 40. denotat juhere, 
mandare, ut bene Piersonus reddidit. Ilesychii glossa 
f7n(jxr/7rTB exj)licat verbo EvriXXETai. Schol. ad Eurip. Phcen. 
v. 774. ETHochTTTu' EVTEXXofxai, 7ix£xyyt}.>.u, u^oararru. adde 

Schol. h. 1. [Vide etiam Brunck. ad Soph. Phil. 782.] Re- 
fertur autcm E7:iaxr]y]/u ad tmvIe, liheros hoscc. Dativus vdt 
pendct a Pronomine ra7g avrxig, et xeo^os denotaf proprie cjui- 
dem cedrum, sed ut i rea egregiae el pretaoas a cedro 

conficiebantur, tanquam nmulacra deorum, ita etiam homi- 
nuin opulentorum et divitum, inprimisque regum capuli ce- 
drini erant, quia cedrus incorrupta defuncta corpora servabat. 
Plin. N. H. 24. 5. Cedrus magna, quam Cedrelatum vocant, 
dat pieem, cpuce Cedria vocaiur. Dcfuncta corpora incor- 
rupta cevis servat, vivcniia corrumpit ; mira differentia, cum 
vitam aufcrat spirantihus, defunctu pro vita sit. Unde etiam 
capulum signiflcat ut h. 1. Kuin. Ci. Orest. 104G. Ka» fxvr,(xa 

d£%a& ev, xe^8 TEyyxa\xara. AVaKEFIELD. Citat etiam Mon- 
kius Troad. 11.33. dXX* dvr\ xe'^« 7tec>i{?,6Xuv te Xaivuv, \Ev 
tt\oe hd^ai ua^a. Sed vidcndus est Kircliman de Fun. Kom. 
1.8. 

;)79. (jlvoe yctti Savuv x. t. X. llujus loci ])arodiam dedit 
Aristophancs in Acliarn. 8 ( J3. fxr^s yxo Sxvuv ttote 2« yjucng 
tir,v EVTETEvrXavuixivfs . 

387. ett\ roiooE. Ad verbum, tuper hae conditione. Thu- 

Cydid. L. I\ . a» fxlv a7rov^a\ E7r\ thtois lyivovro. XeHOph. (vrop. 

Li. III. X^ E7TI THTOiS \XafibV X^ EiloaxV TldvTES TX TTiOTX. Ilclcll. 

3$9. av vvv yEvii x. t. X. Comparari potcst Propert. IV. 11. 
75. Wi >r. 

;>!)(). toXXw fx dvxyxr, corrcxit Monkius. Vide Porson. ad 
Mvd. 1002. 

391". dzE^ofxxi hxtu. H. e. morior, Qua? verbi aignificatio 
optime cognosci poteat e Vfenandri Fragm. Hic enim v*. 303. 
eodem modo uaus esl verbo hoiwrm, et v. 4-0. nmvipJto. Notum 
autem est, Grsec '.$r,fx'ix<, caussa mortem per abeundi 

discedendique verba exprimere Bolere. Vide Kypkium ad 
Matth. XXVI. 21. Bodem modo Lathii utuntur verbis tr« 
et ahirc. Statiufl Thebaidi [X. 588. Refer huc otmloM, 



ALCESTIN. 307 

vulneris auctor ; Ltstus abi, multumque altis jactantior umbris. 
Kuin. 

393. x§ovq£ /xaXas£e» a. Acllill. Tat. V. 8. xqovos ya.% \u7ir,s 
<p>i%[A!zxov. Terent. Heaut. III. 1. 13. vulgo audio dici diem 
adimere oegritudinem hominibus. Kuin. %oovos fxaXd^i iterum 
occurrere infra v. 1095. et in Orest. 1194. notat Monkius. 

395. Vide ad Hec. 506. Med. 389. 

406. Nomen ij.<£z fuit omnino honestas matronce cujusvis 
tum nutricis compellatio. Nunc patet illud idem valere quod 
/ArjTr,£. Videtur autem ex corrupta infantum pronuntiatione 
originem suam ducere* Wagner. Vox occurrit etiam in 
Hippol. 242. 

408. a/xov. Vide ad Androm. 1151. 

416. veoffffor. Proprie de pullis animantium ; et inde de m* 
fantibus dicitur. Wagner. Conferas, indicante Monkio, 

Androm. 442. Iph. A. 1235. Troad. 755. Herac. 239. Herc. 
F. 72. 221. 962. iEsch. Choeph. 498. Vide etiam Brunck. 
ad Soph. (Ed. T. 17. 

417. rriv « KkuHGoLv, sc. xaXeft. Wagner. Et ita Scho- 
liastes. 

420. Genitivus lAarqls a verbo XeiTro/xai regitur. Eadem 
est constructio in Med. 51. monente Monkio. [aovogtoXos pro 
simplici fAovos, i. e. ^rjptor, ponitur, ex fj.cra(poqais ruv /xovocrreX- 
\ofxivcuv 7r\oicov, quod ait Scholiastes. Vide etiam Schol. ad 
Phoen. 742. 

423. air/Kocai xogx. Xuyxa.cns a xa<T»r, frater vel soror ; hinc 
xaalyvnros, xtxaiyvr\r% ; et xogz addita sororem designat. Eu- 
melus autem sororem suam alloquitur Perimelen, quae muta 
est persona in hac fabula. Barnes. 

425. avovara. Ponitur pro Adverbio, ut constat neutra Ad- 
iectrroruni aturpari ; atque adeo idem valet quod fxxmv, gixru 
Wagni *. Vide ad Hippol. 1135. 

42(i. v,uij.$cu>jxs. Observa formam activam nunc positam, 
ubi expectihnmuB mediam ; illa enim plerumque de parenti- 
bua usurpatur, qui filiam maritQ, nuptum dant : media de iis, 
qui lonium ineunt. Sedcf. Med. 317« wid^eitr* c? w*xa~ 

^oit b. [on. <S1(S. \Vi st. yr]{ccos TcK^. Anglice 

iionkuu: The period qf old age. Sic Med. 911, nj 

19 yttn. Positumest pro mvayxaTov lan, Aristoph. Plut. 

\. <>. >■ /y.r, tov ^c^aTrovTsc x. t. x. Herodot. 11. G5, 

■ ■ ptiv tA, roxiai rouri /a.v ttuioI 



308 NOT/E IX 

idefxlin dvxyxr), fxr\ (ZtsXofxivoiOi* ralat Vs 3i/yaTgao*i naaa. dvdyxn. 
Soph. Klectr. JG28. r> nao' avxyy.ri rr,vc^s rr)v arsyr,v Iotiv. 
Cneterum endem sententia, quae h. 1. legitur, extat etiam ap. 
Menandr. Frmgm. CXCIII. ob&fo/vivatt ygr) rds rvyai $£- 
§eiv. Kuin. Proptoa ab his verbis abeat, cjui tragicum spi- 
rat, locus Auctoris Phalarid. Epift 1 I k p. 184. Boyl. MM 
roivvv hte irquiroi hte fxovoi roixvrr, sy^r,aco avfxQoqp, Xoyi'^8 t« 
dvbquTnva, 7r%xcos fyzqsiv, quam a Med. 1 ()()(>. quo enm contendit 
Osann. in Analect. Crit. p. UT . \\ i bt. Cf. infra vv. 913. 
949. indicante Monkio. Vide etiam ad Ilippol. 829. Valcke- 
naerii Diatrib. p. 179. 

433. xaT^»v£?v tyfJXira*. Articulus hic et infra v. 799. ut 
saepius ante infinitivum a verbo pendentem, omittitur. Matt. 
Gr. Gr. §. 511. Obs. 1. De sententia vide ad Androm. 
1217. 

43(5. £x<po£av. De verbo ex<£o§a, et de mortuorum elatione 
vid. Joh. Kirchmann. de funerib. Rom. II. 1. Rarnes. Sci- 
licet ex(pooa respondet Latinorum vocabulo ekttio, et idem est, 
cjuod exxo/xi^o), h. e. mortui homims ad sepulturam c.vjjortatio. 
Hoc sensu utuntur etiam Latini verbo efferre, ut Horat. 
Sat. II. 5. 84. Me scne, quod dicam,factum est ; amis improba 
Thebis Ex testamento sic cst elata. Kuin. 

438. n«*av proprie vocatur Apollo ut v. 92. Aristoph. 
Acharn. 1210. deinde hymnus in ApoUinem. Schol. ad Aris- 
toph. Plut. (}3G. ttxizv fxlv vfxvos sarlv s\s ' AiroWcova sttI vauat* 
'AoifAH [quo scnsu occurrit Hom. II. A. 173.] aSo/xevos* aXXx 
xai 67ri Travoei 7To7J(xh' ttoXKzxis Se xai 7r^oa^oxHfxivH rietvw. Schol. 
Luripid. Phccn. v. 111!). HaiaV sTSoS uor.i Xsyo/xsvov s\s 'AttoX- 
"kcovz, £7ri xaTa^ratyati rclv SttvuJv. Adde Schol. min. ad Ilom. 
11. A. p. 137. Denujiie de quolihct hi/mno frequontatur, ut 
h. 1. de Nwniis : gf ap. Hcrod. IV. 2. czohoi Se exaTe^oi vfxvns 
rs k. TTziuvas s\$ tov TSTeXeaT^xoTa, aifxvco fXskH x^ h^r,\cooti sf'pv§- 
fxiafxivus. Vide Schol. ad h. 1. Ki in. Pieancm in funcrc ccci- 
nissc vidcntur, ut Dcus lVcan leniret dolorcm. Hekmann. 
Vidc Blomfleld. Glaaa. m Each. Theb. 683. 867. 

110. E ValckcnaTii correctione 7rtv$8$- edidit Monkius, 
aHorens Phccn. 1711. Androin. 645. Cyclop. 297. (527. uhi 
vcrbuni xoivHoSai ciun ■Mnitivo n peritur. \ ul^atam dcfendit 
Ion. ()10. xoiv8/xe'vrj TaS ovlxQo^xs ooi, citante Mattlmc. 

411. xa^ £v£r\*H. De morc lioe, nimirum ut luircntcs rade- 
rcntur, \ide kircbmaun. dc fun. Kom. II. 13. 11. Ilinc Acofclfl 
in Amphitrxonc apud Nonnimn : Sed </n<cuam //<cr cst mulicr 

1 



ALCESTIN. 309 

funesta veste % tonsu lugubri ? Hinc et proverbium : fytpn h 
X%u> — ITagoi/xta 67T» ruv sU fio&oS cc.7troiA.ivm, "ksyofA.sw) xai iwi 
ra/y gTrtxiv^yvwv n^ay^arm, Barnes. xu%p de tonsura capitis in 
luctu est in Suppl. 96. Troad. 141. Aliquanto minus est ton- 
sura capillorum memorata Helen. vv. 1087. 1187. De more 
illo veterum, quo lugentes caput, genas, supercilia tonde- 
bant, vide praeter Kirchman. a Barnesio laudatum, Potterum 
ad Lycophr. v. 582, Nigris autem etiam vestibus veteres in 
luctu uti solitos esse auctor est Artemidor. III. 3. « ya§, in- 
quit, oi dnohuvovrsi, oKka. o\ TtsvZxvrss t«£ aszwvriffxovTar, toihtois" 

XgoJvTai. Kuin. Cf. supra v. 217. 

442. Veram scripturam, tsS yu p iu &' o? ^zuyvv&s, ex sex 
MSS. reposuit Hermannus. 

443. TepcvsT* av%ivcijv Qofim, Herodotus L. IX. memorat, 
Persas, audita Masistii caede, se ipsos et equos et jumenta 
totondisse : quod et alias Mardonium ipsum in luctu fecisse, 
memorat idem auctor. Quin et Alexandrum Magnum equos 
suos totondisse in Hephaestionis funere, et Thebanos, mor- 
tuo Pelopida, Plutarchus memorat. Vide Kirchman. de fun. 
Rom. II. 14. Barnes. Hesych. v. ^saitorrnv xsxaqixsvoi — xai ths 
iV;rfct£ aVexct^ov sizl toIV bavdrois rcjv SsvTroraiv. Beck. 

445. aiX-nvas, Lunus, i. e. menses, quia menses lunari cursu 
veteres mctiebantur. vide ad Helen. 114. Barnes. 

4 17. d%* oi itoi Tlftms. Vide ad Hec. 306. 

4.31. olKsreveiv idem videtur esse, quod oixeTv. Athenaeus p. 
267. oti Jg o\xir%S svrlv o xara Triv oixiav Starqifiajv, xpv sXsuSsqos 
y, xoivov. Confirmat Theocrit. Id. XVIII. 38. Musgr. ava- 
Xio>, obscurum, ut saepe dicuntur Tartara a Luciano in Dial. 
Mort. Wagxer. Ita et infra v. 869. Herc. F. 601. notante 
Monkio. 

1">J. Urta cum iroqsvaas jungendum esse monuit Mat- 
thi;:-. Bft sic jam Scholiastes. Hermann. Vide supra ad v. 

l.V). 

167, > ii$am 'A%* Praepositionem Sia supplet Monkius ut in 
Ii« i'-. F. 818. *iU av, voqsvoas ti 'AysQHOiov ?ro§ov Tov xaXXi- 
iruJia arityanov avhivrt) tyovw. 

1 rx 01X.UT.X. Yidc supra ad v. 260. 

dicuntur, qui circa Hmu vcrsantur ; atquc 

r. W 

46L yy-vi. IVoprie dicitur Tistmlo. Scd Totudinum pu- 
tamin.i in lamiuas CGBpit Caruilius Pollio ; (vidc^ l*lin. 

N. H. I\. I).; iml< fjuc instnumnta musica aliarpic ejus 



310 NOTVE IN 

neris confccta. Unde Tcstudo de citliara, vel i//ra, apud 
Virg. Georg. IV. 464. Ovid. Art. Am. III. 147. Nunc de 
lijra accipiendum patet ex opposito xkupos. Dicitur opna, quo- 
niam et species erat testudinum iu aquis degentium. Vide 
Scholiasten. eTrraTovor idcm e>t quod sTrrxy^o^os, scptem chor- 
dis instructa. Wagnkk. Conferas post Monkium Iph. T. 

1098. £7rrur6\H Xu^xs. Ion. 880. tTrrxqhoyyH x&xpaS. Herc. F. 
G71. %i\uos E7rrxr6va. Pind. Pyth. II. 129. t7rrxxru7TH <pop[xr/y6s. 
Nem. V. 43. (po§/u,iyya \itrxy\ojooov. llorat. Carm. III. 11. 3. 
Testudo resonare septem Callida ncrris. Vidc ctiam Spanhcin. 
ad Callim. H. Del. 253. 

a\uqoi ufxvoi hic sunt Canmma Epiett, Hlkmann. Bed vide 
ad Phcen. 1028. 

462. xa^vsiM /x7jvoj. i. e. Mensis, qua Ka§ve7a oelebrabantur. 
Cameia autem erant festa Apollinis apud Spartanoa, in <pii- 
bus Terpander Lesbius primum vicit. Unde Callim. in hymn. 
ad Apollinem v. 72. ^7rxprn roi, Ka§ve7s, ro5e irgvriorov e&eCrXov, 
Ae^Tegov au ®r]gn, r^lrarov ye pcriv uoru K.u^r]vr t i. \ ide Meur- 
sium de feriis Graeciae Lib. IV. Eustath. ad Homer. II. -Q. in 
ipso fine, p. 1376, 45. et Athenaeum Deinosoph. IV. \). 
Tempus autem vernum, quo haec festa celebrata erant, ut 
Ka/jve/w fjLrtvos cvgx vocatur, ita Callimacho xx%vsixbe$ u%xi ejus- 
dem hymni V. 87. Te^puai zuri o(piv KagveiaJes - r,\uiJov ougxi. 
Erat autem is mensis ©a^yiXwv dictus Athenis, Kapveibj vero 
Cyrenaeis, idem cum Romanorum Aprili, cujus septimo die 
hoc festum incepit, et per novom eontinuos diea celebrabatur, 
exdstente plenilunio. Vide Hospinianum de origine festorum 
L. II. c. 13. Titulo KxpveTx U^x. Aliifl autem respondefl hic 
men&is MeTayHTvwvi Atheniensium, vcl Junio, uti Plutarchus 
in Nicia. Vide I. Meursii MisceH. Laconica III. 8. Apollo 
autem KapeToy cognominabatur a Carno, oobili vate, Jovis 
et Cuxopse filio. (d. Lacon. I V. 15. Vide plura de hac re 
ap. Cael. Rhodigin. Antiquarr. Lectt 1\. 8. Ddusica autem 
certamina Lacedsemone agi solita el Athenis notius est, quam 
ut hic probemus. De Dehacu choria et hujuamodi certamini- 
bus vide Thucyd. 111. p. 1 17. Notandum autem, phuu poetam 
non hic minus Bequum bostibua Spartanis eaae, quam Athe- 
niensibus suis ; utrosque enim ob Poeticssel Musicss studium 
pariter laudat. Barnks. Mi sgr. xux\og. Legendum cum Sca- 
[igero xux\xs. — xux\xs ccpx eal tempui annircrsarium. Orph. 
hymn. LII. 7. xivuv Te /, xvx\xoiv vpats. Iterumque 

L\ . 5. £/3evWfAfy£, \x(jlt:uiv Tc xx\uii tw xux\xoiv cupw.s. llltt-l- 



ALCESTIN. 31 1 

pungendum autem post 27rdpra., ut constructio sit xXuovrst 
^Trdprx, non avlxa nspivslosra.1 ^Tixproc. Musgr. Recte pro- 
culdubio. 

463. Edidi Tspmlfferat ex MS. quod tempus praesenti 
irspmaasrai hoc in loco elegantius est. Musgr. Vulgatam 
recte retinuit Monkius. Vide Blomfield. Gloss. ad iEsch. 
Prom. 540. 

485. Scholiastes : iravvvyjA" ors ylq iravaskrivoi sart, ^i oKris 
rrjs vvxros (psyyst. 

466. Xnraqbv dicitur proprie ohesum, pingue : atque adeo 
quodcunque suo in genere prcestat, excellit : unde maxime 
de opulentis dicitur. Sic et apud Pind. Isth. II. 30. Athenae 
dicuntur ; ob victorias ut videbatur Scholiastae Aristoph. 
Nub. 298. Acharn. 637. Vide Lucian. Encom. Demosth. 10. 
ibique interpretes. Wagner. 

469. lirl tivi zivai dicuntar quae pendent ah aliquo ; quorum 
faciendorum potestas est penes aliquem. Wagner. Vide 
Matt. Gr. Gr. §. 585. 1. Simile est votum Herculis infra v. 
1082. 

170. TrifMy^xi (pdos. Subintellige els. Eadem est Ellipsis paulo 
infra v. 497. 

171. TE§a/xvwv. IIoc vocabulum per x scriptum extat in 
Hippol. 761. Lycophr. Alex. 350. 361. Antipatr. Anthol. I. 
3. 3. Sed scribitur etiam per e in Phoen. 333. Orest. 1357. 
Hippol. 418. Troad. 1289. Kuin. Vide etiam ad Hippol. 
418. 

177. x«<pa goi x^v x. t. X. Terraque sccurce sit super ossa 
tevis : ut dixit Tibullus II. 4. 50. Solebant enim veteres hu- 
mato cadaveri terram levem precari. Vide Kirchman. de Fun. 
Roin. p. 37S. Wagner. 

>. Monkius edidit iwj /xo* xvqoxi, quam aoristi formam 
plenUBqiie usurpavit Euripides. Cf. Med. 1353. Ion. 1105. 

\'J\. /.cofxvrai proprie dicuntur incolai unius ejuidemque 
lod \cl viri ; Vidc Diouys. I lalicarn. A. K. 14. Suidas : xw/x^- 
ras M TraXxrA r*s i< r» uvth apupocta x^ totth sXsyov. Unde om- 
nino moolm, W \o\i.it. 

496. \ *tx/n*, Vide ad HippoL 1434, 

497. A.d 9 ubauditur ils . V ide supra ad v/ 4fl0, 
>8. 7r^oc, vn accedas. Waonsr. 

499. I Burystheus Mycenarum rexerat: 

ride lupra ad v. 66. Sedeum et Herculem promiscue Argivos 

Tirynthioi a '» ppellari monuil Monkius, praeeunte 

ICln i id llerac. IGO. Cf, infrn vv. 509. 578. 855. 



312 NOT/E 1N 

500. ttoT Kf edidit Monkius, adductus Porsoni nota ad 
Phoen. 1854. 

501. (d>qr]Kos — fxsTx. De his hominivoris ct equis et do- 
inino eorundem ab Hercule victo, aliaa il;i Euripides: nempe 
Herc. F. .'>77. Ts^^iinrovv t e7Tcpa jc -^xkiots hodfxxGi ttouKhs Atofxr)- 
SeoS, a't tyovtxtai §xtvxis dy^xktv shbx^ov Kxbxtfxx airoc yivuct yjxQ* 
fxovxlatv dvSgofipoJat <$uGTpx7rs^ot. Vide qiue nos ad illum locum. 
Huc autem refer Pala?ph. tt^I uttIctuv, capite Trsql 'AXxtjotioos-. 
Barnes. Ceterum tet^oov dpfxa de ipsis cquis dicitur, ut 
supra v. G6. Hippol. 1219. 1845. 

505. d7rei7Tc7v tous mbvH<; recte edidit Monkius. Cum accusa- 
tivo enini valet dnstTtstv, dctrcctarc, i. e. Anglice, to renounce* 
ro7s irbvois in dativo, quod exhihet quinque MSS. pnetulit 
Matthia?; quia, qui neget se labores detrectare posse, idom 
etiam neget se aninmm despondere po>se propter labores. Id 
tamen dubitandum, an verum sit. Ceterum vulgatam, quam 
retinet, corruptam docet prononem male repetitum. Eandem 
constructionem habes infra v. 753. 

506. Cum verbis Savwv uuth fxsvsti conferendus Ion. 10;7. 
&7T0& l^STut KXnvaJ 'ASdvxs, xaT^av^v V uuth (xivst. HekmaNN. 

510. sufxagss dicitur proprie, quod tractari manu facilc po~ 
test : ixdgn enim manus dicebatur: Inde omnino quod Jdci/c 
et commode Jieri potest ; unde Suidas : sufxapris' sukoXos, suxscr\s. 
Itaque «x sufxxgU per litoten est dijjicillimum. Wagner. Iftii ct 
Hesychius : sufxag^is' suyr,sqss t pfitov, dofyzkis. 

512. kut^r^ds yvd^ng cquis Diomedis tribuit Euripides, ut 
Pindarus, Nem. I. 65. angucs, ab Junone Hcrculi infanti 
immissos, dicit T£xvo»o»v dxsixs yvdhns dfx^tski^xn^at (xsfxacuTxi. 
WUST. 

514. aifxaatv, i. e. crcsis cadarcribus. Yidc ad Plurn. 1503. 
ubi atfxx in Plurali reslituit Musgraxius. Quoad Fabulam, 
inter alia, confcrt Monkius ()\id. Mct. IX. HM. ubi nostruni 
locum respicit Poeta : Quid ? quod T/iracas equos, liumano 
samsuii/c pingues, P/cnaquc corporibus laccris jjrascjiia vidi, 
Visaquc dcjcci, dominumquc ijjsosque pcrcmi. 

515. o §p£^as. Entell. tous 17^^. Notandum autem cst 
Tptynv idem esso qood Exfff, llt Soph. Aj. 11443. Antig. 1101. 
Kuin. Vide Brunck. ad Soph. (Ed. T. 8T4 

516. ^dxpuaos <ni\m Etheso, Thracum regi, trihuitur in 
Khes. 801. Talen vero peltam gestMfte Wowedem, vix 
digniun crat, quod hoc in looo coinmcmorct chorus : cujus 
mcns fortc crat, eum cohortcm, aurcis poltis insignem, ha- 
bnioae. Sic dmrU non raro ctt/peatorttm agmcn sonat, ut do- 



ALCESTIN. 313 

cent etiam Lexica. Musgr. miXm quid sit, optime omnium 
explicat Dionys. Halicarn. II. 70. Vol. I. p. 586. tyJ evcovu^a) 
xxriyzi ireXrrtv Qppxiav' r\ ¥ sarl px.&o s Octb s c7 Supecy aTsvcoTipHS syjiVTt 
rous Xayovai s(M(pspr]s, otas XsyovTai (Qspstv ol ra. K.apr\TCov irap 
"EWnatv shitsXuvtss Ispd. Wust. iEschyli yccoirns ava£, Pers. 
384. comparari potest, quod dncem classis, ut hic nsXTns ava.% 
regem populi peltis armati, significat. Hermanll 

518. Eustath. ad II. I\ p. 288, 39. tradit, alwos ab Eur. 
appellari tov xapwcrov, et Hesych. atitos inter alia explicat per 
xd/xaTov. Hos ad h. 1. respexisse censet Valcken. ad Phcen. 
857. nam hie posse aJiros explicari per xa/xaTov. Beck. Vox 
a y mo<; proprie locus editus est, ut Theocrit. Idyl. VII. 148. 

520. Auxxovt. De Lycaone Arcade satis nota historia vel 
ex Ovidio et Schol. ad Eur. Orest. 1646. De Lycaone hoc 
Martis filio ab Hercule occiso nil legitur. Lycaon certe 
Nilei iilius, Nestoris frater, dum Hercules Pylum expugna- 
ret, ab eo occisus memoratur. De Cygno Martis filio, vide 
Hesiod. in Scut. H. v. 327. Barnes. 

522. Legendum est auyifiahwv. Nam futurum participiorum 
renicndi, mittendique verbis plerumque adjici solet, ut ap. 
Eurip. Androm. 1047. Iph. Taur. 227. /EschyL Prom. 942. 

KuiN. VulgO oufApa.Xuiv. 

524?. woXe/x/av. Praestat vulgata sroXs/xiwv, quia simpliciter 
hostes designare vult, non impetum, qui sit hostilis. Her- 

MANN. 

528. "AS/x. x^ au yjtipz. Est haec solennis respondendi for- 
mula. Med. G58. JEgeo Medeam salutanti Mnhta yjxips, haec 
respondet T n %aXps Kj au, iraX ao<pa navoVovos- Alysv. Wust. 

>0. t» xpr,fxa. x. t. X. Hunc locum explicat Buttman. in 
Lexilog. p. 20. Quid lugubri tuo vestitu significas? ut adeo 
TtpiTTits pro anixatvsts sit. Comparat ^Esch. Agam. 30. 'IX/« 9roX<f 
'haXo/xev, ais b <ppux.Tos dyyihhcov mpiirst. At hujus loci longi* 
alia est ratio. Wust. 'npinst est specitur, speciem habet, sjh- 
Hinc omnes facillime explicantur significationes. 
Jt< ni uiiti<|uissimum verbum, ut omnia in sirco exeuntia. 
IIihmwn. K\< - 1 1 1 p I . i liujus significationis dedit Monkius 
infrav. 1060. Efelen. 1204. /Esch. Choeph. 8. 15. 22.— Ce- 
ft-rum ad t'\ yipifxx subaudienduin <W. Vide ad Ilec. J)56. 

iildhli l/S. KUINO» I. 
/,v yuvr\ y'. AniJic.e, Surchj yOUr tiifr thtstis ftf not 

'(< ad ' ut 'ifit nonkius, praeeunte \. I). m Censura 

Trimeitri T. IX p >~>\ \'<< aliin- infra ▼. 674. 

\OJ.. I. 



11 NOT/i: 1N 



54S, rivs(j£v. \ ide ad lfippol. .'>7. 

544. ls tjS'. bc. rh xxT^avHv. Wakefieldii conjectura t\s t6V 
non est Atticum. 

545. T&wx ° pteXXwv, x. t. X. Sic quinque MSS. Altera 
est lectio, (juam exhibent Canterus, Barnesius, et plerique 
alii : t&vwx,'' b fxiWcov yj° ^ocvcvv hk eoV tri. Eligat lector. 
Canteruni sccutus est Monkius ; sed interpunctione male 
mutata. 

546. %cop\s tq t zlvat, x. t. X. Troad. 636. Ou TauTov, cl> 
•zra?, tcj /3X£9i£iv to xaT^aveiv* ± o fxlv yap «Sev, tgj S' £Vcio~<v 
iXntSzs. 

547. Cf. Suppl. 466. et ibi citata. 

549. yuvn' yuva.ix.bs d. /x. Sensus est : ut modo dc mulicrc 
locuti sumus, ita non vir est, sed mulicr, qum cst mortua. 
Observandum est in omni hoc colloquio studium, quo Ad- 
metus, ne aperte mentiatur, veritatem ambiguitate dictorum 
celat. Hermann. 

550. oSWor. Pro oSv&Ta, masculinum Attice pro fceminino. 
Sic in Hecub. 146. o^avbv pro b^avdv, et Androm. 702. aTtitios 
pro ffTEi^a. Barnes. obvtios, peregrina, est verbum poetia 
in primis frequens. Pollux. III. 54. to 5g oSvelbs- 7ro»r,Tixa;Tc§ov. 
Hesychius explicat per aXXos&vr,*, %ivos, aXXoycvrjj. Harpocra- 
tio : oSveibr avTi t5 aXXoT§ios. Kuin. Melius Suidas explicuit 

O O.710 TY,S 7r6\£0US Tr\s aUTYii CVV xl aXXuS S7TtTr]$£t6{ 7T0JS, H /XEVT01 

xaTa yivos Trgoorixuv. Wust. Vide etiam D'Orvill. ad Chariton. 
p. 659. 

551. aXXcvs Monkius vcrtit a/iam ob causam : parum bcin . 
Idem significat, quod nos diceremus, in ot/tcr rc.sjjccts. Supra 
v. «345. mt* tiSos aXkoJi iK7rp£7izf}TaTri yuvr\. 

553. tlpqavtuiTo. Haec vox occurrit supra vv. 163. 297. 
Barnes. 

560. QotvdaSai (plXois c MSS. post alios reposuit Monkius 
quod sensus plane requirit : et %£vns e. v. 668. irrepsit. Idem 
etiam, ne pyrrichius Becundam scdcm occupet, (Vide Porson. 
ad Orest. 54.) particulam Se post itayx inserit. Aliter alii. 
Sed in oratione graviori ultimam syllabam vocis ma^d antc xX 
produci posse censet Hermannua. 

564. r\yn au. Ad scrMiin ronvcrsus hflBC dicit Admetu-. 

Nam reges regiraeve non Bine comitibua prodire solebant. Cf. 
Lobeck. ad Soph. Aj. 1104. WuST. ^untni. Schol. ad Med. 
V. 621. avTi t«, a^cffTT/XOTa^ tcvv ^ufxaTuv, ££*J ruv c£$raX//av th 
oi'xb ovtxs. Baijnks. Cf, BUpil r, 561. 



ALCESTIN. 315 

569. (7ufA<po£as. De morte Alcesticlis accipiendum. Recte 
igitur Wakefieldii emendationem 9r§oo-x«/x6W admisit Mon- 
kius ; ut et infra 950. 

571. <r<pe. Pro fjuv, et hoc quidem hic loci pro aurov, ali- 
quando etiam auvhv. Quod et aliis poetis usurpatum, et 
Euripidi in his locis, Orest. 29. Phcen. 1657. Med. 33. 
801. 933. 1286. Hippol. 890. Alcest. 16. 20. 107. 149. 200. 
Barnes. Vide ad Phcen. 1244. Matt. Gr. Gr. §. 146. 147. 
Obs. 4. 

575. Confert Monkius infra v. 1049. Sanctissima apud An- 
tiquos erant Hospitii officia. 

578. £j\J//av. Siticulosam, i. e. aridam, ut recte exposuit 
Scholiast. Sic Libya ap. Synez. Epist. LXVII. p. 208. voca- 
tur ox\J/7]§a. Vide Spanhem. adCallimach. p. 10. Kuin. Hesych. 
Jiv^iov " Apyos' avu^pov. Est Glossa Homerica, de cujus auc- 
toribus disputat Rhunken. praef. T. II. Beck. Hom. II. 171. 
Kai xev i\£yyjiaTo$ itoXubi^iov " AqyoS Ixolfxriv. Sic et Horat. 
Epod. 3. 15. Kcc tantus unquam siderum inscdit vapor Siti- 
culosae Apjmlicc. 

579. XaifAova. Inforfunium, sive calamitatem, non tamen 
sine Numine immissam ; quo sensu occurrit passim apud 
Homerum. — Sic et Soph. CEd. C. 1333. tov auxov SaZ/xov' e£«- 

^riy^om. 

583. tw est Herculi. Hermann. Recte : non pro t*v», ut 
videtur Heathio. 

584. Formula *x ImaTaTai plane respondet vocibus Latino- 
rum ncscire et ?iescius t quae scilicet ipsae quoque de iis usur- 
pantur qui vel nolunt, vel nequeunt aliquod facere. Sic fallere 

ia vita apud Virg. Georg. I. 467. vinci nescius apud 
Ovidium. Wagner. Sic et Horat. Carm. I. 6. 6. Pelidce 
stomachum cedere nescii. 

588. tuXuqas. Non est lyrce bene peritus, ut Interpretes 

videntur, sed lyram habens bonam, i. e. pulcram. 

Eodem modo yguatf.upas dicitur Apollo in Aristoph. Thesm. 

315. et euXuzas, ut in hoc loco, vv. 589. 969. — ^£tWe, dignam 

tc habiiit. 

Male mSn de ipso Admeto intelligunt Monkius et 
alii. Orationis convcrsionem in ipsum hominem notat per- 
uiit.uio inlra v. 605. ubi vide notam. 

*XiTi/o>v. Pcr collcs. Ilcsych. xXituss' to. diroxXlfxaTa 

tu/v opwv, rt Ta xaTaxpeqrt tuv utiaTcjv. Et similitcr Sclioliastes. 

94, Min /Lliani etl cxplicatio, Nat. An. XII. 44. qua 



316 NOTyE IN 

7roifA.\'iTa.i ^/xtvaiol intelligendum putat de carminibus, qua^ 
pastores cecinerint acl libidinem pecudum exagitandam. Sunt 
simpliciter carm&na jjastorafia, ad quorum cantum greges 
pascuntur, vel dispersi convocantur. Cf. Longi Pastoral. 
Lib. I. p. 25. 28. Scha?f. Forma 'noifj.vhris est etiam apud 
Polluc. VII. Wust. Eadem Analogia est, qua brXiriir, bpirns, 

XCUQiTriS, Sevo^iTri*. Ed. Ald. 9T0ipcvr/Taf. MuSGR. 

596. /SaXiai. Macu/is t/isfinctcv : xaTao-TtxToi, Suida inter- 
pretc. Similiter et Virgilitifl Ivncem dixit maculosam : JE*n. I. 
323. Waonkr. Vide ad Hec. 187. 

597. Othrys, mons Thessalia», apud Poetas notissimus. 
Barnes. 

598. Satpoivos \\a Xsovto/v sunt fulvi leoncs. TXa cnim cst co- 
hors, conjiuxus, grex : avarrifxa, avar^ri, Suida intcrprcte. 
Sed la(poi\o<;, rufus,Julvus, perpetuum est leonis additamentum. 
Hom. II. K. 83. ['A/*(pi V eTTfiTa Sa<poiv« «o-aaTo oipfxa, Xeovto*.] 
ubi tamen Scholiastes positum putat pro Siapoivov, (pove^Tixov. 
W\gner. Neque aliter vertit Blomfieldius in Gloss. ad /Esch. 
Prom. 1058. Hic certe coloris tantum notionem involvit ; 
quod patet vel ab epithetis, quibus lynccs, et cervi notantur. 

604. iroXvfxriXoTuTOiv. Epitheton Homericum. II. B. 605. 
Adhibetur etiam Pind. Pyth. IX. 11. quae loca citat Mon- 
kius. 

605. Dedit oixe? Monkius ob sequentia t&etou, x%arvvei. 
Omnino recte. Chorus nunc primum se convertit ad ipsum 
Admetum. 

606. Boi/3i'av Xi/xvav. Bccbe Thcssalia^ civitas, et Bocbca la- 
cus Thessalia?, juxta Ossam montem. Lucan. VII. 176. Irc 
pcr Osscam rapkius Ba'bcitUt sangm*. Itcm Ilesiodus : Ni- 
\|/aT0 Boi/^iaSoj- Xifj.vns Troo^a 7ra§S=voy dofxrS. Honu-rus autcm 
oxpressius Phcras et Bcebcn ct Bccbeam ])aludcm memorat, 
quod ibi Admetus regnarot : 11. 13. 710. Oi Se 4>£§ay evepoovTo 
9ra§ai Boi£y,i£a "kifxvnv, Boi/oyv x^ YXatyvpas x} IvKTifxivnv 'Iaa;Xxov, 
Tav /!§%' 'A^/u.tjtoio (plXoi Trzis evSfxa vya/v tLvfxnXoS, tov u-v 'A5- 
pcrjTO» Tc'k£, o\a yvvaixuv, "AXxnoTis, HeXiao §vyaT%a>v sltioS o^ijtt). 
Videsis de hac rc Strabonem Lib. IX. et Plin. IV. 8. J). 
Sequentia ita sunt ordinanda : a^oVoiy os yvav xj Tnoiaiv ^a7ii^on 
o^ov Ti'3"6Tai aiSfe^a Tav M. apt(fi aeXiH xvE<£ai'a» iflTfociTaffiv. Itfl 

locum Anglice vertit Honkius : ilc makes thc climc vf thc 
Molvssians the limit to his domain ( his tiflage and his plains I 
an thc ucst. Cacteri intorpivtes scnsum frustra nmMHJFfmnt 
60 ( J. jTTTrooTaais est statio ( , f uoruni j locus, ubi cqui, JSoli- 

3 



ALCESTIN. 317 

sc. sistuntur, atque adeo occasus. Vide Ovid. Met. II. 153. 
Wagner. 

610. aihigx rav M. Femininum genus in Dorica dialecto 
videtur praecipue in usu fuisse. Certe Pindarus plerumque : 
Olymp. I. 10. XIII. 125. Nem. VIII. 71. Wust. 

611. Hesychius : A\yxta>v e*riTET xfxivcas, evaXtoi §eos : Le- 
gendum igitur : Alyxtuv i. e. A\yxtuva, quod mare JEg&um 
valebit. Agonis et iEgaeonis nomine mare id significari plu- 
ribus exemplis docuit jam Turnebus Adversar. XIX. 2. qui- 
bus adde Luciliium Anthol. H. Steph. p. 166. De ./Egaeone 
Deo, a quo nomen hoc adeptum est, vide Scholiasten Apol- 
lon. Rhod. I. 1165. Statium Achilleid. II. 12. Musgr. 
Ilecte Musgravius. Coniirmat Scholiastes : xoarCt Ss ^ enl rriv 
Alyxicovx xxrr)v rr)v Tiovnov >y xkifxsvov. HeRMANN. 

617. a\la> recte vertit Monkius reverentiam erga alios. 
Lucian. Tom. I. p. 866, 45. etori yxq oon ?rep ths %ivas r) x\^ojs, 
>Cj r) xkhr) e7Tieixstx yy xpriororr^. Cf. infra vv. 840. 874. 

620. $%%ao$. Ita lego metri caussa, rejecto quod olim obti- 
nuerat, bd^oos, nec enim apud Tragicos to Sqxoos semper in 
nequiori sensu usurpatur ; nec to Sdgoos in laudato. Ita 
cnim Med. 466. Ovrot Sodoos too" eotiv, «5° svrokfxia. Quare 
uiale ibi Schol. Euripidem fugillat, cum ea distinctio, (quam 
tamen idem ibidem bene observat inter Spdoos et Sdgaos) non 
sit poetis nimis religiose notata. Barnes. 

621. bsoa. <p. x. <np. Haec verba significant : successura ho- 
mini pio omnia recte. Heath. xs&va itpdaastv pro x&vws npxo- 
ohv, i. e. Qpovl(Aajs, ovvztws, Suida auctore. Wagner. 

622. xv^qojv svfxsvns Trapttoix sunt avtipes svfxevus mapovres. 
Wagner. Similem expressionem videas supra v. 211. 

'>. vinw fxev r,^n x. t. X. EfFertur mortuae corpus : sed ob- 
uiis moram objicit adventus Pheretis. Hermann. 

>. TipooziTrar. Mos erat apud veteres mortuos in funeri- 
bus compdlare et valedicere. 

'K aya/./xara. "Ayakfxa proprie denotat unumrjUOfhjuc 
ormamemhm^ tiecus, quod ob pulchritudincm placet. Deriva- 
tur cuiui al> dyd/.Xnv, Mtidmn, pulcrum reddcrc, ita ut oculi 
■ttsnnu xmbt exhilaren tar ; ride Vuessel. ad 8. lVtit. LL. 

\ j>. 6S. I udc li .(fiius: dyxkfxa' Ttdv s(p' u> rts dydkksrat. 

: uydkfxatx' TravTa Ta xot/xh tivos fxtrsyovrx. Sic Cal- 

lirrlmc ..juul (li.irit. Aphrud. I. I. ayakftx m ^ixikixs 

i, uhi v. DorriUhim. Apud Pind. Nem. III. 21. Ari>- 
;x/ij.j, ct nj>. Eurtp.Helen.d07. Caator el 



318 NOTjE 1\ 

Pollux oi^ufxoyevts dyakfxa TtarpiooS dicuntur. Dcinde vcro 
etiam dc statuis usurpatur, quatenus niagno ornamcnto sunt 
iis locis, in quibus posita* sunt ; ut ap. Long. Pastor. L. I. p. 
27. ed. Moll. Callim. h. in Del. v. 307. Lav. Pallad. v. 39. 
Achill. Tat. III. 6. Xen. Ephes. p. 2. ed. Cocch. Pind. 
Ncm. X. 125. Suidas in h. v. : dydkfxara $s £ rds ypafydf, 
x^ Tbfj dvSpiavras kiynaiv. Lex. Anonym. bibl. Laurent. Ca- 
tal. T. II. p. 418. dydkfxara' £oava, dtyofxoiufjiara, Eixove*, -n 
dvSpidvraS. Auctor Etym. M. dyakfxa* dyakkiafxa, xakku7nafxa, 
vrdv e<p tb dydkkerai ris, xal yjtipn, xdvre Ifxdriov ri, xavre eixa/v. 
ol <Jt fxe& "Ofxripov Troinral ayakfxa eiWov ro £6avoy. ro 0e dyakfxa, 
Trapd to dydkkcu. Cf. Valckenaer. Animadverss. ad Ammon. III. 
2. Albert. ad Hesych. sub h. v. et Ruhnken. ad Tim. Gloss. 
Plat. p. 3. Kuin. 

634. xoofxov. Hic ornatus proprio vocabulo appellatur tvTa- 
(pia. Hsec enim sunt ornamenta, quibus ornatum cadaver 
in atrio collocatur, effertur, crematur, humatur. Vidc Pc- 
rizon. ad JE\. H. V. I. 16. et Wesseling. ad Diod. Sic. p. 
412. T. I. Egregius hanc in rem locus est ap. Chariton. I. 
Kuin. 

637. aVaiS' e§r,xev. H. e. orbum liberis fecit, reddidit. Nam 
r&wfAt saepe est facio, reddo, ut ap. Anacr. Od. IX. 36. 
kakiore(>av fx eSnxas, dv^qcone, ty xa^covns. Eurip. Hec. 858. 
ra V dkka zdcioei' rtdvr eya) Srioco xakus. JEA. H. V. XIII. 6. 'j 
oivot ras yvvaixas rexvonoiovs r&noiv. KuiN. Ita ct infra v. 6 

644. kvetv, i. e. kuaireke7v. Vide quae ad Mcd. 563. 
Barnes. kuetv, si pro kumreke7v dictum est, aut Dude ponitur, 
aut dativo jungitur. Vide Hcrmann. ad Soph. Elcct. 993. 
Elmsl. ad. Med. 555. Wust. Hoc postea in proverbium abiit. 
Aristid. T. 1. p. 336. ro rr,s rracioifxia^, e$r,, MtSF, n roiavmv 
yqn yafxetv, n fJ»n yafxeiv. MuSOR. 3x a£iov, non c.vjxulit. Plato 
p. 694. B. ed. Ficin. »x a£iov ttoe rreiciaa^ai dvco ifcvat. p. 896. 
C. eItteiv a£iov. p. 1217. «x a£iov 7rec^aire^u irpofiaiveiv. MrsGR. 

Subaud. ean. Vide Sduefer. ad Bos. Ellips. Gr. p. 376. ed. 
Oxon. 

645. »r nkSes. Iluc refer illud Admeti dictum scolium, 
quod extat apud Eustath. in Ilomer. p. ;>?(>, 49. 'Adfxnrn 
koyoS, cu \atpe, fxazdtv rovs dyaSovs tyikei' ruv ceiX&Jv 5' oVfc'x,w, 
yvols, oti SeiXo/v okiya X°V i; - QlMB Admctus contra hanc 

patrifl Pheretis socordiam dixisse creditur. Barnss. 

652. rii^e aufxaros 7iarn\. Dicitur rooe aicfxa Setxnxas pro 
lyu, \\i S&Spe alias, Ct Heractid. 89^ « ><*£ oufx dxn\vxrov 



ALCESTIN. 319 

rofc, i. e. lyu. Iolaus de se loquitur. Item ejusdem fabulae v. 
528. 'HyeTcrS*, oVa fof oufxa xaT^avsXv toSe. Macaria de se lo- 
quitur : vide supra v. 343. et infra v. 706. Barnes. 

653. Abresch. Animadverss. ad iEschyl. T. II. p. 96. 
putat Euripidem profecisse ex ^Eschyl. Eumen. 661. Oux %an 

Uirnmo fl X6xX73/Xc'v8 TEXV» ToXgy^, TgO(f>0£ $E XVfMlTOi VgOffTTOgB. 

Beck. 

657. Constructio x^ yZ « vofxi^co icaX^a aov mtpvxivai pro usita- 
tiore yy « vofxi^cj wsus oo$ TWpvxivai. Infertur pronomen cum 
sequenti accusativo, quo distinctius aliqua persona alteri op- 
ponatur, quod loquendi genus praecipue obtinet post vofxi^co. 
Exempla vide apud Matt. Gr. Gr. §. 535. Obs. Wust. 

658. 7TXVTUV 'bwKQexzis. De regimine vide Matt. Gr. Gr. §. 
370. a. r) raqa. Crasis est pro riToi aoa. 

659. Lege os Tr it \ixoaV <&v, gui in tanta constitutus cctate. 
Sane in vet. ed. Brub. est 8SV rj\ix6oo' % u>v. Ut To<roo-£e pro tooS- 
tos, ita TriXixoo-^e pro TrikixHTos. Reisk. Vulgo o$' rfkixos t. 

661. 9r§o. Pro unio. Vide vv. 338. 483. supra. Barnes. 

662. ywaix 6$v=iav. Vide supra ad. v. 550. 

663. itaTioa t av evSixo/£ ex conjectura Elmsleii edidit Mon- 
kius : quia Tragici nunquam yi Te conjungunt, monente 
Porsono ad Med. 856. An vero, quod de particulis y£ te dicit 
Porsonus, de ts ye pariter valet ? 

664. ayuv rryuviaco. Cf. Supp. 427. Similia sunt Troad.361. 

yafxsT ydfxov. Soph. Elect. 1034. eyfioS eyfiaioco. Hom. Od. O. 
2\5. tpikzi (piXoTriTa. Herod. II. 1. Toipnv Too<pr\v. VII. 233. 
IotH^ov GTiytxaTa. Thucyd. VIII. 75. cooxcoaav opxhs. iEschin. 
in Choeph. p. 537. 7raihiav eTrai^e^oe. et id genus omne. 
Vide ad Phoen. 67. 

67L cA X oi. Vide ad Hec. 583. Supp. 72. 

■ ). Eadem est constructio in Med. 1050. monente 
Monkio. 

f>7i. Locum ita optime e tribus MSS. et Scholiasta resti- 
tuit nonklllf: h u.r,v fgfti yi ju,\ cos dTiixd^cov to aov T. 3". ttph- 

ocokx o\ Worn x. t. x. Eadem est structura in Soph. Elect. 

.>.) .. ! .- .f fxiv nyj vvv ye po , us aoz.aaa ti /\v77rioov, x. t. A.. 

i>~~). zfioQpcov. Al) ailus ct (por,v, et est vox Euripidi fere pro- 
pria, i tamen. Barnes. Conferaa Seidleri no« 

tam a.i Ipli. I !>77. Wi it. 

it roiymf <. t. >.. Electe Morelhu haec vertit: ergagignerc 

iti» /)</j/i//s (Ufferas, Heath. *x &v fodvoif. De hac 

de bcJ Hefae. 7K5. Hermann. ad Viger, §, 204. p. 



320 NOT/i: 1\ 

COl. ed. Oxon. Brunck. ad Arist. Plut. 113.3. Matt. (ir. Q\ 
§. 553. 3. b. 

679. oV ynpofiooKvioHoi. Confert Monkius Med. 1022. 

682. rwn «. Vide ad Orest. 1330. 

683. auyat tiooQu. Vide supra ad v. 18. 

685. ^arrjv a% ot ye§ovTe$- x. t. X. Hic locus optime adumbra- 
tur ex illo .^Esopi apologo, quo Mors ad miserum quendam et 
calamitosum senem vocata, cum pnesto adesset, rogatur, ut 
illi sublevare dignetur in humeros grandem lignorum struem 
Barnes. Citat Monkius Lycophron apud Stob. ]). 601, 36. 

'AXX* rtviK av /xev rj nt^oooj to xaTCTaveTv, Kt^ns itohitTat Toli 
^E&uoToyjDKootv' "Otolv 5' l^i^Ttr, KVfxa XotoStov /?/«, To Zjnv TtobH- 
/xev* » ya^ eoV airrfi koqos. Conferas etiam Craten apud Sto- 
baeum : \Qvei5eaas - y*ot ynqas, ojs xaxov /xeya, Oy TravTeS tTtthvfx*- 
poev* av $' iX.9"yi ttotc, 'Ayio^/xeS*, htwj eovxev ayjx^toTOt fyvoit. lta 
et Menecrates, Anthol. I. 16. r^ar, e?rav /u,ev aTrr), «rar euxe- 
Tai* r\v Se ttot' eXS 7 /!, Me/x^ETai* g<m S' ael xgeTcrffov o^etXo/xevov. 
Haec affert V. D. in Censura Trimestri, T. XV. p. 121. 

687. Scribendum tio* eis divisim monuit Porson. Praef. ad 
Hecub. p. 33. 

689. Omnino ineptum c5 Ttat, statim sequente TtaT^bs, si, ut 
vulgo, plene post ov(*(po%a distinguitur. Sed si a> itai cum 
praecedentibus junguntur, nihil est quod reprehendas. Co- 
haerent autem aperte itavoao^ , et ttaT^x os fxr) ita^uvns Qgsvx. 
Hermann. a>va% mavult Monkius. 

691. Constructio est : oj nai, Ttva auyjCts eXavvstv xaxo?r, 
7toTs^a AwSov, rt <P(>uyx a.^yvqd/vriTOv cre^ev ; e\at/veiv ab auytis 

pcndet. Heath. llespexit hunc versum Aristophanei in 

AvibllS, V. 1244. <pe'§* \'^oj, 7toTE%ov AuSov r> <b%ir/a Taur\ "hiyvoa 

VLoqfjLoXuTTEoSai SoxeTf. Jacobs. De verbo auyiiv vide Blom- 
field. ad ^Esch. Prom. 710. 

692. xaxoTy eXauveiv est /nalis, co/iriciis exagitarc ; ut Kaxa 
legitur infra v. 7:J1 . M \ i . m : n . 

695. \6yoi vixvixt sunt dictcria ; id. qd. XoiSog/ai apud Soph. 
Aj. 1042. Vide Wjttenbach. in AnimacKrersa ad Plutarch. 
I). S. N. V. p. 5. Kunf, Vide ad Hippol. 1194. et exem- 

plis adde Helen. 210. veaviav ttovov. 156£. vzxvixis oi/fxotai. 
(Vterum Phrasin \6yns fiTTTciv illustravit Blomfield. Gli 
ad /Esch. Prom. 319. Vide etian ad Heeub. 8 

696. *% MTwf. Nott impnnc ; non illccsns. Vide ad Ilerae. 
37 1. 

698. Ed. Ald. ^iixujv i% CwqSMmm, MSS. B. L>. Ploi n 



ALCESTIN. ' 321 

ed. Lasc. oQetkcu & »% tfoeg$vyjox«v. Mihi hoc frigidum videtur, 
alterum vero obscurum. Verum puto, quod habent reliqui 
Parisienses : xa$gs\J/ otpelkcov, &x vTrep^vrhsKeiv aibev. Elliptice 
loquitur poeta; sensus idem est, ac si dixisset xa^>e\^a, rpi- 
^eiv oQeikouv, dkk' x% v7Tep^vr\aKeiv aiSev. MuSGR. 

706. t«£' dvSpos. foiKTDtws, avri e/x.8. vide supra ad v. 343.—- 
7T£o aS, i. e. vnip aS. vide ad v. 661. Barnes. Vide Matt. Gr. 
Gr. §. 582. 4. 

707. opuv (pws. Huc refer Arriani Epictetseorum II. 22. 
epels rds (pcovxs rds rS 'A^/xoqt» irarpo^' XaipsiJ opouv <Qou$ ; «zraTSoa 
$' « yjxlpeiv c^oKels ; ©eXeir /3Xe7reiv <pu5s", iraripa $' 8 SeXeiv ctoxe?* ; 
Quorum ultimum versum puto ab Arriano per lusum additum ; 
nec enim in Euripidis exemplaribus occurrit, et est Ta^To- 
Xoyia hoc auctore non digna. Barnes. In dictionis similitu- 
dinem apte attulit Boekhius in libro de Tragicis, p. 79. 
Hecub. 1232. dkyeTs' ti o° r^as\ TraioU oi/x akyeiv cfoxeiV. WuST. 
Hujus versus parodia est apud Arist. Nub. 1415. xXoWi 
Tai3e£, iraripa S' ov Kkdetv ooxsHs. Vide et Thesm. 194. 

710. W* x « ™ w ^aveTv. Vide Matt. Gr. Gr. §. 542. 
Obs. 4. a. 

713. ywaiKos 'hvcojfjLevos est 01 Hec. 1228. De constructione 
vide Matt.Gr. Gr. §. 336. 1. 

714. t« xaXS 08 veavia. Vide ad Phoen. 1643. 

716. ttjv 7rapSaav de\ yvvaiKa, i. e. Uxorem, qu& pro tem- 
pore fuerit. Hanc adverbii ael potestatem ssepe illustravere 
VV. DD. Loca quaedam post alios exscribemus. Nostri Hec. 
1158. 6 o° aei \vvTvyjijv. Soph. Phil. 131. ruv aei Xoyoov. CEd. 
C. 1532. o V de\, scil. ftaoikevcov, ut in Xenoph. Cyrop. VI. 1. 
47. Thucyd. II. 11. ruiv ae» Tr^oearwrouv. Semper autem vox 
ael inter articulum et participium, vel inter participium et 
sub.stantivum ponitur. Aliquando tamen substantivum reti- 
cetur : ut in Elect. 1270. rov (pevyovr de\, sc. avo^a. Ita et 
1 ch. Prorn. 973. r« x^tSvt' del. Hanc Phrasin Latine 
dedit ClCCffO ifl Verr. V. 12. omnes Sicitice semper Prcctores, 
qucin | lckenajr. ad Theocr. Adoniaz. p. 197. C. citavit 

Monkmi. 

719. ^ofu^i <V, e! rjv k. r. X. Confert V. D. in Censtira Trim. 
T. IX. p. »364. Hom. II. T. 250. "Oinroiov tbmaha Kww, toiov 

x* lirxKHTjni. Hesiod. Op. D. 721. Ei <$t x.axov eirroii, rdyja 

kovtos \ novamu* Torent. Atidr. V. 4. 17. Sindpetget 

muB vok ditere t m oure uon volt audiet, Cetoruni nd« td 

Pli.i.-n. [280. 

. Ellipticc, ut vidctur, pro wXeiw T8 HutOf, 
vol. i. r t 



322 NOTjE IN 

Athenaeus p. 525. D. uiioj\ovto lr, *} Mayvr,Ti$ &« to t> 
dvs$r,vai. proptcr mmiam moUitiem. Iclem p. 613. thJ aXe/ovas 
dxpaTn oiraivTas. iterumque ibidcni : ure toiv ttXeiov 5r<vovTa>v ovtcs. 
Idem p. i \<>. 7Tcfl tivos 7rXe'ov ttIvzvtos ^iaXtyo/u.evos - . Plut. Op. 
Mor. p. 897. TrKeicu syiXaos. itcrumqiie p. 1165. Tbi srXewv 
movras. Herodotus IV. 198. cfj.fi pov ir/.l-j, imbrcs nimios. 
Musor. 

729. V. D. in Cens. Trimest. Vol. XV. p. 122. conjec- 
turae in Museo Critico, T. I. p. 272. propositae, [et a Mat- 
thiaeo et Monkio in textum iv a prius Scha-i. 

in Meletem. Crit. p. 320. in mentem venisse indicat, hoc 
obstare ait, quod in optando non usurpantur particula 
/u.r/v — ye, cujus observationis auctorem nominat Porsonum. 
At ea inanis observatio est: quid enim optatio ad*has parti- 
culas, si modo sententia verborum talis sit, ut per eas par- 
ticulas cum reliqua oratione conjungi possit ? Atque ipsc 
ille vir doctus adeo non videtur commotus esse ista observa- 
tione, ut etiam probaret Monkium, qui omiserit av, quia ex 
responso Pheretis appareat, optationem contineri verbia Ad- 
meti. Recte illud quidem : sed non tamen delendum crat av.. 
Nam eo deleto haec serio optantis oratio esset : servato autem 
ironica est, et plene contemptionis : pcr mc licet vel Jovem 
vivendo superes. Ita saepissime veteres. Soph. Eleet. 1 157. 
yjxiqpis av, ti ooi ya^Ta Tuyydvei Ta£e. Confer /Esch. Agam. 
1403. Hermann. Qui vulgatam pcei^ov' av ^cLns revocavit. 

732. vexqov excpipe^. Vide supra ad v. 436. 

735. dvtipos th$\ $hxtixgu<; uvtI sfAM, ut jam dictum est. 
Barnes. 

738. Observa quae dictionis vis posita sit in eo, quod ver« 
sus eodem vocabulo exorditur et finitur. Sic Bacch. 921. 
pcovof ou TTokzus Tr,oo' uire^xdfj.vHS t fxovos. ubi Elmsleius comparat 
Hipp. 326. xoV, w TaXatva, oo\, toT ei ireuoti, xaxd. Ineert. 
Rhes. 575. Sgaols ya£ "Extoz^ vvv, eVei xpaTsT, SpaouS. "\\ l B l . 

De simplici 3-eoy pro Sole adhibita vide ad Suppl. 207. 

739. ev dvlpdoi, i. e. dvopziov. Wagner. Quo sensu occurrit 
paullo infra v. 718. Orest 1521. et alibi. 

740. Tollendum signum interrogationifl : effeci ut mihi non 
irrieleas, meaque stultitus, meefferens. EIkisk. Cnm Reiskio 
DRcit 1 leathius, qui et laudat versionem Buchanani : nonfumis 
effers l&tus ac rtdens tenis. Bi ck. Conviciari Admetum dicit 
PhereSj quod ei non contigerit gaudere patris runere i 

rendo. He.kmann. 

717. xriozoTriSy Auctore Suida, efit \ tcav* tirr/xfj.fiflxv olxeib*-, 



ALCESTIN. 323 

i. e. ajfinis. Dicitur etiam de Socero : vide Dorvill. ad Chari- 
ton. p. 579. Wagner. 

748. Acastus fuit Peliae filius, frater Alcestidis : vide Palae- 
phat. de Incredib. 41. 2. Wagner. 

719. xl^x. Positum est de ccede, nece, ut ap. Matth. 
XXVII. 24. JEschyl. Agam. 1468. Eumen. 755. Iph. Taur. 
78. Orest. 1619. Phcen. 20. Orph. Hym. XLIV. 3. Kuin. 

751. awxife ttouIqs. Vide ad Androm. 603. 

753. Lege %piv. Si deberem sub prceconis voce publice pro- 
clamare ?ne velle nullam partem, nullum negotium cum tuis cedi- 
bus habere. Hoc est aVcWcTv, se dedicere ; abdicare jure suo 
in domum paternam. Reisk. Vide supra ad v. 505. Vulgo 
legitur xpn, male. 

755. xxx.lv t»v 7roalv. Malum prcesens, calamitas prcesens : 
Sic ante pedes posita apud Latinos. Wagner. Eundem 
phrasin notat Monkius in Andr. 398. Iph. T. 1277. Troad. 
933. 

758. oyzTWlx roXuix?. De constructione vide Matt. Gr. Gr. 
§. 348. b. Confert Monkius Hipp. 1397. a> o^uotxKxs ou rr]o<3e 

OUfxtyOQXS, WXTEg. Sopll. CEd. T. 1547. AstXxiX T« V8 Tr\s T£ 

ou[j.(pogxs "oov, et id genus omne. Similia sunt Virg. JEn. IV. 
529. mfelix animi. XI. 73. lccta laborum ; et alia ejusmodi. 

759. /xsyac pro nzyxXoos. Superlativis enim adduntur talia 
Advcrbia. Wagner. Prassertim apud Homerum. Sic U. B. 
82. f/uy' x^iorog. Od. A. 477. fxiyx §eqtxt . U. A. 91. 7roWov 
x^iotos, et alibi passim. Vide Matt. Gr. Gr. §. 461. 

761. e*cT non raro dictum esse de loco inferorum monet 
Monkius, afferens Hec. 415. Med. 1062. Plura lectori in 
mentem venient. 

702. thtcov. Refertur ad singulare n. Similia videas ad 
1 lippoL 78. 

7o9. dtxzificoXxi tuXxs est domum intrarc. Excmplis flrma- 
vit locutionem WesselinL». ad Herod. II. 104. p. 408, 38. 
Wi 

770. cVcjtx o' Stj x. t. x. De voracitate Herculia hsee olim 
Epicharmus in Busiride, apud A.thenaeum Deipnos. L. \. init. 

p. iii. 111. tt^u/t-jv /XcV a»V ta^/ovT* nWis- viv, a.7ro^rxvois. H^t'/xe< 
oS"', xqxfiii (V a yvxShS, TO^fii V yo/xtyior, TeT^iys 

f ivcO:i, X.JV 7 (V H'/TX, OtV TCVV T£Tj.X7r6o'aJV 

It.i emendavit Porsonua in Advers. p. 
II.*). \ nl( etiam Spanhem. ad Callim. H. in. Dian. 160. 

cholia • <1 Cycl. 

('• 



3M NOIVE IN 

774. /u.eXaiW (atitqos. De uva interpretatur Reiskius, de vite 
minus speciose Scboliastes. Favet tamen Scholiastes Nican- 
dri /xeXaivav a/xxeXov memorans ad Theriac. 519. Musgr. 
Euripidem h. 1. imitatum esse locum i^Eschyli Pers. 615. 
'Axrj^aTov T6 (j.7\t%os dyqiaS ano rioTov 7ra~ka\as dfAniXu ydvoi to&e, 
auctor est Abreschius Animadverss. ad iEschyl. T. I. p. 
219.: qui Nic. Loensem ait, hanc in rem laudasse Plautum 
Amphit. I. 1. 174. Eam ego (hirneam) ut matre fuerat natum 
eduxi meri. Kuin. evZcuqov, i. e. Suida interprete, ax§aTov, 
quale Latinis mcracum; Tibullo III. 6. 62. foriius mcrum. 
Itaque ev%cv%ov (xibv (j.zkaiv%s (^rtT^os est vinum non tcmperatum 
nigrce watris ; vinum meracum nigcllum. Solebant enim ve- 
teres tribus partibus aquae miscere unam partem vini, vel 
duas vini partes tribus quinqueve partibus aquae. Vide Fis- 
cher. ad Anacreon. LVII. 3. Qui vero id non faciebant, ii 
meracius, atque adeo immodice, intemperanter bibebant. 
Wagner. 

776. txvqaivns xkdtiois. Citat Stiblinus Horat. Carm. II. 7. 
23. qui sudo Deproperare apio coronas Curatve myrto. Ad- 
dit Monkius Carm. I. 38. 6. neque te ministrum Dedecct myr- 
tus f neque me sub arcta Vite bibentem. 

779. irpoTifjucuv. YlqoTifMgc v quod proprie est pluris cestimare, 
prceferre, saspe eleganter ponitur ita, ut sit curarc, rutioncm 
habere; et idem valeat, quod <P§ovti'£bv, et Xoyov "iyjxv ut h. 1. 
et ap. Aristoph. Ran. 668. Alu. sTmTa tt^oti/x^ y aoVv ; Ai. 
OiJoev /xoj /xe'X«. Vide Bosii Animadverss. p. 9. Ki in. Vide 
etiam ad Hippol. 48. 

780. sS&iKWfAev TiyyovTts. De constructione vide supra ad v. 
155. et ad Orest. 790. 

785. exte/vbv %zi%ot> haud dubie pertinct ad ritum mortuos 
valere jubendi. Supra v. 625. Wagner. Confert Monkius 
Suppl.771, 

788. czqa. Pro ag* «, nonnc. Vide supra v. 353. 

790. GEfAvov. Proprie quidem dicitur magnificum, sublimc. 
quod etiam in gestibus se prodit ; ita ut respondeat Latino 
vocabulo gravis f quo explieant GrloM. vett. [Vide ad HippoL 
92.] Atque id docet additum 9rt(p§ovTixoj-, cogitabundum. 
Utrumque autem nunc pro adjcctivo ponitur ; [ut Hom. II. T. 
34& £«vbv SepxoLJLEvoi. No^tri Cyclop. 549« xaXov /oXeTrw, notante 

Monkio.] Ghrocoi boc quoque m genere oecuti sunt Latini. 

Sic Virg. A : ai. VI. 107. / orva tucntcm. VII. 399. Torvum 
clammre, Seneui : ( Wr adco gravu ei cogitabundus ? Occupa- 
bat cnim aninuun seni imago Akestldu mortme. Wao.njlu. 

3 



ALCESTIN. 325 

791. 2xi/$g«tfos omnino dicitur quifrontemhabetobductam, 
supercilia contracta et deducta. Sic apud Platon. Alcib. II. 
init. (paivrj 7£ n soxu^^uTTaxivai te xj £«* y?jv fiKiwew ak ti ouvvo»- 
/w-evo*. Hinc est torvus, morosus, tristis : ut apud Xenoph. 
Mem. II. 7. 12. III. 10. 4. Suidas vocabulum derivavit a 
2,x.u§r>s et ^. Wagner. 

792. evTrpoanyopu. Vide ad Hippol. 95. 

794. 2,uva/<ppuu>o$ai est contractis esse superciliis. Wagner. 
Iterum vox occurrit infra v. 817. Illustrandae significationis 
gratia affert Monkius Horat. Serm. II. 2. 125. Explicuit vino 
contractce seria frontis. 

795. Supaiu nr\fxaros. Alcestida mortuam esse ignoravit 
Hercules : Vide supra ad v. 549. Recurrit liic versus infra v. 
1024. 

797. Formam olSas pro communi oJoSa rarissime occurrere 
monet Monkius. 

799. Vide supra ad v. 433. 

800. xax gjTiv auruv x. t. X. Haec ita expressit Horat. Carm. 
IV. 7. 17. Quis scit an adjiciant hodiernce crastina summce 
Tempora Dii superi. Barnes. Adde Anacr. Od. XV. 9. 
To or\fi.*Qpv fxi\ei fxoi' To o" auqiov ri$ oTSev. Kuin. Addas etiam 
Callim. Epigr. 15. Saifxova ris cP eu oicle rov aupiov. 

802. tq rr,$ ruyr t s. Horat. Carm. III. 29. 29. Prudens fu- 
turi temporis exitum Caliginosa nocte premit Deus. I. 9. 13. 
Quid sitfuturum cras, fuge qucerere ; et Quem sors dierum 
cu/ique dabit, lucro Adpone, nec dulces amores Sperne, puer, 
neque tu choreas. II. 16. 25. Lcetus in prcesens animus quid 
ultra est Oderit curare. Stiblinus. In sententiam loci facit 
etiam Epigramma Incerti 81. in Anthol. Gr. Tom. IV. p. 
1 '.) k rin/E x^ eutpgaivtt. ri y«g au(iiov, tj ri ro fxiWoy ; Ouo~e\s yty- 
vojoxh. pcrj rpiyz. fxr\ xoTtia. 'Qs tuvaoai, ydpioai, fxsrd^os, <pdye, 
bmrm Xoy/^K. Wust. Hinc etiam illud D. Pauli in Epist. I. 
Cor. X\ . 3£. el vzxpoi «k h/zipovrai, QdycofXEv tL niojfXEv' aupiov 
yap xK-j.i^-nov.ofAzv. Hanc Epicureorum sententiam mcmorat 
etiaai i 1'ropheta, XXII. 13. 

<S0o. vxh % rifxtpav. Singtt/is dichus : subaud. EKaomv. Cf. 

Hec. $1 !. Similitcr dictum est x«t' r,\xap in Hec. 6£SL Sopli. 

IMiil. TfJS. Aliquando ciiam reperitur xaS' 'kndorriv, omi 

•il) M :uitivo. IMcmc dixit Lucianus, T. J. p. 876. I>. Paul. 

ad 11« I III. L& \ ide Bos. Eliip- Gr. 86. ed. Oxon. et 

ihi Scli.i f< nuM. 

8U< :ov r,oiorr)v. Soph. IMiil. 6*31« 5'dooov av rni •tfXcio- 



:\2G NOT/E 1\ 

tov lyfilaTYti e/xo» KXi/oj/x' e^jovrjj, 7j pc* eSy/XCV <£&' aflrwv. WlM. 
\ ide acl Hecub. 615. 

809. Tavra. RefertUT ad tristitiam famuli. Herm an\. 

810. ofix aoi Soku) Xeyeiv. Pro o^hx txoi Xeyoa. Verbum enim 
2ox£iV saspe pleonasticc adhihcri Bolet, ut ap. Diod. Sic. 
Bibliotli. L. II. p. 90. T. I. ed. llhod. r\ ['Afa/3/a] xar exEtvt* 
ths %povns adoKsi 7r\r&veiv aXx/puuv dvtipuiv, qucc tum beUicoStS 

hotmnibus abundabat. Vid. Palairet. Obss. in Matt. III. 

19. Kuin. Ita et Marc. X. 4$. ubi vide Interpretes : Cf. 
Matt. XX. 25. Xenoph. Ages. V. (>. Vide Dorvill. ad Cha- 
riton. p. 451. Nunc tamen causam pleonasmi aucupandi video 
nullam. Sensus : si modo rera ti bt dutisse videor. Wagner. 

813. aTE^dvois ttuxgcgSeU. Sie Herodot. \ II. 197. arifxfxccai 
ttccs <nvxaahzi<;. Plura ibi Valcken. p. 598. Beck. \ eter* - 
nimirum non solum in sacrificiis, sed etiam in eonjugiis, com- 
potationibusquc utebantur coronis, quia corona hetitia*, hi- 
laritatisque signum erat. Vide Perizon. ad JE\. II. V. III. S. 
p. 149. T. I. ed. Lips. Kuin. Videas citata ad v. 776. De 
verbi mvxaX^ahax consulas etiam Blomfield. Gloss. ad ^Esch. 
Theb. 137. Vide et Nostri Androm. 109«. 

814. to %WEGTriy^o$ (ppzvcvv. Idem est quod r, ZuOTxaiS typtvcvv, in 
Hipp. 980. quam interpretatur Monkius per /Inimi contrac- 
tionem ; conferens Cicer. Tusc. Quaest. IV. 31. Eodem enim 
vitio est effusio anbni in laditia, quo in dolore contractio. 
I )e constructione vide ad Med. 442. 

815. Y\'ltv\qs proprie dicitur strepitus is, qui oritur aqua 
remo percussa, et concitata. [Vide Blomfield. Gloss, ad 
/Esch. Theb. 862.] [nde tpsum remigium ; et deinde, om- 
nino agitatio crebra cujusvis rei ita dicitur ; ad quem postre- 
mum ?ocabuli significatum respexit Scholiasta, qui per ou\e~ 
yr,<, Qpopx T« noTrtpiH explieat. \\ A.GNI \\. Simile quiddam \n\ 
denotat in Hippol. 1431. oxxpucuv wlrvXos] et alibi apud Euri- 
pidem. Vide ad Iph. T. 297. 

819. &&asu.r.K Huc rcfcr illud Martialis VI. 70. 7. 
At nostri bene eomputentur anm; Et quomtum tetrices tulere 
Jebres, Aut languor gravis s aut mali dolores, f t vita me- 
liorc weparentur ; Infantes sunuu et senes ridcmur. /Etatem 
Prianu Nestorisque Longam qui putat cs.se, Martiane y Mul- 
tum decipiturque Jalliturquc. Non est rircrc. sed valere vita. 
Itcm Senec. Epist XClX. Ex koe tam exiguo temporis 
spattOi quod cetatem vocamus humanam, quantmm /</. 
quantum solUdtudines occupantt quantum mors, a)>' 



ALCESTIN. 327 

venit, optata; quantum valetudo, quantam timor ; quantum 
teneri, aut rudes, aut inutiles anni ? Dimidium ex hoc edor- 
mitur : Adjice labores, luctus, pericula, et intelliges, etiam in 
longissima vita minimum esse, quod vivitur. Barnes. 

820. Morellus ad h. 1. notat, 7r§a<7ffeiv, quando significet 
bona vel mala uti fortuna, non admittere accusativum, ideo- 
que adjectiva ei juncta adverbialiter debere exponi. Sed 
refellit eum hic ipse locus, neque enim olcc adverbialiter accipi 
potest. Heath. Ita et supra v. 229. Cf. autem Orest. 527. 
Iph. A. 335. Elect. 1358. 

824. Interrogationem in fine versus recte posuit Wakefiel- 
dius. In sequente versu supplendum xdroi^a. 

828. % xoiprtx x. t. X. Ironice loquitur Famulus. Hermann. 

831. Similiter Phcen. 1336. hk GvvqoGcoirois <p§oipuW a§%« 
X078. Wust. 

833. u\\' r, ; Vide ad Hippol. 929. 

834. 6v SeovTi. Vide ad Hippol. 920. Recte Monkius e 
duobus MSS. loixois edidit, quod confirmat Aristoph. Pac. 

272. SV SeOVTt TY) 7I0k6i. 

838. yovrj /xev «v x. t. \. Imo vero conjux. — Hoc sensu saepe 
responsionibus inserviunt hae particulae. Vide Matt. Gr. Gr. 
§. G06. 4. Hermann. Ad Viger. p. 652. ed. Oxon. 

839. tTcetra lr,ri /x s^svl^rs ; Et tamen, quamvis funus 
cfferendum esset, me hospitio excepistis ? vertente Hermanno 
ad Viger. p. 616. ed. Oxon. et monente, has particulas in 
initio interrogationis majorem quandam vim habere. Sic et 
xa7r«»Ta in Hippol. 329. 440. 

840. 7$ciVo. Vide supra ad v. 617. 

811. HWofOi h. 1. dicitur conjux, ut in Orest. 643. 1561. 
Phcen. 1695. sed etiam maritos appellare solere Euripidem 
^vvx^hs ut Orest. 1129. probavit Valcken. Diatrib. Fragin. 
Euiip. C. I. p. 8. Kuin. 

846. lilz bu/j.*. lnvito animo : Anglice, Against my will. 
Sic Pliu-n. 1S. oai/y.ovwv /2/a. Soph. (Ed. C. 854. /3/a (piXm, et 

id gentu omne. 

840, ckJ r-j ij.01 $fx<7oti. Indignantis vel admirantia es( 

Genitii ut in Med. 1040. Ceterum prcestat vulgata ra 

fx)t ^§3c7a», quod bene revocavit Monkius. 
860i 7. alios, recte dedit Monkiug, Vide 

(I \ . 569. 

7rǤ' c \otuin est veteres Becundum vias 

publicas mortuos plerumque huma ide \ arron. citatum 

a. Ba I . L. J\ 



328 NOTTE IX 

pulchris, ot ideo sccundum riam, crant ; quo jjrcetercnntca 
adnwncant ct $e fidsse, et il/os esse mortalcs. Cf. et Rhes. 
878. Everhard. Fcith. Antiquitat. Ilomer. I. 16. 3. MusGB* 
Bis errat Monkius, et cuni lr.\ Aapiaoas conjicit, et cuin 
io prosa oratione accusativum usurpari dicit. eVi Aa^laaav 
<p6§E< est ad Larissam ducit ; eV» Aapiaaxs autem est ccrsus 
eam regionem, ubi Larissa cst. Id hic incptum foret. Her- 

MANN. 

856. Cum augmentum in lyeivaro Tragicis omitti non 
liccat, neque anapsestufl in tcrtia sede stare possit, 'IlXex- 
rqvovos eyeivar legi monet lilonifieldius. Voces transposuit 
Monkius, 'HXexrgvuivos pro quadrisyllabo habens, ut vo- 
cales voj in pronuntiando coalescant, ut in 'Egiwvuv, Phoen. 
1307. 

860. Difficile esset mendum in his indagare, nisi Sclio- 
liastes scripsisset fj.eXd[x7re7iXov' eiS&^OTroietrat fxeXxtvxs 7Trec\vyas 
%yuv b Sxvaros. Unde apparet eum in Codice suo legi 
fxeXxfxTrrepov. Alatus fingitur Thanatos : Vide Doering. de 
Diis alatis, p. 23. n. 85. In hac fabula, v. 270. vv tygtfoi 
xua.\avy£<Ji @Xe7rcuv Trre^uros AToVf. Senec. CEdip. 164. Mors 
alta avidos oris hiatus Pandit, et omnes cxp/icat alas. l)u- 
bitari tamen potest an Scholiastae lectio vulgatse anteponenda 
sit. Certe fj.eXxfj.7re7iXov habet quo defendi possit. Paulufl 
Silentiar. Epigr. 40. ZitoSokcj 5' ayqavXo; ctvr^ fzxqv/J.ox^os 
\xXXoi ITxarpl fxeXxfX7ri7rXn fxriri^a <$>epoe(p6vnc;. Noz in iVagmento 
Alexidis apud Athen. XII. p. 552« E. wxros ofj.fj,x /xeXa/u,- 
tienXa. Antipater Sidon. Epig. 78. ofxfxa fj.eXa.fj.7ri7rXcov expvyev 

JLvixevtiajv. Somnus, qui fortnse similitudine a Morte proxime 
abest, fuscis circumdatur a/is, apud TibulL II. 1. 89« [Le- 
gendum tamen haud dubie /xeXa/xTTTc^ov cum Scholiaste censet 
Musgravius ; cui parum abest quin assentiamur, nolente hcet 
Monkio. Cyratius Cynegetico : aridissimus Orcus Paseitur, 
et jiigris orbcm circumrolat a/is. Quin et somnium ab In- 
feris missum <pavTao>a /xeXavoVTe^ov vocat Noster in Hccub. 
629.] Ceterum vocatur Orcus dvaz, \exf>u>v. In v. 1150. autem 
SaifAovcov Kolgavos vulgo appellatur. Quod an simili usu com- 
probari possit equidem dubito. Scholiastes ad hunc ver- 
sum : 7) tu ruiv vexpvv xv£ix>. Quod suspicioncm movet, Euri- 
pidetn scripsisse *tpri%cov ru> xvpiu. BaoiXevs Ivi^cov etiam est 
apud /Esch. Pers. 828. J LCOB& 

862. 7rpoa<payfj.druiv. Quo ritu inferia? defunctis daii eon- 
sueverint, ex Homero liqucrc potest, Odyss. A. 2.*>. Stib- 
linus. De his inferiis omnino videndus est Blomfieldius in 



ALCESTIN. 329 

Gloss. ad /Esch. Pers. 616. Ceterum ad TrpoucpayixaTojv sup- 
plendum fxipos n, quod saepe subintelligitur ante Genitivos, 
quos Attici conjungunt cum verbis quibusdam activis. Hecub. 
605. svsyKg ScZpo itovTias aXos. Ita et Aristoph. Equit. 1181. 
Pac. 436. In hujusmodi verbo plene dicitur in Soph. Phil. 
'307. K) 7T« tj Kj fiopzs fxipos Ylpoviloaav. Vide Bos. Ellips. Gr. 
p. 176. ed. Oxon. Similem Ellipsin adhibent etiam Latini. 
Tacit. German. 15. Mos est civitatibus ultro et inritim con- 
ferre principibus vel armentorum, vel frugum ; scil. aliquam 
partem. 

864. Recte Monkius irepifiaXco in aoristo subjunctivo ; xav, 
i. e. x^ eav, cum futuro indicativo solcecum est. 

866. Trplv (xs^rt. De hac structura, omisso av, vide ad 
Med. 223. 

868. Vox itiKavos occurrit in Orest. 210. ubi vide notam : 
aiiAZTTiPos iriXavos in Iph. T. 290. Rhes. 427. Ad slfxt ty,v 
xxtu supple o5ov, cujus vocis Ellipsin frequentant Graeci. 
Vide Bos. Ellip. Gr. p. 207. ed. Oxon. Sic et apud Latinos ; 
Horat. Epod. IV. 24. Et Appiam mannis terit. Cicero ad 
Fam. Epist. V. 4. Qui hac iter faciebant. 

869. Kop%s, sc. ArnxriTpos, i. e. Proserpince. Cf. supra v. 
870. Ita etiam absolute ponitur in Supp. 34. et alibi. 

874. aifeaSeif. Vide supra ad v. 617. 
878. Redit Admetus e funere conjugis, quod prosecutus 
erat. Wagner. 

880. xripuv fx. Sic apud Ovid. Epist. Heroid. IX. 35. do- 
mus vidua. VIII. 21. aula vidua. Wagner. 

881. ttoX fiu ; itgi otu ; Non recte constituit differentiam 
Scholiastes Aristophanis, quem secutus est Porsonus, [ad 
Hecub. 1057. quem videas.] Utrumque correxit Hermannus 
ad Herc F. 1217. Wust. 

882. uus av oXoifxccv ; Vide ad Hippol. 207. 

884. £r,>.a/. II. e. ut v. 902. beatos prcedico. Schol. ad 
»51. ^y<>.hv explicat per fxaxaqifyiv. Cf. Spanheni. 
.1(1 Calliin. h. in Dian. v. 40. Kuin. Vide Bloinficld. (jIo.ss. 
ad /L di. Prom. 338. 

ai/yaf itponoppv xvA civoppv (v. 683.) simplicitcr eal rhcre. 
Mi rerbfl tyjh, oipxhnhai et fiXineiv, Bflape ita usuipantur, ut 

iden f£f. Theogn. v. 1139. dxx' otppx m fyri xal 

Eur« Iph. Taur. 657. a\v/jov Szvovtos <j« f3Xi- 
Ttuv r t fxd; £aor. Supli. Aj. 1091. li yap , XfatOVTM fxh Suvr)§7)fxev 

Kpanh, ricrrA /xev. Kuin. \ icle etiatn supra ad 

v. 18. 

roi* i i ii 



330 NOT/E IN 

888. &/xr^oy, i. e. Iviyupov, ut Schol. et Suidas explicaut : 
obsidem, quatenus ejus mors caverat vitre Admeti. Wagnek. 

893. oY obuvas 'ifias. SlC /3a»'veiv, e^effSa», et 7rop£usa§at cuin 
o\a sa?pius ponuntur: ut Phccn. 384. ^* ttqSb ikr]\uba, ubi 
Schol. woS^. 1561. <V ocMvaf av e/Saf. Xenoph. Cyrop. I. 2. 15. 
II. 1. 15. SY ^ovar «-opi/e^a». Wagni.r. Vide etiam ad Pheen. 
467. Suppl. 111. 

894. Tav ve'/>$ev, sc. Zoav, Alcestin. Wagner. 

897. Quod Musgravius metri causa inserendum putahat, 
t«v', frigere monuit V. 1). in Censur. Trimest. Vol. XV. p. 
122. Tu sic potius scripsisse poetam crede : $tkias aXox? 
arsva^cuv TTpoauTtov avrce. Hermann. avTa est corajn, jjfw sentent . 
Wagner. Vox Homerica. 

898. efxvnaas. lleferuntur haec ad versum 894. Tav vipSsv 
«b^ev <v<peXe7f, et ad V. 896. to [xrynor elffibYTv ar\v ahoyov, \vnpLv. 
Ita Solonem locutum aiunt ttqos tov tmovra" 'AXX' abev avurrttt 
(Saxpuouv tov TTaTba TeXcfTTjcavTa). — AT auTO be tmto ^axpuco, ort 
6Uv avurru. Diog. Laert. in Solon. L. II. 16. Barnes. 

899. Nihil in his difficultatis, si ita accipias : afxaprsXv nta- 
rr,s akoyn, — r» (xzltyv xaxov ; Plerumque t«tb adjici in hac 
dicendi forma solet : cujusmodi exempla attulit Matthia\ 
Omisit id etiam Thucydides I. 33. Hermann. 

900. (xr> TroTe yrifAas x. r. X. Eandem constructionem notat 
Monkius in Med. 1403. Ovs fxr\ Tror syui (puaas uKptXov 'Ex oa 
(p^tfxiva-, ETtiSioSai. 

902. £nXa/. Videsupra ad v. 884. Eandem sentcntiain fflus- 
travit Noster ad Med. 1079. 

906. De etymoloiria vocahuli xcgai^etv non convenit intcr 
interpretes; cum alii a xi^as, alii a xu%u dcducant. Jam si a 
xiqat derivatur, xzpai^Hv erit cornu ifa uti, ut alterum feriat, 
lcedat, ei noceat, ita ut dicatur de feris proprie ; undc om- 
nino notio destruendi, rastandi prodit. Atque ftneo ratio 
propterea veri vidctur siinilior, quod xei§e»v jam pcr le hac 
significatione gaudet, ut sit rastare. Wagner. Cetcrum 
Euripides imitatur Honicrum, II. X. 63. x^ ^a/\afx»s xeqaity- 
/*eW, post Blomficldium notante Monkio. De Savarots in 
plurali vide ad Elect. 480. 

907. e£bv aTcxvojr. De vocc e$bv absolute sumta vide nos ad 
Med. 445. Barnes. 

910. Vulgo Ti^Tr. Sed vidc ad Orest. 141. 

913. » au wquiros x. r. X. Of. lUpra v. 131. et ihi citata. 

915, Confert Monkius llcrac. 610. naq* S' aXXav aXXa 

: 



ALCESTIN. 331 

MoYea Sicokh. /Esch. Prom. 283. tolvto, rot nXavcofxivn Tlfps 
aXkor aXXov mnf^ovn 7r%ooi%dvei» 

918. ti' /x' exa/Xyja? x. r. X. Haec proprie ad Chorum perti- 
nent, qui, cum scenam reliquisset una cum Admeto v. 762. 
praesens fuerat in sepultura administranda. Wust. Ex ingenio 
Scenae antiquae Chorus nunquam orchestram relinquere po- 
terat. Haec autem lex similiter violata est in Sophoclis Ajace, 
et in /Eschyli Eumen. Vide Lobeck. ad Ajac. p. 349. 

919. pi-^ai, sc. sfxavrbv, i. e. pi^aa^ai, ruere, ferri. Wag- 
ner. Cf. Porson. ad Orest. 284. Matt. Gr. Gr. §. 496. 5. 

920. xal fxBr J EKzivns x. r. X. Amatores una cum suis amicis 
perire optabant. Similis locus ap. Achill. Tat. III. 5. ubi Cli- 
tophon ita ad Neptunum : el os niAaS ditoKT&vai SeXei*, fxn ^iaa- 
rnvtis r)fj.cov rr,v rsKsvrriv' ev rifxas KVfxa Ka\v^drco. Ei o"e x^ Sngicov 
7]fJ.aS (iopdv 7ri7r^coTai ysvioSai, sis n/xds iyfivS dvaXcoodrco, /xia 
yaornq fycocYfiodrco, 'iva Ka\ iv 'tyjjvoi xojvyj ra(p£/X£v. K.UIN. r'r]s 
\xiy d^iorns. Vide supra ad v. 759. 

983. owioysv b(j.a. Solcecum est. Recte post Wakefieldium 
edidit Monkius avvio% dv nec aliter Porsonus in Advers. p. 
222. Schaefer. in Meletem. Crit. p. 56. 

925. n; h. Haec ne dc Pericle intelligamus, obstat, quod 
non Koqov fxovoTratoa, sed filios ei duos, Xanthippum et Para- 
lum, mors eodem fere tempore abstulerit. Macrob. Sat. I. 
1. Mlsgr. Haec proculdubio respiciunt Anaxagoram, qui 
res humanas tam excelso animo tulisse fertur, ut, cum acer- 
biun de immatura filii morte nuntium audivisset, respon- 
deret : Scicbam me qenuissc mortalcm. Vide Ciceron. Tusc. 
Quaust. III. 11. Galen. T. I. p. 283, 48. Valckenaer. in Dia- 
trib. p. 28. A. B. Diogen. Laert. II. 13. et ibi Menagium. 
Plutarch. Consol. ad Apoll. T. I. p. 118. Anaxagorae dic- 
t inn Jaicianus imitando expressit in D. D. 14. T. I. p. 240. 
ri$Bis ydc hvnrov m 'sm otnfxivos tov spcofxsvov, coors fxn cty§H dmo§a- 
vovto;. JACOBS. ev yivci. Cognatus. Soph. (Ed. T. 1016. 1430. 
li. Chocph. 281. Eumen. 603. Vide Hermann. ad Viger. 
p. 660. ed Oxon. 

x ix<s. Schol. (XcT^ioos. Idem valet in Mcd. 627. 

93(X @i<mt n^nco Tt, j-1'ltalc prorcctus ; ut in Platon. Apol. 
UU. Cetenun cum Moukio legendum fjtbrn rs ho^oco % 
cpia \chi-ti<»ri^ \ ttni rni fonua cst. 

U.W. co <r/7j/xa oo/a&iv. Yidc ;u\ I Kc. 614. Androm. I. 

j yxp to /x/tov. Sic Ilcrodof. l\. 8& r'r,<; hoivns 
>■;. Ill)l ((. W ( . y \ I 

Schol: .x$t%ov rr,s vvv ivyr,<, k^ ir/, ma).xtxi. 



332 NOT/E 1N 

9.34. Tjtuxr). Propric dicitur picea, vcl pinus ; deinde, 
quaecunque fiunt ex pieea, ut ticdcc. Dicuntur Ylr>\idfos, e 
monte Pelio sectae. Vidc Ovici. Met. VII. 224. Ceterum de- 
scribit pompam nuptialem : Etenim sponsa e patris domo ad 
sponsum deducebatur, comitante canentium et saltantium ca- 
terva, ita ut tccdce prarferrentur. Nonnulla horum rituum vide 
apud Chariton. I. 1. WaonkR. 

940. Pro eI/xev Heath. scribit iifxiv i. e. t\r,fxtv. Beck. 
Recte omnino. Vide Dawes. Misc. Crit. p. 435. ed. Kidd. 

944. Xc'xt§wv xolras. Vidc ad Hec. 295. 

946. wag* turuyr, morfxov. Juxta fortunmn sccundam ; i. e. 
confestim secutus sccundam fortunam, ut bene interpretatur 
Monkius ; conferens Demosth. de Coron. ^. 0. rals U ru>v 
vofxcov rifxougiais Tiacf aurd rd a$ixr)fxara y^^o^at. 

951. o oaifxcov h. 1. idem est, quod r\ ruyr>, forluna : \\i 
apud Kurip. Androm. 98. oreppov te tov tfxov ^aifxov, d> £i/ve- 
tyyrtv. C} ; clop. v. 110. tov avrov ^aifxov E^avTXE?$- ifxoi. KuiN. 
Vide ad Hippol. 803. Kuster. ad Aristoph. Plut. 6. 

953. Soph. QEd. C. 955. bavovrcov S' m£ev d\yos aTtnrai, 

955. Legendum cum Monkio xqr,v, oportcbat. 

960. e£sX£. Attice, pro i%tkdozi. Mceris : i\cv, 'Attix<v$* 
cXaaa;, 'EWwvixaJs. Vide Dawes. Misc. Crit. p. 124. ed. Kidd. 
Similiter i\cvoi pro sXdonoi in v. 967. 

964. oi. Referuntur ad foo7ioriv, et haud dubie sunt serri. 
Wagner. 

967. ydfxoi i. e. yafxsra), Uxores. Vide Androm. 103. Sic 
Plutarcho Vit. p. 1604. Kaiaaqos ydfxov est Cccsaris uxorcm. 
Idem p. 1750. ev e^e* ro7{ MaxE$ov£yv (Zaoikzvaiv iydfxsi ydfxns 
wXeiWc. Musgr. ZvlXoyoi Twaixo7r\nbtii, Similiter in /E*C&L 
Pers. 127. yvvaixo7r\r,§r,s ofxiXoi. 

968. ^avi^ofxai Xsuooojv, De constructione vide ad Phoen. 
547. 

973. SoxeT; vide ad Hippol. 463. 

974. oi texovtes. Parcntcs. Graci enim participiis, addito 
fere articulo, loco substantivorum utuntur. Sic r) rexuoa fesfl 
matcr, vv. 677. 535. 167. 302. o xEXTr,/Ae'voj-, dominus : Aris- 
toph. Plut. 4. oi e^eo-tcT/tej, rmtgistri: Xen. Mem. III. 15. 
19. infra v. 1147. 6 <pirtaas est pater ; ol (pt/o-avTEy jnncntcs, 
Phcen. 34. qui ab Ilerod. I. 120. et 121. dicuntur o» yn- 
vdfxevoi. oi StoufXEvoi ap. Aristoph. Plut. 798. sunt, interprete 
Schol. Dorvilliano, ol Starai. Apud Achill. Tat. I. 9« *«* 

tfNtmi rr,c, fxagruqias tov (f)»XHVTa* h. e. rov ^aor-nv* et II. 23. 10. 

r) igtufxi\r, y i. e. Leutippt. Etiam Latini ita participiis utuu- 



ALCESTW. 333 

tur. Horat. Epod. II. 13. mugientes: h. e. boves. Lucret. VI. 
1273. cedituentes: h.e. ceditui. Cf. Gregor. de Dial. §.71. ibi- 
que Kcenium. Kuin. Vide etiam Matt. Gr. Gr. §. 570. 

976. xutiiov. Comparativus pro Positivo. Sic rjiW pro y$u in 
loco Herodoti citato ad Hippol. 446. Xa^g?) Xaav a<per <7Ti/3a§a;- 
te§ov, Apoll. Rhod. III. 1056. ubi Scholiastes: <m/3a§oWe§ov, 
avTi t5 arifSaq». auyxgirixov dvr\ aTrXS. Aristoph. Av. 63. urco 
VtI Sbvov «Sf xaXXiov Xe'ye*v. Schol. to xaXXiov, avT» tw, «cVe xaXov 
Xe'y«v. Sic et xe§S/o;v, Pind. Nem V. Epod. 1. a§«6va>v, Nem. 
III. Stroph. 1. Musgr. Paullo melius fortasse fi aVoS-aveiv 
supplet Wakefieldius. Idem comparativus extat in Androm. 
630. 

978. Cf. Horat. Carm. I. 35. 17. ubi eandem sententiam 
expressam, sed multo aliter exornatam, invenies. Wust. £»a 
M«<ray alaonv, quod dicitur, ut supra 803. <V hluvas /3r>vai, dici 
potest ; qui literas omnino excolit, maxime poetas, in quibus 
quippe omnis sapientia recondita quaereretur. Wagner. 

979. fxirapaxos f)£a. Scholiast. WEcn (xstecvcocuv ItyqovTioa, oTov 
fiOTpokoyriaa. 

983. aaviot. Conservatas ad Haemum, Thraciae montem, 
tradit Schol. ad Hec. v. 1267. Quicquid hujus fuerit, Euri- 
pides haud dubie respicit scripta, quae sua et Platonis aetate 
Orpheo tribui solebant. vid. de Rep. Lib. II. p. 595. ed. F. 
Musgr. Prae aliis Euripides nunc respexit id genus carmi- 
num, quae ipsius aetate sub teXet£v vel xaSragpiaiv vel dxzofxuv 
voauv nomine, ab atiis Orpheo, ab aliis Musaeo adscripta cir- 
cumferebantur. Consule Passovium de Musaei operibus disse- 
rentem p. 45. editionis suae. Pausanias certe Lib. IX. 50. p. 
768. o £s 'O^evr, dicif, uTTEge/SaXeTO eVa/v xoofxu t«£ irpo aurn, x^ 
h7r\ fxiya rjX^ev \ayjjo<,, ola irtoreuofxevos suqmxivat TeXeTas - Sea/v x^ 
e^ya/v dwjlcov xaSaqfXHS vo<xa>v Te \dfxara >£ TPOitaS (xnvtfxdrcjv S"Eia>v. 
W i vt. Vide etiam ad Iph. A. 1198. " 

981. 'O^e/a yyqus. Periphrastice ponitur pro 'Ogtptus. 
W \' i i;. Similia vide ad Phoen. 55. 

987. dvTirtiAwv, Rcmcdia inveniens. Recte Schol. fxera(po- 
(,ixuiS diro tuiv rdi pil^as Tcfxvovrcov x^ iuptoxovrcov, ubi ante ultimam 
roefrn foi ili<jui<l excidit. Pind. Pyth. IV. 393. Hv <V 

tkalu) (pa^fxxxujoan* 'Avrirofxa arepsdv otiuvdv Ao;xe y^piso^at. 
JACOI . \ kk «ti.im ;k1 Androm. 121. 

i. fxovai o' «t «7rl f2wfAH<; x. t. X. Sensiis cst. Ad /iujus 

sohn.s Ueee^ Necessitatii icO. arax et nrmdacrum eonfugere 
uon Ucei eiemm nequaqmtm victimas exauditi i.c. sacrift 
placaml i I 



8M NOT/E 1N 

991. Nota locutioncm u.cic\ova t§x co ^ a '> *<eriorcm c.ssc. Si- 
mihter Med. (>24. "E^ref vvig fxiv dyav tX$ovTer, et v. (>27. 
tl S' aXiS eXSoi Ki/Tr^f. \\ UST. 

993. vswsf. Est imperantium et regum nnere. Notum est 
Virgilii illud dc Jove : Nutu trcmcfccit Ohjmpum. Similem 
Ilomcri locum Iliad. A. 529. Jaudavit Scholiastes. Waom .w. 

994. ('/tahjbes fucrunt populus Ponticus versus Oricntem, 
et circa Halym Amncm : (Vide Plin. N. M. VI. 4.) ob egre- 
gium ferrum, quod ibi erat, nntissimi. \\ \<.m;r. 

990. oVoto/xb Xrj/xaTos. Prajractcc mcntis. Vide supra ad 
v. 118. 

999. Confert Monkius Sopli. Elcct. lo7. 'AXX' Stoi tov y % 
t^ A/^a IIa V xotv8 X//xva* TtaTig avaTaaci*, mte yoois, htz XiTaiV' 
ubi ISrunckius prajeuntem attulit Homerum; 11. il. 549. 
Avff^eo, fxr^ dXiaoTOv oSugcO oov xard Si/pioV Oi) va§ ti 9T£r,i;ti$ 

dxaxrifxivos fioy tryoS, OiJ^e puv av^Trl-jBj. 

1001. (tx6tio< TT-arJey. Liberi furiiro, non lcgitimo mutrimonio 
iwti. Vide Schol. min, ad Ilom. II. Z. 24. [oxotiov $i c ytivaTo 
ixrnnq.'] qucm locum jam laudavit Scholiast. Noster, qui intcr- 
pretatur pci' ix XaS^aTa^ fj.i%£a>s % o Xa^ga ycytvvr^jLh.os & *x tx 
rrts xzTa vofxov yafArfczioriS. Wagner. Ne$ alitcr Hesychius, 
v. tsxoTioi. Vide et Cuperi Obss. I. 1(>. 

1002. qSlvHciv ev S-avaTo;. Sim])liciter ponitur pro (p^iWi. 
Wagner, Simili modo dicitur vex^cZv $$if*ivcov. infra v. 1007. 
ubi confert Monkius Suppl. 44. 558. quae sumpta csse putat 
CX Hom. Od. A. 490. Vcxdooi xaTa$§ifJ.ivoiot. 

1000. Krotian. x\iair,v' tt>v xXnm. Et sic adhibet Pind. 
Pyth. IV. cpod. (>. Cle», Alex. p. 1 1<;. A. p. 171. I). Mar- 
cus Aracntarius Anthol. II. Stcph. p. [80. Mi m.u. 

1007. Tvfxfcos. Kst subjcctum, ct XA^* l )ra 'dicalum. B.\i> 
I )c voce xu>i/.a vide ad Hcc. 21N. 

1020. r£inv cZcTxfyoSai $l\os. Volui amicitiam tibi })) obaic 
mcam. afaohai proprie cst (iiifnum mc judicart , at(]iic adco 
rclle. WagNER. 

1024. Cf. suprav. 79.k 

1001. 'Iwnovs Q^rixic:;. Diomcdis scil. Vidc supra v.501. 
\Q&3 t TrgaZas o' o fxr, Tvyoifxi. C-f. notata ad v. N20. supra. 
i();;S. Mxrar^a. Vidc ;ul Orcst. 1040. 

1039. Notabilior est constructio [ca scilicct, qua (iraci 
dixcrunt vixav pu*pcr,v, vixav dyuiva^ ct similia, dc quibus \idc 
Malt. (Jr. (ir. §. 117. ()h-. 2.] Ta xP^a roli vixujaiv pro Toif t« 

/ vixuioiv. Kjnsdcm collociitionis articuli alia < xcinpla 
Tragicis dedit Hcrman. ad Soph. Aj. 1007. Wim. Intci 



ALCESTIN. m 

praemia viris fortibus destinata, memorantur veteribus iripo- 
des, boves, equi, foemina, lebetes, arma, ass, ferrum, atirum, 
et argentum, dein coronce, ut ex Homeri Iliad. ¥. 459. ex: 
Virgilio et aliis constat. Horum autem praecipua erant 
boves ad sacrificia et epulas, et mulieres formosce ad minis- 
teria et contubernium. Equi erant in secundo loco habiti, ut 
vel ex hoc ipso patet loco. Barnes. 

1046. x§ovo». H. e. tandem, post longum tempus : id. qd. ha 
X§ov«, ut apud Eurip. Phcen. 295. 1043. 305. Hippol. 1171. 
Theocrit. Id. XV. 1. Kuin. 

1047. Quatuor codd. ev eyfiqoToiv. Matthia? sv a\a%c)oiaiv 
T«^£»s referendum censet ad rv%as' non quo uxoris sortem 
rnihi turpem esse putem, ob ignaviam, quam pater Admeto 
exprobraverat. At de re illa, cum Herculi se expurgare vult, 
non cogitat. Hermann. Qui, cum Monkio, ev kyficpiotv recte 
dedit. 

1049. Confert Monkius Troad. G00. em J* dKysatv a\y™ 
xeirai. • 

1058. Tres codd. avftpo^aTs, Vulgo avfjLtyoqfi. Singularem 
aliquot in locis praefert Elmsleius ad Med. 34. Non magni 
refert : sed ubi de uno, ut hic, malo sermo est, non prseferam 
pluralem. Hermann. 

1059. 7th Kj rqiipoir av x. r. X. Vide ad Phcen. 1354. 

1060. TrqiitH. Decora est. Vide supra ad v. 530. 

1065. SaXafxov eia&waots. De verbo fiaivcj et compositis active 
significantibus vide ad Orest. 1411. Matt. Gr. Gr. §.417. 

1066. sTrzia(Q%cu. Vide ad Herc. F. 1238. Barnes. 

1072. *&*« \'*$t. Vide ad Hippol. 303. 

1073. itpoavii&i, Vox familiaris et nota, et Homero usur- 
pata, Odyss. A. 796. &=>«$• V riixro yUMtmL Barnes. 

1077. Dicitur §6\o; humor turbulentus, et piceus, quem 
emittunt sepia?, piscium genus ; de quo vide Plin. N.II. 
IX. 45. Hinc SoXav omnino est turbare ; turbidum, ob- 

rum rcdderc : atque adeo ad animum translatuni, coutur* 
hui icni reddere» Waoner. Hesych. SoXciioar ra$d%at, 

c>K'jTtoat. Vide ctiam Musgr. ad Soph. Aj. 205. 

1078. wyoLt. Poetit sacpe sunt tacryma', ut h. 1. et Herc. 
Fur. 1327. ht dn' oux\xdron "Eara£a Tnyds. /Eschyl. Prom. 
401. TTa^itxv voTtotf \riy\a Trnyaif. K.UIN. xareppcuyaatv a pnaaco, 

ilpcuya Attice, eleganter dt- lacrymis usurpatur et fontibus. 
Barm;s. Vide td Plirrn. 370. 

I07!J. 1 u-jfxzi pro Ttdiyjjj. It;i IIccul). V. 372. oTrif y«£ hx 
tiuihe. yzut&ti xaxciiv, { \>h 1 fX6V, u7.y i o\ BUy^W ivrtScU Zvyw. Sic 



SS8 NOT.E IN 

«/Eschyl. inToJoTOif Nt'ar yvvaixus m /tce /xri Xa&n ^Xiyuv *Op£aX- 
/x.o*, rl rw av^of ip yeyevfxivn, Sic et sacra? littenc loquuntur 
Hebr. II. 9. tov Se /3§ap^ **?* &yyi\u$ r\karrufxivov fikinwfXLv 
'I-rjOMV, o\a to 7T<xhri(x<x, tm S"avaTM, ^o^yi »o Ti/xrj EOTE<pav&//XEvov, 
y^rwf %a§«Ti ® £ * t/Tre^ 7ravTof yevar t rai SavaTM. Barnes. Scil. 
verba sensuum inter se saepenumero solent permutari, ut ap. 
Soph. Trach. 1108. (j.ojfiuv fj.v%iuv iycvaafxnv. ubi Schol. iysv- 
aafxnv' EireiqaoSriv, 7Tci§av eayjiv. Eurip. Suppl. 787. a\yo{ i^eTv. 
Hom. Od. A. 58. xaTrvov vostau. Terent. Eunuch. II. 3. 45. 
audire, pro videre. Cf. Gataker. de Styl. N. T. c. XXXVII 1. 
p. 146. Abresch. Animadverss. ad /Eschyl. T. I. p. 2. T. 
II. p. 10. Petr. Victorii Lectt. Varr. IX. 19. Albertii Ob». 
Philoll. acl Hebr. VI. 4. p. 4^. Kuin. 

1082. £» «ya'§. Optantis est, et valet utinam. Vide ad Hec. 
819. Ceterum haec formula pariter cum imperfecto indicativi, 
et cum aoristo indicativi vel optativi jungitur ; de quo uau ita 
optime disserit Censor Anglicus in Quart. Rev. T. XV. p. 
123. ei, ei^e, £* ya§, or sihe ya%, with an indicativc imperfWt, 
expresses a wish that something were done now ; wit/i an in- 
dicative aorist it indicates a wish that somet/iing had been 
done formerly ; with an optative aorist it wishes that somc- 
thing may be done at the next moment, or at some future 
time. We will give afew examples ofeach usage. I. Orest 
1609. eI y<x% toS' r$v. I wish it were so. Herac. 726. filect. 
1065. Rhes. 105. II. Orest. 1575. e! ya§ xariayov, fxr, §euv 
xXe^eij- v<no. Would I had kept hold of her. Androm. 294, 
1159. Alcest. 1112. Suppl. 823. ,-Esch. Prom. 158. Choeph. 
343. III. Eurip. Hec 819. 1013. Orest. 1091. 1202. Phcen. 
163. 166. Ilippol. 229. 1071. 1072. 1107. 1377. 1400. Alcest. 
91. Androm. 515. Suppl. 867. 370. 1011. 1152. Iph. T. I 
1188. Rhes. SiyS. 460. Troad. 1092. Cycl. 436. Herac. 62, 
735. Helen. 170. 1478. Ion. 148. Elect. 668. jEsch. Thel,. 
260. 55G. 566. Suppl. 1. Soph. CEd. T. 80. 1061. CEd. C. 
1082. Trach. 955. Aj. 1265. Somctimcs, but rcru rarc/f/, a 
subjunctive aorist occurs. 

1085. /3MXE0-Sa/ a av. Tc vcl/c quidem : bc et nunc, et antea ! 
quam significationem ubique habent locutiones i$n\6fxnv av, 
tjSeXov av, cujus exempla dedit Dawee. Misc. Crit. p, 121. ed. 
Kidd. Vide etiam Matt. Ghr. Gr. §. 509. 5. a, 

1087. evaialfxcus <pfc'§£. Pcrfcr. ut dccct rirum; i. e. modcratc, 
constanti animo. WaGNBB. Schol. evaialfxuf, xaSnxovruS. ( 

torum recte dedit Monkius Cni^a)X in pnMentL Vide Por- 
9on, ad IJec. 1 160. 



ALCESTIN. 337 

1088. pxov TrxQMveiv, x. t. X. Hanc sententiam Dio Cassius 
mutuatur ab Euripide L. XXXVIII. [p. 71. A. ed. Leocl.] 
pxov iratiaiviaai erigtiS scrlv, r) aurov 7ra$ovra xagTEgTjffa». Thales 
rogatus, rl yjxkzircorxrov ; yvcvvxi kxurov, Eipyj. ri pgcarov ; xXKco utto- 
rftsoSai. Barnes. Vide etiam Blomfield. adi^Esch. Prom. 271. 

1089. t/ ¥ av irpoKonrois. Ut apud Latinos : Quid prqfe- 
ceris? quidinde? Eorum est, quijubent aliquem desistere a 
re quadam. Wagner. Vide ad Hippol. 23. 

1095. Vulgo r$z aoi Kanov. Correxit Porsonus in Praefat. ad 
Hecub. p. 23. Et vero, quamvis plerumque in juvenescendi 
ratione usurpatur rfixtniHv, — Anglice, to grow young — non- 
nunquam tamen pro r)$cjiv ponitur, ut in Brunckii Analect. 
Epigr. 28. 

1100. as. i. e. ejaOi. Vide ad v. 343. 

1103. lAutfav o<pXi<rxavcis. Vide ad Med. 1217. 

1104. Hic ex Herculis verbis intelligendum k»v«. Her- 
mann. 

1105. tnyvscjx. Aorist. pro Praesenti, ut wVd?«, in Hippol. 
1395. 

1107. Servaverat Monkius vulgatum yswxixv. Ycwxiuv sex 
«odices. Recte. Nihil enim ad rem, si mulier generosa est ; 
multum si domus : quia sic nihil periculi nec mulieri est, neque 
Admeto, ne uxoris amorem abjiciat. Hermann. 

1108. (xr), sc. yivoiro. Wagner. cjTrsicixvros. h. e. patris. 
Nam oirsipetv proprie ost seminare ; deinde gignere, liberos pro- 
creare. Graeci enim in re venerea, metaphoras eleganter e re 
rustica depromere solent. Sic pater ab Eurip. Iph. Aul. 949. 
vocatur 6 xara^Bi^as. Qua in forma loquendi Graecos imitati 
sunt Latini, ut Virg. /En. II. 540. Satum quo te mentiris. 
IMaut. Amphitr. I. 2. 20. puer seminatus. Cic. OfF. I. 32. 
Hereules Joris satu edittu. Kuin. De hac jurandi formula 
ride n<\ Mcd. 388. Hippol. 600. 

1110. Ku7rr) xacfiixv tHriyhrivof/.xi. Rhes. 592. \u7rr\ y.x$iav oi- 
or,y/xcvo(. Itu Mcd. 1 ] 0. -^uyri Ir^ziia xxx-otoiv. Bahni 

IIKJ. Obtenrand olto quaeska ambiguttas, cum Her- 

culei |)i;» iiiinm Adnieti cssc Slgnificet, Admetus autem dici 

credat, gaudere ie debere ob illius victoriam, ut qui tanquam 
amicm in communionem vemmt hujut victorke. Hbrwann. 

1111 - /.;. Formulii Euripidi uaitatissima. Hec. 

986. Hippol. 710. [ph. A. S18. Iph. T. - r ,s;;. 740. 878. 
B cch.911. Herac.721. Helen. 111. 158. [on.660. Elect. 
84*. 

roL. i. 



not.i: IN 

1110. Monkius correxit lyui, Vereor, ut satis caute. Igyal- 
vh* liic, ut in Soph. Trach. 552. est irasci, indigne ferre. 

WU8T. 

1128. Sensufl verbonim ro§y6V us xa%xTo\j.co est: timore re- 
p/ctus, et capitc arcrso. Nota enim est fabula de Medusa? 
capite, quod eos, cjui illud iuspicicbant, in lapides converte- 
bat. Schol. ad Eurip. Phcen. 469. r\ Topyovr, &ea r t v, tCj 
eiris o* av a£/TY,v ttoev, a7rs\i^»To' o he TIsqozuS OTaXels itapa t» 
Tl^/xS aTrexctpaXiosv aurr,v, >c TraXiv tiy^c rr,v aiyTriv ivipyziav' x^ 
oiTllGf Se tt/v auTYiS xzpxv eiSov, aTicX&HVTO. Cf. Apollod. II. 4. •>• 

p. 99. Kuin. Yide etiam ad Phcen. 456. Ceterum rccte 
..Mattlmc pracfert *J %-n. Quod ad Topyov us attinct, nescio an 

ius sit elisum aliquando » dativi ab Atticis pocti » txisti- 
mare. Certe ^Bschyli vcrsus in Pers. 83~. et Euripidis 
in (Eoli Fr. VI. corrigi possint, at pertinacius rcluctantur 
Sophoclis loci in Trach. 675. et CEd. C. 1436. Alcestidis 
quidem versui medeare, si scribas Topyovn xaparofxcv. Nam 
quod Valckenaerius dicit ad Schol. in Eurip, Plucn. 459. p. 
66 k hanc recentiorem formam esse, id, etsi haud facilc, 
refutes. Tacent de ea Atticistae, qui de formis Topyu et 
Topyuiv disputarunt : qui autem eam commemorant, non vi- 
dentur improbare. Hermann. Emendat Topyov us xxpxTo/xov 
Elmsleius in nota sua perdocta ad Herac. 693. Bubaudito 
scil. tsaav. Ei consentit Lobeckius ad Soph. Aj. 801. Aliter 
censet Monkius. Et nobis sane rectius statnis.-e bodie vidrtnr 
Porsonus, lias elisiones, quantumvis raras, apud Tl ta- 

men nonnunquam reperiri. 

J 129. Recte w\ Monkius Ilerculi dcdit ; malc autem scrip- 
iv. Herm . 

1131. ciVi aoi o^oxc? ^cVejv. Aii simi/is sit. Vide Pind. Pyth. 
II. 69. EI&0S yaci uTTi^oyjjJTaTX T\^lr.;\ ^-xvix (^uyaTs^i K^ovh. 

Soph. Elect. 664. 111. ubi Brunck. hanc verbi vT^Veiv signifi- 
cationem ilhistrat Vide et Vbresch. Animadv. in iEsch. II. 
p. 281. Interpp. Hesychii 1 ■.. Jacobs. Velo obvoluta 

videtur Alcestus adstitisse, quod nunc tollit Hercules. Her- 

mann. Pro ooi Muagravius mavult or\, probante Monkio. 

1133. I Ianc scenam optime comparat JMonkius cum cata - 
tropha Shakspearianse fabuhc, quae inscribitur T/ic \\ intcrs 
Tcue. 

1 134% yuvxlxx Xiuoou x. t. X. \on hanc nwam u.vorcm dicit, 
I hanc essc mcam u.vorcm ridco. HeRMANN. 

1 137. o^a 7c, ^r, x. t. x. Veterea credehant, veneficarum 



ALCESTIN. 339 

hanc esse potestatem, ut mortuorum posscnt evocare animas, 
et alia Qxifxara ostendere. Vide Dorvill. ad Charit. V. 9. p. 
497. ed. Lips. Kuin. 

1138. Dicitur -\>v%xywyos qui in vitam redire jubet mor- 
tuos : nominatim prcestigiator : Vide Scholiasten. Etenim 
Thessalia multas alebat veneficas ; unde QiooaXoi cl>$a\ sunt 
incantationes Thessalice apud Lucian. Dial. Mort. T. VIII. p. 
201. Sensus : ne credas me prcestigiatorem. Wagner. 

1140. Vulgo rv%Y,v. Reiskius conjecit rv%t). Bene. Kuin. 
Immo male. Aliud est non fidere sorti, quod est instabilcm 
futuram putantis : de qua re hic non est sermo : aiiud, non 
crcdere verum esse, quod accidit. De eo hic solo agitur. At- 
qui id accusativum requirit. Soph. Antig. 219. ro /w,yj Vixw- 
§giv rots umarHo-iv ra5e. Neque alia ratio est infinitivi, ut in 
JSoph. Aj. 941. a£ev a d.iiiaru j£ l\s o\(A,u%ai, yvvai. HERMANN. 

1145. <p$6vos §mv. Vide ad Supp. 346. 

1 147. $irvaa.s. Sic legendum esse ostendit Prosodia. Easdem 
voces confunduntur supra v. 306. Musgr. 

1148. Vulgo : av ya.o Syj rayS dvu/ftuoas. Recte. Composi- 
tum e£avo§$Sv non alibi occurrit. 

11.50. v£§T6g«wv rco xvqlco. Vide supra ad v. 860. 

1156. a^xyvll^Hv. H. 1. non purificare, sed desecrare. Orcus 
cnim quando gladio totondisset Alcestidis capillos, cam diis 
manibus sacram dicaverat, quod ayvloxi v. 76. dicitur. Contra- 
ria igitur aliqua ceremonia desecranda erat, antequam Adme- 
to ejus consuetudine et colloquio frui liceret. Heath. 

1157. lUaios uv. Male Marklandus [ad Suppl. 185.] inter- 
pretatur quemadmodum debes. Neque omnino unquam illa 
hujufl vocabuli potestas cst : sed significat idoneum esse. Id 
rero alienum ab hoc loco est. Quum sisjustus, inquit, pergc 

■ >/s cs.sc erga Uospites. Hermann. 

1 {(')(). ShcviXn Tv^awco Taitii. hlurijstheo. scilicet. Haec au- 
tem nealogia Kurysthei : ex Jove et Danae' Pcrseus ; ex 

Pereeo ei Andromeda Sthenehu, ex Sthenelo et Archippe, 
\d nt ApoDodorua vocat, Nicippe, Eurysthcus. Vide Apol- 
lod. Bibt FI. 1,5. Barnbs. 

1164« J)c tetrarchiifl Theaaalicu videndi Harpocratio <•< 
Suidai in roce. M 

I H>.">. xpQ*s Zw tojka"ii x. t. x. Do bac consuetudine con 
ferl .Moiikiu- Demoath. contra Midiani, p. 580, !-':'. Ariatopli. 
\\. 1230. Eq. 13 

1168. Similem conftructionem notat Monkiui in Oreit. 

1576. i$t • xx: 



340 NOTiB IN AL( IESTIN. 

1169. roXXaJ k. ~. X. Eadem est fere conclusio Helei 
Kaecharmn, Andromacha* et Meda;e. Barnks. 

Totam hujus fabulae hifttoriam breviter tractat Eras.mi s 
in Adagio, Admeti Sa-nia, dicto. Bl chananus Latino versu 
donavit lianc fabulam : extat intcr illius opera. Ilistoriam 
invcnics apud Et statf. p- 826, 30. Huc refer APOLLO- 
DOBl Bibboth. I. ( J. PaldtpJuUi lihruin sr^i dTrloreov, ubi in 
Cap. wgt 'A\x.r)6Ti$o$ totius fabulae mentem aperit ac valde 
probabilitcr cxponit. L»aum S, 



FIMS NOTARUM !N ALCl »TIN. 






NOT^ 



IN 



ANDROMACIIA M. 



NOTiE IN ANDROMACHAM. 



1. ayfifxac. Decus. Aristides : aiTivsj ccvti rov xoivou aynfxocTo^ 
f!<Ti tois ev tw «yevs», II. 314. Idem : ov&\ Tuy/tv tov vvv oyr)ixocTo$ t 
quSs asfxvuvea^oci , III. 52. Idem : «zt^ots^ov [J.ev t<£ Ie^a x.oayL,r\- 
ffavTeS atrrr/S, vfvi £e to tfav ffp/xa ffcyffavTES', II. 295. Vide etiam, 

an huc pertineat II. 312. et 336. Canter. Sic in fragmento 
Licymnii apud Stephanum Byzant. v. Tsf^av/a* Ts^avia 
Se ayr^a. Muffias yfiovbs. Passim hoc sensu occurrit compo- 
situm irqbayrifji.oc, rarius ayr)(xa. Fastum quidem, sive majes- 
tatem, indicare videtur Soph. Antig. 1183. Nostri Hecub. 
G14. ubi vide citata. Musgr. Eodem modo D. Paulus 1 
Corinth. XVII. 31. Ylaqacyec ya§ to ayr^a tou xbafMOu toutou. 

De Thebe hac vide Hom. II. A. 366. Z. 397. Barnes. Ce- 
terum eadem est Compellationis forma, cui nulla est in se- 
quentibus relatio, in Alcest. 1. de qua vide ad Elect. 1. 

G. ^ffT^xso-TE^a Ed. Lasc. Nec aliter legisse videtur Scho- 
liastes. Sed melior est Vaickenaerii emendatio, quam dedit 
Matthiae, proximo versu deleto. 

10. ^KpSevTa. Sic bene Aldus. Lasc. et R. membr. pi<p£vTa. 
Aoristos priores passivos alteris praetulisse Tragicos veteres 
docet Valck. ad Phoen. 479. Neque tamen, ubicunque oc- 

currit aor. 2. mutari debet sine cod. auctoritate. In v. 583. 

d7rr,}.}.xyr,; agnoscunt omneslibri. Sumtum hocexHom. II. H. 

T.Jl. 7) Tii 'AyaiaJv 'Pi\J/«, xei%os eXwv, d-no irutvyou. BRUNCK. 

\ idc ad Phoen. 752. 

1 1 . NMM&rp. In contemtu a Graecis habiti sunt insulares 
homincs : fidfl DOrvill. ad Chariton. p. 558. MuBGR. In 
N nrnXifjLy fit duarum primarum syllabarum syni/csis. Heatii. 
Vlde PonotL Pra f. ad I Icc. Suppleiwnt. p. 20. 

17. ^ir/'/j>cT7. vccico tiiVioc. Xo§to; proprio /w/tum, gramen, 
hcrba ; RC p6I tran^lationem aliquando c/h/ts. I)c liac voce 
autem 2£yxngrtf, prater ca, quie SchollMtea de urbiuin fini- 



.'344 NOT/E IX 

})iis gramine designatifl habet, vide quie nos ad Ilerc. F. 

368. [ouyyo^roi Sr' 'OfxoXas ImwXoi.] Ita Ilcsychius in voce 
Xo^toj* o ouvr&rtS, x^ o TTepijSoXoi rr,s AuXris, us ro — Au\r,s tv 
X6§to>. [Ilom. II. A. 773.] Oi ot tuquyugiav. ArXo? oe xai 
yugav, x2 yporaafxa, xai tov o§ov tov ex o^o yaiuv, ui sv tw — S1/7- 
X^gTa va/a/ 9reo7a. Hunc locum ita fere emendavit Isaac. Ca- 
saubon. in Strab. p. 164. Barnes. i3£sch. Suppl. 6. yfiova 
ouyyporov ^upia. 

20. De Thetideo vide Schol. Pindari in Nem. IV. Stroph. 
«3. Musgr. 

25. Etiam Brunck. e membr. reg. dedit rTXaSero-' — el ad 
Hec. 873. docet, primam ejua verbi syllabam produci, nec 
dixisse veteres 7r\ao§r,vat. Beck. 

27. Non magni facienda videtur Piersoni conjectura npou- 
arwz. Nam dubitari potest, an Trpoaaivu Graecum sit ; irpoooaivu 
agnoscit Grascitas. Nec magis Trapriys probandum. Retinenda 
vulgata lectio, quae bene se habet. irpoadyu est verbum neu- 
trum, fx potest esse pro fxoi, licet xei/xeW praecedat. Eodem 
modo Dativus et Accus. conjunguntur Soph. Electr. 479. et 
959. vide Musgr. ad Med. 58. Sed nec necesse est, ut fx pro 
fxoi accipiatur. Licet enim Trpoaayu fere cum tertio cc.su con- 
structum reperiatur, apud prosae scriptores saltem ; bene illud 
Euripides cum quarto construxit, Tragicorum more, ellipsi 
praepositionis verbo jam adhaerentis, irpoanye irpos fxv ut irpoo- 
7teoe7v yovu, vv. 165. 528. Brunck. 

44. rnv. Hac particula, cum subjunctivo posita, MEpe ligai- 
ficat ut. Matt. Gr. Gr. §. 526. Cetcrnm de constructionc ride 
ad Phocn. 600. 

45. N<v pro auro, i. e. 0eTic)£iov, r) Qtriooi a\%n.ropov' \<>n, 

ut Scaliger, pro aurr,v, i. c. Oetm/. \ id. Scholiastcn ad \. 1(>. 
Barnes. 

50. 7raioi r «Sev eoV. Vucro nihil j/rodcst. Ita NBpe usnr- 
pantur vVtv et fxnoiv. C£ intVa 134. 632. 1054«. Orest. 707. 
Phcen. 408. Khcs. 815. Troad. 416. Similiter occurrit hHvss 
in plurali, infra v. (591. Iph. A, 860. Soph. Aj. 1111. \n 
Nostri Ion. 59(5. o fxr,Hv uv xa£ aSeva/v xexXrioopcai. \ ide Matt. 
Gr. Gt.§. 437. Obs. 1. 

(5:J. oIxtoj ru aui. Miscrationc tui ; i. e. proptcr tc. \ ide 
Matt. Gr. Gr. §. 1(5(5. £. De voce oi r xTor vide Blomfield. 
(iloss. ad .'Escli. Choeph. 406. 

63. $u\axri%. I)c his verbalibus omnino consulendu- 
Matt. Gr. Gr. $. 447. 



ANDROMACHAM. ,345 

65. Trj 7rp6a& a.vaaar\ rr$s. AeiXTixwy pro e/xot. Vide Alcest. 
343. et Scholiasten ad hunc locum. Barnes. 

73. tySSoy, scil. I<m, ^fo'i£; ut in Hec. 158. Vide Matt. 
Gr. Gr. §. 305. 

75. yDTres. In hac voce inest non modo crudelitatis, sed et 
ignaviae, significatio. Q. Calaber Lib. III. vTrirqsoocv, Ǥ' evi /xt/x- 

VOV Oi/Ti£avo7s" yi/TTeffOiV EOiXOTeS, Ot/f T£ (^0/3^(7« AiCTOS" OiCUVO/V 9TgO- 

(psqiarxros. Musgr. De voce xexXrj/xeW vide ad Phcen. 576. 

80. yiqcov y exeivoj, uars x. t. X. Senior est, quam ut teju- 
vare jiossit. Positivus gradus loco comparativi. Eadem est 
constructio in Phcen. 1357. Sic et Xen. Cyr. IV. 5. 15. 
bXiyoi eff/xev, coars eyxgaTstf sivai. Mem. III. 13. 3. \J^%gov, cuars 
XuoaoSat. Plura congessit Wyttenbacchius in Bibl. Crit. III. 
2. p. 65. Sed et omittitur uars. Herod. VI. 109. 6Xiy«s" yag 
eivai arc\arir) rri My$<uv GVfX^aXistv. Xenoph. CEcon. 16. 10. 
<rxXr/§a sorou r\ yr, xiveTv ru> ^evyei. Vide Matt. Gr. Gr. §. 448. b. 
Contra mutatur Positivus in comparativum, Alcest. 976. 

81. Oi5x a,7ra$, fxovov. Similis forma apud Latinos, Non semel, 
pro scepe. Barnes. 

82. Heath. vertit : An mandata non curasse tibi videtur 
nuntiorum aliquis? Beck. 

85. Attius in /Egistho : melius, quam viri, Callent midie- 
res. Cf. Donat. ad Terent. Hec. II. 1. 17. et Valck. ad Eurip. 
llipp. 6S6. Beck. 

98. Srsppov rs rov s/xbv Aai/xova. Malum suum Genium notat. 
Nam veteres, ut singulis Geruum bonum assignabant, ita et 
Malum alteruin, qui, ubi Bonum vicerit, infortunatum suum 
pupillum reddidit. De Bono Genio vide quae nos ad Supplic. 
592. et Ion. 1144. Huc refer Petri Danielis Huetii Alnet. 
Qmest ii. II. c. 4. §.3. Barnes. Ceterum vide ad Hippol. 803. 

HM). X§/i S' ovTror eiVeTv hSsv o\fiiov. Ita Troad. 513. 

tuv V sv^atfxivdjv MnSgva vo/xiTeT* svrvyjclv, itcnv av Savri. Idem 

fcre huripides in Cressis : Tov svrvyrstv JoxwvTa (xri £r,X«Te, 

ttchv 0avivT \'dr> rtS, wf e<pr,/xf£ai rvy^oci. Vid. Aristot. Ethic. 

I. 1-. ul)i hic loeus expenditur ; et initium Sophoclis 

ic.liiiiianiin. Kt fmem (Edipi Tyranni. Et illud Theog- 

flldlfl : MifTI xaxo7?i voacuv \vtth <Pqiva, \xr\r dyaSdtat 1 eqffiris 

7n'vr,f, tt^iv rikos aK^ov i0e?v. Vide Krasniuni in Adagio : 

b §pecta, Notun illud Sokmia ad Crcesum: ricfo 

i/.axapi^nv. Ovid. Mct. III. 135. Scilicet 

///fi/fiff $empet I . tpecia ma a tlics homim ,• dtcique bettttu Ante 
obitum /i'ui',, maque funera debet. Barnbb. Ausonii 

Lud. \II ni. Spectandum dico terminum lihr priui: 



846 NOTifc IN 

Tum judicandum si manct felicilas. Plura videas atl Iph. A. 
159. 

103. a'i7mv?. Epitheton Homericum. II. N. 773. "IXios aWeivri. 
De Helena autem ita Poeta vetus, apucl Cicer. Divin. I. f>0. 
Eheu videte : judicavit inclutt/m Jttdicium intev deas tres 
aliquis : Quo judicio Lacedanttonia mtdier, Furiarum una, 
adveniet. 

106. ElXe a b y^Ckiovavs 'EXXd^os ojkvs "Agajj. Numerus certus 
proincerto; Homerus cnim mille, centum, octoginta sex na- 
ves Graecorum statuit, Plutarchus mille ducentas, Scholiast. 
1170. nlii aliter. At Poeta? fere de millenario niuuero consen- 
tiunt ; ita Euripides alias, Rlics. £58. *Os e^rl TgoM» Tav 
y^Ckiovavv r]\v& s%uv GT(3a.Tslocv. \ ide Electr. 2. Lvcnphron : 
'O yjklagyps tov 7ro\vf>patoTov OTpaTov. Virgil. /En. L. II. Quos 

neque Ttjdidcs, nec Lavissccus AchiOes ; Non anni domtwre 
dcccnt, nou mille carincc. Ovid. L. XIII. conjuvatatjue se- 
quuntuv Mille rates. Propertius : Et Danaum EubotCO Ut- 
tove mille vates. Denique Seneca in Agamemnone : Rex illc 
regum, ductor Agamemnon Ducum, Cujus sccuta mille vexil- 
lum rates. Unde ^Bschyl. Agamemnone, v. 45. 2t6Xov 'A§- 

yEicov y^iXiovavTav. BARNES. 

107. tfEgt T£i'x^J *. t. X. Civca muvum. Recte quidcm hic 
ohservat Scholiastes, Euripidem praeter historiam dicere, 1 Iec- 
torem raptatum circa mcenia ; nam nihil tale Homerus me- 
morat, sed a moenihus ad naves tractum ait. Nec tamen tcr 
circa Patrocli pyram ; ut Scholiastes vult. Quare Virgiliua 
etiam lapsus est, ubi canit /En. I. 483. Ter circum I/ia- 
cos raptaverat Hectora muroe, Error autem hiuc ortua ; 
quod totics 1 Icctor dicatur al) Homem vivu> Achilicm fiigisae 
circum Trojae moenia. Barnes. Cf. Hom. II. X. 165. 

110. dfAQtfiaXHOa x.d%a, i. e. ^aXnoa d\x$\ xd?a. S&phlfl tainen 
a/x(pi'/3aX?ve;v cum dativo construitur. Ncc «iliter de verbo 

TrqooTTECEiv statuendum, quod tamen accusativo gaudet infira v. 
165. Vide Matt. Gr. Gr. *. t-25. el ad v. 27. Bupra. 

118. (pzyyh; bgpobai. Vide ad Alccst. 18. 

121. MSS. tres Ed. La>c. ct Scholiastes nj&ftV, quod 
verum videtur. .Esclnl. Agam. 17. vttvu t6§' avrjpcoX7rov 
Ivtziavoov axos' vide ibi Stanleium. Noster Aloest 987. po^- 

fjuaxa TToXvitovoiS avTiT£fXUV fiqoToioi. MuSGR. \ lllgO EVgs7v, quod 
c Scholiastc natum vidctur, qui ita explicat : tziaHv' u7rh tvv 
fi^oTOfXHVTojv r) /u.ETa<po§a* te/xeIv hv avTt t« tvqtoSai. NeC alitcr 

Schol. ad Pind. Pyta. IV. 893. Ceterum ifta Stauleiufl ad 

^Esch. loc. cit. M avTiro/xov ^dc^xxov cst id rcmedium quod se- 

7 



ANDROMACHAM. 347 

catur et paratur, ac praebetur alicui adversus morbi dolores 
et vim." Exemplis supra citatis addit V. D. ./Esch. Choeph. 
537. dxos rofxcciov shiriaaaa Trnixdruv. Addas etiam Suppl. 803. 
TiV d/j,(p' aurds \rt noopv rifxcu ydfxs x^ \urr\pta. Sic et Lucian. 
in D. D. de iEsculapio : au £s pt^orofxos sl, ^ dyuorns. Vide 
etiam Rhunken. ad Hom. Hym. in Cerer. 229. 

1 22. 2jgi)j auvsxXriaav. Homericum est eodem sensu eqih %uv- 
i-nxs, Iliad. A. 8. Musgr. Nec aliter Hom. II. X. 129. tyh 

%UV£\aUVEfJ.EV. 

1 25. EHoav. Referendum videtur ad r Eqfxt6vav. 

130. novrias S"ea, i. e. ©eti&o?. 6 Sshs et aliquando -h $so$, ut 
hic et alibi. Suppl. 1219. Pausan. in Atticis : Qpqiap rs xaXn- 
/xevov xzWiypoov' sv§z irqairov 'EXsvatvicov a\ yvvatxss %ogpv sarnaxv, 
x^ yaav ss rrw Seov. Sic Virgil. de Venere loquens JILn. II. 
G32. Descendo ducente deo. Vide interpretes. Nec enim 
plurihus hic locus. Barnes. 

131. weaukm, Metrum pessumdat. Recte igitur Gaisfor- 
dius a\xi\iov edidit, praceunte Porsono ad Dawes. M. C. p. 
552. ed. Kidd. Similem corrcctionem ipse Dawesius adhibuit 
iii .Esch. Prom. 4<37. vinov^zs a\xU wnyt, ubi vulgo aemks. 

132. C^sar.orujv dvdyxzts jungendum cum drvZpfxivx, tibi lu- 
genti ob riolentias et tribidationes heriles. Reisk. 

13 j. -,%. Vide supra ad y. 50. De locutionibus, qua- 

lAoyXc^, et similes, vide ad Phcen. (i7. et alibi. 
136. yvv$i o' &r«. Vide ad Hippol. 303. 
1 17. Ante hunc versum deesse videntur complura ; Chori 
saltem pnmt, cui Hermione se respondere testatur infra v. 

I 5 1 . Cfj.dc fxsv mv roiohb" dfj.si^0fj.ai XoyotS. MuSGR. PoiTO Chorus 
n«»n nunciat Hermiones adventum ; id quod repugnat consue- 
tudini theatri tragici. Deinde prima Hermiones verbamagis re- 
i< runi medium quendam sermonem, quam ejus initium. Beck. 

148. rles. ^roXfxov y^pairos' aroXtafxov aoufxaros. Beck. 

us auv zSvois. Vid. infra vv. 854, 5. Barnes. 

tXsuhsooarofxslv. I/thcru rcrbu loqui, ut dixit Propert. El. I. 

\ erbum occunit in JEsch. Prom. 187. Simllitei >Soph. 

QSd. I • <0(>. t7r i I / s\s szurov ndv Vksu^spot arofxa. 

158. dxufj.aiv. Hes. interpretatur : arslpa, drsxvos, droxos, fxr) 

/jjuna xu%fxz. Plirynieli. App. Soph. !\IS. ap. 
\ ;il< L a<l PhflWlili. }>. 81. 'Axi/fxcov SaXaaax. \Lupt7i'ior)C sirl th 
/xr, ) I | 

159. I I -ttpu/rts. jlsiuticu, c( sic infra \. 64<3« ^Wmtiqwrac 

pra taianii Isocrafa i in Panegyrico bis. Aristides, Tom. I. 
i J. i Fjposiyy ptvoi - hcu Hffiifoi iia^upyrau 



348 NOT.i: l\ 

ruv rpiuv. Hinc Molossia Epirus vocata, quod ibi Helenus 
et Andromache Asia oriundi regnabant. Ml sgk. nuuqot dici- 
tur quaevis terra continens ab altera interjecto freto separata. 
Hinc Epirug proprie dicitur respectu Italiae, sed respectu 
Graeciae ri7TEtqos est Asia. Keisk. 

166. Oai§EiV T6 ^OUfXa. Cf. li.CC. 360. 

1C7. Ponitur Achelous pro aqua cujuslibet fluvii : vide 
Bacch. 581. Athen. Deipnoa. p. 1-7. (Y. Macrob. Saturn. V. 
18. Musgr. De fyoffw Bimpliciter pro aqua posita, vide ad 
Hippol. 126. 

168. i/ejyfc Vide quae dicemus ad Bacch. Ii79. Musgr. 
Vide etiam ad Alcest. 112. rzoe simili modo usurpatur in 
Troad. 99. nxETi Tpoia Ta£e, tL fiaotXsis eo/xev Tpoiscs. Cyclnp. 
Go. » rdh Bpo/xtos. 204. ny\ Aiovvoos rdoc. Ita et Thucyd. \ J. 
77. « ^vorpatyivres /3«X6poe3"a vrpoSvfxorspov o^Ei^at avrois ort hx 
v \ojvcS raSs eIoiv, 80" 'EXXryOTrovTiOi, ?c vrjoia/Tai, a?>Aa Aa^iEiS. 

169. xpvaos. Amare Andromachen illudit, opulentiam 
Trojae adhuc superstitis commemorans. De ea Noster Troad. 
989. <t>pvya>v TroXiv Xpvoco piuoav. Paris Helenae in Epistola 
Ovidiana, v. 185. O quoties dices, quam pauper Achaia 
nostra est? Una domus quccvis urbis habebit opcs. Dicitur 
autem xpvaos simpliciter, pro xpvoti Treptnoia, ut Plutarcho Vit. 
p. 18C7. xpvoov xa\ rpvtyriv xa\ ywoctxas. Barnesius legendum 
putabat Xpvon, urbs Chri/sa : vel quia ha?c, qua? disseruimu-, 
non cogitabat, vel quia nomen urbis ante 'EWas <x6\ts deside- 
rari existimabat. Sed si oppositio inter xp vaoi ct EXKai noXts 
parum rccte instituitur, nonne idcm vitium ett in "Ext^, ct 
Tipiafxos, que nomina virorum csse, non urbium, ncmincm 
latet? Musgr. 

174 — 17C. Pcrsarum morcs lurc respiciunt, quibus amant 
Poetae Attici JBJamiae notam inurere : vide .Eschyl. Eumen, 

18C — 190. MuSGR. Sclioliast. rccte : ravra Tlcpotxa r,$r>. De 

his enim Catullufl : Naecatur mague tx Getti Mairisque ne* 
fando Conjugio, ct discat Persicum karu s p iciu m. Nmm uuMgui 
cx mairv ct guato gignatur oportet s Si perm est Peeearum i/u- 
pia relligiQi ctc. £s1 autem malignitati Hermiona? congruum, 
ut, quod Persis tantuin, idque non omnibus, scd Magti 
duntaxat, competit, id Asiaticis omnibus, et proindc Troja- 
nis, indiscriminatim tribuat. BaRNBS, 

177. Porsono melior videtur StolMei lectio (p. 321. Grot.) 
»§ev yap xa\6v. Advers. p. ££3, 

I«S0. orepyuotv, oarts x. r. X. Enallage numeri, ut sit oarts pro 
6irm<,, vcl oorts auruiv. Baknl>. Vide ad Hcc. oj7. llippol. 78. 



ANDROMACHAM. 349 

184. to viov. Pro r) veotv)s, et to ptTJ S/xaiov pro ^ a&ixia po- 
nitur. Sic Iph. T. 380. to (pavKov pro ^ (pavXovns. Vid. Ion. 
547. Sic ro |evixov pro ol %ivot : sic et Latinis dicitur Romanum 
nomen, pro Romani. Barnes. Vide etiam ad Orest. 1099. 

186. to SvXsvhv. Pro r) Inkoavvn, notissimo Graecismo. Vide 
Matt. Gr. Gr. §. 539. 

189. ttveovtss y.iya\a. Simile est <P%ovuvtzs /xeya, de quo vide 
ad Orest. 796. 

192. Vox i%iyyvos proprie denotat eum cui possis sponsori 
credere : adeoque est jide dignus. Hesych. l%iyyvos' dotpaXris 
tyytmrnSf dfyoTiicsTos, fji(3a.ios. Phcen. 759. Soatv ly^iyyvov. Hinc 
tuj lyjyyvo) Xoyco 7THG^sXaoc est qua jirma ratione adductus. 

' 195. Pro Tti X y $' &**&£ V. D. in Obss. Misc. Vol. I. T. 
II. p. 151. reponit T</%yj &' vvdpyjH — hoc sensu : Quibus adeo 
freta rationibus tale facinus susciperem ? Anne quod vestra 
tum civitas, tum fortuna, Trojanorum civitati et fortunce ce- 
dant ? Sed Batavus editor in nota subjecta opposuit haec : 
Non debent minus usitata commutari in vulgata. Nihil vero 
magis obvium, quam vitd^/H, at vTrsqSei rarum : agnoscunt 
tainen Suidas, et Hesychius, qui huc forte respiciens, habet 
haec : 'T^re^cT* vm^iyjH, vTTs^r^iyH, %yow Sizi' v7t>2%§hv autem 
per metaphoram significat v7n^iyjHv, Siapignv, vix£v, xgaTEiv, et 
ita Plato Legg. I. p. 648. vttz&uv et x^aTcDv conjungit. Etiam 
Schol. vulgatam lectionem explicat, sed paullo coactior est 
eju.s interpretatio. Possemus rectius in Tvyjn intelligere r\ s^ri, 
et interpretari : Quia Lacedcemon minor urbs est Ilio, et for- 
tuna mea superior sit, et me liberam vides. Beck. 

000, tyoXJc&x. Vox proprie significat navem parvam navis 

pnppi f/tajoris adjunctam. Dicitur et to i(p6\xiov' a?ro t« ipi\- 

r,'i. Vide Dammii Lex. Hom. in voce ; et Scholiasten 

in h. 1. Hinc quamvis appendicem denotat. Hesych: e^oXx/oV 

kHayZna.v. 

>. A praecedentibus separandum putavi "Exto^os t airo, 
ut constructio sit, "Ektoqos t* a.no dfxavpd. r t v : sensus autem ; 
Et jnoptrr Hectorem ct ipsa per me ignobilis eraut. Qiur, 
ut reliqna in bac periodo, ironice dicuntur. Musgk. Parum 

>. i< ponitur pro or<, oVjti, ml t ut Orest. 278. adeas Hoo- 

. Doctr. Part p. ,V,iu. Bbck. 

ollicitudine et quovia ingrato aflectu affi- 
cere: ride K< \ . L. j». 117. WeaeeL ad Herod. p. 51o\ 

i Sxupov* Neoptolemi patriam. Baek 

.11. d Vuiiaih r j< i ii . Pnoeni l0o'5. 



350 NOIVE IN 

215. EI §' dfxtpl ®px\nv. De moribua Thracum vide Hcro- 
dotum in quinto, Strabonem in septimo, Pomponium Melam 
in secundo libro. Tradunt autem hi auctores, Thracas 
ducere solitos ternas, quaternas, undecim, duodecim uxores, 
vel etiam plures, si pluribus alendis sufficiant. Stiblinus. 
De hac Thracum consuetudine locus insignis est Menandri 
apud Strabonem Lib. I. p. 2M7. Ed. Parifl. [IlavTES fxh 
ol Qgpxes, /xxkiOTx S' o\ 1 iroa 'Hfxtis cc7Txvtcov, x^ 'yx% ocutoS 
tvy^ofxai 'ExeT^ev Eivaj to yivos, h c$6op* eyxpaTSiS 'Eofxiv' — YafXii 
ydg nfxcov 8^e eis, e/ fxn oix' n "EvoExa yvvaixxs, cco()£x > n TrkeivS 
rivds. *Av TETTapaS £' n rivTS yeyafxnxds Tvyr\ KaTaoTpo$n! tiS, 
dvvfxivaios, dhkios, "Avvfx$os htos sTTixakiiT ev rois exeT.] MlJSGR. 
rr)v yiovouSn Qprixnv est in Hec. 77. 

220. Legc, %zifov in neutro, et adverbialiter : quanwU hoc 
morbo, Zelotypia, gravius nos fwmincc, quam riri, laboremms, 
Reisk. [Nil opus.] Hunc locum Nonnus ante oculos habuisse 
videri potest Dionys. LXIII. 15. Yldoa ywn ttoSeej Tikiov 
dvipos, al^ofxivn £e Ke^ei xivTpbs epcoTos, ipcofxaviuoa xa\ avTn, 
Ka\ ixoyisi 7rokv fxdkkov x. t. X. Habemus vero et hoc in loco 
ut in plurimis aliis Euripidem fxiooyvvn, qualem, pneter alios, 
Hermesianax fuisse scripsit in notissima Elegia v. 61. <JV,/xi 
<)e xaxsTvov tov del 7TE<pvkayfxivov avSpa Ka\ TidvTcov puaoj xTcofxivov 
ex ovvdy^cov TldcaS dfxtyi yvvaixas. JACOBS. 

221. Trpovomfxev. Adminisframus. Diod. Sic. p. 10(>, 79. 
ovtco 7TposOTnx6Ti TrS Tvpavvl^os. Pllltarch. Vit. p. 1584. « xxkcuS 
7rpo'ioTao^ai rr,s cupxs. Vel opitulamur. Soph. AjaC. 819. r.poo- 
Tr,T dvayxaixs Tvyr,s. Alistidefl : rr,; Vnzopixns 7:{ r siiTXfXEvoi. 

III. 9o'. C. Synefliua Ep. 51. nv wp*%n, ; ; \i fo». et Ep. 

()7. n$n X E 'f' fniz-ix irpooTnvai tov TtxvovpynfxxTos . Mi SGR. 

22."). Mavult Poraonua vr.coyov, conferenfl lun. 1J71. Sed 
nihil opus. Cf. ipso monente, lon. 1408. 

22>). ($i\av$pix. Scaliger dicit, Ironiam ease pro txioavdpla, 

quod ncc Scholiasten pneterit. Ita sane, si sumas pro o/norc 
conjugali ; sed (pikxvlpix etiam in malam partem sumitur pro 
fxoiyzix, amorc viroruni m genere. Jta PlatO in Sympos. $ikxv- 
S§oj yvvn x^ fxoiyrEvTpix. BarNES. I lermogenes de Invent. p. 
123. ed. Ald. f O ^opoxkns «Se <I>i'Xavc^ov tih ttjv *ATakdvTnv iiut 
lid to doTrxfyoSai ovv dvlpdoiv tlvxc nostro loco citato. 

234. ti o-Eptvo/x^Elj ; ElippoL 1JK). 

237. Longe aliter hic verous legitur ap. Schol. Arist Han. 

105. M^ tov ifxov olxa vovv, lyco ydp dpxioco. Heatii. Cf. Nar- 

<lion. T. IX. p. Vo. At fidetur hflec non easc diversa hujua 
vereiM lectio, sed potiufl versufl alhia poeta?, vel proverbium 

jjinc factum. Nam Suidas T. 11. p. loi). Port. nc : Mri rw 



ANDROMACHAM. 351 

Ifxov oIxei vovv* eX eiJ y*P °'*' av - wapa T0 * v 'Avfyo/xa^ Efyi<7r$0£/. 
^ 015x6/' (Ari tov e/xov ohce» vot/V ky&> ydp dpxiaco. Beck. 

242. ov xa\d. In priore parte versus subaudiendum videtur 
xaXa, quasi esset xa/\a>s ys y^pcufxivaiaiv, xa\d. Musgr. 

254>. El pt£v bavovfxal y * Ita Reg. membr. Sensus ex hac 
lectione oritur optimus : quoad vixero, hinc non egrediar ; me 
vivam hinc non abduces : si prius me interfeceris, hinc me 
extrahas : dum vita manebit, non deseram hoc asylum. Ex 
vulgata lectione e! iaw SavZixai y , nullus bonus sensus ex- 
sculpi potest ; nam si dixisset Andromache : Obstringe mihi 
fidem tuam, me egressam nihil mali passuram, salvam mihi 
vitam futuram : respondere debuerat perfida Lacaena : atqui 
hoc tibi spondeo, et per deos conceptis verbis jurasset. Sed 
Hermiones responsum, quoniam tibi sic sedet animo, jam 
illico te ulciscar, non exspectato mariti mei reditu, satis decla- 
rat, Trojanam pellicem professam esse, nullo se pacto egredi 
velle. Brunck. 

255. apape. Dorica forma Tragicis usitata. Vide ad Orest. 
1315. 

257. TLvp <joi Trpoaolaoj. Praeter Scholiasten vide Turnebi 
Advers. IX. 12. et quae nos ad Herc. F. 241. de igni ad- 
moto iis, qui ad aras fugissent, etc. Ita Plautus in Rudenti, 
ubi puellas, ad Veneris aram sedentes, Labrax leno abstra- 
here nequit, ait : Volcanum adducam : is Veneris est adver- 
sarius. Idem in Mostellaria, ubi Theuropedes ad servum 
Tranium aram occupantem : Jam jubebo ignem et sarmenta, 
carnifex, circumdari. Barnes. 

260. alfxdrov, i. e. cruenta, vel sanguine pollue ; (Imperat. 
praes. Act. verbi al/xarow.) Barnes. 

261. hpifxfxa. Id, quod nutritur ; i. e. animal. Saepissime 
in malo sensu et convicii causa usurpatur. i^Esch. Theb. 166. 
bfiiJ.fx.ar hx dvaay^ra. Soph. Elect. 624. &/ bpifxfx dvavSis. Cc- 

terum cpdios personam denotat. Vide ad Orest. 467. et alibi. 
rj x. t. X. Vide ad Phcen. 623. Consulas etiam 
Poraon. id v. 501. 

:i67. Audiendtu ad luinc versum Turncbus Advers. 
IX. 11. <; Vitruvius: ansis jcrrcis cf plumho fronfcs rinctcv 
sNnt : iiMin ld D6XUI lirmit.itcm saepenumero icrreos inico.s 

plumbo illiquefacto ad perpetuitatem haeauroi tenaciter ope- 
ril): idjiciunt. De illo plumbo scripsil Euripides" 

ouae in contextu habet. Mi bgr. [dem Turnebua Opp. T. 

II. j). \K>, i. Euripideum locum illustr.it ex Plut. ie Orac. 
Det. I . II. p. ]/S0o* B« ubi aydkfjwr* dicuntur ffgOffnXoifo&ai f£ 

cvvrrtxtiJy.. - .. \\ | ck. 



352 NOT/E IN 

274. v7Tr)p%Ev. Anglicc, IIc miginated, Ile gave rise to ,• 
quo sensu hoc verbum Mepitsime cum genitivo construitur. 
Plato Menex. p. 280. rr)s EvyEvsixs 7T%u>rov u7rr,p%e roXooE r\ ruv 
TTQoyovwv yivEois. Vide Matt. Gr. Gr. §. o5\. 0. 

277. rpi7TcvXov ccgfJLx (Hxi/j.ovcov k. r. X. Helen. 357. rgi^vyoiS 
Seatoi. 

285. 'OpEiav ttiSxkcov. Itajam lego, sublato commate inter- 
medio, et mutato accentu t« lpeun f quotl id verbum nullum 
hic locum habere poterat; 6%Hav autem pra o^iuiv esse optimum 
epithetum ttioxkojv, i. e. teaturiginum, quae in Ida monte abun- 
dabant : unde Homer. ttoXvttHxkos ToV,j. lu hoc autem 
monte (quantumvis Strabo dicat Antandnnn montem ; et ifl 
tamen Ida? conterminus :) Paris deas judicabat. l)e qna re 
passim Poeta?, et praesertim Coluthus in libro de Kaptu He- 
lenae a v. 100. ad v. 189. Johannes Miltonus ogg»ov legebat : 
tum, commate manente, ad vaVoy refertur. BaEHES, 

t!S8. Xoyoi IuoQqqves sunt convicia, quibus se invicem lacessc- 
bant. Confer v. 484. Musgr. 

289. 7rxpa@aXX6ixEvai. Interpretor ri.rantcsex Apollon. Rliod. 
Lib. II. gjS ktyar' aurag o y* urt 7Ta%xfiXx$r>v EgiorivEv. Confer et 
Hom. Iliad. A. 6. Musgr. 

290. elXs. Interpretor : vicit; sc. Deas. Sic Aristides e\ 
Eupolide T. II. p. 129. ripEi thJ pr\ropas ev roHs XoyoiS. Eupolis 
apud Schol. in Arist. Acharn. 529. ypH Xiycov r*s 'Pwropxs. 
Musgr. 

292. Verbum desiderari quo regatur ttik^xv ouy/yoiv ani- 
madvertit Musgravius, qui legit rip^Eis /xev ayouox. Quod 
nimis a vulgata? seriptune literis recetlit, quain ut pro vera 
Euripidis manu haberi possit. Ipsa autem \erba rip7rvoiS (xev 
xkhoxi ea sunt, quae vix in suspicionem \ ocare ausim. Med. 
«'J20. XiyEis o\x.hoxi fxxX^xxa. Mihi scribendum vitletur : iriKfxv 
Se ouyyjuoiv /3/« Qfuycuv ttoXei TaXaivp FIOPSTNOTSI Tpoix. 
Scholiastes : TTiKpav oe /3»'h ouyyyoiv tyi Tpoiz KATA2KETA- 
ZOTSA. (Lege, xaraoxEux^ouoi.) h. e. TTopouvovoi. v. 787. TTop- 
cvvErai' KaraoKEvx^erai. v. .*.)*>. h %%'h % th fj-ixpH (XEyxXx TTopouvEiv 
xaxd. yEschylus in Penil !-(>."). $pxGxi(jL av oV ETTOfouvZr, xaxx. 
Scholiast. xaraoxEuxoSn x^ iyivEro. Soph. (Ed. C. a40. a» Se ov>- 
vofxoi Ta%oj /3ih rpotytXa Tropouvna* ae». Homer. II. T. 411. TTopov- 
viovox. Schol. mapaoKEuaoovox. \ ide Abresch. in /Eschyl. L. II. 
p. 581, Jacohs. 

£94. e&e y vTrlp keQxXxv k. t. X. Docet Turnebus Adversar. 
XIX. ..'.'. morem \eterum fukse februa et puiyamenta, ma- 
lonun averruncantlorinn eausa, grapra caput rejieere ; neque 

ea omnino respicere, ne eorum adapectu inquina*entur : tjuod 



ANDROMACHAM. 353 

/Eschyli testimoniu prubat. Choeph. 96. xa&a^a^ us tis e*- 
<zifA\l/as } 7rxXiv AUhuo. tcv%os, dijTpoQoKTiv oia(j.x<jiv. Vide etiam 
Virgilii Interpretes ad illud Ecl. VIII. 10 1. Fer cineres, 
AmaryUi, foras ; rivoque fiuenti, Transque caput jace ; ne 
respexeris. Huc referatur iliud et Theucriti in Heracliscu v. 
91. *Hpi oe ovXki^zvz xoviv nupoS d^xitoKojv tis c P«\}/ar<y eu /jlzXz 
nzaav, viilp TTOTafjioh dpkpnaz, rojyc/2zs sf Trir^aS, uTitp npiov' a\J/ 
$E vkaZzi AzTpSTTTOS. BARNES. MfrSGR. 

297. hcG7noioj od^vz. Meminit laurus, qua? in Priami regia 
erat, Virgil. .^neid. II. 512. /Edibus in mediis, nudoque 
sub a?theris axe, Ingens ara fuit, juxtaque veterrtma laurus 
Incumbens ar&, atque umhra complexa Penates. Potest tamen 
et laurum respicere, quae juxta Apollinis templum erat. Q. 
Calaber Lib. XX. dirauzivovTO £s dzQvzi Ylzp yyjov QoifioiO, irdpo^ 
f hz\cpzi <mp iSoeu. Musgr. Vide etiam infra v. 1092. 

.310. rixco y.zgojv. Vide ad Hec. 1. 

312. Reisk. vertit : Sperabas, tibi quidem prcesidium sa- 
lutis fore Thetidis aram, jUio autem Ulos, qui eum occultum 
tenebant. Bbck. 

320. toiz, auctore Valckenariio, est gloria inanis, uppusita 
aXvhclz, ut S&xav et cTvai in Philosophis. Beck. 

327. zvTiTTxi&os. Glossographus in MSS. B. D. vewrep*;, 
vatciKr,v yj.ixizv lyrp&ns. Mi SGR. An legendum dprfaaii&os. 
1 . c&biv Eiffi x. r. X. Vide ad Hipp. 953, 

T>.r,v ei x. r. X. Hic versus suspectus est Brunckiu, 
qui, eu deleto, veriurem pulchrioremque censet esse senten- 
tiam. Igitur unctnis inclusit. Beck. 

-n.Jinge me iiderjici a tuafilia. Frequens 

est d rticulae tiri in talibus sermonibus hypOtheticis, ubi 

tisper non concedendum. Reisk. Vide ad- 

W< !. 890. Porro (ie constructione consulas Markland. ad 

Sui 10. 

~t. zyoniii. Futur. 1. Med. ab dycovifyfJizi, dyoovioofjLoi, 
[)(>]'. £yunu5{/uu. I Vulgatum rovS' ay. <p. Heath. red- 

dif : / | lyojvi^cnXxi (povov ' 

lum .•>//:;//}( tonis et infamia perp cadis. 

inia fu tura Med. 
\ ide ad I lip] ol. 1450. ( i Por- 

iiu de q de, in i ip 

plcin. 

-u pl Ll 

.1. /. T 



354 NOT/E I\ 

349. woX<ov. Attice masculinum pro frrminiim Quum rero 
hoc GyriiJja. paulo frequentius occurrat, accuratius hic loci dis- 
tinguendum ex Sophoclis Scholiaste ad Electr. 314. Qv£u7o9 

oip^VfeTv. AvTi T« $VQX10CV cWaT^i/StiV. 0f£aiOS" (3tVTi t« Suqzui, xl 

pocySoctos olvrt t« pxytiaia, i& fiiatoS a>T» r» fitaix, x^ oaa t\s 0£ ol^st- 
vixa ccvtI $r,\vx.u'v Xiyerxt e\s A y.rr/ovroov, 'ArTtxa eort. X§^<teo5 
dt avTi t« yj^vor], xx\ xXi/tos" avri t* xXitt,, x^ oaa e^ 02 d^oevtxx 
avTi S*)X&XAhi 7-iyerat e\s H Xr/yovTwv, Troirmxa. Vide Hecub. 
146. et Alcest. 550. Barnks. Cf. Hte 687. Orest. 197. 

Iph. T. 614. 1169. etalibi. 

352. r) wxheiv. Subauditur /xaXXov, ut Sopli. Ajac. 986. 
MvSGR. IIonxT. lliad. A. 1 17. B»\o(xxt eyio Aaov ffdtf \fxfxevat t 
97 aTToXeff^a». Baknks. 

o,57. Nihil hie \ariant codices, unde apparet, non ubiquc 
verum esse, quod statuit Barnes. ad Ion. 100 1. Substantira 
o%utovol in vs ultimam in recto et guarto casu semper producere. 
Uxuv tamen ultima longa in Soph. Ajac. 118. Brlnck. Vide 
ad Hippol. 226.^ 

359. Sixriv vtpe^ofxev. Male Interpretes : parnam sustinebimus. 
Vertendum erat : in judicium rcniouus. Sic Orest. 1644. 
Six-xjv imooyes. Plato : ev toiS xcvfxr^rats x^ ysirooiv vTreyercvoxv 
sxovTer lixas. p. 862. B. Ed. Ficin. vide et p. 913. F. Mvsr.R. 

362. riix& (xsv Sv roioih. Vide ad Hec. 506. Hipp. 389. Ad 
(ppsvos subaudiendum 9re§/. Sed vide Matt. Gr. Gr. §. 820. 3. 

366. s%eTo%£voe. Hes. interpretatur £££*!*?, prout hoc reddi 
debuit : Et mcdcrafio aniuii tui tc dcs/i/ui/. Metaphora 
sumta est a sagitratoribus, non qui a §eopo abcrran/, scd qui 
omnes sajaittas gagittando consumserunt. Heath. Suid 
bTo /xETa(fo§a5 tuiv ev rr\ rot,eix cIvxXioxqvtcvv tx (UhML Aliftt. 
Vlut. 31. 

370. /xe7£ov r, T. eXtTv. Kidet Eubulus apud Athen. 11. 
63. D. 

375. exe'ivov. i. t\ Neoptolemum. 

377. <pi\cov. Huc refer Erasm. Adag. I. Jmicorum omnia 
commuma. Barm la, 

382. Legendum nup*v%/n cenaet PoraoDua in Advers. p. 223. 

384. avoyxr,. Vide ad Alce.M. 130. 

398. Ex Scholiaate aiuiotatione, licet non leviter circa 
initia vel corrupta, vcl etiam interpolata. hoe saltem reete 
videor coUegiase, eum fersua 405. (>. antc vv. 400 — 104; 
hosque iterum artte w. 398. 9. in buo exemplari invenkae, 
cum in editis et MSS, etiam omnibua sedtfl eorum brtermu- 
tentur. Primo id cx ordine citandi veriaimile eat: postquam 



ANDROMACHAM. 355 

enim, recitato, ut sit, in initio annotationis, *i &jr epto» £t5v, 
in eo diutius commoratus esset, expiicandum suscipit tum de- 
mum zrtzq ti tocvt oou^ofAxi. Deinde cum versus 400 — 404 ex- 
plicationem summatim peregisset, hiec continuo adjungit: t« 
ol vXrmov ovtx xaxa. » ^axQyw x^ avxtyTw' quae quo referenda 
sint, vix opus est dicere. Postremo haec ejus verha disertissi- 
ma sunt a^yjhv °* •TtoiztTxt ra ^own», to, ti Syit sfxol ^riv. Hanc 
autem versuum collocationem, si vel Scholiastae auetoritas 
abesset, sensus, credo, ipse, et ordo sententia? satis commeii- 
darent. Neque enim verisimiie est, Andromachen, qua? tan- 
tum quod a praeteritorum malorum contemplatione sese revo- 
cavit, v. 399. ad ea mox regredi, atque ordine, uti quaeque 
fere acciderant, reccnsere, v. 400. Neque postea, cum du- 
bitare se dixisset, ad utrum potissimum mentem referret, 
praesentia sc. an praeterita infortunia, de praeteritis nihil di- 
rere, praeseniia duntaxat persequi. Musgr. Ceterum legen- 
dmn x* TtzvTz. ou^oixxi. \ ide ad Hec. 126. 

S99. Lectio vulgata est proba, sed a nemine recte exposita. 
s^txfxx^co proprie est exs\cco ; ut zxfj.xaouj. Siccantur enim, 
quae absterguntur, aut contrectantur. Ut Ixfj.xaazG^ai ixvw 
in Theocr. Encom. Ptcl. 121. parentum vestigia abstergere 
est, vestigiis insistere : ita hic tx sv noalv E%ixfj.x2 ) eiv xaxu, ad 
pedes posita, i. e. prcesentia, mala exsiccare, valet, prcesentia 
tractare, prcesentihas insisierc, considerare, cornmemorare. 
Conjecturae, quibus hoc verbum tentatur, non conveniunt 
sensui loci. Nam nec scrutandi notio, nec investigandi, rei 
pnesenti, toIs tv wntin, atque adeo manifeSitae, convenit. 
DKUNCK. « 

407. iQ$akfjLos @iH. Oculus, i. e. Solamen, juramrn vitce. 
dem s<'iisu tutirpatuT in Soph. CEd. T. 987. 

. E duohus AISS. xTxviiv edidit Brunckius : et aoristum 
verbo Bubjungi nmvult Porsonus. Sed vide Mutt. Gr. 

(ir. • 50 

rr^y.r yj&Qtom, oiavTriCKxi. Simpiex verbum 
•nir intra v. 19.~>. 

'■:■■ v. \ ide a<i Pbcen. 479. 
j, (f.'Kili(t . fueriut. IIkatii. \ ide ad 

\1 

i^fiv. \ iJr ;nl ! ii(n:. (► .!0. 

43>9. t«t Lex Talionis apud Amiquos 

tnt. /Each. 

Choeph. ^07 **/•'. i .-/c^v fj.uhos rmt <p«v«T. Agam. 



\OT!. I\ 

:i). Wl!(X\et 3t /ui/xvovrai «•„ y .... A. >f, TTa&ftTv Tov t^avrj. 
Pers. 818. [c utcU« iroiooMcS mx thiooovz llxoy^HOi. Soph. 

CEci. C.053. . Elect. 1026. 

Eixof y«5 f7'/c.^oivra, rj. VgaffO i'hld. Nem. IV. 51. 

c77cJ .1X6. 

sane, men necessaria, est Reiakii 

eonjectura : h.V f >.e7v * vpyit oVxw. Cf. Herac. 986. Soph. 
I 

iM. 0M&/AEV bonuni ur. Subintelligitur Sixnv. Qudnrfo 

hoc con . gwoe/ /vj/. . Te de me- 

dio quae < it nobii 

io libidini nostrae non curam 

Ne um quidetn est, si 

41'.'. l7/o ** 
significare existimabant tenellurt tra 

docuit Piersonus (^ - vvrfamqot semper esse 

alatus, qui alis subvehitur. (ut Hec. 1240. Hel. I 
Legit igitur a^rb jrreg*;! «/> quod verissimum. Musgr. 

Recte ; nisi melius fortasse Po «flro *rTtg*v o7rxohis con- 

jecerit in Advers. p. 223. Ceterum de voce moooos videas ad 
Alcest. 416. 

447. £oX<a fivkzvTnQia.. 'AvtI t« SoXioi /8t*Xftmci f Abstractuni 
pro Concreto ; sic Orest. 519. vyiei zuvxotvciov pro cu-*irr>s. 
Videtur Poeta respicere ad Laceda?roonk>runi crudelitateni 
insignem erga Platsee unum omnes interfecerunt, 

postquam se ultro dedidissent; de qua re videsis Thucydi- 
dem L. III. ad 5. b . Olympiad. 

ann. il. Hj ■*■• Ob an. I. Vide infra 

v. 725. B 

• ch. 'EXlXTflt' 

I . tpovsfr niavult V< 
152. */. a\<yy 'etur l> .' . ■ '. invr.ii- dici. 

qni non legei • i . KC. 

lid. Ficin. n. tt Euripidis in Lacedsemo- 

nios mendax improperium; enim Gtovojxvyftaf xvtuv ■ 

:t et alii auctor< quod infra observamus ad 

v. 587.) ita quidem avaritiam et aloyifoxifdtriav alii quoque 
Lsconibus exprol t haud pauci. Ita Aristophanes in 

Pace ; KaveVtt&OI rav Aax&ivwv tovi' fXcytOTOvs */ / r,/xa<7<v. Oi o*. 

fltT* b\rE$- aloxpox.cfoc7s, K- t, x. r. X. Jta Isocratef in 

Busiridis encorai < 1j.1u.%0a1u.ihx ty,v Aaxi- 

cai^ \pyiai Yy IiXeovew KWoXoijofdfc. Lt 

«sar* C i\cy j>Y> txar i . jv oXeT, 



ANDROMAC HAM. $51 

iiXXo oe ojjoiv. Ideo Lycophron 27ra/3TiaTa$ atptotai/f dixit, i. e. 
^svaTAi jg SoXiW. Vide supra ad v. 447. et Joh. Meursji 
Miscell. Lacon. III. 2. Barnes. 

454. o\on§\ Exsecratur eos^ qui aliud loquuntur, aliud 
in animo clausum gerunt. Ita Homerus Iliad. I. 312. 'E^o< 
ydp fAOi xeivos l(xu!S aiScxo KvKriofy, '0$ %' tTspov fx&v y.cu$H evi 
$pco\v, aXko os /Sa^gi. Et Sallustius : Ambitio multos mortales 
falsos fieri subegit ; aliud clausum in pectore, aliud lingua 
promium habere : amicitias inimicitiasque non ex re % sed ex 
cojnmodo, ccstimare ; magisque vultum, quam ingenium, bonum 
habere, Barnes. Eadem de Laceda?moniis tradit Herodot. 

IX. 54. lniOTafJ.B^Ol TX AaKcdai(J.Qvic/JV (ppOV'/)fJ.aTa, ch$ OtXXa QfO- 

•iiovTcov Kj aX>.a Xc7o'vt<wv» 

459. yopyos. Non terribilis, sed alacer, quo sensu hoc vo- 
cabulum est in Anacr. Od. XXIX. 12. Arnald. Animadv. 
p. 24. Beck. 

460. d$Cit7TcVTQV' d-/.0A<ZKcUTOV. HesYCH. 

4 j Jj. Conjugium unius cum una, quod hac Oda laudan- 
dum sibi sumit Poeta, solis Graecis in morem transiit. Uni- 
versae Barbarae gentes aliquid sibi hac in parte indulgebant, 
sed aliae plus, aliae minus. Thraces, teste Herodoto et Stra- 
bone, plures uxorcs ducebant. Idem in usu erat Macedoniae 
saltem Regibus. Plut. Vit. p. ~>j0. Persae, teste Strabone 
Lib. XV. multas et uxores et pellices habebant. Graecorum 
instituta nec plus una uxore, nec ullas pellices, concedebant : 
Athenaeus Lib. XIII. in initio. Est igitur Ode tanquam 
comparatio morum Graecorum cum Barbaris, et horum prae 
illis vituperatio. Quod de /Egyptiorum nonnullis habet Lib. 
II. c. 92. Herodotus : yv\aiy.\ /J.iri bxocgtos auTicov auvoixisi, 
xccTi.7::p 'ExXms? ad totam gentem transferri vetat Diod. Sic. 
I. 80. MisdR. 

467. Legendum cum Porsono ouo/j.eviis ob \u-nas. 

. iuvdv. Abundare videtur dvlpos, ut apud Aris- 
toph. Av. 719. ovTCtj npos u7ravTa T^eWcoSc, npos r i(j.7tQpiav, 

KXl TfOS filOTH KTT,(JIV, Ka\ TtfOS /dfXOV dvdfOS. vide C't OrCSt. 548. 

MUSGR. 

Ir75. TiKTovoiv h' vfxvn ovvzpydTxiv. Julian : ttcTTo&cos tlv "Koyu 
Oifjivcos r,p/x cfyxTr.s ydp laTi thtcov dyaZuS. Sic et An- 

tipatt.T Authol. II. Steph. p« 91. dcvxcov IpyaTilas Oc\i$cov. 

Quod td lenaum vero bujiu Koci attinet, huc refer 
illud II' iodi ; Kx\ Ktpafx;js xspafAu xotIij, x^ TtxTov. tejctwv, 

Kxl tTUjyj-js tttcu-, ,;i:i f i£ doihos xottio. DAENM. Lorinn 

jnire pcrturl ne tmendavit 



,156 \OT.L IN 

482. hu Mgfe Citat hic Barncsiu* Klectr. 1187. foi 

iri>£0* tptoXov a TaXaiva /x*T£i t^*. MusGR. Locutio £»«* TTi^oy 
V'X$«v significat altquem crudeliter tractare. Plura ejusdem 
generis videas ad Pheen. 471L Aliter interpretandum estlfor. 
Od. II. 17. incedis per ignes Suj)/)ositos cineri dotoso. 8ed 
▼ide ad Elect. loc. cit. Ceterum Mev^Xa genilh a Ms- 

WXar, quae forma occurrit etiam in Rhes. ^54. Troad. ~lb'. 
Cf. Et) m. Mag. p. 552, 40. 

483. xTg/v«. Necem molitur. Ita et infra, vv. (>25. 7!M-. Yidc 
ad Alcest. 2o. 

487. ffiV x §«Tov ^etryof. <7tryxex§ao-Sa» est arctissimis amoris et 
ttmicitia? vinculis con/un^i. Acnophon ! to»V riktxtuTats ouvixi- 
xqxto, Cyropaed. Lib. 1. vide etiam Polluc. V. llii. VIII. 
151. Musgr. 

495. xexX«/tAtva. Idem, quod xExX«a/xt'va. Frequentius cjiii- 
dem hoc est, quam xexXgj/xEvrj, neque tamen melius. Rf.isk. 

512. ktTTEhsyh^HS. Huc refer illud : Ou yqr) AiovTos oxufx- 
vov sv woXei r%iq>Eiv x. t. X. Vide quae nos ad Heraclid. 1001. 
Barnes. 

. 523. Mihi videtur Tragicus exprimere voluisse ha^c Homeri 
in II. n. 2. YlxT^oxkos S* VA^jXr/»" iraqloTXTo, Troifxivt kacvv, 
Aax§t/a §E(>fA<z yionv, aiore xgrivr) (XEkxvuSqos , "Htc xolt aV/tkfXoi 
stet^ Svo(pe^ov yjei u^oj^. Unde apparet avr)Xiov apud Nostrum 
non esse TroXuriXiov, ut Scholiastes interpretatus est, sed Ivo- 
^c^ov, nigrum. Cf. etiam supra v. 116. Taxo/xa» us ttet^vx irtox- 
xotoox kifSxg. Similis locus est in Supj)l. 78. " AjrkroToc aoe /x* 
l^xytt yapts yowv lloXi/^rovof, cls e% xkifixrn 7rir^s "Yygz. pin-u 
BTxyoJVy " Attxuotos ae» yocov. «J uors. 

507« xxxuv fxriyot. Sic Iltrodot. IV. 151. ul)i idrm .Tl>th\lo 
Suppl. 74t'S. restituit Wessrl. 15k( k. Addas etiain Herod. 
II. 181. t«to yxp o» xxxh Eivzi fjLr,yos. Theocrit. Idyl. II. 95. 

yxkhirx^ vooh eupi n fxr,yps. I lailtl .ihsimile est fxr t yx\xv xxxuv 
in Nostri Alcest. 2\M. 

0Sft Plato : tt,v -^uyr.v litlfckbe* p. !M.)7. F. ubi 4fX*i videtur 
esse ri*a' fempus, ut hic. Mi ror. 

536. IlrjXea vriXxs. Cur ultima svllaba in Ily.XtV. sit lon. 
audias Etymologiri Magni anctorem ita tli.wrentem. mi vh>v 

Sxotksui' Oi /xtVTO» ' A^yvaioi, eTTcior, IIrjX£a;> x^. ^AjQ&k&Crf Six 
t5 o!> fAzyxkH ypxtyuoi, tmth yxpiv ■>£. rriv a»T»aT»xy/v toihojv ?\s x 
ftMtxpov, 7va \ooypov9S yivriTxt Tri i?;^ yfvixrj. "Kupnrtur,s' K^i /xr)> 
^iJo^xa tovSf llnkix tnkas. B V idc atl Hcvub. vS()5. 

54v5. Abresch. Dil. Thuc. p. 728. monct, lia-t \< am- 

BMltfieoa nt»nnullos ■eoepiwe pro, x>OC r\$r,Tr)ptxv ptufAnv ir* vm 



ANDROMACHAM. 359 

dva\a(x^dvsiv, ut praepositio dvd ad aliud verbum referatur, 
quam cui jimcta est; quam rationem similibus exemplis il- 
lustrat. Hes. avnj&HTsi/jiav exponit itav dvavedtyv ve6r»Tor, sed 
Suid. itdv dvehov vsornros, quorum illum vim vocis explicare, 
hunc totius loci sensum tradere voluisse, censet Abresch. ad 
Hes. Beck. Vide ad Hippol. 1094. 

545, x«t Spov. Anglice; with a favouring gale. Hesych. 

SpoS* E7TlTr]^£l0S aV£(J.0S. Sopll. Tradl. 468. psiTCU X«T ttpov. 

/Esch. Theb. 833. xoct Spov epiooeT. 

548. v7rapvo$, i. e. Ovis agnum lactans. Cf. Callim. JL 
Apoll. v. 52. 

572. oTnov o'ixr,ozis. Vide ad Phcen. 611. 

587. ouQpuv yivono 2. xopn. De hac Laconicarum puellarum 
immodesta consuetudine, unde et ab Ibyco (paivo(j.r,pihs dictae 
erant, vide Plutarchum in comparatione, quam instituit inter 
Numam et Lycurgum: item Johann. Meursium in Mis- 
cellan. Laconicis I. 19. Ovid. in Paridis ad Helenam Epis- 
tola : More tuce gentis, nitida dum nuda Palasstra Ludis, et 
es nudis foemina mixta viris. Vide Propertii III. Eleg. 13. 

PolluX. VII. 55. *0 OS G*/J OT0S yjTWV 7TEq6v<ZlS XXToi Tfcff U(J.HS 

ctr]pro' yj oe tiopitn xard tcl oripva IvrmTiTO' IxaXEiVo o% x^ o tu*. 
iraphivuv vtu y^tTuvioxoi* « 7rapa\uoavTE$ «XP 4 T * V °S Ta? 7TTipuyas 9 
ex Tr,i xdru niZr,s vaqityaivov tus (jjt,qhs' (j.dXtOTa al ^7ra^ridri^er f 
a; dia tkto (paivofxn^ai uvo^a^ov. Huc referatur illud Pytha- 
goraei cujusdam, cujus nomen Mimas probatur ab editorc 
Joh. North, titulo Trsql xa\n x^ a\oy^qs. Aurixa Aaxe^ai/xoviW 
ra$ xo^as yuuivd^oZai dyttQriuTus , x^ dy^iTuva! 7ragi%7rsv, xakov* 
v luoi ¥ alox^v. Unde Cicero Tuscul. Quaest. 2. Nihil horum 
simile apud Laccenas virgines : Queis magis Palcestra, Eu- 
rota, Sol, Pulvis, Labos, Militia in studio est, quam fertilitas 
llarbara. Barm 

589. 7Ti7r\oii avci(j.ivois. Vide ad Hec. 914. 

694. toi olv <t>i\iov. Elliptice dicitur. Plena enim locutio 

fuiMgf tov oov QiXiov A/a, ut Hecub. 342. tov iftiov 'ixiaov 

A/a. Solet autcm A/a in hujusmodi locutionibus, sultem 

., rcticeri, ut in illo Ma tov <l>iXiov, tov l(xov Tc x^ 

lyu r,xiOT av £TtiQQxr\oai(j.i. Plato Op. p. 433. C. Ed. 

I i» in. Sic et Eueianus in Icaro-Menippo : (xr&i n^os OiXiow 

fj.t ntQtior,;. — XiiViiv beous dicuutur, qui, solum mutuntcs, tutelffi 

eoruin bducunt, ut /E^vptii, quoi Psaiimu-tichus SsoLs 

mxTplr.s «OTXmTl «k ta. Hcrod. j>. 11(>. Ed. W css. \ uldc uj)- 
ponitnni ett, quod de Helcna habct Ovidiui Ej>is|n). (JOnon. 
t. {26, Dcsmiit soctos, hoxpilc cupta, /)ro.\. NVtGE* 



sco not/i: in 

598. anoTtruoavra. Vidc ad Hoc. 1372. 

001. Sententia est : Sed nc Itoc quidem modo adeo beiie 
tibi cessrf. rtf foriifudincm tuam tlo/tonstrares, i. e. iit fortem 
tc case ostenderes. Hunc locum expHcsnt, qua? sequuntur v. 
607. — inoupioxi est ab oZpos, rcnfus sccundus. Heath. ivovpivn 
habet Plato Alcibiad. II. p. 4.38. B. Ed. Ficin. Mlsgr. Vide 
supra ad v. 545« 

602. ^vyfis Ve noWat x. r. x. Respexk Poeta ad Home- 

ricum illud : HoXXar o* l^bifxous vi/^a> ai$i mpoia-^Ev 'Hpuuv. 

Barnes. 

603. ira.tiwv oVaiSa*. Pleonasmus Poeticufl : Bufficiebat 

enim aTraiSas dixisse ; sic Helen. 521. u~u.os (piXcuv. Sic hu- 
jus Fabulne infra v. 705. awaioss rexva/v. I t.i Bflspissime lo- 
quuntur Poeta>, ut Homer. Odvss. A. 778. KsTr* uq aoi- 
ros, aitaoros eoV/Tim -wSe 7rorr,ros. Kt Alltholog. p. 301. Kai 
wo<Ji 7re£ei/a>. Sic "Axfxrivos oirov, ct v/jOTjr /oo^as - . Barnes. Cf. 
etiam Phcen. 324. et alibi. 

607. rgo/Sci*. Cominus rulncratus, ut rectc Scholiastes. 

MUSGR. 

608. oayfxaoi. Inrolucris. Pollux Lib. VII. 157. cxyixa to 
iXt/rgov To Tr,s aoTrio^oj, quod et repetit Lib. X. 1-1.2. Mi sgr. 

610. Recepi riSov ex MSS. pro vulgato •riftflnr, ^«v est ite* 
rum atque iterum repete .'. Latmi dccantarc vocant. Soph. 

Ajac. 294. /Sai* aet o" uixvsfjLEva. CKd. Tyr. 1298. TOiai/T* tyufJL- 
vtvv TroXXaxir ts xoi/% a7ra£. Noster Phecn. 1->S. sratXaJ /txev *> 
i/ptvrj^iv. Inter alios cancrc ve\ caitlarc dicuntur, qui eandem 
rem Btepiufl admoncndo inculcant* Plautua Trinummo II 
Hac dics noci 

Quid isfas Succiuis a/nl»; Yit. Liv. \ L. 8. aiuc vcrcnr, 

nc rana surdis aurihus cccincrin/. Ml BGR. 

612. ex(p^MTi respicit ad dotem et Bupellectilem, quam noi 
nuptuc ex paternifi fledibus a parentibus collatam efierunt, et in 
mariti domum transferunt. Rbisk. 

620. a'XX' ws eoeIoes (xaorov x. t. >.. Ilunc lorum Cleme 

Alexandrin. Strom. L. II. p. 297.de Menelao molli et effcemi- 
nato profcrt, conferens cum simili Orcst. 1274. T A§' e\s to 
xaXXo* exxExa/^r.vrai £i£r,. Priorem autem locum sic Latine 
versum reperio : . // tu papillatn contuens glat&um (d>ji< 
E$t proditrtci figis osculum cani, Barnbs. nuc refei etiam 
Aristoph. Lysist. 155. Vesp, 711. 

627. Ndtimi est, roii emphatice in aliis etiam rebus adhi- 
hcri; at in rpU w&o* videtur altquid reconditsi allusioni 

i : 






ANDROMACHAM. 361 

Soph. CEd. T. 1081. *$' «v gK rqlrns h" Mij*§& OxvZ r$>l- 
SaKos. Philo Ji!d. p. 594. Ed. Turnel). ro7s r £* rgiyzvslxs ariy- 
^arlais. Aristid. Vol. II. p. 690. ix rqiyovixs eSaXsc/ov. Indicant 
hsec, ultimam apud Graecos ignobilitatis notam fuisse, si quis 
a tribus retro setatibus ignobilis esset. Musgr. 

628. (3a$s7av, fertilem. Vide Blomfield. Gloss. ad iEsch. 
Prom. 673. 

632. yzfjipQov. Socerum : vide Hippol. 630. et Barnes. ad 
Rhes. 256. Heath. gu 5' «£ev ef. Vide supra ad v. 50. 

636. ris lr,r av slVoi Porsonus corrigit, 2h Advers. p. 224. 

639. xf^os ouvx^x;. Frigidum et ineptum est, nisi, quale 
vel quibuscum, addideris. Lego : or uv au Ylrikzus, £, va- 
r^os kXcwS, 3"soTs Kr^os cuvx^as. Musgr. Emendationem Mus- 
gravii recepit Brunckius. Lacunam probabilius suspicatur 
Matthia?. 

641. Tr,vo*. Frustra est Barnesius ex conjectura reponens 
ty)S\ Solent enim Graeci, etiam post relativum, iterum ante- 
cedens vel synonymum aliquid ponere. Animadvertit hanc 
licentiam, et duo ejus exempla dedit Bentleius, vir summus, 
ad Callimach. Epigr. 44-, Aliud suppeditat Homerus II. E. 
424. 7 H (/.aka Sr) Tiva KfeiJ Wy^xiixSwv dvisiaa — Twv Tiva xap- 
pifyia 'Axxuxlcov su7t{t:\ojv. Musgr. Audiamus autem Por- 
sonum ita dicentem in Advers. p. 224. Cl. Musgravius de- 
fendit r%vo\ quasi pleonasmum optimis aucioribus nsifatum. 
Sed testimonia quibus nititur lubricce sunt fidei. JSfam infra 
710. suam ipse vir doctus postea conjecturam retraxit, recie 
cnwndans t£vS\ Neque ex Homero, aid Callimacho, anl 
AnthologUB consarciuatoribus Euripidi emendando subsidia 
petenda sunt. Plene igitur interpunge post 647. et lege ^ 
yjfm q — Nimirum debebas. Vide ad Phcen. 1597. 

612. \ algO tanquam in parenthesi legitur: xa/xe Trapaxx- 
XcTv obi, quo nihil absurdius. Scilicet Peleus, si domo expel- 
lere Andromachen voluisset, Menelai ope indigebatf ln 
RMBlbr. «j wammo£k£n aW, unde genuinani erui lectionem x^ 
i -lc\, ultra Nilwn, ultra Pjiasin et longinqmus semper. 
abigere. Brunck. , an melius ediderit Mattlii.;-. 

61. >. HmtQ&m, Idem habet enpra v. 159. BarnI 
>\. I cst i. (\. tt &, qumpropter. Remk. Vide ad Jlec. 13. 
ij-xi hic rrabel significationem, itl scn- 

mihi r monibus ereptom queror. \> \ i ,i. 

mj2. ruxurn \xi/.uj ;i ~/.zx'co, dico. I )c qua VOCG 

ride qiue noi ad Rh< ». TiXaVjco*; el Klectr. ucl5. | 

\Ol.. I. 



m sotje in 

o' tXocrxs rd&*. BARNES. Iles. \&okst? \tytis. BeCK. Ceteruni 
de verbo Xiyeiv et similitraa duobus accusativis constructis, 
vide Matt. Gr. Gr.§. 410. b. 

671* e/xo^&rjff*. Minime Bolicitatum velim. Probabilins, poe- 
tam respexisse ad illud Homericum: rio*o$9m 'EXcvr,* h^r,- 
iJ.aTci Tc arowx&s Te, quam decori adeo firisse oblitum, ut ofe- 
nelaum de uxore sua turpiter loquentem introduceret. Invita 
llclcnu, diis agentibus, caldnutatem subiit. Brunck. 

673. lluc forte respicif Hes. *Atorbqes* awsiqoi. BRUNCK. 

674. I&nooct x. t. x. Verte : virtutem adepti wwtt beUicam. 
Constietudo vero etc. Heath. 

678. QiZxov. Phoeuni qUomodo et quam ob causam int< 
fecerint Telanion et Peleus, docent Apollodorua III. II 
Pausan. L. 0. p. 72. Antoninns Liberalis, e. 38. Mi BGR. 

684. oT fxoi, xaS - ' 'Ex>.a§' ccs xaxcus vopu^eTat* x. r. X. Hos 
quatuor versus dicitur Clytus in Alexandri M. COhvivio ad 
illius gesta elevanda usurpasse ; unde Alexandnun ad Miam 
caedem irritavit ; ut docet Q. Curtius L. VIII. Plutarehus in 
Alexandro. Barnes. 

691. ovTcf M^svey. Vide supra ad v. 50. 

692. lAuqicp ooQufTSfioi. Plato passim dixit fxvplcp $ta$s%H, ?)io- 
dis innurHerabilibus differt : item fxv^lcp xaWiov, dici nequit, 
quanto id illo sit pulchrius. Hic ergo Locus hoc dicet : Hi 
autem (populares) ipsis eunt nimium quantum sapientio 
Possit quoquc fxvptov reponi Sehsu prorsus eodem, adverl 
liter scilicet pro fxvpius, vel fwpwpust Reisk. 

701. ex£ pro tXatnti \ ide ad A.lcest*960. Ceterum omnino 
legendum rSvo** \ ide supra ad v. 641* 

702. orsipos. Atticc pro oretfm. Sic S Hom. 
xX^tos- 'iTTTro^a/xEja, id. Vide Hecul). 1 16. Barnbsi Vide etiam 
supra v. 849* 

705. awaioai tsxvcov. I )e hoe Pleonasmo vide supra ad v. 
603. Item occurrit Suppl. L£. Barnbs. 

720. 7rpovco7rris. Ilie valct j)romptiis, pitrntus. Sed vide ad 
Alcest. 14«k 

722. $\aupov. Fndignum, rilc. llrvni. 

723. xpkriv Poraonus legit in Advers. p. 225. 

725. 7) TrpoTH fxh x. t. X. Yid. Sam. Petiti Miscell. III 
16. ubi acute satis probal ex his verbis, Fabulam hanc 
actam anno secundo Olympiadis 90, Prsstore Athenis Archia ; 
(piando seilicet voXejxof AottuomuMifioff wpos % Apysi»s, £i 
TpotfynviouS Aax^ai/xovixv OVfAfM.ay^OVS 'tto tu>v Wpyticcv W*pcn&6~ 






ANDROMACHAM. 363 

/xn/xEva. Ad quod bellum ingeniosus ille vir poetam alhisisse 
probabiliter satis affirmat. Barnes. 

731. xav /xev xoXa^rj, scil. Neoptolemus. 

736. dvTiGToixos. Docet Jul. Pollux IV. 106. oToixovs dici 
ordines Chori secundum latitudinem, g«/ya vero series. Hinc 
colligo, dvTio~Toi%ovs esse in distributione Chori, qui in eodem 
ordine, diversa tamen serie, constituti erant. Musgr. Hes. 
dvTioToixw' xocTtx GToiyjclov EGTavai. Dicitur recte de umbra, 
quam hominis vel stantis, vel ambulantis, corpus facit, et 
potest hic subintelligi cuixaTi. Brunck. 

737. dSvvzTos. Verte : Ad alia omnia, nisi ad verba cce- 
denda, impotens. Heath. In dtiuvaTos a vim intensitivam habere 
videtur ; quam tamen in hac voce an alibi habeat, nescimus. 

746. vwov. Parvulum. Proprie, qui dicere nequit ; a vrj et 
etjto?. Sic et apud Latinos Infans. 

740. vChduv dqa ^avoci. Vide ad Hipp. 1084. 

7G0. » Gitdvis. Abundantia ; ut in Hec. 12. 

768. thto. Scil. dSlX.OV. 

I. $9)00V. Plut. Op. Mor. p. 85. 7r%dy[xaoi %wgot$ x^ xare- 
Vt>7/Xc'vo»s. MUSQR. 

778. BogoV. Xaris. Vide ad Orest. 677. Cf. autem Nostri 
Medeam sub initio, et notata ibi ad v. 2. 

785. ECsuttzv. Ita MS. E. et Ed. Lasc. Vulgo Eygwrav, 
quod Barnesius retinet, et interpretatur de fluvio Thessaliae 
bic dicto, cujus memoriam servarunt Strabo p. 440. D. Ed. 
1620. et Plinius Hist. Nat. IV. 8. Verum tanto celebrior 
erat Lacedaemoiiius Eurotas, ut plane ineptus fuisset Euripi- 
dea Thc-vsalim tali nota designans, quae Laconiam potius, 
quam Thessaliam, lectori in animum revocasset. Musgr. 

7M5. /.uy.lv xax.y oixSoyov. Vid. ad Hec. 583. 

794. KTtiyouaa i. e. xTe/ve*v hiXovoa, ittHQuixivri. Voluntas enim 
cum manifesto conatu conjuncta pro ipso facto sumitur. 
15 \r M i Vide snpra ad v. IS.j. Ceterum de articulo pro re- 
Utivo posito vidc ad Alccst. 274. 

rwxi wQc&pa*. Vide ad Ilipp. 303. 

815. Hes. \§ irropurov <paqos ' Xetttov 1/xaTiov. Beck. 

8 B0« &4w y '■- "- Machinari cadem, ut Iph. T.664. Arnald. 
! |». 95. Beck. C£ infra v. 893, 

8 ' %yciv, Soph. Elect. H)7. dvTaia yzvvuv uQixdhm 

/.cfjLixs, lyjy^ds. Interdum Elliptice 
dicitur i *yd, Soph. Ant. 1308. T» jx ** 

Sic < etiam apud Latini 
i. II. I. 22, iJlu etiam duras dabit.i sc. pla^ 



831« o§fc/av Porsonus corrigit in Advers. p. 22n. 

838. oVAa^rj tt<W. Vulgo deest Nominativus, qtri si e proxi- 
mis esset petendus, nihil aliud se offerret, quam ^arr^, quod 
ahsurdum. Vox or,Xa^r t Tragicis sic usurpatur: vide Soph. 
CEd. Tyr. 1501. Ne quis autein haec oVjXaoyj noais glossema 
e&se censeat, cujus speciem habent, impedit hoc, qaod talvo 
sensu abesse nequcunt, et metrum sic bene se habct. Versus 
est iambicus trimeter brachycatal. BaUNCK, 

818. Xlxv penultimam isepe apud Tragicos producit. Soph. 
Electr. 1272. Eiirip. Iphig. A. 293. Brunck. Ceierumvide 
ad Hec. 586. 

8.71«. 2wv ttoWois Xafcuv Umot. Vide suprm 1SS» Barhm. 

662. Musgravii hmuetm nc intelligo quidem. Scribendura 
potius axroi^y) /2r,/xaT<wv, citatn gressu, Brunck. Recte omnino. 
Vide ad Hec. 213. Vulgo legitur dojtxcirojv. 

863. Similiter Sophocles Electr. ()(>2. Esvai yuvalx.ss, kojs 
av el^e/rjv occfyojs, EI rS tuqxvvh $oj[ao.t Aly/aS"» Tao"c ; comparante 
Valck. ad Phcen. 285. Beck. 

87(5. 0T£iJ.fj.ciT0Jv. Vide ad Suppl. w. 10. 25S. 

882. & Oor/3' ^Effwg, x. t. X. Vide ad Hipp. 18 

883. t/ xqrtfjia ; Vide ad Hec. 956. 

885. 7toLVTct.yr t . Recte Suidas exponit ttxvto. tqot.ov. Sic Med. 
368. Soph. Antig. 632. Brunck. 

891. Kaxov y eXsZocs, x. t. x. Cecrops ^Sgyptius, primus 
apud Gra?cos, unam feeminam uni marit i assignavit, pmei 
&£a4Scv, unde et Sitpuris putatur dictus, tests Atnenseo, L. I 
in principio; cui BententisB accedit hic EuripideSj quamvis 
idcm in Ino v. 19. legibus Atheniensibus conformiter poly- 
gamisB favere rit visus, m populus Atheniensis peste, 

et bello Peloponncsiaco, cladeque in Siciha accepta nimhim 
cxliaustus, licitum statuehat singutis viris geminas duci ux- 
orcs, si modo iis eorumque liberis educandie sufHcereni ; de 
qua re idcm Athenseus ibidem : fStyispui thto tyeveTo t6t£ Six 

oTraiviv dvZqojTrojv' ojgt iztivai x, ouo 'iyjHv yuvat.7x.as tov pmXo/xevov. 

idque ipsius Socrati ipio probare nituntur nonnulli, et 

Euripidis ctiam. 1 luc refer 1 [ug. (Jrotii de Jure Uelli et Pacis 
II. 5. 9, 4. Sed apcrtius Euripides polygMBNUn oppugnat 
hoe altero effato Bupra v. 17 7. ho* ya§ xaXov Auoh y wntoTi 

dvSg iv* rivlas £X. BV » AXX" sli (xictv /^Xettovte? euvxixv K^7T^iv ^. 
yHctiv, ogtis fxr, xxxui olxtTv biXa. BaRNES. Yoccm sv* UnCHUS •'■ 

Matthiseo inclusam fiiSS. auctoritateomisit Brunckius, assen- 
tiente Porsono in Advers, p. ;.' 
\)03. 'Ojj. ,\i.i dicebantur dii, <|ui oognatis prsesidebant. 



ANDROMACHAM. 365 

Arnald. Lectt. Grr. p. 105. et ad Hes. T. II. p. 752. Beck. 

Vide etiam Musgr. ad Soph. Elect. 430. 

905. ais loxMoi /xo< x. t. X. Cf. citata ad Hippol. 

912. Kocxuy ywauxuv x. t. X. Hoc carmen ab Hadriano, a 
Medicorum turba male excepta, ita TrsTrxqojoriTai : IToXXa/v 
la.T%aJv s\'ooooi ^ aTrcoXsoav. Pbocion vero proverbialiter usus 
est: IloXXoi GTgocTriyol Kx^ixv aixw\soav, Parodia autem est, 
cmn versus aliquis notabilis, vel plures, in alium sensum de- 
torquentur, vel mutatis paulo verbis sensu haud multum dis- 
simili proferuntur : quale illud Homeri de Arcu Ulyssis, Odyss. 
O. 152. quem procus Leiodes extendere non valebat : y £l 
£iXoj, h fj.sv syco Tavvco, \xfisTco oe k^ aXXo£. Hsec Dionysius, fxn 

OVVXfJ.EV0$ y-\nO§Xl y 7TXC>Sl\n<PZlGaV (ol OlKSTGLl) STxiciQC, 1'eVerSUS in 

convivium ad suos dixit, iisdem verbis, sensu longe nequiori. 
Yid. Pauli Leopardi Emendat. XVIII. 26. et XIX. 14. 
Barnes. 

913. syjxvvuoxv. Anhnum milii Tnflarunt, Heath. Illus- 
trant haec Platonis in Epist. IX. sfx7r\noxi v-^n\n$ yy yxvvns 
i\nloo$. to yxvvov enim tribuitur iis rebus, quas neque firmae 
neque densae sunt, ut fungus, ut spuma, ut alia ejusdem ge- 
neris. Plutarch. de Fortuna. T. II. p. 99. tSS' d$%H ttjv Trxqx 
tu yx\ivu> xo7rTO(xivr,v ya.vvoTT i T(x. Philostratus in Icon. I. 2. 
jungit tq yjxvv^v k, to xttx\ov. Similiter apud iElianum V. H. 
\I\ . 7. p. 725, ed. Kuhn. sl £s ti yxvvov nv avTois tujv fj.s\ouv r) 
CypoTsqoVf v7roi^>ions — TTifXsXriS. JACOBS. 

91(>. Ovx oLv sv y' EfxoXs x. t. X. De gemino div vide Suppl. 
181. Musgr. 

917. p?.c'tt8j' dcv ocvyxs. Vide ad Alcest. 18. 
919. Sirenes ipsae sunt \x\nv*aTx. Sic Ulysscs Sophocli 
VOCatUf xaxo7rivs'o"TaTov d\n\j.x OTqxT* Ajac. 384. ubi aknfxx 
pro oc\rtTr,i. Quin ct \x\nfj.x eidem Sophocli Garrulum 
nificat Antig. 326. \x\nfj.a onXov sktts^vko^ si. Mujk.k. 
\ id( .ul Orest. 4<>7. — TroixiXcvv est vafrarum: ut in Soph. 
(Kd. ( ~i I i .. fxnyjivnfj.x «z-o/xiXov. Sic et Latine varius. Sal- 
luit. \. C. 1. .">. Antmns audax, subdolus, rarius. Vocem plc- 
timvit Bknnfieldiui in Gloss. ad /Esch. ProUL 316. 
i.uzrn. Inflaius sum : 1 nanl siq>crlAa t latus sum. 
Ilr-vch. i^avsfXHnhxi' t7rxi%so§ai. 

.\ x. t. x. Cf. Hippol. 640. 
Kepetendura aV; xnv», kiyjts, — SeXe» \<yos 

m.Z~. M i l ■ 

931« | ~.r,Ti. Kcpctciidum c priorilms ovfj*<p§ki- 

t tc. II. 



366 NOT.-K I\ 

943. <£i>Xaxaj i:'x wv « ldem Falet, ac (pfXao-o-wv, obiervans, et ab 
hoc participio pendent sequentia, ciVe /xtv:7s x. t. x. Heath. 

940. De verbo xaxr> vide quae nos supra ad Med. 1010. 
Barnes. 

960. opiGy»uTa. Vide ad Ilecub. 16. 

902. r ( v£Jx,V^v. iSusiinui ; ah avs^opcai. vide Piers. ad Mceri- 
dem v. rivio-xjETQ. avfji^oqah interpretor propter m/tta, ut oW- 
/ueve/a orj, proptcr odium ftti. Ilippol. 685. vidc ctiaui supra 
v. 915. Musgr. De formifl rr,sty j 6 ( j.r l v i rmayjnumi vidc Porson. 
Praef. ad Hecub. p. 17. 

964. Tre^ifl-fTeVr, i. e. 7rE%iirsaHooLs 9 coutrario prorsus modo, 
quant antc/t, rcci/lcntcs. _Mi BGR, 

969. wfx^sv[j(,a.Toov /xev tud> EfxuiM k, t. x. Quod patria 
jus puellas filias collocare, vide Hug. Grotu de Jure BeUi et 
Pacis II. 5. 10. 3. ubi bic ipse locus expenditur in Notis. 
Barnes. 

975. S^aeVv transitive bic usurpatur. Saga^Vv uSov Pbilostrat. 
Vit. Apoll. Tyan. IV. 12. Musgr. 

976. e\s epc' vjSgiffg. Vide ad Pbccn. 620. 
980. AeX<pi; sHt^cc. Vide ad Pbcen. 226. 
990. <p§oveVv pteya. Vide ad Orcst. 796. 

• 992. svTsixr) «zrayov, bcnc munitttm collcm. Ilinc ap. llom. 
"IXiov anrv. HEATII. 

994. Constructio cst : yj%& ogyavav textogvvzS, manum effi 
iriccm fabriccc. Reisk . 

996. irQoahvjTEs. a/t/ticcnlcs. Hesycbius : wgooSeVvai, - 
t)wvai tw lccvrifXEMCO v7rh x.r)zvx.t. Inde TrgocSsToS, atldicttts, qui 
crcditori in scrvitutcm addicitur. Plutarchufl in Lucullo : 
avToXs £e te\os /ocev r,v TrpooSETOis yevo/xevoiS oaXEi/ftv. Idciu \ it. p. 
1818. ccaTTtp vtto xripvy.i srpo9Ti<7E/xfvwy. Athenseus p. 607. x^ to> 

tto-Xmvti aXXo> tjvi StoVtov SHXXTaiyrt. MUSGR. 

100.5. Stropben et Antistropbem transposuit Brunckius, 
jubente Musgravio : ordinem vulgatum revocavit Matthiae. 
1007. Iluc referebat WesseL Obss. p. 165. glosaani I 

' knrlvpx' d$r,KE\i, a^eVXev. 1>! < K. 

1009. 3 T6. Editi conjunctim ote, quanda* Omnino male. 
Verbum cniin Bequi debuit, non, ut nunc, participium. Mi sgr. 

1011. xiKcop. Ilcsychius exponit per txyovor, v\os. ' Ay afxayL- 
voveior xe'Xa>f> de Oreste dicitur, . V -anicmnonis lilio. BaRNI 

1046. 'Avoixovopcr/Toy autem hic vidctur Euripides, quod satis 
amplum temporis spatium non sit, ex quo Orestes Hern 
abduxcrit, ad haec omnia agenda* 

10,31. t*3tv fi/x. Vide suj v. 50, 



ANDROMACHAM. 3G7 

lOGo. Sic ha?c struenda: Si&ovtss tx ^sgc rpsXs r,fAsp<zs, o/xptaT* 
s£s7ri(j.n\z[AE)i. Substantivum opllcxtk ad utrumque verbum 
pertinere censet Valck. ad Phceniss. 1378. cui non accedo. 
Brunck. 

1065. auvToivzis. Vide ad Herac. 415. 

106o. wxtfnvg 9-ew. Phrasis parum trita, cui similem tamen 
Cic. de Senectute c. 22. incolas pgene nostros. De Delphis 
Lucianus Phal. I. Isqol t£ sots, ^ 7rocos^^oi t« TIuSIh, x^ /xovov « 
ouvoikoi K) hfAOj^o^iOi t» &e«. — f 'At£« o!x>jTo§a> habet Soph. Ajac. 
517. Musgr. 

1068. s\s gr. Vide ad Hippol. 929. Dawes. Misc. Crit. p. 
170. ed. Kidd. 

1074. 'Aox,2i t* £7tX7)08vt\ Et magistratus congregabantur. 
Sic x\-ho%s sysvsT o%Ko<;. Orest. 872. Musgr. 

1075. \ erbum sttiotoctsXv construitur cum dativo, ut infra 
v. 1079. Genitivo autem gaudet apud Isocr. ad Phil. p. 101. 
E. KXEasyov tov s7TioTaTr\oxvTx toJv tote Trqxy^ocTuv. Matt. Gr. 

Gr. §. 337. 2. Cf. §. 394. 

1079. fi*et t contractum ex r,H(xs)i ab sl/j.i 9 7ro^suoLiai' pro~ 
fecti eramus. Beck. 

10J>1 . t-o ls x.t.X. Ita ha?c vertenda. Inhunc aulem in~ 
surrcxit manipu/us gladiis arniaius, qui pone laureta de/ituerat. 
Aa~vr, 9tvx*6Zels de insidiatorum manu, opponitur, ni fallor, 
t-j, o ptcv xaT* optpta otx; de Neoptolemo. Heath. 

1092. ooi^jr). Talem fuisse tripodi vicinam docet Scholiastes 

in Plutum Aristophanis ad versum : 6 Oo7/So? ocutU IIi/S-jxtjv 

nlsat oa^vyjv. Lucretius I. 740. Pijt/iia, qu& tripode ex 

Phcebi lauroque profatur* Nemus, quod notabile, non ar- 

boremt rocare ridetur Lucanus V. 156. Negat Hardionus 

M moire» de TAcadetme des Belles Lettres T. VIII. p. 264.) 

Orestem prsssentem fuissc, et hunc locum interpretatur : 

>ni)uni reruin unus Orestes mac/iinaior erat. Non 

diffiteor, verho, per lieentiam, quam supra ad v. 611. vindi- 

banc interpretat^onem pati posse. Verum Oresten 

prsesentem ftrisse luculenter ostendunt w. {Q52, 1007. 1091. 

. quod v. 868« profiteatur, sc ad oraculum «Jo^ 

Dodonseura proficisci. Hoc enim veteratorie dictum est, 

ut reliqua eju cum mentem Hermionae adhuc ignora- 

Coitfer modor. 940< ci leq. Neque majorem rim hahet, 

^uod \ promittat, le Hermionen in patris manus tradi- 

tiinun. Non cnirn dicit. ,• illico hoc, alii< omuihiis post- 

hafa tuniiii. Fidem igitur liberasset, pot( Pyrrhicaedem 

15 



368 NOT/E IN 

faciens. Musgr. Adde Vircjil. /En. III. 332. qui Euripidem 
secutus videtur. Heath. 

1093. fXY^yavoppdtyoc,' KXTaaKiuariTrf,, l7rivoYT%s xaxa-v. HeSYCH. 

1097. %ojc{i Trqufxvav. Subauditur e!>, ut passim. Convenit 
huc etiam Hesychii interpretatio : T.oufxvY\, ra tarfoo*. Musgr. 

1098. e%i\xei. Scil. sauTov, exirahii se. Nam licet hk eU xai- 
§ov stvttyi, tamen aliquantum debilitatus esse poterat. Brunck. 

1109. ^vev est Ionicse poeticseque dialecti, nec in Attico 
poeta ferendum. Brunck. Qui formam dvetv pro dvvnv illus- 
travit in Nota sua ad Arist. Vesp. 369, Libri vel %vv vel 
rivuev exhibent. 

1110. oijToi. Legendum ^a^xr.it^wr, quasi olffToi, ab 1'iaTos 
tamen ducitur. Vide Med. 632. Barnes. Ut TSfxirdj^oXov ap. 
Hom. instrumentum designat quinque manubriauni vcru infixa 
habens : ita o><pw/3oXov puto esse instrumentum, ex cujus ma- 
nubrio utrinque exstabat veru. Ideo autem dicuntur ekXvtm, 
quia prius e manubrio verua eximebat turba illa Delphica, 
quam ea contra Neoptolemum jacularetur. Heath. 

1115. <$s£i(AY,\ov layjxpxv. Vide ad Phcen. 632. 

1116. to TquiKov TTYi^Yifxx. Celebrem illum saltum significat, 
quo Achilles se e navi in terram Trojanam conjecit. Histo- 
ria est in Tzetzis Commcntario in Lycophron. 245. Potesf 
etiam huc pertinere, quod passim de Achille tradit Homerus, 
eum in hostem quemcunque obvium saltu se projecisso : aXr' 
«9Ti 61 (AEfAaws. Musgr. Allusum quoque forte ad Ylupfiyr t v 
"ooyYiGiv, qua? a Pyrrho, Achillis filio, nomen habet. Vid. Joh. 
Broda?i Miscell. V. 26. Baenbs. Vide supra v. 1112. 

1121. x^avyYi IvgQyiiaos. Gemitus sc. morientium. MuSGR. 

1122. Constructio vidctur esse o-tiX/o^v ottcos evtiix. Mua 
1128. AeX£m ttdos avo^or. ArXovoTi, Niayat^iojs . Vide ;ul 

finem Orest. v. 1051, Barnes. 
• 1130. ris h oHy^ov Tr^oa^i^H. Ita Gnvci plurimi occisum jam 
Hectorem vulnerant apud Ilomerum lliad. X. 369. et dein- 
ceps. Barnes. 

1131. 9rav S' avaXwrai Zifxx*;. Ilomorus fere sempcr difxaS 
de vivo corpore, o-aVa de eadavere usurpat, uti observat 
nobis anonymus Auctor do vita et scriptis Homori : "OSrev 
exeTvo o^oxeT toIV (QtkQGotyots , to eivai to oufxx t^otov Tiva ffjf \^: 
#eo/A&>Trj£iOv. Kai tmto 5e "Optr^of TrqaJTOS e$y)\coge. tq fxlv yxp 
tcvv (^covtcov ae» Si/xas 7rpooxyopcvti, cos sv tmtoij* Ov cifxxs. 
tyvYiv. Kai, L\ifxai tV wkto yvvxtxi. Kai, 7 HT0i \fx%v dpzT%v, 
u^U ts, Sifxas ts. To ot d7ro(?e(6\Y,xos ty,v •^'•."/r.v, nolv a>Xo, v) 






ANDROMACHAM. 369 

r>u(j.x xaXe". ots ev thtois *\ 2,u(tx Se oixaS' i/xov SofAsvat icd\iv. Kat, 
^tdtyjxT dxr^ia xstTat evt (xsydpots 'O<5uar]os. Ka», 2o//xa ya^) ev 
Kipxns (/.sydpu xaTz\s'wo(ASv r)(j.sXu To ydp xuto, £«vto£ /M-ev 
dvSpuira, ^safxos r\v ttjs" \J/i/%r/f* TeXevrrjoavTOS' £g, ofOflreoet (Tfl/uwr 

xaraXe/irerai. Idem Eustathius p. 61, 36. et p. 376, 5. et p. 
666, 24*. Alii Se/x** dictum volunt, ofovel lu(j*x ov t^j- ^uypis. 
Ol Je /xeTa tov "OfAnpov dStatyopuS y^puvTat tvj Xeljei, ev oTr n^ o 
EfyignoVjr, ut idem Eustathius p. 61, 39. Barnes. 

1133. viK P 6v. Vide ad Hec. 660. 

1141. e/AVTjpcovci/oe S 1 , aWeo x. t. X. Hic locus optime Chris- 
tianae Fidei velificatur Doctrinae, quae intemperantes iras, 
vindictam et inclementiam prohibet, maxime autem diuturnas 
iras praecavendas monet : Ephes. IV. 26. Ne sol cadat super 
iram vestram ; quem locum inter caeteros interpretes tractat 
Isidorus Pelus, Epist. II. 239. et Salvianus de Guberna- 
tione Dei, L. III. Cui affinis et is Plutarchi locus, qui de 
Pythagoreis notat in Libello de Fraterno Amore, illos, quam- 
vis non generis, sed doctrinae societate junctos, si quando per 
iram ad maledicta prorupissent, ante solis occasum, dextris 
mutuo datis, et saluxatione facta, gratiam redintegrasse : 
HuSayopixoi yivst (xnSsv s^oorjxovres", d\\d xoivS \6ytt (JSTiy^ovTss , 
ti7TQTc tr^oayhsXsv st{ XoiSo^iay urf b%yr)s, tqiv r) tov r]\tov Svvat, 
rds ^s^tds Efj.fidWovTSS d\\r\\ots x^ da t naad(j.svot JieXvovro. Vide 
Ilieroclem. Barnes. 

1151. In ed. Musgr. male semper pronomen Atticum ojxos 
est aspiratum (d(j.os), cum in aliis libris, quorum accuratior 
scriptura, semper tenuetur. Vide Markl. ad Iphig. Aul. 
1445. dfjios Doricum est pro e/t/ire^or, dfxos Atticum pro e/xo£. 
Vide Hom. 11. Z. 414. Od. A. 165. Igitur et hic scribendum 

d(Aol$. BRUNCK. 

1 161. «tos y dv cli ex x. t. X. Ita tacite correxit Porsonus 
in Praef. ad Hec. p. 32. Vulgo «ror (xsv Sv x. r. X. Similem 
.structuram notat V. D. in Advers. p. 225. ex Herod. VIII. 

109« TaiiTa dxnaas Ee'§£r,?, uS ex xaxuv syjxcrri re x^ r,ahr\. 

ll(jT>. Qrdinem verborum ita constituit Brunckius : epto» 
yivos (xr\%OT u<ps\sv d(x(pifia\ia§ai to Suouvufxov tuv auv \syjiuv, 
r.youv tov f E§/xio>r,j didav, sttI aol, u tsxvov. Nobis tamcn pro- 
Cllldubio aliqiiam corruptelam huic loco inesse videtur, qua* 
virorum (Nutoruin conjecturas adhuc clusit. 

1 171. (j.r,W tri Toi,oauya x. t. X. Ita vertenduui : Kt propter 
patris tui <(rilri/i y Sanguinrm Jore satum, Phmbo dro mortaHs 
Tu nunquam imputaxscst 

ITOIm I. 



m NOTH2 IN 

1172. aifJia dvd-^xi. Dicitlir, llt fxu/xov dvd^zi, Odvs^. II. 

8(>. Misgii. 

117G. licath. monct, vofxov vt^Tk^wv esse cantileiuun, qua 
uuper mortuos prosequebantur: cantUenamfunebrem. Beck. 

11 83. Cur Musgravius pra>ferat ytqov-a. TiaXla, non video. 
Ego vulgatam retineo. voopi^co est desero, quod Homerus 
sem])er forma passiva usurpat : cf. Soph. (Ed. Tyr. 480. 
Brunck. 

1195. Eleganter et vere Reiskius xo/attwv /u.era§(jia/v. Sensus 
est : longe a superbis jactutionibus distantia. Mlm;k. Viilgo 

x6(X7TOJ XETaqoico. 

1208. r\xu> ©£Tir kniHaa. Vide ad Ilec. 1. 

1212. tov Tayvv nblas 'Ap^iXXEa. Respicit Poeta ad illa 
Homerica : < notu>xr,s i Tro^a^xrs et TroSa? uixvs 'A/jUew, et lliad. 
N. 348. KvSaivcov 'AxiXw vcooas Tayyv. Vide Ipli. A. 204. 
et Jacobi iSicolai Loensis Miscell. Epiphyll. IX. 4. Barm :>. 

1213. 'A^i^^. Ultimam producit, ut (3wiX£amoxv. 122.'. 
Vide Etymologicon M. voce \Zaoikivs, ubi Atticos ultimam 
horum accusativorum syllabam semper produxisse docet. 
Musgr. Ita quidem to a in '0§tpe'a producitur Hipp. 950. 
item in ®r,o£a ibid. v. 1143. et Suppl. 3, item in Ylr,k£x supra 
v. 53G. item in /SaotXea v. 1230. item in Karavea Suppl. 935. 
et in MevoiXEa Phceniss. 7G9. Barnes. Ceterum vidc ad 
Hec. 8G5. 

1235. Znqav tx ctovth. Recte Scholiastes hoc tanquam Se»o- 
Tr,Tor indicium a Poeta positum esse existiniat. Sic Nonno 
apfxa Neptuni a$%oyov dicitur, XI. 275. el XX. 158. doixvTov, 
XXI. 19G. Bacchi ipsius d^uv dfip&xTos, XXIV. 111. Pan- 
thera\ Bacchi satcllitcs, Hydraspem trajiciunt aJuvrw owyi, 
XXIII. 127. Excrcitus cjus d£p£xTois weSiXoiS, ibid. v. 1G9. 
Ma?nades denique axXi/ffToioi TreSiXois, ibid. v. 187. Mi>gr. 

1238. Aivxriv eV axTr,v. Sacrarn Achilli insulam, Leuce dic- 
tam, paullo copiosius illu>tra\imus ad Iphijv. T. 422. Bui nck. 
l)e insula Lcuce laudat lios elegantea Dionysii Periegetac 

V96FSUS : "KaTi £e ti? x^ oxaiov vxlp Tropzv Ei^eivoio "Avra Bo^ucr- 
3"e'veo$" 'nokvcovvfxoi eiv aXi vnaos ilciujuiv' Asvxr\v fxiv Irruivvfxir.v 
xaXebffiv, Oi'vexa o\ tu sra^eaTi xivco/TSTa kevxd TtTvxTai. K.erS'! £' 
'A%»XXr/6s T6 xl riQOJCov (paViS dkkuiv ^fvyjxs slkiooeaSai trqmfxxi.ti 
dvd p,r\aaxS. 1 hto o' dc>iOTr,saai Aios - 'Kacyi o^wqov 07rr^il, *Avt* d^Tr.i' 
a^ETT/ yx% dxr^aTOV tXXa^t Tifxr.v. Bl.CK. 

L248. xaT&avfcVv otpeiXeTai. Huc reteratur illud : M 
nibus communis : sunile illud E&pist. ad Hebneos: 1\. 27. 



ANDROMACHAM. 371 

KaS' ovov diroH.nrai toiV dv§%ou7rois aTTo&avsiv. BaRNES. Similis 
etiam est Sententia in Nostri Alcest. 443. 796. nec aliter 
Horat. A. P. 63. Debemur morti nos nostraque. 

1249. auyx.oifMr,(xxra. Abstractum hic ponitur pro concreto f 
quod familiare scenicis Poetis, nostroque imprimis, ut He- 
cub. 262. f EXt'v?jv viv alrsiv yjghv rtxfyct) t nopG$ovyiux.roL. Sic /3oi/- 
\£urr,cix pro fiouXeuroil, supra V. 441. EuvaoTyj/uov pro suvoia- 
rei$<x., idem quod suvins, Orest. 579. Barnes. Vide ad Orest. 
1046. 

1259. Porsonus in Advers p. 226. corrigit « ya§ nor av 
•nod&fii av x. r. X. 

1260. TIoXKocl {aoqQou x. t. X. Eadem haec peroratio conclu- 
dit etiam Medeam et Alcestidem, Bacchas et Helenam. 
Barnes. 



FINIS NOTARUiM 1N ANDKUMACIIAM. 



NOTE 



IN 



SUPPLICES. 



NOTiE IN SUPPLICES. 



1 . 'Eteuoivos yfiovos. Eleusis oppidum est Atticae provincia?, 
Cereri sacrum, in quo ejus etiam mysteria celebrabantur. 
Brod^us, Male Marklandus interpungit post 'EXevahos. Con- 
jungenda sunt 'EXsfsTvos ^Sovoy, ut 'Pw/xns- «ttoXecos-, et similia. 
Musgr. Levi mutatione 'Eksuoivr.s legit Blomfieldius in Mus. 
Crit. T. I. p. 181. Poetae 'EXsvawos pro 'Ekeuoivios saepe usur- 
pant. Epicharmus Athenaei. IX. p. 374. E. Sixqxzxoi ts tuv 
yeiTovuv ToTf 'Ekevoivois (^vkxoocov. ^octfAoviajs ol7rcvkeooc. 

2. 9r§o<rroXoi Ssas-. Quaesitum fuit, cur Sacerdotes hic ab 
i^Ethra memorantur una cum Cerere ? Ratio, opinor est, 
quia sacerdotum erat nunciare Deo seu Deae cui sacrum fie- 
bat, quid esset quod sacrificaturi peterent; ipsis quoque 
sacerdotibus, eorum nomine, idem simul petentibus* Unde, 
post appellatam Deam, ^thra hic sacerdotes monet, quid 
pro ea precari deberent. Exemplum est in Androm. 1081. 
ubi a Neoptolemo, Apollini sacrum facturo, quaerit Sacerdos : 
() Adolescens, quid tibi a Deo petemus ? cujus rei causa 

v f — o? s'xeTs verti potest incolentes, ut in isto Homeri, 

OXvxttix ^djfxotr exovrzs' quia sacerdotes nonnunquam habita- 

it in TempHfl et ibi pernoctabant. Iph. T. GG. Joseph. 

I. XVIII. 1.1. Herod. I. 181. Noster Ion. 55. 317. 

118. MaRKLAND. Seois' tvs ArifArjTgos. BECK. 

'.>. tvoxiiAotcw /xe, x. t. X. iEthra venit huc sacrum et preces 
factura prO leYnente prospera : sed conspectus harum mulie- 
rum miflerarum tcnuit eam, et excussit animo preces quas 
propOfluerat, et diverium genufl precum suggessit, majoris 
momenti ; nempe, prp salnte sua, et Thesei, et patrfae, unue 

ilotibus narraret quid pro ca brecari de- 
berent.- -Porro reticetur verbum ujypis.a.i t vel tale aliquid, 

kmte infinitivum s^Sai/xovsTv. Et hoC Uflitatum in votis : vidc 

A'< tonh. Ran. 914. 9*0. Herod. V. L05. et Gronoirium ibi. 

Apposite ad rem el ad locutionera Noster Elect. 809. ubi 

lin in prh atoet dome tico Rcrfficio,ipse iuus «acerdos, 



r57G NOT/E IN 

pro se ita precatur : NufAtyai ^sT^alat, TroXXaxir fj.e {Zu$Cret* f 
scil. precor vel r/a/e : nulluni enim sacrificium erat sine preci- 
bus. Markland. Exemplis supra citatis addit Porsonus in 
Advers. p. 226. Arist. Thesm. 293. iEsch. Theb. 259. 
Choeph. 304. Vide et Lamb. Bos. v. tuyofuii. 

4. TLirSius yfiova. Troezenem urbem, in qua regnavit Pit- 
theus, iEthrae pater. Barni .-. 

(i. /Egeus, pater Thesei, filius erat Pandionis, qui filius 
erat Ericthonii. Barnes. 

7. Ao£ia (jLavTEufAaoiv. Plutarclius initio vitae Thesei : AlyeT 
&, iraibuv ^eofxivco, t%v Ylubiav avfXfiv Xiyuot tov 2t^XXk/xevov 
%(>r,ofjJbv, (SiaxsXsuofxivrtV fj.ridtfj.ia yuvaix) ouyyivtoZat, 7T%iv eX-jflv 
e* 'ASrjva?. x. t. X. Oraculum ita se habebat : % Aoxh tov w§h- 
^ovTa TToSa, fxiya (QigTaTE Xaa/v, Mio Xi/anpf, 9i£iv Sf/xov A^va/v 

£iaa(pixiff^a4. Consule Scholiast. in Eurip. Med. G74. ubi 
paulo aliter. Barnes. 

8. is raoSe yag /3XE'4/acr\ Significant ha?c aliqua in superio- 
ribus deesse. Reisk. Aliter mihi videtur : nempe, hanc par- 
ticulam ya§ reddere rationem sententiae non expressa?, ied 
subintellectae, ut fieri solet : hoc modo, optimam causam 
habeo quarc ita precor : precor enim hccc, intuens hasce anus, 
&c. Sic. vv. 116. 28G. et passim : et in Sacris Literis, Act. 
XXVII. 25. Rom. XIV. 10. et alibi sajpissime. Alioquin ya^ 
saepe ponitur pro Se, sed in hoc loco non opus est. Markland. 

10. IxTf>§( SaXXoJ. — ®a\\os idem quod lipvos, nunc vero pro 
^aXXor iXaias, de quo vide Eustath. io Ilom. p. 1557, 2\. 
iKT^fi aiitem pro Ikstt,^, et hoc pro \xzTr,piu. Hinc Stat. 
Theh. XII. 192. Supplicis arbor otivcc; in qucm locum Lac- 
tantius Grammaticus : Per ouam pax petitur supplieando. 
llinc ab .ithenicnsibus tiMiuinm dicitur, a Gnecis autem re/i- 
(juis WsTr^ia. Barni s. lli rami supplicatorii Gnece appel- 
labantur 0Tifj.fj.aTa, infia v. 36. Ilom. 11. A. 14. sivc oTipn, 
infra v. 357. Soph. (Ed. T. 913. Latine autem vefamina, 
Plaui. Amphit 1. 1. Plura videaa ad v. 258. Consule etiam 
Brunck. ad Soph. CEd. T. 3. 

11. ttuKcis KaofXH. i. e. Thebas, quas condidit Cadmus. 
Barnes. 

\2. enxa. y. tUvuv. Ilorum nomina vidc in notis nostris ad 
Phoen. l26\ Baknks. 

13. Relativum «* refertur ad substantivum natbuv, quod in 
adjectivo ana&it continetur. \ ide ad llcc. 22. 

\, r ). IIoXt/ve/xe<. Anglice, Jor l\di/niccs; Dativ. commodi. 
Vide Matt. Gr.Gr. *. 387, 



SUPPLICES. 377 

• 17. Sa^ai x^ov/. Non superfluum est x&ov/- multae enim 
sunt ra(p<zi, quae non sunt in Terra. Vide ad v. 936. Markl. 
18. ol xpxtZvtss. Qui rerum potiuntur ; i. e. Creon, rex The- 
barum; non victores, prout vertitur. Cicero ad Attic. II. 
25. Nos tenemus prceceptum illud, Tas tuv x%aTuvTwv. Praecep- 
tum illud extat Phcen. 393. Menander apud Stobaeum, Tit. 
42. p. 276. oi&eiv Ss ths xpdTHVTczs, apyjxXos v6[mos. Vide Soph. 
Elect. 342. 398. JEsch. Choeph. 265. Absque articulo, xpa~ 
tsvtojv, Iph. T. 1266. quod rarum puto. Markl. 

20. xoivov 5e <p6pTov touo~¥ sy^cuv %. g. 'A. Recte haec intel- 
lexisse videtur Hermannus, ita vertens : ipse quoque Adrastus 
idem afferens, me opus esse : i. e. auxilium meum pari studio 
requirens. In proximo autem versu comma post o$e amoveri 
docet V. D. in Censura Trimestri, T. VII. p. 446. otis xsTrai 
conjunctim Anglice reddens lies here, quo sensu pronomina 
oh et xtos saepissime usurpantur. Cf. Hec. 481. Iph. T. 258. 
Ceterum vide notam proxime sequentem ad v. 22. 

22. xziTai. Ex hac voce colligi non debet, opinor, Adras- 
tum Jnuni jacuisse, non magis quam mortuum fuisse, quod 
xeiTai saepe significat. Verba gatus, sicut stare, jacere, se- 
dere, &c. saepe nihil volunt praeter esse vel existere : vide ad 
v. 667. Et v. 109. quando Adrastum primo alloquitur The- 
seus, non jubet eum surgere, quod fecisset si Adrastus humi 
jacuisset; sed detegere caput solummodo, et luctum omittere. 
Vide Hecub. 481. 490. 494. Herac. 628. 630. Porro vuW- 
tum to t lyyos non intelligo. eyx os vertunt bellum. I6pu qui- 
dem apud Tragicos bellum saepe significat; lopu quoque et 
hrX°* sa epe synonyma sunt ; et tamen mihi non ullo exemplo 
liquet ty%oi apud eos unquam denotare bellum. Invenio saepe 
apud poetas ttoXiv vel irxTpav <jt£vhv et ohaoTivnv, et "IXjov ot£- 
vbv Orest. 1366. Ad quam formam foret to t "Apyos oTivouv, 
gemrns ])atriam suam Argos. Scripturae propius est to t* 
sybos oTtvojv, [quod recte recepit Matthiae.] Sensui bene con- 
\»-niret to xrioos, ajfinitatem; nempe, quam contraxerat cum 
Tydeo et Polynice. Mai;kl. 

'>. i-niix^iv. Scil. Ad Thebas oppugnandas. Brod.^eus. 

pulcri ; i. e. Ta$r\s, sc/jtdti/ra?, ut Ilom. Od. 
£1. 87. — /xcTamov, ut Herod. VII. 156. fxeTalTiov tm 7ro\ifXH. 

M M!KI.. 

!', . \d cvi(;ii](I;iin ;iiiil)i^uitatem forte : i*6vw t6S' fyyov x. t. 
}.. S<>h mrn Jilio, non solum hoc opui. S ic /xovtj ov\ itoXis, v. 

1S7. non p4wv. \'idc locum. Et ita Eleiskiui. Markl. Ita 

c tiain AfuegTAfiuf. Omnino recte. 
roL. r. 8 i 



376 NOT.E IN 

29. dpor» wpo&ukia. Sacrificium tale ante arationem proprie 
dicitur llporipoviu. Vide Hcsych. h. v. BECK. De festo aufem 
IlpoYipcaix dicto vide Schoi Artttoph. p. 230. Jo. Mcursii 
Attic. Lect. II. 1. Musgr. Barni 

30. (paivsTai. Pro t^aiVETo (ostcitdil se s ajijjaruit ; nnn, aj)- 

parert soletj ut saepe in hoc dramate, ct ubique. Ffuges au- 

tem priinum apparuerunt in llltario, campo Eleusinio. Markl. 
Ex 1'ausania p. 36. ed. Sylburg. Mi 9GB, 

31. <p§i£ar. i. e. Aristis e ghuna prodeuntibus inhorre>ccns. 
Barnes. Adumbratum forte, cx Ilomero II 4'. 508. woti te 
WE§i OTay^veaaiv iiqai) Aflitt a>.o7j'xovToy, ot6 (pgtooHOiv ■gttflgi» 
Markl. 

32. Videntur Supplices feminae /Kthr.un Bertia ramorum 
cinxisse. Id ca Seotxov appellat, religioae tacta : unde mox 

V. 36. cifivoa S' Uqd OTi(JL(JLa.T0L, et V. 101. ixeoioij- 5s ovv xXaSoTs - 
^8§«cri //,' ev xi/x>.w, et V. 357. *AW\ u ytQtUOU, oe/xv' etyflUgErri 
otb^ti MrjTgor. Is ^sa^bs est a^co/xo?, quia sola religione vinc- 
tam tenet. Hermann. Locutio figurae, quam Oxymoron vo- 
cant, cxemplum est ; similia videas ad Hec. 607. 

31. Kogotf. Absolute pro rhgac^cW. Barnes. Vide ad 
Alcest. 869. 

35. aVeiSas- Tfcxvwv. Vide de boc pleonasmo ad Androm. 
G33. Barnes. 

36. 0-tiixtj.aTa, Quibus coronatae erant hae mulieres. 
Barnes. 

V)! . Ultima in &naia longa est ut v. 3. et alibi. Et ita in 
ITyjXea, 'O^pea, Mevotxea, /?aoiXea. Brevis tainen cst NostrO 
in $o\ia, ter : 1'dcct. 604« 767. Hec. 865, Clarkius ad HotB. 
11. A. £65. scribit, a in accusati\i> Atticis senipcr produci ; 
quod verum esse non potest, ,iisi pnim non sit accusativus 
Atticus, vel nisi veami sit depravatus. \ ide eum et ad Iliad. 
O. 463. et Suidam v. 'A^ea, et Etym. M.v. flamftim Markl. 
Vide etiam ad Hec. loc. cit. 

38. to twtwv "kvn^ov. Quod Itas ilolct : nempe, cadavera 
insepulta filiorum suorum. yhovos, c.v tcrra, scil. Thcbana, 
in qua nunc jacent. Absolute %$ovbs, pro T/tchis ; ut ttoXis, 
v. 1 19. et alil)i. Scd ct y^niki eodcm more pro tcrra Attica, 
scu Alltcuis, V. 964 ct alihi. M \i;m.. 

89. r> Taal* avayxar x. t. >.. Dihnnna hoc intelligcs ex iis 
quae dicuntur ad v. 357. Per 5§a<xa$ Sess '6at6v t\ opinor uutui 
sacrijicium. Chariton. Aphrod. 1. 10. p. 1 k ir%bs dv2%wirus 
Stxaia, k, ^o? S-eAf ooia. ubi \ ide doetissimum connnentatorein, 
p. Ll£. "Markl. 



SUPPLICES. 379 

40. navra ya% x. r. X. Notandus veterum Tragicorum mos, 
finiendi Scenas et Actus plerosque morali aliqua, vel ad vitam 
utili, Sententia. Unde Theatro nostro derivatus idem mos 
videtur. Markl. 

42. ye^ai*. Potest esse vel nominativi vel vocativi casus, 
lyw yegaaz, vel oj gv ysQzici, ad iEthram. Et pro yEQaqojv bene 
legi potest yE^aicov quae vox saepe Anapaestum facit. Hec. 63. 
Med. 134. Hipp. 169. Herc. F. 441. [Vide etiam ad Hec. 
271.] Nam ysgagwv, honorabili, venerando ore, videri potest 
non adeo bene convenire miserabili huic Choro, de se praedi- 
canti. Markl. Optime. 

44. ava ixoi rixva x. t. X. Recte hoc interpretatur Brodaeus, 
E ccesorum sepultura carentium strage. Hermann. Scilicet 
praepositione ex ante vexvojv subaudita. Sed vix dubitandum 
videtur, quin locus corruptela laboret. 

49. Recte Ernestius in Lexico Graeco xara^pvfxfxarx pro 
vulgato xara^pvfxara. Hermann. Derivatur enim a verbo 
xara$pv7rroj. 

51. ratyojv ywfxara yaias. Vide ad Hec. 218. 

54. fxira vvv SdV. Tmesis pro [XEraSos. Barnes. Pro cas 
mallem oas. Sic Orest. 151. Xoya fxzraSos. 440. fxsrdSos ar,s 
Evirpa%izs. Markl. Nempe in his locutionibus intelligitur Tt 
vel fjiEpos. Beck. Sed male haec intelligunt Interpretes. Hoc 
dicit : qua tu mente in tuum es filium, eam nobiscum commu- 
nica, et communica pro magnitudine doloris nostri. Hermann. 

55. rcov <p$ifxivojv. Id est," ruv (pSifxivcov rixvcov, ut (pSifxivus 
Taldas E[xhS, V. 50. MaRKL. 

57. e\$e7v 'lo-^rjvov. Ut eat ad Thebas, quas Ismenus prae- 
terfluit. Barnes. 

60. Efxav r e\s yipa x. r. X. Locus valde impeditus, et variis 
Criticoruin conjecturis tentatus. Barnesius, Heathius, Mark- 
landus, aliique XaVvov e\s rdtyov corrigunt. Aliter alii. Unice 
aut t videtur Elmsleii conjectura in Diario Classico, T. 

VIII. p. 1-1. reponcntis, nojfxa raXaivas draQov. Ordo est : 
Ifxdv r i\s yipa rz\aivzs. Sic infra V. 923. tov Efxov EyjH fxoyhov 
dh>.izs. vide ad PhoeiL 1 517. Ceterum quoad aufxa, Singu- 
lan phnrali, cenfert V. D. Herc. F. 691. Med. 1098. 

Ita ct Ulfra v. :J72. rixvcuv rE^VEu/rcov xofxiaat lifxas. 

()\. Zmojc. Uy^ vft dvzyxzs oe, v. r. X. Quia sordido ct funebri 
vestitu indu» Dcorum accedcb.mt ; quem vostitum 

Tli' 9f>. advcrtens, appellat TttTtkujfxzr « Ssojpixa. 

II i . \ i j i . 

85. xai to/ ti ndptirt x. r. ?.. Aliud anmmcnlum, quarc 



380 NOTiE IN 

/Ethrae se applicarent, quia illa potuit iis opitulari. Perite 
quoque e^Texvias /Kthno mentionem injiciunt, aTe>tvi'av suam 
innuentes. IIa?c sunt artificiosissima. Markl. 

68. dfjLtytfia.XsHv. Subauditur Shst*. 

G9. Post hunc versum recitatum. audiuntur verbera minis- 
trarum, quas sccum adduxerant Matronae Argiva», corpora 
sua pulsantium. Markl. 

70. yooig Siaooxos. Frequentius ita in Euripide. Cum se- 
cundo casu Soph. Philoct. 888. $£yyos v7tvh ^idiooxov. In sensu 
nulla est difFerentia. Markl. Vide ad Ilec. 583. 

72. »'t£ %opov. Pro iU yopov, quod irequentissime occurrit. 
Markl. 

74. Vulgo *Ai<$as oefitrt. Porsonus legit Aloas dissvllabon. 
Quid velit tov AiSa o-e/2«v, quod MatthiaB dedit, haud ita 
perspicue videmus. 

77. to"iV hpua. Gra?ci Poetae oppv, Se^xeaSai »o /SXeVeiv avTi th 
£r,v usurpant. Sic Hom. II. A. 88. Ovtis e/u.« ^uvros ^ eTri 
•)ftovl c^xo/xevoio. 2. 61. "Oppa £e /xot <*uti £ opp $ccos %Oaoio. 
lta et Soph. Aj. 982. xel /SXeTrovTa /*?) V63"8V, ©avovT' av o\(j.uZ,- 
«av. Eurip. Hec. 308. Ovkhv to$ alo-^ov, e! /oXeVovT» /xev tyiku 
Xpu>iA£G§\ £7T£i S' aVea-Ti, /xri y^uymab'' tTi ; Iph. T. 701. 6a- 
vovTa /xaXXov, rj /3Xe<7rovS', e£a> (ptXov. Vide Ipll. A. 474. BaRNES. 

Confer etiam notata ad Alcest. 18. et alibi. Ceterum locus 
cum Heathio vertendus : Honores cnim mortuorum sunt rircn- 
tium dccas. 

78. i* e£ay« %a§<? youv. Ut Alcest. 1DH0. E£Mf TW /x' f{apyff. 
Ilesych. e£ay«v 9ra§o^v«v. IoD. 364. A idc lVOrvill. ad Cha- 
riton. p. 481. Apud Horod. \ . VJ. simyti irgo&t/pLni, eodom 
sensu ; et ita paaaim. Markl. 

7!). Vulgo aXi/3aTH, cx prava derivatione. Sic otiam apud 
Pind. Ol. 1. 110. legebatur. Cseterum ootandus rarioi Uo~ 
rismus, cum ot Euripides aiibi, ot ^schylus -hXifia.Tos haboant. 
Hekm\nn t . Videripossetalluderead Nioben, Andromacha 
tcnorrime v. 110. fabulae cognominia: Taxo/xai, irs TTETpivai 
Tri^axoe aatx Xi/3ar. MARKL. 

81. aie/. Sic nimis dc motro sollicitufl Markhmdus, (juom 
malc socutus ost Matthias. Vide Poraon in Praef. ad Hec. 
Bub initio. Antc arravaTos Brodams BUpplet e!/x». Sod molius 
referatur ad aTayuv. 

W.l. BrodsUS explicat to ya% SavovTuv tzkvuv pcr o\ ya% Savov- 

tss vloi. Sed to iatud pertini t ad vc&os quod aequiturj et ba- 

vivTuv tUvuv absolute BUmi jmtr.st. M \i;kl. 

83. Marklandus t^iptovov, Musgravius «*iTovov conjicit. Nihil 



SUPPLICES. 381 

mutandum videtur, si simpliciter grave ad luctum interpre- 
teris. Hermann. 

86. Legendum tivwv yoovs. 

87. rmV avaxToqwv avo. Pro tSS* dvaxTogs proprie. Nam 
«vaKTogov est Templum Cereris Eleusiniae : Herod. IX. 64. 
De voce r,yu vide ad Mcerin Atticist. in r\yr\. Markl. The- 
tidis ctv«KTo§ov est in Androm. v. 43. Cf. v. 381. 

88. (pifios fx awnTiopi, Hesych. dvaTrrsciuaco' /xsTgwgov iroirioco. 
Vide Xenoph. Hist. Grsec. III. p. 482. D, et 496. A. «v*K8- 
<pi%o[Aat eodem sensu Hist. Graec. V. p. 557. A. fxsTscupi^o^ai 
D. Luc. XII. 19. Max. Tyr. VII. 1. TTTiqcofxd ti xapov x^ /xe- 
Tupaiov, knalpov T6 x^ dvaxuQityv twv -^vy/nv. MarKL. 

89. r,v [AETaoTsixv voli. Quam peto profectus : quam acci- 
tum veni. ttoI\, quod vertunt pedibus, nullam habet, opinor, 
relationem ad modum quo venit Theseus, sive equo, sive 
carpento, seu pedibus ; sed ad simplicem adventum vel pro- 
fectionem ejus. Hippol. 656. §saaofj.ai o^e aliv wuTqos fxoXdiv 
nooi, cum patris pede : i. e. cum patre reverso, quando pater 
meus revertitur. Ibi quoque vertitur, pedibus. Herc. F. 333. 
a> t£kv', b(j.a%T£iT dSxiw fxnTqos ttocM, O filii, sequimini miseram 
matrcm proficiscentem. Orest. 1210. Traftivs $&x H ttoSk, Ex- 
pecta virginis pcdem, i. e. reditum. Et ita intelligi potest 
Act. ApOSt. V. 9. iS«, ol tto1)z<Z tuv ^u^/uvtcov tov dv&qa ou, B7r\ 
T-rf hvpa' quod explicari potest : Ecce reversi sunt f et ad os- 
tium, illi qui ad sepidturam extulerunt maritum tuum. Vide 
Esai. LII. 7. collat. cum Rom. X. 15. Vix potest supponi, 
Theseum Athenis Eleusina profectum esse pedibus, (quod est 
spatium duodecim milliarium Anglicorum) et inde rursus 
Athenas eodem more, et Eleusina iterum, eodem die, quem- 
admodum fecit. Markl. 

1)0. lyjn viov. Subaud. k«kov. Haec Ellipsis frequentatur 
Tragicis. Kecurrit paullo infra v. 98. 

91. iafidkmt bpH Xoycuv. Sic Ion. 678. oqco oTtvuyfxuTcov eio/3o- 
~>.ds. AriltOPDi Ran. 1135. £io/3oXal ao^iafxaTuv, i. e. dtyopfxui, 

doyjxl' Scholiast M \kkl. 

\)l. \icofx.ia\ tytyUrxt. Non est in ara sedentem, prout ver- 
tunL: m-<1 ad (//(////, juxta Oram: C^rins loyupuis r napr\fj.ivr\, v. 

ris assidi nsfocii, Markl. 
93. i% fvat pt&pu». \ ulgo h puhf/.ov y 'ivu, (juod nientnu 

auctorii u<>n exprimit Voluit enim dicere, Argivaa Lstaa non 
uuaui doloria notam, sed plures, gessisse. Nesciebat interpo- 
lator Byliabam brevem centies, [Immo semper: vide ad Ilij)]). 
451).] produci ante p, et primam 10 p^/xov brevem esbc. 



382 KOTiE IN 

Apud Soph. Ant. 324. ubi mlgo legitur rl Sod pv^fxi^ns, Poeta 
potuit scripsisse, t» Se p$/xi'£«?. Noster Klect. 77(>. woif 
Tpo7ru oe Kj Tivi pu$(Aco <pov*. pvhfxhs an notam significet dubitari 
posset, nisi Suidaa v. appvhfxos doceret, pvbfxov et tvttov rrno- 
nyma esse. Confer Nostri Elect. 77G. Theocrit. Idyl. XXVI. 
23. Mi;s(.it. Markl. 

96. Mallem xnpai te. Pneceseit enim ex tc ya/> yipxofxicov. 
Markl.. Recte. 'm-nktofxxT » hiupixx. lcstcs sacris parum 
accommodatcc, De heupots, unde foi i.-ta derivatur, vide ad 
Hipp. 786. 

98. Naturalis ordo verborum est Tff oaSoxa/ 7«/? ti veov. Sed 
Poeta a quantitate coactus est eum pervertere ; unde patet ti 
non esse communem, ted brevem. [Conlert Porsunus 10 Ad- 
vers. p. J227. « te ti yxp apud Archilochum Plutarebi T. II. 
p. 33. B.] Ne mutes sine codicibus rifxuv in sfxov. Non enim 
hic opus est, licet ita scribat Ion. 1020. oov Xzynv, toX/x^v S* 
e/xov. Vide ad v. 516. Markl. 

106. vsxpuv tuv oKuKotuv. Sic V. 16. vtxpns r»s okukorxs, et 
V. 558. Et (phtfxivuv vsxvuv v. 44. vixvxs xxTaT&vetuTas, Hom. 
Od. X. 447. et vexvuv xaTareSveiuTuv II. H. 409. ubi vid. 
Clarkium. Markl. 

107. Ixzvla yjE^i. Id est ; manu protensa, et tenente ramum 
supplicatorium. Markl. 

108. Edidi ouvteuSev, quod et malebat Barnesus, et qtiod 
oblitus erat se edidisse prius, Hippol. 335. Neque aliter hic 
legi potest ; vide v. 960. Nam Tragici in Iambis BUli liiatum 
o evTtu$£v non admittunt. Unde redarguendufl e«1 Kingius, 
qui Hecub. 562. edidit : te'/xv« otSr^u alfxaTos Stxppoxs, pro 
9rv£y/xaTos. M \kki,. Qui tamen in flequente bujufl nota parte de 
loco Orest. 588. omnino errarit ; de quo vide PonoB. ad loc. 

109. flfj tov xaTr)%r,. I)e vi Artieuli, cum prnnomini subjun- 
gitur, sa?pius inservientis irrisioni (juam exprimit indignatk>, 
vide editorem Phearissarum [Valckenesrnim] ad v. 1643. 
Scienter dixit wcepims; non enim nmper novit in Tragicia 
apprime versatua, ei hoc loco et w. 806. 1026. Helen. 1107. 
lon. 217. 455. Mabil. Omnino videndus est Mattnifls in Gr. 
Gr. §. «7 1 . 

ykavtdiots. Gcnus vcsthnenti virile crat, vel potius militnre. 
Suidafl : ykavls, \fxxTiov nr-rzTicuTixov. Theseus Admetum, llt 
aliter quam feminaa veetitum, Beorsim contpeUat. Vide Oreet. 

\\l. MuSGR. tov xaTrigri yJkavtSiots. / <\v/V virili instructum. 

Ita intelligo xarri^n, si?e -ii a xx-ri et apu, apto ; sive a xxrx 
et iqioou, rcmiiio. Heathius ad Eur. Eleet. VJl. a sd 

I 



SUPPLICES. 383 

positione xocrd deducit xaTricris, et dfj.tyrtqr,; ab dfj.q>\, svr)qr,g ab 
sv, dvTr\qns ab avTi, ^iricyjf a Jta. Vocem xoc.TYi%r)$ habet Hero- 
dotus VIII. 21. x^ elx 5 ^°^ ov xaTr^e? eto7(j.ov, quod vertitur : 
e/ habebat expeditum et remis instructum navigium ; proprie 
quidem remis, si sit ab sqiooco, remigo. Noster Iph. T. 1310. 
hqcofj.sv 'EXkdtioS vsu)$ axdtyoi Taqaco xaTriqet <zrm/Xov sirTsqcofj.ivov. 
Forte, TaqocZ xarrqss, ut hic, yXavi^ioii xarr\qn. Et ita Elect. 
493. ttoXiov (VulgO sraXaiov) ts §riozvqiofj.a l\iovvoh to&s 'Ooyxy) 
xaTr,qss. Vertunt, odore gratum: intelligo, instructum; i. e. 
vinum odorum, svcoon, Theocr. Idyl. XIV. 16. Markl. 

110. Recte vulgatum irdqss praefert Blomfieldius. 

111. Triqas ydq hVev x. t. X. Melius forte legi posset Trsqgis et 
\uv, ut irsqcxv ogxov, iEsch. Eumen. 492. et irsqpv KuTqd, ibid. 
v. 640. ^sxrrsqocv /3/ov, hac Fabula, v. 955. Nam, o\a y\coaar\s 
\ivat est loqui, et de persona dicitur, ut 5\a Xoy^v Isvai, Troad. 
911. $ia hoycov dtpixvslohxl tivi, Med. 861. £ia Xoywv la/v rco 
'Ofj.nqco h Xio£, collocidus cum Homero, Auctor Vitae Homeri, 
qui appellatur Herodotus, c. 24. [Vide etiam ad Phcen. 479. 
Matt. Gr. Gr. §. 580. e.] Dubito an miqxs recte dici possit 
Isvaj oix y\coaor,s. Hsqgcv »o ev idem exprimere videtur quod 
T.sqxivnv hoev, v. 584. Pheea. 589. Xenoph. Hist. Graec. IV. 
p. 5>j6. B. Nihil enim efflcis (agis), nisi loquaris. Quamquam 
scio viqxs *osv recte dici de re vel conatu inutili et inani. 
.M arkl. Assentiente Musgravio : recte. 

114. t/ yjqr,fxx hr,qu>v. Helen. 1238. ri yqr\fxa hnqu/a' x. t. X. 
— \yvsvHv eodem sensu Alciphron. II. 3. eadem Metaphora. 
Markl. 

115. olob y r\ oTfxtTsiav x. t. X. Efferri potest sine interroga- 
tione, ut in Horat. Epist. I. 2. 23. Luc. XVIII. 20. Markl. 
Jlanc interpunctionem praeferre videtur V. D. in Censura 
Trimestri T. VII. p. 447. 

116. » yoip Ti x. t. X. Intelligitur oTSa, ut notavi ad v. 8. 
Hunc versum in animo forte habuit Miltonus Par. Am. II. 
904. V >ili. Markl. 

120. xr,qv%iv 'Eqfj.ii. Praicones in tutela Mercurii sunt. Eus- 

tath. ad Hom. II. A. 884. Kr,qvxs$' a£toi x^ hsuiv' dovKov ydq x^ 

,'.voi tuiv xnquKcov. 'Eofj.rtS ydq fxiysis Tiavc^qooco, Tr\ 

K.ixqo7ros hvyarcl, soysv v\ov ovoptaTi Kr,qvxa, d§* m to TcZvKrtqvxcov 

yivoi, ojs \ot'jOc"1 I \r r j>.sfj.a1os' t) oti rd$ soqrdi tuiv Ssiov dyyiWnaiv, 

..cfj.ii Ei'oiv, &>to$- ayyiXn Aiof. l>uoi> i.i 1« 

I !■>. I tn distinguendum opinor: ri o' ; svTvyr.vTU »* ivrloTav- 

rui qiqeiv. \ idc Lan. 95 . infr.i v. 157. Markl. Recte. 

\Mi. to o' "Af/os x, t, X. Hic, at mihi vidctur, sui paidlum 



384 NOT/E IN 

oblitus est TliC6cus vel Foeta: ct dolct legere hunc versum, 
•uperbke et insolentiae pothu quam humanitatis indicem; nam 
excusatio ejus ad niatrcm, vv. 332. seqq. non cxcusat, et 
parum valut adversus hunc acerbum iambum. Sed, ut vcrum 
fateamur, Argivos non amabaf Euripides. Ceterum pro 
'xo/xtb, i. e. Ex6/x?r«, Codd. quatuor habent x6(j.7roi. Bene. ^xrr^ 
est falso, non Jr u s tra, hoc loco« Saepe ita in Kuripide et 
aliis, in quibus fcrc vcrtitur fnutra ; non recte. x6(atioi /xztt,v, 
ut {xctTriv \6yos, Ion. 278. Apposite Herodotus, VII. 108. o%a 

fxn (xaT?,v x6(xtjos o Xoyos htoS o t\fr,(xivos Etff. Sic xo(j.7ra<^HV (xa- 
TWV, Hippol. 975. Ex£a7,U>V x6(X7THS XEVH,', I Icrc. F. 146. I)»' 

Articulo intcrdum praeposito proprns nominibua apud Tragi- 

cos, ut hic to w Aqyos f dicam ad v. 704. roiir 'J]/::/.j-ioa(j. Markx. 
u//7v pro vulgato r,(xh e MS. recte recepit Musgravius. 

1 28. }ox*)ff«v. Idcm cst quod Soxhv, et toSe ooxr^dv aoi po- 
nitur abaolute pro genitivo, tSSe ^oxTjoavTof c-oj. Ilcracl. L86. 
■4/^^a; o^jxTjcrav, pro 4/t}^o> thSe ctaxoioavTor, quandocjuidem dccrcto 
ratum hoc fuerit. Xenoph. Cyrop. IV. p. 110. E. us ■£ ipoi 
t5to gw^oxhv ubi in margine scribitur tht« afv&oxSvTor ab cx- 
plicatore. Markl. 

130. sx t£ J* sXauvsis x. t. X. Opinor "koyjas, cohortcs. Sta- 
tius : agmina septem. Sic v. 63S. k^nrd Iicsttotcuv "koyoi. \ idc 
Soph. Ant. 145. Noster Phcen. 1039. Xoyns hkt(xsv Itxto. x. 
t. X. et ./Esch. Theb. 42. 56. tXauvEts vero pro rfkawzs' et ex 
t» pro ex TtW, sc. 7r%ay(j*aTo<;, quare? ut Ilclcn. 93. Elect. 
244. ubi male vertitur, Ex quo tempore? Phcen. 929. Aris- 
toph. Ran. 773. Markl. Praeeunte Piersono in Verisim. I. 
6. p. 7(>. et probante Muagravio. 

131. ya.fx^qoii. Qemerii* Vocem ilhistratam habes ad Hip- 
pol. 62<J. 

132. T<L V l^ituxas x. t. x. Senaiu videtur poacere wUn £', 
proptcr TiaHdas. vide v. 184. Certe absurdnm est ry* nemo 
enim pater duas filias collocat /////' marito. ro7s pro r-o opthne 
convcnirct, si, quemadmodum r-Z pro t/w, ita to?$- pro t/<x» 
ponerent TragicL Quod hon factum puto. Markl. [mmo 
vero habemus, monente \ . 1). in Censura Trimestri T. VIII. 

p. 117. Soph. Trach. 986. wapd r ruv Kii(jju\ Cetcrum 

recte vulgatum defendit Brunckiua ad /Esch. Theb. 171. 

135. Tu&etytf Ilcrman. ct alii : rcctc. 

136. tiV filr eqcuTa x. t. X. \ erte : Quali cuj>idinc hujus qf~ 
fniitatis adductus. 1 1 1. \ I II. 

l.>7. ( I> ji t in (jS irrixbe x. t. X. Dc hoc oraculo Adrasto dato 
vide Schol. ad Phccn. 409. Barnes. 



SUPPLICES. 385 

138. xpaivcov. Defimens, edicens. Heath. 

139. ttoXV Ifxu. Pro ijtxa, cum cle puellis loquatur, Sed 
Tragici et Attici ita solent. Sic tw ircuh rcoSs Soph. Ant. 
567. de Antigone et Ismene. Vide Clark. ad II. E. 778. 
Ceterum Ihvoli pro W<xeiv. Markl. Vide Matt. Gr. Gr. §. 
506. 2. 

146. ttus. Quare; ut v. 184. et saepe alibi. Sic et v. 148. 
Tm Tpoircp, (quomodo) est quare, quamobrem ; ut Soph. CEd. 
T. 10. Markl. Male: rm rpovco idem est quod nos dicere- 
mus ; Under what circumstances. 

147. Tutieus (xsv k. r. X. Sic in JEneo Noster : ct\y.ct ovyysvh 
Quywv TuSsus — 'XLxTxrev v Apyo$. Markl. Menalippum fratrem 
insciens occidit. Scholiast. ad Hom. II. H. 120. Brod^us. 

151. dXk* oi /xevovtej x. t. X. i. e. 'EteoxXt/j oikoi (xivcov tov 
i/Kovra. HoXuvsUn v^Uei. BARNES. 

153. Ald..r«/ri Uilcov. Vide Porson. ad Med. 158. MSS. 
$i*xc*cov. Inde scripsi t«Dt' Exo\xa£<yv. Sic etiam Matthia?. 
Marklandus conjicit ravr ex^x^^v. Hermann. Recte Her- 
mannus. Cf. infra vv. 1159. 1222. 

157. tjXS-ov 'A. ys vpU /3/av. J. Brodaeus mire hic lapsus est, 
dum hunc locum exponit : Ad expugnandas Thebas profectus 
sum, ab Amphiarao vate non modo persuasus, sed etiam 
impulsus. Poeta enim contrarium statuit, vatem nempe invi- 
tum et compulsum una cum eo militasse. Nota est historia, 
quornodo, cum vates latere studebat, ab uxore Eriphyle 
proditus ct venditus est Polynici, ob Harmonise torquem. 
Unde Hom. Od. A. 325. aruyspm 'EpKpi/Xw, tV H xpuoov <p/X« 
czvSpos lli^QLro T«/xyj£VTa. Vide Eustath. in loc. p. 1689, 3. et 
Didym. ad Hom. Od. A. 325. Barnes. In versus initio, t» 
ir\s7ov ; tacite dedit Porsonus in Prajf. ad Hec. p. 37. 

I.">8. mtco paSicos. Ita infra v. 1193. quasi de re nullius mo- 
menti; ut Androm. 735. ths ohs [xuSus paSicos Gpipco. Vide lo- 
cum. IfAEKL. LegendwB patilcos u7rsorpa(pv)s, Reiskio, Tyr- 
uhitto, Marklando, auctoribus. Musgr. Kecte, ni fallimur. 
D< nctione autem vide Matt. Gr. Gr. §. 377. Obs. 1. 

160. rj-neudeiv saupe si<_<nificationem habet transitivam, ut 
Iph. T. 1317. Ion. 381. IIi-atii. Cf. Valck. ad Ilerod. p. 

i Bbck. 

161. Ilnnc versum, qui vulgo Adrasti erat, Theseo tri- 
buendum ccnsuit Valckcnarins, quod fccit rtiain IWsonus 
t<l Hecub. i.;. M i:mwm. Viclc rorsoik ad llcr. I. c. 

163. --v aUyuvan '■'■yju. l'ro u\fiyuvnfA.ai. Vido .1(1 l|)ll. A . 9,'") 8. 
lOVt ylvu Vjy 'J/j.7:io/ '. Hoc c l, iXlijaf u\a.%\ nuv ynfas 

fOLt I. 3 )• 



3SG "SOTJE IN 

yovu t Phcen. 1022. iricinrTu^ai yhvv, Iph. A. 981. TtiLnoyiro 
yHvuTz. %t%ai, Apoll. Khori. 70(>. Markl. 

165. Vulgo su^aifxovuv locat irxQos. Pro his Coriri. riant ri^av- 
vo* iu^aclixcxjv v«fO£, quae admisi. Offcndebat forte vox ruqawoi, 
Sed ea est /tar, et sensu bono, ut saepe. Sic qui rvpcnot 
vocatur, v. 429. appellatur fiaoi\ius t v. 444. Markl. Ita 
etiam Matthiae, et Hermannus. Cctcrum omnino consulen- 
dus Porsonus in Praef. ari Ilcc. p. 86, qui lcctionem unice 
veram, tuqxwos \ooo*xi(xuv irxqos, proponit et defenriit. 

169. r,xn z\s aTrailixvy i. e. airais eori, cum tacita significa- 
tione prioris zuTrxidlas. Sic eX&si* t\s r^ovas (pqevuv, vcnirc ad 
jucunditatem animi, rie potantibus, utpote prius scvii nimis; 
Ion. 1180. Viric locum. Herod. III. 14. ls TtTuyrMv d-nlxTaiy 
ad mcndicitatem vcnit ; nempe, ex magnis opibus. Quam 
locutionem, cum cariem tacita notione, nos in sermone nostro 
retinemus : to come to poverty. Xenoph. Memor. V. p. 826. 
A. i\s airocnav ruv ETrtrr^iiuv KgpceoSa». Markl. 

172. ir^o^uixaT. Iles seu actio, pro persona ; quasi riice- 
res, a\ TrqiopHs, legata?. Centies occurrit. \ ide Casaubon. ari 
Athen. I. 9. p. 30. Markl. Sic et in periestri sermone npza- 
/3eiai pro irpEofiHS. Thuc. II. 12. xr\puxx x^ npzofiziav fxri npoaoi- 
X^ai. Vide ari Orest. 467. et Matt. Gr. Gr. §. 429. 

173. Vulgo £>$ auTas i%pr,v. Canterus vertit quas ipsas; 
quasi legisset, as xutxs. Siquid mutanrium, praetuleriin uv 
auTaS £Xpr,v, x. t. X. scil. uv upxiuv' ut v. 265. ypauS, h Tuy*axs 
h&\v uv auTaS ^%p^iv ; llec. 413. uv /x' lyrj>r,v ruy/iv, ct it«'i v. 
589. ejusriem dramatis. Mahkl. Qucm rcctc sccutus cst 
Matthia\ Canteri lcctioncm rcccpit Ilermannus. Quoad scn- 
tentiam confert Porsonus in Arivers. p. 229. Ciceron. de Se- 
ncct. 23. Cujus corpus a me cvcmatum cst, qwxl contra de- 
cuit ab illo mcum. Inscript. apud Picrium ad Virgil. Eclog. 
II. 1. a patrc mccsto Acccpit tumulos; quos dare dcbuerat. 
Diotim. Epigr. 286. Brunck. I. p. 252. 

178. T'l V o\KTpa x. t. X. Sensus non potest reprehendi. 
Seri cum infra v. 1<S9. habcat tx t* o\x.Tpx ^e&o^xe, ct paullo 
ante in hac scntentia utatur vocibus e\oop?v et djrofiXiTrHv, ficri 
potcst ut hic scripscrit SeSopxivxi. Plus vero erit Sipxnv quam 
simplicitcr vidcvc : MUpe, viriero cum attcntionc. \ nrie t« 
o\xTpx Sitiopxe, v. lSi). vcrto, p rspiccrc solct miscrias ; ut Aga- 
memnon rie Beipso riicit, r<z oixrpa ouvvstos t!/xi, Iph. A. 1-1'-. 
Omnes videni miseranda, m <t omnes non foSopxxai, secundum 
significationem vocia Iftopta \. 189, Makrl. StSopxivai etiam 
Tyrwhittus, probantc Musgravio. 



SUPPLICES. 387 

179. t/xtv) (jlI\y>. Ut t/xt6iv pv^ctra, Aristoph. Ran. 1091. 
et versus male ter natos; Horatio. Markl. Mutavi av in av\ 
Hunc et tres sequentes versus, ut ex alia fabula illatos, delet 
Tyrwhittus, nec, quid sibi velint, intelligere se fatetur Mark* 
landus. Male eos excusat Musgravius. Sensum hunc esse 
puto : Unusquisque in alios intueri debet, ut recte res suas 
gerat ; dives in pauperem, ut beneficentiam colat ; pauper in 
divitem, ut opes qucerere discat ; felix in infelicem, ne sese 
efferat ; poeta in eos, qui ipsum sint audituri, qubd nisi ipse, 
dum versus faciat, lceto sit et alacri animo, nonpossit illos 
oblectare. Hermann. Conferre potes, si placeat, Ciceronem, 
argumento paullum diverso ita disserentem in Offic. I. 41. 8. 
Ut enim pictores, et ii, qui signa fabricantur, et vero etiam 
Poetce, suum quisque opus a vulgo considerari vult ; ut, si 
quid reprehensum sit a jiluribus, id corrigatur ; hique et 
secum et cum aliis, quid in eo peccatum sit, exquirunt; sic 
aliorum judicio permulta nobis et facienda, et non facienda, et 
mutanda, et corrigenda sunt. 

181. 8to» Suvair dv x. t. X. De av gemino vide Hecub. 356. 
1175. Androm. 77. 916. et infra vv. 447. 856. Xenophon 
autem, Cyropaed. I. 5. similiter duplici dv utitur : oocp $' dv 
xw^ote^ov ouoxeua^co(/.E$a xl euTeXeoTegov, tooco tols eniHoas fifxipas 
7$*ov av dptOTriOOfxiv ts x^ OH7rvr]oof/.ev x^ xaheutr]oofxev. Item Plato 
in Alcib. 2. ak\d xdv eu%avro dv yevioSai, et tco fxr) TiapovTa 
Tuyyavoi. Barnes. oVxoS-ev. Ipse a seipso : ut Aristoph. Pac. 
521. « ydp ei^ov o\'xo$ev non cnim habeo a meipso. Soph. 
Trach. 743. w fjcnlev Iot oixois fiapu. Plutarch. de Adul. et 
Amic. discrim. p. 55. F. r\ olxoSev xpiois, internum animijudi- 
<ium. Schol. Soph. Aj. 1071. oixo^sv* avTi th, a(p* eauTs. Sic 
Joseph. B. J. II. 20. 7. t«? olxoSev QauXas' quod male vertitur, 
qui domi se improbe gerunt : Sensus est : qui sibi cofiscii 
sutif se improbos csse. Markl. 

185. \yco oixaios eI/x» d. t. Pro Stxaiov eoTiv efxe d. T. Notis- 
simum est. Vide Ilerac. 771. Sic. v. 1006. «x **y vo * s fc« T <? 
xTavovT» xxThavcoV Si occidar, poUuam eum qui mc occidcrit : 
et v. liil. ejusdem &buke. Xenoph. II. Graec. I. p. 448. 
('. Dcinosth. contra Aphob. I. versus finem : ilixaiot S' tn 9 

v x. t. >.. IIaRKIm DemOtth. in Mid. Sixaios cov dnokco\ivat. 

Arittoph. Nub. «*oAa£f~i rdpyuptov lUaios ii. Baknks. Vide 
Mait, Chr. Gr« . 296. Ceterum confer notata ;id Alcest. 

1 1 :>7. 

1&0. ^Ttdpxn /x.iv d'ixr,, x. r. X, Notum eit, cx multi.s hoium 



388 NOT^E IN 

dramatum locis, quam libentor Euripides captet occasiones 
omnes perstringendi Lacediumonios, Atheniensium ajmulos. 
Sic et Isocratcs Panath. p. 490. woTnp dvopias sons, ri dv i%oi 
ns ei9reTv irepl rr,s eufxorrtTos, k, yjztht7ioT%ros rr,i Aaxs^aifxoviuv. 
Talis JBgTTiii erat Clearchus, et ipse Lacedaemonius, qui dd 
XaXeTrof Xj ipm r,v, Xenoph. Anab. II. 291. B. Adrastus dicit: 
l£x Peloponnesi civitatibus, Sparta, quai sola auxilium nobis 
fcrrc 2 )0 test f non vult ; catera?, non possunt. — <xE7roUi\rai 
rpoTTus. Variis vel diversis vel vafris moribus uiitur ; ut sroi- 
kiXcos av^ufxiva, Soph. Phil. 150. Cf. Eur. Phcen. 470. De- 
mosthen. in Leptin. p. 42. ed. Taylor. Ov ya% dyyow tS^', 
oti ®rt(2aXot x^ AaxsSaifxovioi, xl rifxeHs, mts vofxoif, »te §9§m XZ^" 
fxeSa rois avroTs, Hre TioXireia. Hoc est forte, xe%uparai ths 
T§o9r«r, Herodoto, IV. 28. ubi, ut hic, intelligitur *.ard. ISota 
est Lacedaemoniorum £evr,>,aoia, cui hic forsan alluditur. 
Markl. Pro vulgato w 'fxr,, praeter alios Tyrwhittus etiam 
vfxri reposuit, conferens Androm. 446. 716. 

187. xdoSsvri. Saepius doSevris de infirmis, impotentibus cl- 
vitatibus ; ut doSevels Trokeis, Plutarch. Arat. p. 1038. C. Hc- 
rodot. V. 30. Max. Tyr. Diss. XXXI. 1. ev Xr,vaiV, <rpux§aj xj 
i&etet TroXlofjLan, Xenoph. Hist. Graec. III. p. 481. A. Beck. 
Markl. 

188. tovS' v<noorr)vai Jtbvov, Sic V. 343. ttqwtv) xeXeveiS tovo° 
v7rooT7,vai TTovov, starc sub hoc labore ; i. e. sustinere, susci- 
pere, subferre. Herc. F. 1322. v7roorr,vat (3i\os. Makkl. 

189. t» S' o\xr%d yd% S&opxe. Vide supra ad v. 178. 

190. Tioifxiva. Pro rege, ab Ilomero mutuatum ; cui fro- 
quens hoc de rege ; motfxiva \auv. Ukoo.i.us. Ilinc Mark- 
landus veaviwv. At inlra v. .080. vuv V tV et veavtaS. Id sijjnificat 
ibi fcroccm, hic validum. IIermann. Vide ad Ilippol. 119-1. 
Alcest. 695. 

191. Verba evoVjV <JT§aTy)XaT8 superflua sunt; neque tamen 
propterea ejicienda. I>f:ck. 

193. oY o'i'xT8 Xa^iiv. Pro o!xT£7^a(. Simile est Std yXwoons 
Uuu$ supra v. 111. ubi vide notam. 

195. us rd yeiqova YlXeiw x. r. x. Videtur hic Poeta noster 
Homerum, tacito licet nomine, laudare, eam(]iie scntentiam 
illius respicere lliad. A. 570. evet Ta y^e^eiova vtxiji. Vidc 
Phceniss. 889. Barni.s. 

197. eyu ol THTOjy x. r.X. Sic ct Andocides dc Mysteriis, ]>. 
3. cd. Reisk. eyw Sb, cu av^qes, 7ToXu rr)v evavriav yvdjfxr,v e%u. 

Istam dc humaiue vitao commodis scntcntiam, (juam Euiipides 



SUPPLICES. 389 

refellit, defendisse quidam Tragicus Elmsleio videtur, qui 
palmam in Bacchi sacris prius reportaverat. In Diario Classico 
T. VIII. p. 424. 

199. fc* av r/^tev ev <pdet. Non fuissemus invita. Ipsa mt<z 
nostra? continuatio argumentum est Bona esse plura Malis. 
Lux pro vita notissimi est usus, tam Graecis quam Latinis. 
Markl. Sic Virgil. JEn. IV. 31. Anna refert: O Luce 
magis dilecta sorori. Barnes. Vide ad Alcest. 18. 886. 

200. Rerum, quas Theseus hoc loco recenset, beneficium 
ad Prometheum plerumque autorem referri solet: vide 
^Esch. Prom. 447. seqq. unde noster forsitan traxit £iov 
TTEfpvQiAevov. Jacobs. Janus dicitur hoc fecisse Italis antiquis, 
sk t» §r,%ioj$us xj ay§ta /xsTa/3aX6iv rriv SiaiTav* Plutarch. in 
Numa, p. 72. F. ubi addidisse potuit /3i8, [ut in his omnibus 
exemplis,] vel scripsisse ftiu pro t«. Idem libello Uu/s av rts 
atoSoiTo, k. t. X. p. 75. fAsrocj3a7Juv eU 3"£ibv ek SnqiuSvs /3/ov. Nos- 
ter in Sisypho, oVaxTor (3io<; x* Snqiwfar. Markl. 

203. In hoc loco corrigendum suspicor : us yeyuviaKetv ettqs, 
quo, ni fallor, sensus horum verborum valde juvatur. Lin- 
guam Deus dedit, qua verba distincte et explanate, ita ut 
ab omnibus intelligantur, proferre possemus. Noster in Elec* 
tra 812. lE07TQTr,s £' Efjibs TavavTi" euj^et, « yeycuviaKOJV Xoy8f> 
pro simphci Xiyuv. (Hesych. yeycuviaKH. Xiy«.) iEschylus in 
Prometh. 628. x» t$r,Ta /xeXX«£ fxr\ « yeycoviaKEiv tq wav. Vide 
Dorville in Vann. Crit. p. 150. Interpp. Hesychii, et Pierson. 
in Mcerin. p. 114. Jacobs. Ita etiam conjecit Wakefieldius 
in Silv. Crit. 76. 

204. &ov$ OTayovaS v^qrikai oV 8§ava, est D. Pauli ipavo^EV 
v£Ttt$ Si$Hf, Actor. xiv. 17. t$a>§ e£ «§avS, Plutarch. in Syllaad 
fin. et Xenophon. Anab. IV. p. 316. D. aqua c&lestis, Ho- 
ratio. Markl. 

20G. aqor,. Metaphorice recreet, reficiat. Aristides Monod. 
de Smyrna : avfyv tCj TpiQov x^ apoov (rat o^eiff). Plut. Op. Mor. 
to yaipov apoerai ^ r&*)Xf, p. 848. Ed. H. Steph. Porphyr. de 
Abstinent. p. 370. %r,pou cojfuz.TOs, k\ (xr) yjjfj.ois, dkkoTpicov aapKcov 
dpoofxivu. Plato : to Xoyicrnxov apSovroc. x^ av%ovTos, p. 714. Ed. 
I K . \u\o. et 756. C. 1095. A. Musgr. to7ji pro roiofe, i. e. 

TMTOif. M UUL 

207. XcitxaTos U(io(iXr,fMaT x. t. X. Constructio crit yeifxaTos 
nqofiXrnj.a.Tx, 7cqofikr\fxaTa te s£afJLuvao§zi to aT3ov (ctrdcns, i. c. 

wnV 8 p6f '|d .i intolligo domos quoque, non vestes 

"lum. riato iii ToMBO (p. in. 170. cd, Ald. i'ol.) citutus a 



390 NOTjE IN 

Dion. Longlno de Sublim. §. 32. vocat carncm, wgo/3o\r,v 
/u-ev xaufxdrcov, m^h^kri^oi V% yjtmujvuv. 0£of vero hic absolute 
pro solc ponitur, ut Supra Medca?, v. 35G. et infra hujus fab. 
v. 469. Herodotus appellat solcm rov 0eov, II. 24. Markl. 
Barnes. 

208. ttovtb te vauaro\rnxa^ % , x. t. X. Et ?naris navigationcm, 
ut commercia habeamus inter nos rcrum, quibus indigct aliqua 
terra, aut jyrovincia : Quod, ut Joh. Brodaeus monet, videre 
liodie licet in his, quae ex repertis nuper insulis advehuntur, 
piper dico, utramque cassiam, MMgiber, atque id genus alia, 
quibus regiones nostra? carent. Barnes. 

215. r\ (pp6vr,oi$. Hoc in loco pro ro <p%ovr,iAa, elatio animi. 
Joh. Brodaeus exponit, ratio ac judicium /tumanum, non, ut 
mihi videtur, recte in hoc loco. Idem autem alio vocabulo 
Potta proximo in versu ro yav%ov vocat. Barnes. 

216*. Editiones priores habent x. £ ? ff *> unde feceram fyeoiv. 
Et ita inveni in Codd. et ex conjectura Reiskius. Sic rois 
(ppovrnxaai yavpoi, Plutarchus Mario, p. 416. C. Aliud est 
xoiAirov ev %epo7v s%cuv apud yEschylum Sept. Theb. 479. i. i . 
ftpayjoo-iv : de quo vide infra ad v. 478. Markl. 

217. 5ox8pt£v eivai laifxovuv aotyurzpoi. Descriptionem hic 
habes morbi, quo nullus nunc frequentior aut magis fatalis 
est inter homines, qui alioquin intellectu et animi dotibus pra- 
cellere existimantur. Sic Dci sapicntia olim videbatur c 'Ex- 
Xrjot fxcopla. Rationcm hujus rei videbis in versu pracodenti, 
nempe Fastwn sive Supcrbiam. Markl. 

218. rfi K) ou cpxlvH IzxxSos. Ex qua dccuria tu quoque < 

i. e. ex quo numero; sumtum a Militia. Hesychius : Ae- 
xdo~ss' oi sx rr,s t^ew? ruiv o~ixa orparicoruv ouvtorurss. Homer. 
Iliad. B. 126. Oppian. Ilalieut. I. 443. iroWas t\s eriuv osxaoac, 
in Epigrammate : id est, ad magnum numcrum annorum, 
et Antholog. VII. p. 4-63. ed. Steph. etewv r> Sexds «x d\lyr,. 

Ejusdem est metaphoraj co/iors amicorum, Sueton. Ncr. c. 8. 
Markl. 

219. Szatydrois Oo//3« (^uyeii. Sic o§xiWi %uy&\s, jurcjurando 
dcvinctus, Med. 730. xXojrr, te xdvdyxr) t^uye\s, coactus, ad~ 
acfus, Soph. Philoct. 1053. Quae noto, ne quis, sine MSS. 
necesse putet Siopar e\s <Poi/3h %uy*U, quia ea construetio ha- 
bctur infra v. 824'. oi^ai lZfa% tU tuvdv dvtioos. Markl. 

220. df (^uvruv Seuv. Mnrklandus conjicit lovruv, Porsonus 
in Appcnd. ad Toup. in Suid. p, 4(51. u tv rm* At sinccra ( s( 
vulgata. Tu, inquit, filias iiospitibus dtdisti, oracido moni- 



SUPPLTCES. 391 

tus, ideoque sic, ut qui esse deos crederes : mox aulem expe- 
ditionem suscepisti, neglectis vatum monitis, ut si nidli essent 
dii. Refertur hoc, ^uvruv Seuv, ad dn^daas SeSf, v. 229. Her- 
mann. Ita ut particula /xev in priore versu adversativae Se in 
v. 228. respondeat. 

221. Xapc7r§ov et §o\ee>ov Metaphorica sunt a fluviis vel aqua. 
Polemon apud Macrobium Saturnal. V. 19. to Se i$o>§ earl 
SoXs^ov avruv Xa(x7rquv vldruv. Xenophon Hist. Graec. lib. V. p. 
564. B. iEschyl. Eumen. 702. et Apocalyps. xxi. 1. In Max. 
Tyrio Dissert. XVI. 9. xaSaqos et liavyris opponuntur ho\e%u 
et rera^ay^ivu. Markl. Ita etiam Lucianus in D. D. de 
Xantho fluvio : SoXegbs, u advSe, xj heqixbs, u$ e\xos. 

222. Per au^ara alixa, personas sontes, intelligit Tydea et 
Polynicem : per hxaiois aut^aai, insontibus persmiis, filias 
Adrasti, Argian et Deipylen, istorum uxores. Aixaios, insons, 
ut Sophocl. CEd. Col. 1047. D. Lucas xxiii. 47. ovTcy* 6 av- 

§qo>7T0S *ros oixaios r,v. "YiXxuaas olxovS, ut (ppivas rtXxuaev, Alcest. 
898. Hanc mixturam Metaphorarum in Poeta hodierno vix 
ferremus, Xafxrr^ov, %o\epbv, et rikxuaas, Markl. Hae autem 
voces, scil. x%r,v ydq usque ad aSev r^ixrtxora, v. 227. parenthesi 
includuntur. 

225. rryi^vo^. Existimans. Hoc dictum videtur ex vulgari 
opinione ; non enim pie neque vere supponi potest Deum 
ita revera existimare, (nam sic tolleretur Providentia, praeter 
mentem Thcsei et Euripidis) sed loquitur Theseus ex eventu 
rerum non infrequenti. Sic in isto ad Aur, Genes. XIX. 25. 
"E^eXSrs, na pcfl *& av avva7To\ri ra1<i dvofxiats rns 7roXeui, Si Lot, 
vir bonus, non exiisset, futurum erat (culpa quidem sua post 
istud monitum, sed tamen futurum erat) ut vir bonus cum 
ceteris Sodomitis periisset. Existimans igitur hoc loco videtur 
vellc, qui putari potest existimare, qui res agi saepe permittit, 
quasi existimaret. Ita v. 342. Theseus de matre sua ./Ethra 
dicit, irnepoppudua* e/x«, metuens pro me. Atqui -/Ethra ipsa 
testata fuerat supra v. 326. se non metuere pro Theseo in 
hac caussa. Sed quia matres metuere solent pro filiis suis, 
vwtqppfwlma 1 \\xh significabit, quae existimari potest more ma- 
truni, in(! ,ro me, mater pro filio. Sie'*i&iXl 7raqe"kbe7v 

aur*s, tolnit eoi jnn.tcrirr, Marc. VI. 48. scil. ut ipsi puta- 
bant : non emm rcrrra voluit eos praetorire. Makkl. Aliter 
vcrtit M ubemtmi) conferens Soph. Phil. 100. 

<r*. Lego, Tov m vooovrra : <nsu, et 

proettri literaruiu nutatione. Tw «5 »o«8mi ett meontem, 

13 



392 NOTyE IN 

Pulcherrime /Esch. Theb. 600, 11 yatp Zuvtiafias wXoibv euo-e- 
&ns dvriQ, &C. "OXwAev dv^^aiv avv Seoktootcj ytvzt. vide cetcra. 
Scriptor, qui voaitur Phocylides, Nov&tik. v. 128. TloXXaxi 
cuv^bvriaxouat xaxo7i o\ cu(jL7r<xftovTzf. Horatius : s&pe Dicspilcr 
Neglectus incesto addidii mtegrum. Ai^Xe(tev (v. 226.) est 
perdere solet. [Vide Matt. Gr. Gr. §. 503. 3.] Hanc conjec- 
turam in contextum admittcrc ante statueram. Connrmavit 
me Cl. Piersonus Verisimil. 1. (>. producto etiam Horatii loco, 
qui est Carm. III. 2. 2 ( J. Markl. 

229. Recte Vet. ed. sic distinguit, MavWcuv Xsyovro/v SeV 
<par', sit* aVi/xaffaS, quamris vatcs oracula crcparent, niltilonii- 
nus pensi non habens. Reisk. 

230. 7ra%£\§<vv §ehs. Ut 7ra§E§x, 6ff ^ fi T *> v dyxxrtv T» 0EH, D. 
Lucas xi. 42. <na%£\§ajv tov vo/xov, Lysias contr. Andocid. p. 
129. ed. Tayl. Se«* uirsxSqafAHfjLsvoi, Phceniss. 873. Rbmb. 

231. Mavult Blomfieldius raqax^U, veritus ut Tragici par- 
ticipio i:a%ayhits usi sint ; et ita citat Mattlme m Gr. Gr. §. 
556. 2. ubi de tot participiis, sine copula conjunctis, scribii. 
In fine versus confert Porsonus rifjLwfAsvoi yjx.iQKat, m Hippol. 
8. Advers. p. 231. 

237. r^iis ya§ ttoXito/v /xgg/Jej. Pulchra et vera stmt haec : 
utrum ad rem praesentem sint, dubitari potest, Hiijusmodi 
emblemata, seu Locos Communes, paratos verisimile eti 
Poetas domi habuisse, cuilibet dramati vcl opcri inserendos 
pro argumento vel libitu suo. Sed ad illationem istam Tho- 
sei (v. 245.) xoVeit' eyu> aot ^u^ix.ayo^ yzvnooixat; ( Et dcindc 
c<ro tihi (ut.vilialor ero? ) Adrastus jure vidctur rcsp.nnl. 
potuisse; Quidni ? licet eniin tria sint «jencra civiinn, ct licri 
omnia quoc supra dixisti vera sint '{ ha?c tamcn non obstant, 
Theseu, quo minus nobis auxilio cssc possis, ct Avgivornm 
occisorum cadavcra a Thehanis rcpctas. H \i.kl. 

:.'.>8. avojQzkeits, lnuli/cs : ncmpc si comparcntur cum eivi- 
bus mcdiae conditionis. Lnquitur Tlicscus ut Athcnicn 
Bt lianc rcm disputat \enophon l)c Rep. Atlien. initio. uhi 
dicit, ot xufi£pvr,Tai t x^ oi xiikzuaTa.), x^ o\ nsvmxovTxpy^oty x^ o\ 
KptupaTat, x^ o\ vauvnyot, mtoi elffiv oi ttjv Suvafjuv TrtpiTiiilvTH 
ToAei, ixaXkov r\ o\ woXirai (f. ttAhtioi,) yL o\ yivvaxot, k, o\ yynaToi. 
Plura ibi vide. Makkl. 

239. o\ y.x ^xqvtes. Pattpcres ; et mox v. 211. t«* t'x,ovTas- t 
tliriics. Yide ad Alcc^t. ~u . 

21:.'. Pcr TTfoaTaTouv hic intclligi possunt ii homincs popula- 
tpii a Ocmosthcne ct vctt. Oratoribus appellantnr r P*h-op? 



SUPPLICES. 393 

et ^r,fj.uyuyzi. M.VRKL. $w\6v decipio SOnat, Ut (pr,X*oa.s Trpofxov 
pro axaT7j<7a£, Lycophron. Cassand. 875. Barnes. Vocem 
illustravit Blomfieldius in Gloss. ad iEsch. Agam. 475. 

243. roi£r\ sroAtf. Non objici debet vocem 7r6\et$ in versu an- 
tecedenti occurrere ; nam Euripides et ceteri Tragici ssepe 
ita faciunt. Quamquam non dubito quin in multis locis mc- 
liora exemplaria hanc TauToXoytxv sublatura sint. Hic bene 
scripsisse potuit t£%q v'oy.os : vide vv. 310, 311. Markl. Et ita 
-Musgravius. Sed prsestat vulgata. 

247. Aldina, yjxtQuv *3%' fj.r\ « yaq {jcfivXzuoai aaXus. Scri- 
bendum videtur : yjztguv '{§'' e! £s fxr) ^&^Xcuout' xaXus ACroi^ 
TTii^etv ar,v Tuyr,v Zifxas ti £e~; HERMANN. [Cujus lectionem 
veram putat Elmsleius, conferens Alcest. 915. aufx^o^x V \ri- 
§h? kri^a Ylii^m <pa.v£taa $vzt£v. Idem etiam in versu sequenti 
valde probabiliter emendat rifxagrov in plurali.] Bcj3s\c-uoai 
xaXa^, ut Sopb. CEdip. Tyran. 1380. Isocrat. /Eginet. initio. 
tu pouXzuzoSzi, Herodot. I. 116. Sensus duorum Chori iam- 
borum qui sequuntur, "Hpta^Tsv* ev viotat x. r, X. ambiguus esse 
potest. De vioiai,jurenibus, vide quid dicat, vv. 159. 231. In 
hos Chorus videtur culpam conferre : Sit quidem ut pccca- 
verit Adrastus : attamcn non tam in eo culpa hujus peccati 
residet, quam in Juvenibus, qui cum ad hoc beUum impule- 
runt : huic autem vcniam dari ccquion est. TuSs, huic, Ad- 
rasto, oppunitur viotat. Praccptum Horatii exequitur Chorus, 
Il/e bonis favcatquc, et consilietur amice : et, llle tegat com- 
jnissa. Ad rcit sumo a/xapT7j/xa, petendum ex verbo rtfxa^Tsv. 
viotatv dv^^u)7T0Jv, llt viotaiv oIotuv, V. 814'. Markl. 

249. viotot. Quam absurdum hoc de sene Adrasto, qui ipse 

(v. 165.) se ttoXiIv appcllavit? Sed obliviosus ct contradic- 

tionum plemii est Euripides, et decorum non curat. Reisk. 

Alii forsan alitcr coiiclu>>is.scnt ; nempe, viotot non posse intel- 

ligi de Adia-t'», quia ipse (v. 165.) se 7ro\tbv appellaverat. 

Eun enormiter peccat Euripides, quam eiun accusat 

\ir clarisaimus, noh jam sapientissimi, prout semper habitui 

(I itupidissimj Poetarum apud Veteres el recentiores 

appeuaiionem jure meritui fuisset. Si probari quidem po* 

iuit, Kurfpidem, uc ut Virgilium in ^Eneide, morte, vel casu 

alkjoo pnerentum, hai Tragoedias imperfectas etinemenda- 

rehqui I nunquam publi de illius erroribui 

< 1 1 j i < 1 1 i i > oedi poiset. Sed boo nunquam, quantum sci- 

mus, illi objectum fuit. Hoc autem !«> i non potesl 

inteUigi <1< \<- isto: nam i jft i lai >nitux 

\oj 3 E 



8M NOT/E IN 

vero non potest alium denotare, quam Adrastum. Hac igitur 
parte Euripides certissime culpa vacat. Qui hos magnos 
Veteres errorum incusamus, saepe circumspicere ac nosmet 
ipsos intueri oportet, ne damnare videamur quae male intelli- 
gimus. Haec non studio virum doctissimum et ingeniosissi- 
mum culpandi, sed Euripidem defendendi invitus dico. — 
-/}'pc:z§TEv, sit ut peccaverit, ut r&wxa, sim morttta, sim in- 
terfecta, Androm. 335. Cum potentiali et dv, Helen. 1041 . 
YizioaiyJ av* sit ut persuadeam. Cum futuro indicativi, eodem 
sensu, Iphig. Aul. 1172. Efev* hvoas Se rr,v 7ra7o'' Esto : sit ut 
inactaveris jiliam. Cum pneterito rursus Helen. 10.59. Kal 
$r, 7T(i%e7xev, Fac eum conccssissc, ut vertitur : accuratius, Et 
sanc sit nt conccsscrit. Makkl. Euripides ad illud Homcri 
respexit Iliad. T. 108. Alei $' oTrXorE^wv dv^qaiv <Pq£ves ^e^s^ovro:», 
et illud Uiad. "¥. 5N). OioX\ olai veh dvdqos v7it%fiaoiai re^ibnoi, 
x. r. x. Barnes. Vide Matt. Gr. Gr. §. 510. 7. 

351. aXkcos a lar^hv x. t. X. Videamus quomodo Scaligero 
et Barnesio successerit, qui ordinem versuum [hujus, scilicet, 
et sequentis] immutarunt. Dubitari non potest, quin Sixaa- 
r/jv, xohaorr,v, tTririfjiviTw in appositione sint, et ab eodem 
vcrbo eIXo/xojv regantur. Sed ha?c, si versus ex mente Scali- 
geri ordinentur, interposito verbo d(piy^E^x, a se invicem 
divelluntur. Deinde et negativa particula hV ostendit, aliam 
negativam pnecessisse, non diversativam aXXa. Videntur 
igitur hujus emendationis auctores nihil aliud egfose, Piai ut 
locum non admodum planum, qualem exhibent MSS.. \alde 
impedituin et salebrosum redderent. Mi BGR< Male tamen 
priorem versum Choro continuare videtur Matthiie, et aXX* us 
in d\\us mutare. Cf. Hippol. *t><). 

:!'y2. ovtoi <$ixaorr,v o e\\6fxnv, x. r. X. Hoc responsum Ad- 
rasti ad fastosam, uti videbatur, Thesei orationem, animo- 
sum cst et pulcrum, et Principc, in infortuniis posito, dignum. 

M \KKL. 

253. Trqdtas /xrj xakus. Ambigua est locutio ; nam de pas- 
sionc a?que bene intelligi potest ac de actionc. M.\kkl. 

£56. oriqyHv dvdyxr,. ^ri^yu in hoc loco contcntus sitm, 
acqttiesco, et dativum habet, aliquando etiam accusativum, 
ut Isocrates ad Denion. ori^yE rd Tragovra. — roiffi ooii, tttis rt - 
btts vel vcrbis, est, tuis eonditionibus, tua scntentia, eo quod- 
CUmque tu statueris. Ipbig. Aulid. U. r )4. I *|U x?*> Xtyeiv rd 
od ; attt oportct mc tticcrc ttta f i. e. pro te loqui. to>o ott, 
Elcctr. fc7o. tua vcrba. \\\ Biogulari Soph. Ajac. 1285. eVa»- 



3UPPLICES. 89$ 

viaus to aov' tuam comprobans senientiam, vel quod tu dicis : 
ut Ta <?a, ibid. v. 1284. De locutione, ri ydq 7rz§co, vide 
Gatakerum ad M. Antonin. XII. 16. Markl. Vide etiam ad 
Phcen. 895. 

257. cLy\ Z) yzqatiat. Interpretes videntur legisse, 'AxV, 
<w ysgaiai' vertentes, Sed, O anus : ut v. 357. Markl. 
Recte. 

258. Vulgo xaTa<xTgo(pip. Conjeceram Karaar£(pri' sed prius 
idem fecerant Scaliger et Duportus, probante Heathio. y\au- 
xr)v %\6nv (pu\Xal>o$ KaraGTc(pr, est descriptio rr,S iKerr.pias seu 
rami supplicis : per yXauKr,v yV^om (puWdtios intelligit frondem 
rirentem olivce: per Karaaretpri lana redimitam seu cinctam: 
vide Barnes. ad v. 10. ^Esch. Eumen. 43. Supplic. 22. 
Sed Supplices hae tonsce erant, (v. 96.) non coronatae. 
Athenaeus lib. XV. c. 5. p. 675. A. de iis qui in luctu sunt : 
bfAoiOTraSctf t« K5K(j.rtKoros, xoXo/35/xev r t y^ds aurouS tvj ts Kouqcji 
ruv Tcnyjuv, k\ ty) ruv OTE(pdvu>v dtpaiqiasi. Quin et crifAp^ara 
quae gerebant Supplices, et quibus dicuntur s^so-rsfjLfxivoi apud 
Soph. CEd. Tyr. 3. et alibi, non in capitibus, sed in mani- 
bus gestabantur. Notum Homeri istud, Iriixfxar excov EN 
XEP2IN. 'E?£<7Te/x/^Evot ibi verti debuit instructi, non ob- 
stante Triclinio : vel totus versus, Ramos supp)licatorios ges~ 
tantes. Markl. De ramo supplicatorio singulare quiddam 
habet Porphyr. de Antro Nymph. p. 72. Musgr. 

259. 7ruc>Q6ciov §sdv. Flammiferam deam : ita Ceres dicta, ut 
et Orpheo XafATraoosacrz, eo quod Proserpinam hliam, a Plu- 
tone raptam, per totum orbem lampadem manu gestans quas- 
siverat. Vide Claudian. de raptu Proserpinaa et Ovidium Me- 
tam. V. 7. Illa duabus Flammiferas pinus manibus suc- 
cendit ab JEtna, Perque pruinosas tulit irrequieta tenebras, 
etc. Item Apollodorum Biblioth. I. et Joh. Meursii Eleu- 
sinia c. 3. Item Stat. Theb. XII. Qualis, ab /Etnceis ac- 
censa lampadc saxis, Orba Ceres magncs variabat imagine 
','nmmcr Am&onium Siculumque latus, vestigia Nigti R&ptoria 
vastosque legens in pulvere sulcos : Illius insanis ululati- 
bus ipse remugii Enceladus, ruptoque vias illuminat igni. 
B 

362. Mic luxatum esse suum codicem dicit Brodaeus. La- 

cunam Philippu-» Mclaucthon tribus versibus insertis exple- 

I r cl. JJrubachiana. Illud vcro fugerat cri- 

tfoot, quod rtctc attondcnti facilc ptrtuadebitur, hanc non 

e Adra-ti, scd chori orationem. IIf.kman 



896 NOTjfe IN 

968. Ta^Tov xaTo^ov al/xa x. t. X. Id est, eattdem patriam 
(non patcrnam, quod falsum esset origtnem ; iclem genus, eun- 
dem ortum, quod ad patriam attinet. Sic ttoKh irarQup, pa- 
tria?, Noster Autolyco, ed. Barn. p. 4«59. quod est irxrpiov r.i- 
£ov, hac Fab. 363. Uemsterhusius ad Lucian. (T. I. p. .'584, 
1.) notat, " castigatissimi Veterum scriptores aliquando rrx- 
rpia et Tarpya promiscue deprehenduntur usurpasse." Vide 
Bcrgler. ad Alciphron. II. 4. p. 264. Euripidem Heraclid. 
872. Helen. 88, 90. Markl. Vide ad Alcest. 2;>7. 

264. ti £§£$■ ; 9r^c«;jeiy Ta'0T« ; Forte ex /Esch. Theb. 10."). 

Ti f>e%Eis ; 7r^o5a;(TEi5", TTaXai^Sov "Af%s, tclv aav yav. MaRKL. 

267. ohXos £e @eu(xois $suv. Plutarchus De Superstit. p. 
166. E. effTi oouXw (pcv^iixos /3^/xo's. ®eu>v est monosyllaboii. 
Markl. Vide ad Orest. 389. 

269. ovx zortv o^ev x. t. x. Vide Iphig, A. 161. Hoc Ho- 
ratius ad verbum fere ita effert : nihil est ab otttni Parte 
beatwn. Barnes. 

270. /3aSi, TaXaiv', ls%u>v x. t. X. Una aliqua ex Choro ceter;i> 
alloquitur, hic, ut unam personam ; alibi, ut plures : quod 
fieri solet. Markl. 

271. Vulgo plene distinguitur post &a\ovoa, et legitur 
texvwv ts 3"vaTa'v xofjuoai ^sfxas. cj fxsXsa x. t. X. 1 e^veu/tuv cst 
trisyllabum, ut apud Homerum et Apollonium Rhodium III. 
747. Mv)t£%x tcSveoutuv x. t. X. ubi vide Hen. Stephanum. a>- 
Tiaaov xofxiaxt' supplica illi td rcferat, rcportct, (vel ad scpul- 
turatn cffcrat ) jiliorum mortuorvm corpora, ut v. 126*. Kopu-Tai 
os, ®v)osv, Traitas 'A^e/o/v S-tX^v. Interjeetio vecum, u- fxs)Jj: 
tyd', similis est in Soph. CEd. Col. 785. 1 10&. Nostro Phce- 
niss. 1T.99. Aristopli. Thesmophor. 101-7. Qdf, quari pneci \«- 
sisset v\wv, pro texvuv : vide ad v. 44. M \i:kl. 

271. Vulgatum x^Ivete ex notissimo Hecubffl loco v. 62, in 
aslpcTg mutavi. Fortasse etiam ixe addendum. Hermanw. 
Male : Sensus enim loci plane diven . Hecuba scilicet 

iwgere, Chcro autem Supplicum ad Thesei genua cadcrc, 
eupiente. Reiskii igitur emendatia (xXiWe) quam se intelli- 
gere negat Marklandus, unice vera Elmsleio jure videtur. Cf. 
Alcest. Ul7. 

%7(j. Trpos ae yevetdSos. I t Hippol. (>0(). 7Tj.os ol $t$iu<, et (302. 
w irpot as yovaTcov. Plura vide apud Valckcinvrium ad Phce- 
niss. 1(>0.5. Nal, irpo; ae rrio^E pvnrpot, Markl. 

^77. Vulgo ^Xaiav, interpunctione post xH a posita : qme 
certe non deterior Matthiaana lectione ^iXaijc. 



SUPPLICES. 397 

278. \xirav. Marklandus non male utspii, Musgr. 'Ixirav 
servandum duxi, conjungendumque cum IriXe/xov. Hermann. 

279. Vulgo r\ nv' aXa-rav. Legendum puto : ^ %ti dxdrav, 
velut erronem aliquem. Nobiles Argivae, ex quibus Chorus 
constat, quanquam supplices, non erant errones. Musgr. 

280. rixvov. Chorus appellat Thesea Texvov, quemadmodum 
Nutrix Hippolytum, Hippol. 606. 610. quod fere blandien- 
tium est ; interdum mitis animi indicium, ut in isto Abraami 
ad Divitem in inferno, Luc. XVI. 25. Markl. Abresch. 
Anim. ad /Esch. I. p. 152. putat, hoc sumtum e Soph. An- 
tig. 29. 'Rav V ax\avarov, aratyov, o\uvo~$ yXvxvv ®rio~avqbv s elaog- 
fxuoi ttoos yjdqiv fioqas. Beck. 

281. ev wkixia Ta aa. In tuo tempore : utpote indignum se- 
culo Thesei. De locutione vide Horat. Vitringae Animadv. 
ad Vorstium, p. 215. in calce Observationum Lamberti Bos. 
Markl. 

282. Cum iTrioaxqvov alibi non occurrat, disjunctim legunt 
Interpretes recentiores, snl Sdxqvov. Dissentiunt tamen de 
praepositione eVi, quam Reiskius et Heathius ad @\e<pd%cov re- 
ferunt, Marklandus ad Idxqyov, ut constructio sit fiXi^ov pvi 
Sdxqvov : quod et ego melius puto. Musgr. nscn ooToiv Tovvao-tv 
cios 7riTVur. Quod est ntcnTiTvfyxi yovu, Iph. Aul. 981. dixmisyjnv 
yow x, e ?'» supra hac Fab. 164. et d(x(pi7rirvs7v yovu, 277. Markl. 
De yvnaan vide ad Iph. A. 1208. 

284. [Ar,TEP, t/ xXdns. Eadem sententia Iph. Aul. 1109. 
TeV.vov, x\ xXdcis ; confer caetera. Markl. 

286. xaptc ya% SniX&s tj. Hoc est, vcrbis Herodoti III. 14. 
s<jr,\be oJkto; ris. Usus particulae t«, cum quis se affectu ali- 
quo commotum sentit. Plutarchus Nicia, p. 541. C. roiavra. 
t5 Nix»'* y.iyovros, fero&fl (xiv TI £ Trgbs rr,v o\J/iv avr~, x^ Trqbs 
fttfy o Tv\i7nro<; % Sic et Lysandro, p. 434. A. Xeno- 
phori Cnnviv. p. 873. D. a&els- hx tnaayi Tl ttjv ^vyjr,v v<n 
exeiv*. Ath \ III. 7. p. 316. 9r5oo-7re7rov^e'vat TI 5eT, tangi 

ali({io affectu. Istud yd% similiter poni videtur Phceniss. 960. 
K§eav, ti aiyjis ; — xdfxoi TAP ho\v r,rrov sx.7r\r,%i$ ndqa. Ilic 

o tota lententia subintelligitur, Non tamen miror: nam et 
atiqnid pervarit, eommovit: (vid. ad v. 8.) id est, commo- 
tuni foiie in toco Phcenissartmi. Markl. 

v i matrem flere dum assidcn t aris (iffx^ 

^au Cererii, quia nihil triste conveniebat Bacri£cantibuj : 
nrae Choi ( lytemnestram (Iphig. Aulid. 1466.) dicit, 

vide Plutarchum in Fabio, })• 
jsl i i i v sacrii hoc eavebatur ; 



398 NOT/i: I\ 

Livius XXXIV. G. quia Cereris sacrificium, lugentibus (>m- 
vibus matronis, intermissum crat, Scnatus finiri luctum triginta 
diebu.j jussit : et XXII. 5& adeoque totam urbem opplcrit 
luctus, ut sacrum annivcrsarium Ccrcris intcrmissum sit ; r/uia 
nec lugcntibus id facere est fas, nec ulla in illa tcmpcstatc 
matrona expers iuctusfuerat. Markl. 

290. eQus, Es: ut Bacch. 612. Aristoph. Acharn. 971. 
9re<pvxa*, idem, Phceniss. 80. v E$u, ib. v. 198. 469. et pas- 
sim. Interrogationem recte omisit Barnesius. Theseus dicit 
Matri, Tu ex illarum numcro non es ; i. e. non es miscra : 
nam illa modo dixerat, O ?nisera? midiercs / Plena locutio 
est, Ou ab e<puf (i. e. ef, csj ex rou a^iSyxou ruvos. lleathius 
vertit, non tu /tarum gnata es. Barnesius, non tu ilhrum 
(i. e. mortuorum ) matcr cs : Mirum videtur (juenujuam, 
qui Poetas legit, ambigere potuisse de sensu hujus loci. 
Herodot. V. 92. p. 319. \A/x^i'ovi $e, eovn rouriuv ruv dvtiquv, 
ylvsrai Suydmq yu\r\' i. e. ovri ex rou dq&fxou rouruv ruv dv- 
Squv. Sic rgiros ruvV 'iTPTro/xe&ov, i. e. ex ruvtie, vel ex rou 
dp&(jLou ruvls, hac Fab. 882. et rouruv yevou /xot. Aristoph. 
Nub. 107. Markl. 

291. EiW t», rexvov. Vir Cl. Sam. Clarkius ad Homer. 
Iliad. A. 51. dicit, si recte intelligo, vocem Te'*vov in Iambis 
Tragicorum et Comicorum primam syllabam semper corri- 
pere. Hoc loco certe tcxvov primam producit, et 455. Phce- 
niss. 528. 1264«. Iphig. Aulid. 1443. Bacch. 1304. Med. 8 

y £l Texva, Texva, Ssure, XeiVeTe ariyaS. Heraciid. 48. y fl rtxvz, 
rixva, ^et^o, Xa/x/SavedS' sfxuv THttXuv. MarkL. 

293. e\s oxvov — ijluSos — <pe'§«. Neque e\s vacat, ut putabat 
Brodacus ; neque w# oxvov <Qi%ei est ela^t^i oxvov, ut voluit 
Barnesius : sed <pe§ei e\s okvov significat, tcndit, spcctat, fWt 
ad cunctationcm, id est, cunctari mc facit. Locutio Ionibus 
cum Atticis communis, (lingua enim lonica erat vetus Attica) 
sicut multae aliae quas fafeo (U>cemur esse mere Atticas. lie- 
rodotus VIII. 142. ^e^ei ii( Ttdoav ty.v 'kwdoa' pcrtinct ad 
totam Craciam. Idem I. 10. U awyuvrw <pipn' tcndit ad pro- 
hrum ; ubi vidc doctiss. ,lae. (ironovium, qui notat hoc esser 
llerodoteum. Imo et Euripideum, ut llerodoti pleraque : 
nam ita rursus scribit Iphlg. Aulid. 55£. Quin et ol) eandem 
rationem Sophocleum J vide CEdip. Tvran. 527 . 1010. 

Pluravideas apud Herodotum, 111. 133. IV. 90. VI. 1!> 
alibi. Sed ot Plutarchus ita BCribit in Lucullo, ]). 506« B. «* 
elyj (Tc/x/3aXeTv e\s o, n (pe^oi* ut jam non lonum, vcl Atticorum, 
sed GneconiHI sit. Et ita ali;c locutiones, qua? non sunt 



SUPPLICES. 399 

mere Atticae, vel Ionicae, sed Graecae. Markl. Exemplis a 
Marklando ailatis addit Porsonus CEd. Col. 1420. Sclioliast. 
ad iEschyl. Prometh. 1065. Procop. apud Suid. v. s7risutu$, 
Jo. Antioch. Excerpt. Valesii, p. 834?. Advers. p. 231. 

294. Legendum cum Barnesio et Marklando <pi\ous. vide 
Hippol. 911. Musgr. Vulgo QiXois. 

297. w Xiysiv. Perite dicere, ut Aristoph. Nub. 1141. 
Noster. Bacch. 248. Dicit iEthra : Neque metuens vulgarem 
opinionem, quae est, perniciosam rem fore, si fceminse per- 
mittantur pnropwziv, amittam, &c. dypztov, inutile, per fj*eivaiv 
vult damnosum, perniciosum. Markl. 

298. roviMov xaXov. Quod mei est officii. Brod^eus. 

302. 'Sikou y.ivois. Vertitur haec vox a Brodaeo et interpreti- 
bus, quasi ad personas spectaret. Sed si argumentum pro- 
pius intuearis, videri potest significare, ob res injuste factas : 
nempe a Creonte et Thebanis, ut rotaiv e£si%yaafAivois, Orest. 
451. tw araupu, ob crucem, Galat. VI. 12. Infra v. 1046. 
Androm. 901. ToXfxnpov Eivai, est confidere, bene sperare, 
fjisvTov IXttiSuv dyxbuv, Xenophon 'Exx^v. III. p. 500. A. Vera 
haec puto. Markl. 

303. Jyov riovyojs. Vel ei%ov r\av%os, tacuissem. Herodot. 
yill. 65. aXX' £% nauyps. Medea 547. d\\* 'i%J r\auyos. Sic 

Zos exe, Orest. 1262. Markl. 

304. Vulgata, vuvl £g aol ts rovro rriv rifj*r)v tyipsi, vitiosa ha- 
bita est et ob vwl, (vide Pors. ad Med. 157.) et ob rr)v, pro 
quo Reiskius irpU conjicit. Videtur scribendum esse, vvv S* 
ovy) aoi T£ toDto twv rifxr\v <pipsi ; Articulum nihil est quare quis 
vitiosum putet. Sensus est enim : nunc nonne qui cum illa re 
coiijnnctus lumor est, is tuus erit ? Hermann. 

308. *U ruvo* dvdyxr,v legendum monet Blomfieldius ; qui et 
in versu sequenti confert Herodot. VII. 136. xeiW fj.lv ydp 
avyyixi tx ttxvtuv dvbpu7ra>v vofjnfxa, dTioyLTzivavraS xvipuxas. 

.\ lfi\' li 07) ris. Idem hemistichium Phceniss. 580. 
M ilft 

'•)\ !. ruos fj.lv dypku. Suis Cromyoniac, cujus nomen Plnca. 
1 1 nc 'I 'lif-sc -us oecidit in Cromyone, Corinthii agri vico. 
\ idfl Plutarch. in The-co. 15 arnes. 

.'>[('). t\s xpdvos fiXi-^avra, x^ "koyyr,s d*(j.r\v. Ut Electr. 375. 
tU ot 7rphs Myygm (Skliwm x. r. X. Sed scnsu diverso, licet eadem 
<iti<<n<\ M.ujkf.. 

.'Jl'>. Tcmcritatis A thcnicnscs ar^uchant, (jui «•loria- corum 
minu.s favcbant, quod plerumquc infirmiori parti se adjungc- 



400 NOTJE [N 

rcnt. Isocrates in Panegyrico: o»o ^ xarr,yopouoi -.. 

uS ovx 6p§aS (zovXEVOfxlvcov, cn rois d^bcVEoripovs EibiofXE^a hspa- 
tteueiv. vide infra v. .")7ii. Ileracl. 177. Ad candem caluin- 
niam pertinct dfiovKos cis xEnEprofxrifxivr,, quod inveivo ordine 
construcndum xEXE^rofxrifxivr, u; aj&ovkoT. — yogysv ah adjecti\<> 
yo§yo$, terribiUs. Vides pairia tua quam terribiiem adspee- 
tum habeail nempe m ipsis Imboribus augescU, Hemsterhu- 
sius structuram sic instituit: oqxs, us yoqybv dvafoAiiH rou xe§- 
to/xovoi, et vertit : ridcs, quam torvos atiollat oculos adicrsum 
irrisorcs. Musgr. dvmfik&wtiv est suspiccrc, oculos erigere, ut 
Longin. de Subl. §. 11. afiovM cwr, ut xaxos cls, Iliad. C>. 91. 
Male audiebant Athenienses d&ovkias nomine, quod cx Suida 
v. 'ASrivaiouv ovofiovXia, et cx Aristoph. notum. ToUP. Emendd. 
in Suid. P. 111. p. 213. Respexisse Euripidem ad dictum 
(piodpiam tum temporis celebratum, in priorc editionc r< 
observaverat Marklandus. Nescio cur haec in altera delevcrit. 
Non aiuem incrtia, opinor, eo dicto Atheniensibus expro» 
brabatur, sed nimia in bellis movendis ccleritas. He&MA] 
Cf. Matt. Gr. Gr. §. 393. 

321. toTst Trovoio-iv av^rai. Scil. Tr&r^os. Tacitus Annal. I. 31. 
suis victoriis augeri rempubUcam. Sic av^nv Trar^ioa, v. 507. 
av%civ woXiv, Soph. Antig. 197. /xei^o» sroXiv auZEi, Nostcr Iph, 
Aul. 562. Markl. 

322, ^xoteivx m^arruv non cst obscura facinora Jaccrc, 
quemadmodum vertunt ; sed obscurc dcgcrc, humili et ol>- 
scura sorte uti. Nam, ut observat Cl. Knsterus ad Aristoph. 

Plut. 311. " Tr^drrciv apud AtticOfl ((iraros dudsse potuit) 

intcrdum «ignincat fortunam aJiquam experiri, \cl, sorte 

aliqua uti. Sic Alistoph. Eccles. 101. UmvtXU rd fxiyxorx 

significat, ad summum fortmun pervenU : non, ut ibi Inter- 
pres, res tnaximas gtrU." Vide ibi plura et ccrtiora. 
tvlxifxovx, ad fincm Electrae Euripidl», fehciter ririt. Arts- 
toteles Khet. II. 8. ol fxsydXa. TT^drTovrEi iy Eu&aifXOvouvTEi, £ 

vE%oi tun* ubi itidem msie vertitur magna agentes. Noster 

Helen. 719. r.^d^as rdyahd, in optima conditionc : vide De- 
mosthenem l)e Coron. p. 54». ed. Oxon. in Decreto Cherso- 
nesitarum : Aristoph, Av. 801. e£ ouIevos MEyaXa TrpdrrEi, 
nultius mmncnt i hom ine Magmu evasii etfortumatus: uti vertit 
Interpres Grsscss linguss peritissimus. Plutmrchus in Cat. 
Maj. p. 3o2. A. dc Carthagine : tvpan $e rr,v uJSkn « rawttsa vtmx- 

rovnxv, aXX* TloXkri fxiv Euxv^poioav r,\ixix x. r. X. Ct Lyssndro, 

p. 4*36. 13. v&ktis fAojfiyi-x Tfirrovoxs, ctvitatcs ajjUctas. vide 



SUPPLICES. 401 

Agid. et Cleom. p. 796. D. et saepissime ita scribit Plu- 
tarchus. Recte vero Kusterus posuit inlerdum, non enim 
semper ita est : nam apud Xenoph. Anab. II. p. 91. D. pts- 
yxkx 7rp%TTEiv significat gerere res magnas ; et ita sumi potest 
in loco Aristoph. Ecclesiaz. 104. supra citato. Hecub. 1226, 
7rpxaasiv tx pc*i *&kx est facere inhonesta vel mala, ut irpxaacHv 
xaxa, Med. 1233. Tipxaacov 7ipxyy.x fxiyx, rem magnam moliens, 
Sophocl. Electr. 322. Trpnyi^xTx (xsyxkx xxTspyx^saSxt, Hero- 
dot. V. 24. Andromach. 388. (xsyxkx Trpxaacov, magna facinora 
faciens. sitpx^s Ssivx, mala patravit, Eurip. Electr. 961. 
Nimius sum : sed Junioribus hsec dicta sint, quibus notandse 
sunt hae argutia? et differentia?, sine quarum intellectu Scrip- 
tores Graeci intelligi non possunt. Markl. 

326. auv $Ur\ <r' op(xcu(j.svov. [Mavult Marklandus ao\ SUri y 1 
o^/xw/xevo;.] Nihil mutandum. Cognata phrasis est yjxlpco $&' a* 
skr,ku2oTx in Sisypho : et %xlpco oi a* sutu%hvtx, Rhes. v. 387. 
vide et Hippol. 1329. Gemella vero : rx%$siv tov su mcvxa- 
govtx, pcrj a^xkri ttots, Soph. Trachin. 301. Musgr. 

328. aXkx (Zx-niAxT sv xufiw /SaXeTv. In re militari notissima 
metaphora. iEsch. Theb. 420. sgyov S' ev xu@ois "A^ns x^ivsT. 
Auctor Rhesi V. 183. ^fuyriv 7rc>o(3xkkovT sv Kufioiat ^xifAovoS' et 

V. 443. KvficUCUV TOV 7TCV3S 'AgySlOUS "AgTiV. HinC XVXppiy]/Xl TY/V 

i*xx r 'h Plutarch. Caes. p. 727. D. vide et Brut. p. 1002. D. 
et Arat. p. 1010. F. Notum istud Caesaris, jacta esto alea. 
Markl. Ita etiam Shakespearius Noster ; Richard III. Act. 
V. sc. 8. Slave, I have set my life upon a cast ; and I will 
stand the hazard ofthe die. 

333. xa7r£^Y]va/xnv Yvcu/xrtv. Vel, x.x7ii(pr\v g/xrjv Yvcuixriv, x. t. k. 
quia x7ro^xivoixxi, voce media, nunquam, si recte obscrvavi, 
utitur Euripides : xTtopxlvco aliquoties, sed saepius sxtpxlvco. 
Nihil tainen muto in contextu : nam xTropaivofxxi ab aliis Atti- 
cis Bcriptoribufl in voce media saepe usurpatur, et x7ro<pyvxa§xi 
yvufMrr,, in Epiatola Isocratis ad Philipp. pl 827. et Ionico 
rlerodoto VII. [52. IX. 5. ct saepissime : qui et ixQyvxs 
yvou(j.rr, habet V. 36. Vide Plutarch. in Timoleon. ad fin. 
Makkl. 

too' ds "EkXrivxS s%zkz%xij.r l v. HoC \crbinn, si 

iiplaria non discrepant) prmgfMOU est, ut 

loquuntur, , tx aliis eligens induxi bunc morem 

io ( < Kome*, <-.r mr. ejaculata tum, Iph. Taur. 

■'.', tf tt,v x \\iri^xv, vx Africa Iheriam fffofectut, 

Lucian. DiaL Ddort. p. 28o. Alii forte proponent M*tXi{a/x9)Vj 
vel /u.r... Cl. Keiskius dicit, \% "EXXwa* construendum 



102 NOT/E IN 

essc cum o^doas xaXa, vcrsu antccedenti : ct Euripidem non 
fornvidare trajectiones rjuantumvis duras et contortas. Sed 
probanduni eral exemplo, o%'av eis os xa\d aeque Graece dici 
posse, ac o^av os xaXd. Aliter, nihil agitur, et frustra Euripides 
incusatur. Si quid mutandum, pra^posuerim siosoe%dtxr>v, ut 
Herodot. I. 44. 206. Xenophon Hellen. I. p. 430. C. De- 
mosth. Adv. Bccot. p. m. 187. Makkl. s^et^dfu.nv scripsi 
pro vulgato s£eXe£aju.r,v. Hermann. Conjecturam Hermanni 
veram putat Elmsleius in Diario Class. T. VIII. p. 432. e£e- 
^si^dfxnv pro iTic^ei^xfxinv accipiens. Mavult Blomfieldius *&- 
vsyxdfxr,v, conferens infra v. 661* 

340. aVafc^v ttqvovs. Quod est aVe»7reIv 7iovov<>, Alcest. 505. 
Markl. 

342. <&' r> Tsxovoa ov. Pronomen furcillis ejicicndum ju- 
hct Porsonus in Advers. p.232. Vide Phceniss. 53. Alc. 168. 
Androm. 413. 

345. Xoyoioi Tisiowv. Et ita factum fuisse plerique tradunt, 
scil. induciis, non prcelio : et Philochorus ap. Plutarch. Yit. 
Thes. p. 14. A. narrat, oTrovlds de tollendis caesis eas primas 
fuisse. Sequitur : s\ ol fxri, fiigc 5o§w, scil. dvayxdocov' quod 
oppositum petendum est ex Trsiouv, ut Heb. II. 17. 7va eXer/xwv 
7evr/Ta( [ra TT^bi rovs uv^qu/Trovij, xat ttiotoS d^yjsgsvs to" 7fqos 
tov 0sov. Plura dixi ad Iph. A. 23. Aliter Cl. Reiskius : 
" punctum post $o%bs delendum. Constructio est, s\ os fxr) 
(7rsiocu Xoyois), tots r^n sorai tovto (id est ToVe irsioto) fzix o^c.c. ' 
Duhitari potest, an aliquis serio dici possct permtaderi ha 
vi. Comicorum videtur ista liccntia ct 7reiZavxyx%. Markl. 
Male etiam Beckius, ut ct Matthias, punctum post oo(?s dcle- 
vit. Pro msioojv mavult Tisioas V. D. in Cen>ura Trimestri, T. 
VII. p. 449. ut in Iph. T. 1018. 

34«(5. xny) ovv qSovoj §su>v. Eadem rcs vidctur cxprimi Alcc<t. 
1145. pcr tySovoS Se fxri ^bvoito ti? SeuJv. in Aristophane, Tvyr\ 
fxovov TTQOOcirt, Avib. 1315. Sewv 1\scov ovtwv, Aristides Panath. 
p. 182. ed. Jclit). .Markl. Scilicef gravia infortunia Deorun 
invidise referre solchant vcicn b. Exemplifl a Marklando allatis 
post alios addimua Nostri Orest 962. $$ovos viv elxe Se6$ev. 

lph. A. 1084. /xr, tis Sscvv <p$6vo$ eX^T). /Esch. Pcrs. :)(')' 
^vvsU SoXov^b.Xy.vvos dvlgbs, «Se tov Ssuiv (pSovov. Soph. Phil. 770. 
tov (p§6vov 5t 7rq6oxvaov % Mt? ooi y&wo&tti ttoXi/tiov' avrx. Pind. 
Isthm. VI 1. 55« o £' dha\xr«j\ Mr, bqaoo&Tco i^Sovo^. Cf« Ctiaiu 

Herod. III. 40. \ 11. 46. ct Valckenosrfa' notam p Blom- 

field. Glos8. ad . Esch. Pera in loc. cit. Eodem refer Vell. 
Paterc I. 10. Deos immortalee precatu* est, ///, m uuis eormn 



SUPPLICES. 403 

invideret opibus ac fortunce suce, in ipsum potius sccvirent, 
quam in rempublicam. Ita etiam apud Livium, V. 21. 

348. Intellige tj ante rov \6you. Quod hic appellatur tt^o- 
SiSovou rou \6you, Xenophon vocat SiSovzi Xoyov, Hist. Graec. 
lib. V. p. 555. E. Sequitur : s%ojp</ av ^fxov euixsviaTEgov. Ex- 
pressum forte ex ./Eschyli Supplic. 497. in re simili : "YYuv 
S' av eiVj lr)fi.os sufAEviarsgoS. MARKL. irpoo^ouS \6youS est, postquam 
prius retulero ad populum, antequam facere instituam, ejus- 
que sententiam prius rogavero. Reisk. 

352. "kaftuv £' "Ao^aoTOv ds7y(Ma ruv Efxoov koyuv. Nempe, in 
demonstrationem veritatis eorum quae populo dicturus sum, de 
inhumanitate Thebanorum, et de necessitate succurrendi mi- 
seris supplicibus. Markl. 

353. tU ttXtjSoJ cturuv slfxt. Scil. Troktrwv, 'ASnvotleov. vide 
doctiss. Hemsterhusium ad Lucian. Nigrin. p. 37. et Homer. 
Odyss. IX. 40. iEschylus dixit daruv in argumento simili, 
Suppl. 373. 'Eyu <T av « x§aj'vojpc/ uTroay^saiv ndqoS, % Agtwv 5s 
Tracn toToJs xoivouaocs <n£%i. et Eumenid. 490. Kgj'vaoa S' darouv 
ruv Ifxuv ras. ^ikrotrx "H^ai. Noster Heraclid. 335. Kdyu fxh 
ao-Twv aukkoyov 'noiricofj.a.i. Sed non idcirco legerem aoTo^v hoc 
loco, nisi ita MSS. neque Orest. 894. njSavby %r* aurobs tte^j- 
/SaXgjv xaxaJ tjvj. ubi bene scribi posset darobs : vide locu:n. 
Markl. Atque ita certe legendum. Quam frequenter hae 
voces confusae sint, nemo nescit. 

355. nag onkois $* rifXEvos. Tangit liunc locum, et morem 
explicat ex vv. OWi. 670. et aliis auctoribus, Summus Wesse- 
lingius, Dissert. Herodot. cap. ix. p. 426. Markl. 

o*)7. dkk\ u yzpoLiou, aifxv x. r. k. Hinc apparet quare supra 

v. 39. ^Ethra dixerit, >V H rdaV dvdyxots ixsalous kuari, Aut ut 

Theseus has necessitates supplicatorias solvat \e\finiat : et v. 

Me'vu ir%oi ccyvous layd^xis. Illa enim religionis necessifcate 

tencbatur, nc posset ab ara discedere, antequam Suppliccs 

mh kfberaaeent, aufereado Ta* iasrr^iu;, quod fieri Bolebat 

COHCCMC Efto quod peteuatur : Sophoclcs CEdip. Tyrau. 1 12, 

I 10, Quamobrem Theteuf eas orat, ut ramoa supplices au- 

fer.tnt, ut ita ipte m.itiem domum reducat. Si Tlieseus ne- 

^et quod petebatur, necesse videtur ut Sacrificio averteref 

m Ajoj 'LcmIoc/, vel OeoJv 'Ixeojwv (suj)ra v. 40.) et Suppli- 

cantes abuflaeut, relictia poat ae ramis supplicibui, v. 25o. in 

timonium contra Theaoa, v»260. Markl. 

861. Sententiam eandem habel Dicaeo apud Sto- 

biurn Tit. JA XVII. Vi<le et duos lambofl Antiphunis Tit. 



101 NOTjE IN 

LXXXI. p. 474. Ceterum sumta videtur ha?c yvufxn ex dicto 
Thaletis quocl memorat Laertius in ejllfi Vita, c. 37. Ous av 

lc^avus El<Ji\£yxY,s toTs yovEUtfi, thJ o.uth> T>zpn6iyH x^ 7ra§a t£v tex- 
va>v. Pneclarc Aristoteles in CEconom. J. 3. a ya§ av o^va/xevo» 
e\s ao^i/vaTaS TTjinacuai, waXiv xo/x/£ovTai 7rct^ct ouvafxivuv d&uvaTHVTts 
ev toJ yn\a. MarKL. 

3()5. Legendum neXaav/a. Kfl r/^Y/ Z)eos etf magni (T.sti- 
manda in Pclasgia ct ad Argos. Mi sc;r Recte : nisi forte 
plenius emendaverit Matthiac edendo /xeyaXa X\i>.aoyla. Iph. 
A. 1357. 'EXXaf f, ixeylarri. Soph. CEd. C. 728. a /xeyaXa Aa/§is 
vxocs. Vulgo /xeyaXa Tlthao^yla. 

367. Duas res optat Chorus, nempe, £// Theseus r^/3 rorf 
« Thcbis filios earum occisos: et, t/t fosdus amicitue ineat 

CUtn Argiris. MaTegos ayaX/xa (povtov e£e'Xoi vertunt matris sta- 
tuamfunestam tollat: quod quis potest intelligere? Ad vi r 
hum est, matris oblcctamentum crucntinn cffcrai, id est, mcos 
filios occisos cfferat, scil. ex terra Thebana; nam fxari^os 
(Chorus Argivarum matronarum loquitur) est e/x? fxaTiops, mei, 
qucc sum eorum matcr, ut mox v. 376. "A/x^ve /xaT^i, ttoXis, 
succurre matri, (i. e. mild) O ciritas, Athenae: et ayaX/xa, 
oblectamentnm, frequenter dicitur de libcris. Sic infra 1171. 
ayahfxa fxaT^os, dc filia ; et Iphig. Taur. 263. Nn%iws ayaX- 
/xaTa, de Nerei quinquaginta filiabus : et o^o/xaw ayaXfxa filiam 
suam Iphigeniam appellat Agamemnon apud yEschylum 
Agam. 216. et Ka^/XEiaf vufj.$aS ayaX/xa, ?o Aioy yoW, Bacchus, 
aj)ud Sophoclem Antig. 1127. Vide locum in Schol. Ari>to- 
phan. Vesp. 312. et viros Bummae eruditionia, Dorvillium tov 
fAax.a%iT%v, ad Chariton. p. 1:.'. et Eluhnkenium ad Tima-i Lexi- 
con Platonicum, p. 3, 4- Porro, e^eXoi, efferai, ut infra 571. yr,; 

e£eXa-v 'Aawnias, SC. vix^oui. HerodotUfi 1. 36. ui av /xtv e^eXcc/xev 
ex TTjs xcl/pas' ut cam (helluam) c rcgionc tollamus. Markl. 

368. Interpunctionem, quae post ixo/xevos- erat, post ln col- 
locavi, ut xal to 7rXe'ov Sti jungantur : quae verha eo spectant, 
quod chorus etiam fcedere jungi Argivos et Athenienses optat. 
Hkkmann. 

373. Te/xvejv (pl\ia, secare amica, est, sccmuio partes vic- 
timarum faccrc amiciti ani seu lu-dus J a§Sr/xov x^ (ptXiav te/xveiv, 
Callimacho Eragm. Bentl. 1!)!>. bic o^Kia Te'/xv«v, et o-zrovSas- 
te/xv«v, quae ex jlomero et Buripide adduxil Barnesius, quein 
hic vide. te/xvhv b^xiov, Herodotus VII, 13:?. el pafiaim; e( 
Ta/x6vTef, absolute, absque c^xia, Kdem IX. 201. ^iXmi te'/x- 
vtiv adumbratum opinof ex Homero lliad V. 73 t^* 



SUPPLICES. 405 

ooxia triarx TufxovTes. ubi Scholiastes : (piXtav j(J 8§xm ttioths oY 
svrofjLcoy TroirjGavTSS. MarkL. 

376. (xaT^L Interpretantur omnes de matribus Argivis. Nec 
sane inauditum est ad multitudinem significandam singularem 
numerum adhiberi. Ovid. de Tristibus, V. II. 26. Quot tene- 
rum pennis citra pulsat Avis. Sic plerique explicant srewwjv, 
Hippol. 1246. Musgr.^ 

377. vofxovS /3§oto/v jtx-rj (xiaivHV. Id est, oxjte ju.yj fjualveiv, 2/£ 
Thebani ne polluant jura hominum. Unde Aristides Panath. 
p. 117. dicit hanc Thesei expeditionem susceptam fuisse vitlq 
ttqs (pvGsws a7rdon$ tt)S dv^qcoTrEias. et mox, iVeg rov xoivov vo^ov. 
Apud Statium Theb. XII. 642. Theseus milites suos, ad 
hanc expeditionem profecturos, ita alloquitur : Terrarum le- 
ges, et mundi foedera mecum Defensura ?nanus, dignas insu- 
mite mentes Cazptibus. Markl. 

378. Quando quis propendet ad aliquid, vel contra, ele- 
ganter dicitur <n\iov vel rjo-aov vi^nv seu l&ovat isti rei. Sic to 
<n\iitiTov o\S«$- tco irkvTco, v. 407. Intellige (xiqog, quod exprimi- 
tur, v. 240. vifxovTcs tu (pbovcc ttXsTov fxi^os' ubi mire Brodaeus, 
vir tantus, explicat, divitum bona invicem partientes ; pro, 
tribuentes plus (i. e. plus aequo) invidice : vide Helen. 917. 
Ilec. 851. Markl. Ceterum tov t ael ^votv/ti legit Her- 
mannus, commate post vifxeis posito ; quod verum putamus. 
Anglice diceremus, whoever maij happen to be in distress. 
\ ide ad Alcest. 716. 

381. Te'x,vriV /xev dsl, x. t. X. Prseconem alloquitur Theseus. 

Phegea liunc appellat Statius Theb. XII. 596. Markl. Vo- 

fj.lv dcl displicent Marklando. Non inepte Musgravius sus- 

picatus ett, mutilum hoc exordium esse. Ita pro /xev conji- 

cias ydp scriptiun fuisse. Hermann. 

I . \ uces <7c/av£ Tvodwo) ambiguse sunt. Vertunt, Superbo 
ti/ranno. Ironice dictas capit Broda^us. Bono sensu mihi 
videntui lumencLe, propter ttqos %d^tv, ut Sophocl. CEdip. 

'I vran. 1 1 72. Xl/ 7rgos ydotv /xev «x iqsHs, yCkdojv V ioCts. Vocem 

amavil Euripides, ut de voce aotpos in eo notant Veteres. 
im. Ven rabiU Regi. Makkl. 

u vck^jvs. Noii vult Theseus, ut Creon eos sepe- 
lirei ; led ut aius iepeUre eos permitterei. Bandem rem eo- 
(h-in modo petit Adraftui a Theseo; v. 129. Atheuienaei vo- 

lebaol /^i, i. c. f-rcj/iarr, v. 559. sed Mutres ooruni plus 

nppeU upiebant $«4'a j eo v. 17. i. c. mhuman 

'iii i< rra condere. M 



406 KOTM IN 

386. cvyyeiTov o\'xuv yalav. Quo argumento utitur Chremes 
iste humanus Ilcautontimor. init. I icinitas, Quod cgo in pro- 
pinqua parte anncilia: puto. Markl. 

387. Id quod Noster (piXov hioSzi appellat hoc versu, He- 
rodotus cpiXov TrqooSioSat, Lib. I. 09. Markl. 

388. SiXuoiv. Scil. Creon et Thcbani, mutato numero. 
Markl. De voce alvioai vide ad Ilippol. 37. 

389. r>v y dmoruio. Joan. Lcunclavius not. ad Xenophon. 
Cyropaed. lib. I. p. 6. et alibi, hoc verbum semper scriben- 
dum esse contendit antiOTiiv, quando significat, ut hic, non 
obedire, immorigerum esse. Iluic assentitur ^inil. Portus, 
et exinde multa Tragicorum 1« ca nmtat, in not. p. L1G0. 
Reiskius quoque in Iph. Taur. 11 \2. pro airioTos legit clt:hotos. 
Nihil hic notat. Makkl. 

31)0. xufjiov doTt\tr,po\ov. Kajfxos proprie est comessatio, figu- 
rate comessaniium titrba ; in hoc loco ponitur pro juvenum 
turba, ad bellum, quasi ad convivium, euntium, et queifl 
bellum etiam magis placet, quam convivium ; ut Ilesiod. in 
ScutO V. 114. XiXaifASvoi TroXifAoio QuXovTuSa ott,ohv, ra o^tv r.Ol 
<pi\TE%x hoivns. BarNES. 

392. KaWiy^ogov dfx<p\ aepovov. Frigide olim ha?c redd( ban- 
tur : circa iemplum, ubijiunt pulchri Chori ; quum vertendum 
esset, ut nos nunc scripsimus, circa CatUchorum putcum. 
Est enim puteus istius nominis in Attica, cujus meminerunt 
Pausan. in Atticis, p. 36, 38. et Apoliodorus in Bibliotheca 
L. I. item Nicander in Theriacis: tov fxiv r episi (pxTt; 
Svex' *A%atrt Ari(j.r)Tr,p e^XaxJ/ev, oS'' d^ea oivxTO TTaioos KaXXt- 
yopov 7iep\ QpEiap, or ev Ke\eo7o §Epd7rvzis ' Apyair\ MeT^ 
Seriv $E$exTo Tnpipipojv. Callimachus quoque llymno in Cere- 
rem, V. 16. Tpls S' Itt\ xuWioTr,s vr,oou Spdfjies 6/x^aXcv "Evvav, 
TpU S' E7i\ Ka-XXiy^opct} y^ufxd^is Ixa^biooao (ppr,ri. BARNBS. Mal- 
lem £UTps7rrts oSe, jxtratus iilc, (vulgo Eunpeirns) ut Hecub. 5(>0. 
TrdptOTi Xaifxos eurpETirS o^b. .Kschylus Thcb. 89. opvmai "Kaos 
eu7rp£7ir]s' ubi Stephanus notat scribi eurpeTrris. Yalckena?rius 
quoque ad Phccniss. 801. pra fcrt euTpeTrris hoc loco Luripidis. 
Dubitat Hemsterhusius (ad Lucian. Dial. Marin.) utra vox 
sit praeferenda. Markl. Vide ad Ilec. loc. cit. ZSe non est 
pleonasticum, ut putat Marklandus ; scd adverbialiter sumen- 
dum, et Anglice vertendum, ht-rc : ut in Iph. A. 6. ris ttot ap 
doTrip oSe iropSfAsuH ; Vide Matt. Gr. Gr. §. 470. 

893. xa\ fj.%v \xKod y . Sic Bcripsi pro \x*od r. Eodem modo, 
ut postea comperi, cmcndavit ccl. Matthia\ IIlrmann. 



SUPPLICES. 407 

399. rts yr,s rvqxwos; Praeconum genus non amavit Euri- 
pides : unde eos ut ineptos, nonnunquam ut malos homines 
inducit ; vide Heraclid. 48. seqq. Hunc, absurdum, et abrupte 
ingredientem facit, ris yris rvqxvvos; quod in actione fabulae 
proculdubio spectatoribus apparuit. Cassandra in Troas. 
429. dicit, Prsecones unum habere nomen generale, nempe, 
uTrijfinfjuz. iriyxoivov /3§otoiV, odium commune hominibus. Neque 
de eorum virtute et constantia melius judicavit Noster Orest. 

883. To 7«§ yEVOS' tojStov* s7Ti tov svrv/Jn Tlr^ua <X£l JtriQVXES, 

Et Scholiast. ad v. 903. citat gnomen Euripidis ex alia aliqua 
Tragcedia, a7ci^a xnizvxcov XscKov. In Heraclid. 114. Copreus, 
Eurysthei praeco, (de quo Apollodorus Biblioth. II. 4.) simi- 
liter quaerit, Uis £' sar\ xjvq&s rrioSs, x^ ttoXecvs oivu% ; sed non 
tam abrupte quam hic praeco. Facetum est istud Arches- 
trati in Gastronomia apud Athenaeum, lib. III. cap. 13. ths 
xrjpvxas o % Bmrqi-^cti 'O 'ZjSvs, t«£ te S^affffoysvsTs, »£ t«£ ayopa»«£, 
rix^y Ivoj avhqwTTov. K^p^ enim est nomen piscis, vilis tamen 
secundum Archestratum. Markl. 

400. KfeovTo*. Quomodo Creon, exstinctis Polynice et 
Eteocle, in regnum Thebarum successit, vide Phceniss. etc. 
Barnes. 

401. s7rrofjro(j.Hi TivXocs. Simile est sTtrocTivkov arbikct, Soph. 
Ant. 119. Videad Phcen. 287. 

'. Ilaec praepositionis vtto cum dativo constructio Ho- 
merica est. II. II. 420. yi^ ** na-TgoxX^o MsvomaSao ^a/ixEv- 
Tar. Matt. Gr. Gr. §. 392." obs. 

40(5. ev /w.e'p«. Vicissim : vide ad Phcen. 1433. 

)7. oio»; To 7r\{iarcv. Vide supra ad v. 378. 

'. Verte : Unum quidem hoc nobis, sicut in calculorum 

(«d'). dai anciarii loco. Metaphora est sumta a legibus lusoriis, 

u))i peritus imperitiori unum, duo vcl plura, in ludi 

eomputo pimeta gratii concedit, antequam incipiat ludus, ut 

ejn clut suppleinentum sint, ct partes exinde 

tur. Hbath. Ingeniosc observat Brodfleus, Athenien- 

iiini . atua BOitito plefumque deligi, quomodo in talo- 

rum lodo fteri solet: quod ab Ariatotele aliuque mcrito 

repreli omnia Fortume arbitrio committi vi- 

(lcntur. Afli huic Terentianum illncl in Adclphis: — 

llrr nta cst /toiniiiiim , < { ./> Indcs lcsscris : Si ilhid, QUOd 

'ii, Illud, quod cecidit Jbrte, id 
arte ut corrigasy ■ est. B 

1 1 ' youi U\ estj qui facit civea uvmt xccwottoXi- 

, ut loquitur Ariatophanci Acharn. 635. [Yidc ad An- 



408 NOTtE IN 

clrom. 913.] Cetcrum his quinquc vcrsibus dcseribit Ettftpi- 
des, sub persona Praeconis Thebani, mores Khetorum et 
^nfxayuyajv sui temporis : quibus similia occurrunt in Aristoph. 
Equitibus, et alibi. Saepe ita facit Noster, et sensum suum 
sub larva effert. Markl. 

417. ^io^sveiv credo esse ad normam vel canonem veritatis 
exigere : Xoyot sunt argumenta utrinque in disceptando allata. 
Persius Sat. IV. 11. Rectum disccmis, ubi iwter Curva $ubit t 
vel cum fallit pede regula varo . Af USGfc. 

419. avTi T« TtiyHS Kgsivou. Abundare videri potest ovtJ, ut 
saepe. Sophocles Trachin. 586. avW oov TiXiov, magis quam 
te. Antig. 188. Aristoph. Eccles. 920. Plato in Timseo, p. 
m. 14G. Sed, si vere dicendum est, ha?c ratio est gramma- 
tica omnium hujusmodi genitivorum. Exempli causa, cum 
dicimus, eycu ei/xi xge/ao-wv oov, plena, opinor, locutio, et ratio 
genitivi est praepositio dvri' iyui eI/xi x^sioouv [ovt»] oa. et ita iu 
caeteris : ut prce Latinis, ego melior sum [j)rcc] te. Markl. 
Vide Matt. Gr. Gr. §. 450. Obs. 1. 

420. Tiivrs, EI x^ Trivoiro. Speciosum est quod Barnesius 
edidit ex conjectura Scaligeri, Canteri, et sua : yx7i6vos V 
dvriQ, itivns E! K; yivoiro, x. t. X. Et tamen forte retineri potest 
vel debet, (cum omnibus codicibus) alia distinctione : yrmovos 
V dvrig, Tiiws (EI x^ TrivoiTo) x^pta3"r^ eqyuv vtto, x. t. X. Agricola 
vero, pauper ( Si ita accidat ut etiam pauper sit ), ct illitcratus 
ob opera rustica, etc. Hanc autem exceptionem inferre po- 
tuit, quia omnes yrmovoi non sunt pauperes. Markl. Eiecepi 
pnrclaram emendationem Erfurdtii, e\ xai yivoiTo fxr, 'fxahrs, 
zgyouv vtio, nisi quod non in fine versus, sed post dfxthrs in- 
terpunxi. Canterua ya7rovos. Pra>tuli tamen, quod codd. 
habent yrr.ovos, et ob yr>7rovE7v in Rheso v. 75. et ob Hesy- 
chium, qui non ytxnovos habet, scd yimovos' yscoqyos, yewfxocioc.. 
Hermann. Lectionem suam eligat Lector. Quod ad Dori- 
cam formam yaVovor attinct, vide Porson. ad Orest. £6« 

421. ggyo/v. Opera rustica, proprie, ut in titulo poematis 
Ilcsiodei, "Egya x^ 'Hjx^a». Caussam denotat Cno, ut v. 1 1 
v7ro 7iiv§us. vide ad v. 1130. MarKL. 

423. r) Sr) voouiSes tovto toIs dfAtivooiv, "Otocv x. t. X. Porro 
mala res est fncc prostantioribus, Quando, etc. Noster in 
Plisthene: YIoKh ya§ turvyjSvns o< xaxoi, vooos. Makkl. toU 
dfxeivooiv. Plato : ol dfJLEivoves vixaoi to TiXrhos. l)e Legg. I. p. 

770. Musgr. 

!.'(). TrocgcpydTris Xoycov. Iil e.-t, qui pneter ^yov, ministcrium 
BUUm, scu ollicium ( Praconis ) ctiam Oratoriam et Facun- 

1 



SUPPLICES. 401) 

diam h 7rap£pyu, obiter, et post res magis serias, coluit et ex- 
ercuit. Irrisorie : apud Thebanos enim nullus honor eloquen- 
tice : nam nemo Argivus, Thebanus, Lacedcemonius Orator, 
aut, dum vLvit, auctoritate, aut post mortem, memoria dig- 
nus existimatus fuit ; ut observat Velleius Paterculus I. 18, 
Markl. 

427. dyuva tovS' ^yamW. Vide ad Alcest. 664*. 

428. afjLtXKav yap av mQovhmas \6y&v. Medea 543. "EXe£' # 
cifxtXXav yaq ob TrpovhmaS Xoywv. MARKL. Herodotea L. III. C. 
80. confert Wessel. p. 238. Beck. 

429. rv^awov. Kegem intelligit : nam hic ipse appellatur 
^aotXsbs, v. 444. et disputatio est de Monarchica, sive unms 
potestate, coilata cum Statu populari ; quamquam nonnullis in 
locis videri potest confundere Regnum cum Tyrannidc ; invi- 
dise caussa, opinor. Markl. 

432. y.x\ toT oukst £(jt' \nov. Et hccc res (sc. Lex) non am- 
plius est ccqualis omnibus : quemadmodum omnes Leges esse 
debent. Yide sequentia, quae hanc scripturam confirmant, 
et v. 408. Demosthenes in Aristocrat. p. 288. ed. Tayl. wa-nzp 
yxp r%s aXk%s 7[o"hi-rzt%$ i'o~ov (jlsteotiv hx.aoru, ovrcus chzro ^etv xxl 
ruv vo/xwy Xiov uiEriyjttv 7ra\rcov o Seis - avrov. Ista ailtem, xexttj- 
jxfcvo* AvrU vap avr^, forte sumuntur ex /Eschyli Prometh. 
18'). ubi Jupiter dicitur ttup euvtw ro lUutov £%ajv. vide ibi 
Scholiasten. Neutrum irero t6Ss, hccc res, cum pra?cederet 
vo/xos-, Euripidi solitum est. Sic infra v. 595. ravra, cum ante- 
cederet hzous' et centies alibi reperies, ut et in Herodoto : 
vide VII. 123. Kavavrpaivv uxpnv, TO Wj x. r. 7\. Markl. 
Ad t6o£ non debebat vo^ov, sed t n o Kparsiv intelligere. Hermann. 
\ algo legitur Kj tocT axeV eo-Ti aot. 

43.1. tcTo-iv aihevzar&pois. Neutrius generis, a recto ru ao-9-e- 
vitjnpx ^idem quod o! ao^EVEOTEpot) propter kXut,, quod alioqui 

y.y.vwjt. Sic rx lyhtoTu pro robs ly^iorovs, Iphig. Aul. 
1157. Ant supj)lr •ndum eit ex sensu loci ns. oruv xXuri rts 
Kaxuu vide infra v. 1 KS. *A#btvc0jipotS est /jaujjcrioribus, ut 
paullo aote, iibi l^ \r,s et n\ovnto<, opponuntur : et ita Electr. 
265. in Herodoto passim, et aliis. ol uo^evovvtes sic videtur in- 
teHigendtHa A KCX. 35« "\\ortv est e*eotiv, licet. Evto<jiE~tv 

I cVTuy^rx, cum duplici accusativo, ut Mcdea (>1. y £l 

jS, f\ yp-h oeottotxs l\7Tc7v Toot* lion ^EOTroruts, ut vul^o 

itur, ab interpolatore, qui nescivit ulthnain accusativi plu- 

rali- iu priin.i dcclinatiniic Mmpliciuin loBgara esse. Sopho- 

€16« l'J' / TOI VUJ 7TXS TtS tfcfEl fipQTUV. MaKKL. 

I . i. 



410 NOTjE 1N 

438. rls §i\H x. t. \. Ex AJdina ita edidit Barnesius, pras- 
cedentibus Scaligero et Duporto : ct confirmavit loco Orest. 
873. et Demosth. de Coron. §. 53. fipura fxtv o xf,pv^, Tis dyo- 
ptveiv /3»XEra<; Ante erat : exzho, ti ra SiXet. Adde Aristoph. 
Acharn. 45. Thesmophor. 386. et Kusterum ad Ecclesiaz. 
130. Aristid. Serm. Sacr. I. p. 277. Markl. 

442. avSivms x£ ov ° f * AuStvrvs pro o~zo7r6r7)s Suidas ait esse 
dxvpo\z^iav. et Eustathius ad Iliad. fl. citatus a Yalesio ad 
Harpocrat. p. m. 27. dicit aubivrr,s non esse Izovorrt, prout 
refert ^Elius Dionysius. Ipse Ilarpocration, 6 auSivrr,; auro- 
yjtipa orikol, qui mdnu sua ccedit : et vcrbum auhzvrziv improbat 
Thomas Magister, pro eo Atticis commendans aurolixziv. vide 
notas ibi. Semper alibi pro mterfectore hac voce utitur Euri- 
pides, Androm. 172. Iph. Aul. 1177. et passim. Unde hic 
forte scribendum zuhwrfii jfiovhs, rector terroc : ut svSuvuiv 
Xabv, regens populum, init. Hecubae. tubuvuv ttoXiv, Sophocl. 
Antig. 184. et Noster supra v. 418. dneubuvuv ttoXiv, GEdip. 
Tyran. 104. unde oxf,7rrpov zuhwrfpiov, /Eschyl. Pers. 766. 
Operae pretium duxi exscribere ex Budaei Commentar. Ling. 
Graecae, p. 813. notam Theod. Gazae, qui " in Libro 7tzp\ 
p.rtvuv ait hoc vocabulum olim tantum significasse rlv auro- 
X&pa : postea vero, et supra mille annos, auhivrriv Graece hoc 
significare ccepisse quod apud Latinos auctor significat. Id 
quod ideo dicit factum, ut Graeci unam dictionem haberent, 
quae plane responderet dictioni Latinaj ; hoc est, huic nomini, 
auctor : vel, ut apud eum legitur, avrop. Inde avhzvrla, 
(iiictoritas : quod verbum in Fandectis sa?pe legitur." Vide 
ibi cetera. Heathius remittit ad Abresch. in Miscell. Observ. 
T. V. p. 109. M\rkl. Conjecturam Marklandi probat 
Valckenaerius in Diatrib. p. 188. assentiente Musgravio, nec 
improbante Porsono in Advers. p. 233. 

443. v7ruoiv est i. q. vTtdpynoiv, in pro/nptu positis. Reisk. 

444. dvrtp fiaoikzvs. I t apud Herodot. I. JH). av$pu7ros 
fiaotXzvs. Matt. XVIII. 23. dvnp do~e\<po$, et ywn dozXipf) in 

N. T. alibi. qpoviiv spiritus generosot gerere vertit Heatbius. 
Markl. 

447. ttus ovv zr av yivoir av. \ ide supra ad v. 181. 
Barnks. 

448. XsifjLuvoS fpivu. "F.ap et rtp, ver : z apivoi et fipivos, vcrnus. 

Sensus est: qmmdo turcumus preutamtisrimot quoeque gkuUo 
demetit, ui tot prctcipuot fioret m vemo prato ; quomodo 
Tarquinius per papaverum demessa culmina significabat, ean- 
dem rem a filio in Gabiis fieri debere. Barnes. Conter ex- 






SUPPLICES. 411 

emplum Thrasybuli apud Herodot. V.6. p. 422. ibique Valck. 
et Wessel. Beck. 

449. roX/xar. Pro rokwpus. Abstractum, quod aiunt, pro 
concreto. Musgr. xdirokajril^n. Proprie lotum curiosius carpo, 
hinc quodvis gramen, aut florem ; et figurate sclectiores ho- 
mines nece demeto. Barnes. 

450. t/ SeT; Quid prodest ? ut Androm. 756. Iphig. Aulid. 
1024. Markl. 

451. OfFendisse Marklandum videtur repetitio vocis /3»ov. 
Emendat igitur /3/av, illectus, credo, levitate mutationis ; inter- 
pretatur autem majorem facultatem violentice. Verum neque 
verba, quod voluit Marklandus, exprimunt, nec, si vel maxi- 
me exprimerent, eam mentem Auctoris fuisse puto. Musgr. 
Qui Triov', opimam, pro vulgato TrXeiov' conjecit. Sed nil mu- 
tandum. Ludit Poeta in voce fiios, quae nunc vitam, nunc 
opes, significat. 

452. xaXws. Cum cura; ut Iph. Aul. 728. Alcest. 325. 
Soph. Trachin. 588. xaXds, Reiskius. Markl. Reiskio con- 
sentit Blomfieldius. 

453. Marklandus et Reiskius rvpawo; legunt, sublata inter- 
punctione post r^ovxs. Ai sequentia repugnant. Hermann. 

454. oaxpva $' £roi(xd^ovai. Scil. rdovas. Illis qui voluptates 
istas parent Tyranno, i. e. parentibus : idem ac si scripsisset 
Cixxpva Se to7s yovevai, vel toiV rtxovoi' sic £T0<//a£«v fiovkyv, 
Ileraclid. 472. 'HSova* et Ixxpvx opponuntur. pt^ £w?jv rn est 
Mallem mori, quam hoc pati. Noster Orcst. 1140. /xrj ydg 
ci/v ^ur,v sri, El /xri VI 'xsivr, (pdoyxvov GTtxouj fxi\xv. Homer. 

Odyss. H. 439. Aristoph. Nub. 1257. Markl. 

l.)6. irpoi toT \^r,x6vr\rsa. Opinor, TtpoS rx a V^r\x6vr\.ax, vcl, 
to. fjx y %r,x6vriax. Et hccc quidcm ad tua verba respondeo. Sic 
I ma>. 913. Ta * a\r\d\j.xrx, \. e. ra od. vide et Sophocl. CEd. 
V\S. Maikl. Assentientc Musgravio. 
t.">S. xXxojv S' av rj^Se*. Vide ad Hippol. 1081. 
16$, Hoc chori monitum ad Creontcm ct Thebanos pcrti- 
lut, qnonnni tam superbc fuerit locutus. Bf.ck. 

166. m2 pUi ooxtiraj k. t. \. ProverbwilitiT. Euenua ap. 
iMemn Serm. LXXX. ei Athenaeum IX. I. Kal *£>* ^h 

rovrovs a§x a/i 3 7ra>.aioy, wOi /xev Tai;Ta Sokhvt* etmv, e/xo» oe 

rauik. \ ',17. Xc/ rrlt xqiveii, xeivy V lydj. Sophocl. 

t r cXfVvz areqyircu, xdya) rdlz. ubi Scholiast. 
notat proverbiale es*e. Markl. Heathius et alii i^ot V cvav- 
*"»* pro \< rdvavrix. Faciliu wdrbatur, TayWa 



M \Oi\L IN 

scribcre. Vide v. 197. Hermann. Nec aliter Porsonus in 
Advers. p. 234. qui etiam Marklahdi exemplis addit Suid. v. 
0£O7ro/x7rof. Ei oe aXXos voh et^ws, xqxTeiru tt,s \xvth yvw(xr,<; f 
e/xe <$e (xr) lyoy}y.e'iTco. 

4G7. lyw o* diravtiw, x. t. X. Hoc est istud, Kgo ct Rex 
meui. Perite quoque ab Euripide ridicida hujus Pneconis in- 
solentia exponitur versu antecedcnti, SOI (xlv ^oxeitw vavr, 
EMOI 0' svavria' quasi Thcsei et Pra?conis requali sententia, 
et pari jure : et v. 473. Markl. 

469. §es ^vvai Gz\as. ©eo$ absolute pro ^hm* Vide supra 
ad v. 207. et Med. 350. BarkI b. 

470. OTEfxfAaTouv /xvoTr]ptx sunt rcnerabiU < I (7 JfeON riolanda 
supplicatiomnn sacramcuta. Quia supplicautes corollas in sig- 
nuni 8Uae obtestationis protendebant, hinc dicti sunt otIz 
pro WcTiais, signum rei pro re significata. (j.veTr,cnov autem Ml 
omne venerabile, sacrum, non violandum. Sic Ilerodian. 
VIII. 7. militare Romanorum sacramentum dicitur pjuermfvxv. 
Reisk. Sic et Scholiastes Pindari : rxs -^vyds Std tivwv (xveTn- 
glcov dvaxaXeteSai. In Pyth. IV. Stroph. 8. Musgr. 

472. Tiqpor^xovT «oev. Id est o\, H&ev mqpar^xovTa, llt Ilcrodot. 
I. 91. Tr)v exetv* Tt(xr,v bttiiv ol (i. e. avTu) Tr^oorixsoav. et III. 
14. tov ^e irruypv, «oev 001 ircpor\xovTa. /lischyl. Agani. 1089. 
Markl. 

477. cus or) iroXtv sXsv^lpav eyuv. Irrisorie alludit ad istutl 
Tliesei, v. 405. aXX' E\ev§ipa Trokts. Patet hoc ex particuln Sr,, 
seilicct. Markl. 

478. o$%iywvT a/xei'4"in (xvSov x. t. ?.. Vertitur, Superbum 
reddas rcsponsinn, p&ucioribus prolatum. Sed vocei 0g»%/o- 
vos, (oqaytovuv, et cctcri t -mt a rccto p%a%iu<., brac/iium, 
11011 a comparativo adjcctivi (&$m%v4 t brcris : [qiue vox (3^xyiu\, 
brcrior, nescio an in tlftu sit, vcl cxtet.] quod hoc modo 
comparari videtur, ^xyvs, jz^xyvTs^o;, 11011 et ft%xyiuv, (istud 
est, brachium) ^xyvraToi, et fipxytOTOS. Bqxyioves GiffBCifl, 
ut brachia et lacerti Lutinis, robur et rircs dcnotat : /7- 
dcns jurentus Imrrida brachiis, Ilorat. III. .50. et viu t z:x- 
yiovt, Nostcr Hecubi 1.5. llac fab. 748. veoi fipayiootv. Xo- 
tum est fipxyiwv Ki/gt», et &%xyiuv v-^rikos. Accuratam notio- 
nem vocis o^ptywvTx pctc ex doctiseimo commcntario Dav. 
Ruhnkenii in Timan Lexicoo IMatonicuin. etyr/uvra Svfxov, 

I . c.hyl. Prometh. 380. ubi Scholiast. vid^ovTx xx\ aifcx- 
vovTa. QuJ luec cuin Beauentibua cunncctit, quod 11011 imitci . 
JVtuSGR. 



SUPPLICES. 41* 

479. sroXXa* irokeiS Ktnri^s. Absolute aw^s, ut Herodot. 
IV. 80. /xeXXovto/v ds avriwv avva^etv, x. t. X. scil. /xap^v. Hic 
intelligitur itoXi^oj vel i**XV' Sic Phceniss. 1381. Latinis com- 
mittere. Markl.' Vide ad Phcen. loc. cit. 

490. ri^Trercci r evTtotilia, sc. sipYivvf unde xuporpotpos ®ea 
appellatur Pax, Bacch. 396. Deinde, %aiqn Se ttXwtw* 
ob quod El^r.vn fiuSvwXure vocatur Nostro in Cresphonte. 
Markl. 

494. ex^* xa * SavovTa^. Quibus 8x$p8$ ? . Sensus, non 
Lingua, dicit hostes nobis, Thebanis : Linguae, Argumento, 
et sequentibus multo melius convenisset : 2y V avlpas syfipus 
©EOI2 Savovras oj$s\eis' monosyllabice posito ©eoft, ut saepe. 
Libri non adjuvant. Sonus Iambi non objici debet, non 
magis quam infra v. 1208. 'Ev tw&e Xai^ns rpets rpiuv ixriXcov 
refxuv. Et alii aeque absoni inveniri possunt. Kal videtur ad- 
ditum fuisse vocabulo Savovras, etiam mortuos, ut magis em- 
phaticum videretur : non considerantibus ambiguitatem vocis 
eX$%»s ita nude po^itae. Vid. Aristoph. Nub. 581. Ran. 967. 
Maiikl. Assentiente Musgravio. Recte omnino. 

495. De sensu verbi xo/x»'£etv vide doctissimum Joan. Tay- 
lorum ad Lysia? Epitaph. etc. p. 30. ed. Lond. 4to. 1739. 
©«•mttwv est sepclire volens : et ita xo/>u'£&/v. Maukl. Vulgo 
legitur ss vfi^s d^rcoKsocv. Metro succurrit Barnesius le- 
gendo vfipi$ Zs. Marklando placet «£ vfipeit amwkcoav, ut Bacch. 

S. Herc. F. 726. Malim, U v^pia^ MXeaev. vide Herc. 
F. 178. Musgr. Musgravii emendationem jure praefert Por- 
sonufl. Pluralis vfipets tria tantummodo exempla apud Tragi- 
cos extant, duo sc. supra citata, et Herac. 927. quae omnia cor- 
ruptela laborare docet V. D. in Censura Trimestri T. VIII. 
]». l.V). 

>. r jvr ap % eY op^us x. r. X. Neqite igiiitr jam recte, etc. 

IIa?c lorjuitur Pra?co ex persona Thesei, et quasi Theseus ita 

jttdi \ etwa proxime sequenti Brodaeus intellexit ex ante 

xXifj.xKcuv, sinc* mcntione ullius mutationis in contextu. Sed ex 

reticentur. [Vide Matt. Gr. Gr. §. 378. 1.] 

De Verbo xxti-Aoj, quod Sylburgius vcrtit fumo maccro vel 

infestOf tide eum in notis ad Clenard. et Aiitc.si.^nanuin, p. 

: . U>>. \on occurrit in Lexicis vulgaribus. Cetcrum 

hoe faotO Capaiiei, quivis, qui expedite scalas asccndcbal, 
OUfl i 01 f<»nnul;i ('(ifxinri/s \ 'OCabatUf : Aristophon apud 

Atken \ I. 9. [p, :. ; .;8. c.l Markl. 

v.y.i k. t. x. Bx l ochyl. 8ept. Theb. 4JJ. 

6 



414 NOTjE 1N 

@t» tl yxp vikoiros Ixiztpanv xoXiv, Kai /xy) ScXovtoj, (^ri^iv. 
Markl. 

500. xd.pvfi$is. Tcrrcc hiatus in hoc loco. Scylla? et Cha- 
rybdis nota cst Fabula ex Homcro. olfc/vo<7xo7rov Amphiaraum 
notat Poeta, qui absorptus a terra periit ad Thebas. Vidc 
ad hujus Fab. v. 927. et Statium Thebaid. L. VII. Baiinks. 

502. aXXoi -re xeivtou x. t. X. Repete »x opSws, ex v. 49(>. Kt 
adhuc praeco loquitur quasi ex Thesei opinione, quam ipee 
flnxerat: satis insolenter. De Tc§pi7i7rco dpv*aTi Amphiarai hic, 
et v. 928. quod hoc tempore nondum in usu fuisse scribitPhi- 
lostratus, vide Valckenaerium ad Phoeniss. 44, 5. Markl. 

503. TriTpois x.a,Ta.%<zvh£vTcs. Sophocles Ajac. 744. 7rlTpoioi 

xaTa£av§tis. Noster Troas. 513. Saxpvois xaTa^av^cToa. PllCC- 
niss. 1145. ITplv xaTE^avSai /SoXaiV. Markl. 

505. r) 3-eh* hxaius x. t. X. Supplendum o//.oXo7ci, fatcris , vel 
tale quid : parum enim commode repeti potest QavyjH e v. 
praecedente. Simili modo xzkcvco intelligitur ante c^iKavmv, 
v. 471. ubi dnavlcv, vox plane contraria, praecedit. Hujus- 
modi omissiones frequentantur Tragicis. Vide Matt. Gr. Gr. 
§. 534. Obs. 

508. Sententia haec ita efTertur in Eurip. Antiope : lyu ydp 

«T£ vavTiKov (pikaj ToXpcoJvTa Xiav, «te «B^ooTaTyjv yftovoS. MARKL. 
xaTaJat. Aorist. 1. a xaTayvvfju, frango. Ceterum xaTayvuvai 
vix bene Graecum videtur V. D. in Censura Trimestri, T. 
VII. p. 450. ideoque scribendum censet x^ /xri Tapd%at. Nba 
diceremus, to disturb ones country. Cf. Hcrc. F. 5WJ. 
Herac. 378. 

511. Eleganter Matthia? conjicit Zeyj- o^e Ti/^cwp/xcvof. l)e- 
fendi tamen vulgata potcst. Hermann. Quoad construc- 
tionem confert Porsonus in Advers. p. 235. Orcst. 1587. 
dpxioco S' eyui Xiycuv. Iph. A. 1369. dpxcX [^dyas Tibeioa. 

516. %fxds. Id est £pt£, ut passim. Hic non aliter esse potest, 
neque v. 1075. neque Iphig. Taur. 591. Vide supra v. 98. 
Markl. In priore versus parte d>5 pro eif. Vide ad Phcen. 
1400. 

517. x^ irpuJTa ixlv x. t. x. Vide ad Hipp. 988. 

518. ovx oJo* £7^ x. t. x. Non agnosco. Confer cum fa 
locutione istam D. Pauli de Anania, Actor. XXIII. 5. Ovx 

T$£IV, aSfX^OI, OTI EOTIV dp^iepcVS. Cyclop. 321. Ol/V 0»*$' O 7i 

'Livs cOT* e/XH xpcioocov 0co'f. i. e. xxh' o ti, M <pia rc. M.\KKL. 

i)20. avcu yxp dv ptoi. Allusum ad proverbium, avcu •roTa/x£v 
XcopHcn sr»ya»i cuiil reruni et natune ordo invcrtitur : *ide 



SUPPLICES. 415 

Scholiast. Med. 414. et Barnesium ibi, et quos advocat Ber- 
glerus ad Alciphron. lib. III. epist. 33. Ceterum tota subse- 
quenti Thesei oratione splendidius aliquid aut humanius 
frustra quaesiveris. Ingenium Euripidis et bonitatem naturae 
eximie illustrat. Markl. 

521. £» ViTaJo/x£^^« W« Notabis particulam $r), cum signifi- 
catione, uti videtur, ironica vel irrisoria, ut nimirum et scilicet 
Latinis. Id populus curat scilicet, Terentius. Sic Iph. Taur. 
1303. us (povov vityaa oV quasi ccedem abluens scilicet. Electra 
658. YIoTsga maXai Tsxsaav, r, vsuaTi Sr) ; an nuper scilicet ? 
sic et iEschylus Prometh. 954. Sophocles Antig. 731. ubi 
Creon indignabundus dicit, CK ttjXjxoio^s x^ oi^a^ofxsaba o\o 0§o- 
>e7v ; docebimurne scilicet sapere ? fere quemadmodum o^Sev 
Nostro passim, Herodoto I. 59. et alibi saepe, et aliis. Idem 
usus particulae Srj in Plutarch. Vit. iEmil. p. 271. A. us Itt* 
auTo $7) t8to, x. t. X. et passim. Fere negligitur in versionibus, 
ut in ea Herodoti II. 121. p. 134. tov os 7THa§r)vai te $?», x^ 
xGCTOLfjLZivai. vide locum, et hac fab. 477. ^EvTiTa^ofjtsaba pro 
zTTiTax^rio-oiMEbst, fut. med. pro passivo : vide Piersonum V. Cl. 
ad Mceridem Atticist. V. ^ArrocXKci^ovTcti. Markl. Vide etiam 
ad Hipp. 1450. 

523. ^xSrov e\s Kaofxou yfiova. Scil. ut hostis, vel in armis : 
hoc enim saepe est sg>x 5 ^ ai noXiv, infra v. 1201. 1215. quod 
plene in Ion. 1291. est, %uv ovXois tqxcaSau & yfiova. Sic 
ttoXiv rfei*;, Heraclid. 373. et Isocrates De Bigis, p. 693. tous 

fiacifiaQHS tou$ s<n\ Taaav s\§ovTas ty,v 'EXkxlia. Herodotus IX. 81. 
o$ TOirjvo^c ViatTav sy^uv, tj\$s es r]fj.sas htu 6i^ucir)v sy^ovTas a7raiqr\~ 
aofxevos. quod est sg>y(ea§ai eit' aurhv, D. Luc. XIV. 31. Vide 
Valckemerium ad v. 46. admirabilis istius editionis Phcenis- 
sirum. Et tamen t]xh s\s yr,v, Orest. 53. et iEschylo citato 
supra ad v. 479. nihil tale innuit ; neque e\$oi ttoXjv, Sophocl. 
CEd. CoL 439. nec r>\$es s\s rnvSs yfiova, infra hac fab. v. 
1058. Adeo a semet ipsis variant Tragici in usu locutionum 
carundem, secundum sensum locorum. KaS/o-Ta/xai vroXsfxov, 
rocc medlA, venu praocedenti, rariorem puto locutionem. Mens 
fidc instiiuo, vel committo bellum : vide Budajum 

I im. Ling, GrflBC. p. 484, 485. Maiikl. 

.'.">. Jmtq mtA nrcLt. /Km-IiyIo ffcequentata vox : vide Choeph. 
889. Eumenid. 961. Suppuc. 686. In Affamemn. 828. dvo^o- 
rxs 'I>./h f9ogar, Maiiki.. Exemplia adait Porsonus .Ksch. 
Ema 

I I > r,vuv 901*09 au^uv. !)<• hoC loCO, i\c pictat<> 

populi Athemenm, <-t de totius Gra?ciae praxi in splendidii 



I U) KOTM IN 

mortuis, vide Jacobi Nicolai Loemu Miscellan. Epiph\llid. 
III. 11). ubi egregie ex Oratorum et Poetarum locis ostendit, 
hanc humanitatis notam Graccis universis placuisse, ante om- 
nes Atheniensibus. Barnes. De voce TiaviXkr,vss vide Gra> 
vium Lect. Hesiod. c. 12. ("l^y. 528.) Markl. 

527. t» toutcuv sarlv « xaXaJs e'x ov - ^* Erectheo FragVL p. 
468. t/ thtwv «x.» ^affSau xaXov. In antiquitate profana pul- 
chrius aliquid tota sequente pr,au vix inveneris. Markl. 
Marklandi exemplo addit Porsonus Ilerac. 740. Euripli. 
Athen. IV. p. 134. C. Theoph. ib. p. 165. B. Menand. Stobaei. 
p. 109. 

530. aloxqus 5' s. Marklandus pro vulgato a\ayicus r. 
Verba yjh ^ixr, ^ioiysrai significant, ct viudicta finita est. Sic 
in Soph. (Ed. Col. 574. %w \6yos hoiyjsrai, (ita enim legen- 
dum) nilnl, quod dicam, rcliquum est. Ex hoc usu explicandus 
locus in Iphig. Aul. 956. in quo frustra laborarunt interpretes : 
ris £e fxdvrts sar dvr]^ ; Os ohiy d\r,§r, 3 noWa os -^/su^r, kiyei, 
Tv/jiiv' orav Ss (xr) rvyri, Sioiy^srai : i. e. to Se fxr\ rvyslv <W%e- 
Ta» : qui pauca vera, multa autemfalsa dicit, casu VCTOJC : sin 
crraverit, res sic abit, nihil curatur. Hermaxx. Interpunc- 
tione post xaKuis amota, et post exsivois posita. 

532. Emendat Marklandus sxaoros, et, licet cunctanter, rd 
^uivr pro to aui(M. Malim cum Toupio, qui feliciter hic, si 
uspiam versatus est: [vid. Emend. Ln Suidam, VoL II. p. 6.j 
oSev &' ix.aarov s\s to ^riv dtyixsro, 'EvTauS' dirsXSstv. I bi dvrcXSstv 
Stobaso debetur, qui ita citat Tit. CXXII. Musgr. Prubante 
Porsono ; nisi quod (pu>s pro Zr,v substituere mallet. 

5)33. Trvsvfxa fxsv 7tqos alSsgx x. r. X. Ita fere nostCB litcrae : 
Corpus ad pu/rcrcm rcdiit, Anima ad Dcum, qui dcdit. 
Pneclare itaque in hanc sententiam Phocylidcs, etiam resur- 
rectionis mentionem faciens, v. 98. Kal rdyjx. S' sx yairs s\7ri- 
^ofxsv ts (pdos sX^sTv A£i\J/av' a.Troiyofj.ivoov* oTrlout Se Stol rsXsSovrai' 
^fvy^al °yd(> i/.i/j.vnGiv dxrt^ioi sv (pStfAsvoioi' Ylvsvfxa ya'g sari &£« 
%qr,ai? $vr,ro7oi k, s\kcuv' *Lui[xa ya§ sx yains syotxsv, x2 irdvrss ss 
avrriv Avofxsvoi xovis sofxiv' 'Ar,q <$* dvd TTvsvfJM. ^s^sxrat. De 
/Kthcre autem, quod loeus sit animarum separatarum, vide 
qiue nos infra ad v. 11 17. Uaknes. 

531. nrs yd(> xsxrr)(jLS§a 'IIpteTE^ov avro. Paria habet de Di- 
vitiis, Phceniss. 556. Senee.i ad Marc. c. x. mutuo acccpimus : 
n.sus fruclus nostcr cst. M \ijkl. 

535. svoixr)aai /3/ov est svoixr,aai rov y^oovov th /3/h. Non male 

tamen Toupius in Suid. II. p. (5. l\oixr,aai fj.6vov. Musok. 

").)S. xoivov Trdnrt *Ex?.a'^o?. Spccfat ad unircrscnn Grd*ciam, 



SUPPLICES. 417 

non ad Argos solum. Cum dativo Troas. 53. Markl. Vide 
Matt. Gr. Gr. §. 385. 10. 

540. Eleganter slo^igsi, utpote de vofxu : quasi dixisset, Si 
quis hanc legem slotpiosi, non tam vo/xov quam <taX/av siotpiqsi. 
vide Androm. 176, 177. Markl. 

543. JeiV <x7rsikvi<7uv %*>n. Sophocles Ajac. 314. JeiV sirtmsi- 
Xna y evn. ^Eschylus Sept. Theb. 432. a.7rsiKsl $«V, sine e&n. 
Markl. 

544. fxr) xaTaoxa\J/&;oi yr,v Ta^evTes - vfxuiv ; Hoc non est, 710 
effodiant terram vestram ; sed, ne evertant civitatem vestram : 
et absurdum augetur voce ratpivrss, postquam sepulti fuerint. 
Vide Iphig. Aul. 64, 92, 635. Markl. 

545. Iv nuxy ^ovoj. Lego, yLvyptf. Dicuntur esse h ixv- 
ypfc y^ovos vel qui vivi sub terra sunt, ut Hercules quando 
inferos adiit ; vel qui mortui et humati : sic v. 927. dvocpiidi- 
oxvrsssls MTXOY2 X0ONO2. Troad.947. Savwv TH2 Z\$ 
'A>. £ '?avo>* MYXOT2. vide Herc. Fur. 37. et Sophocl. Ajac. 
575. Nisi addatur adjectivum vel substantivum locale, ut 
Cyclop. 291. yr,s sv 'ExXao^ fxv%o7s' et 297. tunc enim signi- 
ficat recessus Grcecioe. Aliud est ev fj-vyco x^ ov °^ nempe, in 
angtito aliquo terrce : non sub terris, quod est ev fj.v%o7$ yfiovos, 
ut et in terris, Propertio ; id est, apud inferos, quibus oppo- 
nuntur superi, seu viventes, et in terra adhuc versantes, apud 
Virgilhim et eundem. tq tellure repostos Virgilii est rus sv 
yvyjKs yhovos, ut et Homeri vtto ksvZsoi yalns, Odyss. <fi. 203. 
<$r,fj.n ro-j iahxov xav MYXOI2 IsUwai TH2. Ita legitur ap. 
Suidam V. < &r,(j.r,. Idem vult fiov fj-vyol, Heraclid. 218. et yr\$ 
oy.oroj y.zuTrrsaXzi, Helen. 61. Ion. 1238. ss yaias yvyJtC kqu-^/ov 
hae fab. 1 21 1. sub terra abde ; ubi sv yuyjo mentem loquentis 
non, opinor, expr, t« Markl. 

547, rr; y\uaar,s. Putarem rr\s yvoufjiws : quia timere ranos 
metut, quod Beqilitur, non ad rr,v yXuiaaav sed ad rrw yvojfxriv 

pertine ixw/xz rr,; yvojfj.r,s, lcevum dispendium meniis, 

\tu/titia. Sed y\ojrrr\s fcrforOMt legitur, pro yvojfxr,s, nisi fallor, 

in Axistoph. Ecclesiaz. 570. Markl. Sed dvaXoj^a elegan- 
ter nonnunquam de linguae intemperantia adbjbetur : JuTian. 

p. 208. C. Ed. Spanh. th yd^v r.v. s$ciadfj.s'Sa rii TroXursXuS 

w HJk&iumt* \ id«- ct S(,j)h. Ajac. 10(>s. Mendum porro, (juo 
locv oratur, non in hoc versu, sed in tequenti, quae- 

rendum fuit Lego: MoaUei t pro Sstoixivai. Optima sic effi- 
citur ntia : turpe esi <-is, qui timores timeni f tamtam simul 

rniloquentiam usurpare. Idem in adrersarioi telum tor- 

I opra \. 5 1 i, ■>. Mi ioB. 

\(>!.. I. 8 II 



418 - NOT/E IN 

548. Si vera sit dhTerentia, quam notant Grammatici, inter 
vrovricoos et Trovnqo;, hic scribi oporteret 9rov*j§85 miseros, non iro- 
m%hs scelestos ; nullum enim scclus esi in hoc mctu. Hesychius 
tunien explicat Ilovy^ov, ctz-jttovov, xux.o7ra.Sr, : qui cst hujus loci 
sensus. 8ed Ammoniua, Moyfir,^; Jg f o C 7r»Vovo*, us x^ I16v7j- 
%os. Vide eum in V. MoySfi^ et Flovr^ov : et Spanhemium 
ad Aristoph. Plut. 265. <I>6/3hj SedoixEva», ut Troas. 1157. «* 

a\vu (po/3ov "Oo-Ttf ipo^eTTa», /x^ SteSjcXS^v Xoyco. Yide 1 Pet. III. 

14. Markl. 

550. TrccXaiGfxaTcz. Pluralis pro singulari, ut Hecub. 262. 
Trpoa^xy^ara. et Hippol. 11. TraiosvfAara. MARKL. Vide ad 
Orest. 1046. 

551. o» /xcv TAX', o» S' loavSis, o» S' y/Syj, fiporuv. Probabile 
est hunc versum mendosum esse : tria enim tempora, quae to- 
tum complectuntur, sunt ante, ?iunc, et j^ostea : ut in Laco- 
nico isto citato a Plutarch. Consol. ad Apollon. p. 110. B. 
NTN a^ss, nPO20* aX-Kot cSaXXeov, ATTIKA V akXoi' et 

Nostro Iph. Aul. 321. rd /*ev NTN, rd ^ nAAAI, rd V 
ATTIKA. Hic autem sunt duo tantum : nam Tax,a et loavhis 
utrumque spectat ad futura. Forte, O» /xev TO©', o» V lauvSis, 
x. r. X. T6te pro olim, ut Sophocl. Electr. 280. 678. Plura 
notavi ad Iphig. Aul. 46. Markl. Optime. 

552. Fortuna, inquit Theseus, rpvtpp, lascirit, et insolcntcr 
se gerit ; neque mirum : ab omnibus enim colitur. Ab infortu- 
nato honore afficitur, ut ille in posterum ea meliore utatur, 
ws zvTv/riari -,fortunatus \ero eam cxtollit et celebrat, metuena 
nc* favor ejus et aura secunda deficiat, et eum rclinquat. 
r T\|/7<?v:>v alfci, non cst subUmem tollit afflictum ; aed, laudibut 
extollit, bciL Fortunam. Sic Heraclid. 321. TloWuj a Ifraivu 
— v^rikov alpu. Aristoph. Vesp. 1018. dpbsU ixsyui. et oupyt ab- 
solute, Ranar. 381. OvEu/xa x»7rciv, ut Plutarcho Lucull. p. 
514. C. wmrzp ttveviautos ExXiTrovTor, de bona Fortuna Lucul- 
lum descrcnte: vide Sophocl. (Kd. Col. 638. Ka» wkvim 
Tai/Tov, x. r. X. Nc mutata rctrorsum tc fcrat aura : Iloratius. 
Markl. 

557. ao^xclv te T0»a£&', x. r. X. Scil. xp iu * *' JTl ve ^ XP^- Non 

autem putandum est Poetam permittere, nedvaajubere, ut in- 

jurias quis faciat : scd vult, si quis alteri injuriam faciat, 
(quod vix evitari potest, prout est vita hominum) caveat ta- 
nHii ne ea sit injuria qua Kcmpublicam sive Patriam suanv* 
laedat, Sic quando D. Paulue scribit Ephes. IV 7 . 26. 'Opyl- 
^eo-3-c, x^ ixri uixaqrdvirs, non piwcipit ut irascamur ; scd niens 
ejua est, Licei trascamini, tamen ne peccetis, Eatenua aliqua 



SUPPLICES. 419 

differentia est, quod irasci nonnunquam licet, (nam et Ser- 
vator noster irascebatur, Marc. III. 5.) injuriam facere alicui 
nunquam licet. Markl. 

558. tus b\oj\ora.s vexpvs. Si quis cogitet de oKoj\6tuv, ut 
T«f veytpns sit cadavera, videat ad v. 106. Sed nihil mutandum 
censeo. Markl. 

559. Vulgo £i<j»$eiv. Forte evaefietv. Nam mortuos sepelire 
erat vofxos Aatfxovcuv, v. 56S. et v. 19. atque hoc vocatur evae- 
frm wfat, v. 371. vide et Helen. 998. 1277. et Sophocl. Antig. 
936. Sarcasmus quoque est in vocibus nixiv toiV S&kovaiv 
evaefiexv, et tacita incusatio Creontis daefieias. TdvSivtie est ra, 
€7rl tovtois, consequentia, Aristoph. Plut. 57. t« ex. tovtojv, 
Xenophon TWnv. lib. II. p. 470. B. toVI Tohh, Iph. Aul. 
425. TaVi Twfo, Ion. 259. JLuaefieTv absolute, ut Sophocl. 
Ajac. 1372. T6v toi T^awov euaefieTv h p$iov. et Electr. 310. 
Orest. 888. Vide Cl. Valckenaerium ad Phceniss. 1331. p. 
448, 449. Markl. 

561. i£ota§riaETai. Efferetur. Raro inveniendam puto hanc 
vocem. Simplex verbum oU^naeTat, feretur, occurrit in De- 
mosth. ttqos \EU)yjz%. p. m. 269. n -^nQos o\a§r\aETai. et alibi. 
A fut. oiau formatur novum verbum o\'aofxat, feror, in fut. 
o\ahr,aof/.ai. Markl. Alia exempla dedit Porsonus in Advers. 
p. 236. 

562. ojs Ets E(A e\$o)v vifjios. Ut Hecub. 785. *Os ets a* dve\- 
$a)v, scil. vo^jlos. ubi nugatur Scholiast. et SavixaaTovS ibi poni 
dicit dveXbuv, ascendens, quia Agamemnon in excelso loco erat : 
aeque enim bene dici potuit xaTeX&wv, descendens, scil. a Diis, 
vel a Majoribus. Markl. 

564. Tr,s lUns awZuv (pdos. Cui opponi potest Tris SUns Tnv 
%kir/rr;, i. e. umbram vel tenebras justitice, apud Aristoph. 
Acharn. 0<S4. Stobaeus Eclog. Physic. lib. I. p. 9. AUns S* 
l^iXa^ev oatov (pdos. Vult forte, Justitiam illustrcm ct conspi- 
cuam el omnibus agnosccndam scrvans. Sed et lUns (pdos per 
periphra-in significare potest paullo plus quam ^Unv : ut lUns 
if, Oppiaoo H.ilicut. II. et similia. Markl. oJj^ojv. Scr- 
vans. Puto qucmudmodum Latini dicunt servare sidera : Virg. 
. Mus< 

665« W&Xoi/t •jT.'c% i p{jy r ns uv dvbpojTtoJv "koyns. Obvium erat 
fyoyovs, iituprria, ut I Iccub. 381. 1225, Sed nihil muto, 
qtlia >.vyo», in plurali, pro maledicta, convicia, aliquoties 
UMirpatuni, MU lallor, vidco. Pindaru. \cm. V III. 85« 
o^o, yoi (p^ovc^oti' obsonium aulcm i/uidis sunt convicia : 



420 NOT/E IN 

quam significationem nos Angli videmur retinere in vernaculo 
nostro ivords ; nam koyoi lyw^ow, Iphig. Taur. 1323. est, wordi 
passcd ; nempe, verba iratorum vel (onriciantium. Vide lo- 
cum, et Iph. Aul. 365. Plutarchus Arato, p. 1040. E. ro 
/x£v 2v ttoX^ rifc o^ox^r, ^ AOrcm, ^ 2IU2MMATA, ^ 

B.QMOAOXIA2 TTaQzikzro ruiv x r jkaxivovru)v tol/S' rvpdvvovs, 
x. t. X. Alia omitto. Vertunt, malos scrmoncs : quemadmodum 
Wolfius vertit koyovs nudcdiccnfiam, m Isocratis Arcliidamo, p. 
^69. De commutatione vocum Koyof et \}/6yof, vide Valckemer. 
ad Phceniss. 207. Markl. 

5G6. /3«X«, o-fvavj/w (avSov x. t. X. IIoc est, lisnc ?tt uno 
verbo Ubercni tc a molcstia dicendi phtra ? quod est dmoTiavcu) 
gs "koyou (jLccxqov, v. (>40. et, compendii verba multajamjaciam 
tibi, Plauto Bacchid. II. 2. (J. JMale vertunt, lisnc tccum 
collotpiar paucis? Ad verbum est, Visne ut colligem tuum 
sernwncm in brevi, vel, in breve spatium? Bacch. 1256. 
roiydg cvvr^c TrdvraS eU y*iav fikdfiriv. Infra V. 902. Tuo^icuS S' 
sWivov ev fcqayii Srtcco (xiyav. MarKL. 

.567. kiy\ £i'ti jc,»Xei' x^ yd% » ayr.kbs e?. Sophocles Tracliin. 
421. AeV> « n x%V% HS ' *9 *y«§ « <Ti7r,Xw el. Herodotus VIII. 
53. EKsXefe — XeyBv ei ri Sikst. Markl. 

570. 8 ya§ aXXa est etenim. Nota locutio vel ex Nostri Bac- 
chis. Aristoph. Nub. 232. ubi Scholiast. notat Atticum esse 
pro x\ yd%, et citat Callimachi locum, ad quem vide Bentleium 
rragm. Callim. XCII. Markl. 

571. 'AawTrlas. Thcbana terra dicitur ita de Asopo, fluvio 
Bceotiac. Barnes. 

573. 7iokkous ETkr,v (*ri yjxri^ov*, dkkovs movovS. Xarigouf, i. c. 

oC IregwJ. Sed an Gnrce dicitur Iri^w dkkxs \ Credam cum 
cxemplum indubitabile videro. Markl. [njuria lihrorum lec- 
tionem in dubitationcm vocari arbitror. "AXXttf dicit simpliciter 
alios, ETfcgH? diVersos, i. e. etiam majores. Non minus sincera 
lectio est Orest. 335. Hermann. Exemplum a IVfarklando 
desideratum dedit V. I). in Censura Trimestri T. VII. p, 
450. ex Aristoph. Thesm. I>. Fragm, 3. dkka n roiavh' prsga 

(av£>" ixiykifyro. 

576. xgdacsiv cu mokk 1 zicoSas. IJ^xcceiv Trokkd, sensu malo, 
pro, esse mokuTi^dy^uv, \\\ rebus quae nd facientem non spec- 
tant: itre tmpertinent; qualis est Latinis ardelio. His oppo- 

nitur Democriti 7r%r]caciv okiya, ap. Antonin. Imp. IA . 21. vel, 
rd txurn m^drruv, Xeilophnn Mem. II. p. 758. E. \ it 1 1 

t&urip. Herc. Fur. 263, Hippol. 779, Herodotus V. 33. rt 



SUPPLICES. 421 

xoXXa 7r%r]aosis ; quare agis quce ad te nihil attinent ? vide 
locum : et Aristoph. Pac. 1058. Ran. 230. Hoc sensu locu- 
tionem procul dubio intelligi voluit praeco : sed Theseus ita 
intelligere noluit, et hanc contumeliam dextre avertit re- 
sponso suo, pro ?roXXa tt^ottcjv substituens sroXXa ttovcXv. Sensu 
bono noWtz irpxrrsiv itpay\xaTa, Plutarchus Themistocle, p. 
120. F. et alibi: et Chariton Aphrodisiensis VIII. 1. Kal 
vuxtos yC) r,fA£pzs TToXkx ttqcLttuv. Aliam significationem locu- 
tionis TTokXa, ttqzttsiv, pro, gravi calamitate premi, vide apud 
Ez. Spanhemium ad Aristoph. Plut. 486. Marki^. 

578. Brodaei et Barnesii "koy%ri (non koy%r\) XsragTor, At- 
tice pro Zsra^Tyj, plerisque, opinor, placebit. 2^a§Toi erant 
posteri eorum quinque qui sati ex dentibus serpentis, a Cad- 
mo occisi, superant; quorum historiam habes init. lib. III. 
Metam. Ovidii. Noster de iis, ko%os o" olovruv otyeos sfymSfsa)- 
ixivos, infra v. 705. 2n-a§To* vertitur hic Thebanus : non 
satis praecise, quia multi erant Thebani qui non erant Xsra^To/. 
Si quis malit vertere koy%r\ 1tt(z%to9, liasia eorum qui ex an- 
guls dcntibus sati sunt, gyro suo utatur, et novitati meaa 
ignoscat. Markl. 

579. hioos "A%r,s. Ex Iliad. O. "Apr,s hic, opinor, significat 
bellum, vel bcllatorem : Numquis autcm acer prcvliator nasci 
poteii cx dcntibus draconis ? Praeclaros tamen bellatores hos 
Sj>artos Theseus invenit, infra v. 705. Markl. Hes. Stspor 
ko/.c/aixoS. Beck. 

0. vvv ¥ £T Hvcxviols. Vide supra ad v. 189. 
581. evaipeti vars $u(j,aioai. Abundare videtur &are % ut 
persaepe ante infinitivum. Hippol. 1317. KuTrpit yap 'J)§c\\ 
cuitc yiyvcoSai Ta^c. Verbum c7raipei$ illustrat L. Kusterus ad 
Ariatoph. Nub. 42. allato hoc loco. Vide et Herodot. VII. 
JO. p. :>(S.">. 'Y^alpetv eodem sensu, Hippol. 821. Markl. 

'>. -rr.iyy.oj. 2. singul. Aor. 1. med. ab r,veyxap<.7}v, quod a 

. ! I 

. tAovafATuxw. Euripidea ita vocare dicitur ths Ktknras. 

\ r ide Piiidar. Olymp. Od. V. Stroph. 1. et Interpr. Bakm.s. 

xrmoSat &nf3aiai yjzova, est, tls %§6va, omiasa praepositione, 

Qt fere DOSt rerba motUS. Et xaTaTTa£ovTa OTOfxa dlppco, llt 
Hecub. ZQ&, ^ivou 9TaXayfAo\ or ( v xarirjTa^ov yivuv ; (iultrc CX 

nirfn Iikuh barbam irrigeboni, vcl tiillare jaciebani? Movz/a- 

T.uy.uiv ; uiit, iLovaij.Ttuxa.s (pakd^ois xaTeoxewaoptevMj, a/uos 

. id eBt,Jerrei$ latnime frontetn munienttous : 
vide Tho. Magistr. V. 'HWa, et quoa il>i laudal doctiaa. Ou- 
dendorpius: et quia poaueral poXag*, n< erat ob con- 



423 NOT/E IN 

structionem et metrum, ut diceret xaTaoTa£ovTa. Totumesset, 
Xqsouv eoti, (A0vdi/.7rvx.aS <pa\a§oiJ xaTeoxet/ao/AEvas - , xaTaora^ovTa* 
orofxa a<p£(£5, xivEia^a» eij - 07j/3at'av ^3"6va. MaRKL. 

589. Hic versus post sequentem legebatur. Reiskius eum 
post v. 592. ponendum putabat, quod non improbat Mark- 
landus, sed idem tamen hunc, quem exhibui, ordinem conjec- 
tura assequutus est : quem firmat hoc, quod codd. avros te 
xw%u%, non, ut editi, a^To* ye x.r]%v%, habent. Hermann. 

590. auros t« xri%u%. Ipse quoque prceco, sicut ut nunc es. 
Ita Cyrus auros dyyskos K§oiW e\r,\u^ee, Herodot. I. 79. et 
Menelaus, Helen. 1518. *Os avrbs aurbv ZxSev dyyiKhwv Saveiv. 
Markl. 

591. (xr) \afxiyvvobai ruyjxS Td< odr. Sic in Sophoclis Phi- 
loct. 10G5. Ulisses jubet Neoptolemum non respicere Philoc- 
tetem : 'Hfxovv oVo/f fxr) rrw rvyriv Sia<pSrege7r Ne ?w.s/ ra?/i for- 
tvnam corrumpas. Tv%as fere est infortunia, ut hic : sed 
non semper. Vult : neve misceas tua infortunia mea bonafor- 
tuna. Markl. 

592. lyu yag Aaifxovos Th/aS x. t. X. Joh. Brodaeus optime 
hic notavit, quod prisci singulis heroibus Genios adhibebant, 
qui eorum pericula averruncarent ; unde illud Homeri IJiad. 
r. 440. na§a ya% Seoi eioi x^ vtfMV. et Odyss. O. 34. Tre/x- 
\J/« ^e toi «§ov oVio^ev 'A^avaVwv, ootis - oe tyvKdooei te pvtral 
te. Quibus haec mihi liceat mantissae loco addere : Menander 
apud Clem. Alexandr. Strom. 5. ait : " hvavn Aa/pufv av$§i 
ovfXTia^ioTarai EuSx'? yEVOfxivcv, Mvoraycoybs t« /3i'h. \ ide Cal. 
Rhodigin. Antiq. Lect. L. II. c. 10. et 11. Hierocl. p. S86. 
Quin et nostrae literae videntur huic causa? favere, ut Matth. 
Evangel. XVIII. 10. Apoc. XVI. 5. Ezekiel. IX. 1. etc. 
Barnes. 

594. oooi Aixrjv oifiovrai, Id est, oi oifiovrai, et ad omnes 
Deos pertinet : alioquin dixisset ruiv 0eo)v oooi, si oooi signifi- 
casset quotquot, partitive. Quod hic est e%hv §zhs, in He- 
raclid. 347. est, ygdoSai ^feois ovfkfkdyois , et beouv rvyfiv V. 
351. Plene Helen. 759. ths $eov$ *%siv (piXas' ut faea/ tov 
§tbv E X e»v, Philoni Legg. Allegor. lib. III. [T. I. p. 1*1.] 
Markl. 

598. Eximie Tyrwhittus : " Hic et in sequentibus per totam 
BOenam pro /Ethra reponenda est Adrasti persona. .Kthra 
scilicet cum Theseo abierat post v. 362." Musgr. Melius for- 
tasse in duos Semichoros alteium alteri rcspondentes Scenam 
distribuit Matthia. 

599. us fxoi v<p y Afteti x. t. \. Ita vulgo. In Codd. Par. 

1 



SUPPLICES. 423 

X^djqov oei/xa. XXwgov lio$ Homeri, et yXcogov SeT/xa ./Eschyli 
in Suppl. .576. jam comparavit Marklandus. Et ferri quidem 
Isly^a ykcooov hic quoque posset, quum secundus horum versi- 
culorum, ut nunc leguntur, dochmiacus sit hypercatalecticus. 
Non ausus sum tamen, ut in loco dubio, a vulgata, quae sin- 
gulis syllabis antistrophico versui respondet, recedere, modo 
ne quis ykosgov ^stfxa idem esse, quod ykcogov, existimet. Ut 
haec nunc leguntur, ragaaast dictum est pro Ta§ay/xov siAirotslt. 
Hermann. 

G00. Vulgo vrpotpiosts. Legendum Trgoatpiqsis. vide antistro- 
phen. Herodot. V. 30. tov^s a(pt Xoyov irpoai(psps. Iph. Aul. 
97. ^ravra irpoa<pipuv Xoyov. sic Ion. 1002. Medea 302. Hero- 
dot. VIII 100. Et ita Heathius. Markl. 

601. arpy.zsvy.oi HaXkd^os. Populus Mi?iervce, non, ut 
Marklandus interpretatur, coetus. Sunt quidem loca nonnulla, 
in quibus arparov interpretari possis eoetum, ut Andromach. 
1125. Soph. Trachin. v. 808. ^Eschyl. Eumenid. vv. 569. 
572. Verum haec ipsa aeque commodum erit per populus in- 
terpretari. Contra, vix pauciora sunt, in quibus vox o-T^aTor 
pro populo necessario sumenda est, ubi coetum significare non 
potest : vide /Eschyl. Eumenid. vv. 671. 686. 765. Musgr. 

603. 7e'vo*t* av xiplos. Lucrum erit ; idem quod rd Xuar av 
s\'n, opinor, Heraclid. 1016. hoc est, " Optimum quidem 
foret, si Xoyo/v auvaWayals et absque armis, transigi posset hoc 
negotium : sed non ita erit : nam <p6vot } (j.dyat, arspvorvirsts rs 
xrutroi iterum fient." Markl. 

604. Librorum lectio est, arspyoru7rsis y dvd roirov irdktv 
yLru7roi (pa.vriaovra.i. In priore versu t', ut jam Marklando pla- 
cuerat, dedi pro y ; in altero ordinem verborum mutavi, auc- 
tore Brunckio ad Hecub. 280. Marklando vero pro ava 
totov scribendum conjicienti ava irroXtv, non assentior. 'Ava 
toVo» sic dictum est, ut ccuth, illico. Vereor, ne vulgata lcctio 
aut errori librariorum, aut correctori debeatur, Euripides 

autem SCripserit: s\ o' dpsipaTot (f>6voi, /xa^ai arspvoruiriatv dvd 
totv; 7rdy.iv ipavnaovrai x.ruirots. Hermann. Paulo mcliorem, 
utpote nugataB propiorem, lectionem exhibet Matthke. 

607. riv av, ruiW a\ria, \dftotfAt. Sic scripsi prO VulgatO, tiV 

i&oyM ; Hoc vult : si ccedes et pugtue statim 

nnsus ob luctvtn tiosfnnn c.vcitahinilnr, <//</</ <lc mc miscra 

dicetur, cnue horum caussa exsiiterim : Herman 
608. itecte Vfarklandiui ex tueosura Strophea suruyja re- 

pOllit pro turuyjr,. ]<]<-in (JJpoi legendum putat prO «Mpji, conji- 



424 NOTVE IN 

ciaty pessumdct : quod mihi non a?que placct. Sensus vide- 
tur esse : Sed fttid si sors aliqua cum, qui rebus hctis jam 
superbit, de statu iterum dejiciat : lucc mc jiducia circumdat. 
Musgr. Referenda sunt haec ad Crconta. 

609. roSe fxoi bpdaos clfxtpifiaivEi. IIoC est, TrpoS Ifxx -^vyjx 
hpdaos r,oTa.i, Alcest. 620. id est, certam fiduciam haheo ita 
futurum esse : i^reo-W fxoi hpdaos, Sophocl. Electr. 461. sic 
xzxov ti vrepifialvsi /xe, Aristoph. Vesp. 968. INIarkl. 

610. SixaiouS Saifxovas au y svWx£if. Tu loqueris de Diis 
quasi justis. Admodum enim sinistre Diis sentiehat hic 
Chorus, ut tunc solehant homines in infortuniis positi ; donec 
tandem, victo Creonte, vvv Seous vofxi^co exclamat, v. ?.>>. 
Sunt Dii, ut est in veteri Formula. Markl. 

611. aufx(popds. Eventus ; et hoc loco bonos potius quam ca- 
lamitates, uti vertitur : vide Iphig. Aul. 1447. ubi tti V? ovfx- 
(pop? pessime vertitur mece calamitati. Markl. Huc refer 
illa Theognidis : Oi^els - , Kupv, "Atvs x^ KegJeos- aiTios eotiv, 
'AXXa 3"eot toutcov o~u)Toqz$ dfxtyoTiocov' "AvSqcoTrot o§ [xxtxxx vo/xi- 
fyfXEv, eiSoVej ou^iv' 0eol o"e xcctgc a^eVe^ov ttxvtx teKovoi voqy. 
Barnes. 

612. Sixpopx iroWx 3-eo/v x. t. X. hoc est, " in multis 
Deorum erga mortales dispensationibus, magnum discrimen 
video : nam innocentes saepe plectuntur, nocentes honorantur." 
Respondet Sem. A. " Haec opinio tua oritur ex timorc isto, 
etpejorum suspicione, quae te diu possederunt. Apud Homines 
quidem vindicta vindictam provocare solet, et crcdcs vicdcm : 
sed non ita est apud Deos. Illi enim bona mentibus hominum 
solent immittere, non mala." Makkl. 

614. e£exaXeae. Provocare solet : qua? est frequens istius 
aoristi significatio. Markl. 

619. KaXXlxopov Sea? vSwq. Rcspicit ad puteum Ccrcvi sa- 
crum, Callichorum : de quo nos supra ad v. 392. Barnes. 

620. ti fxi tiS. Ineptissime legebatur eI'o-e. Hermann. 

621. linoTafXQv 7roKiv. Thebas notat, juxta quas Ismenus et 
Asopus fluunt. Brod^eus. 

624. t/j iroT aloa x. t. X. Similis locus est in Sophoclis 
CEd. Colon. 179.3. Tis ag^x fxs iroTfxos — eTTifxivEi ; x. t. X. Est 
vero ouaa, r> aioTog xa\ ayvcoaTos ania tcov ytvofxivcov, secundum 
Cornutum De Nat. Deor. p. 19. ed. Gale. Homcr. Odvss. 
E. 206. Markl. 

C)27. au. Ponitur pro itcvinn \v\ sccunda vicc, ut Iph. 
Aul. 1156. et passim. Quod negatum vidis [ab Heathio, 



SUPPLICES. 425 

scilicet, ad /Esch. Prom. 718.] certum autem puto ex voce 
xExkniAivovs : licet non appareat ex superioribus quo loco aut 
tempore hic Chorus Deos invocaverit. Markl. 

628. dKkd q>6$wv itians aSs Tr^ura. Incertus est hujus loci 
sensus, quia vox m<m$ tam ambigua est et TroXvarifAos. Hea- 
thius vertit : Sed jiducia hcec superior est timoribus. Verti 
potest : Sed hoc est primum argumentum timorum, seu rerum 
timendarum ; sc. invocare Deos : secundum istud, Primus in 
orbe Deos fecit timor. Prave adhuc de Diis opinabatur hic 
Chorus, ut notavi ad v. 610. Markl. 

630. TraiSoyovs. ^LvWsKTqs Trai^oTroioov. — ttoqioS. Pro ttoqtios, ut 
Homerus Odyss. K. 410. '£ls 5' orav aygavXot Trogte ttsch @ovs 
dys\aias. De Io vero in vaccam mutata vide Ovid. Meta- 
morph. L. I. Fab. 10. Barnes. 

633. Nulla hic difficultas, quae Marklandum, tantae erudi- 
tionis virum, morari debuit. Per ro aov ayaK(j.a, ro oov 'io^v^a 
iroXscos metaphorice designat Chorus Duces hos ipsos, quorum 
corpora a Thebanis sepultura privata erant. Hi, ex consue- 
tudine Poetarum, ayxK/xx 7r6\ccos poterant dici; hic, paullo 
audaciori figura, dyak^ara vocantur ejus Dei, qui generis 
Argivi auctor erat. r loqvfj.a itoXsu^ est urbis firmamentum sive 
fundamentum. Sed neque hoc novum est, de Ducibus vel 
Principibus per translationem dici. Sic Lycophron Hectorem 
g§EK7/xa 7rxrqas vocat v. 281. Theronem Pindarus %treiayS 
'AxQayavros, Olymp. II. 12. vide et Olymp. II. Stroph. 5. 
Jam exxo/x/^o/xat 7rphs <nv%dv explicari potest : studeo ad rogum, 
i. e. ad comburendum, recuperare; ut sit ayfiiAa effectus pro 
conatu, de quo Valckeneerius ad Phceniss. 1407. Restat 
vox vppiahlv, quae simplicissimam interpretationem habet, con- 
twneUose habitum, sc. a Thebanis, qui jura sepulturae iis de- 
negaverant. Misgr. 

. Yul^o SavovrsS. Potius Savovruv, ut v. 100. rcvv xar- 
Savovrcov c7rra arpxTYr/ojv. ct v. 12. havovrcov s7trd ysvvaicov roxcov. 
Heathiui qnoque it;i conjicit. Muretus (Var. Lect. XIV. 16.) 
miratur, " t;un cito rcdcuntem Thcbis Athenas (Eleusina 
dixiste debuit) Nuncium, ut volasse, et ea quae intcrea facta 
vix tantuln tcmporis spatio somniare potuissc videatur." 
i i crmii bene reapondet Barneaius, hunc nuncium 
captum fuiaae a ThebaniB in bello priore,e1 inde nuncaufugiise, 
libertatem pneaenti victoria Thesei coDsecutum* Makku 

640 x. t. >.. Id est; liberabo vos u molestia (pvc- 

'//, Qmis es tui dicendo robit, me nu#se lervum Capanei, 
piiore beilo captum. Markl. 

fOL. i. ■> i 



m NOT.E IN 

641. KaTravicos ydp r>v "kdrciis. Ridebatur ob hoc Euripides, 
quod in Tragoediis suos servos induceret Seivovs, magni mo- 
menti personas, Notat hoc Scholiast. Aristoph. ad istud 
Acham. 400. 'fl rp\aij.xxdpi Ei^nnor,, "Ocr' b SovXoS ovrwol oatpcljs 
(f. aotyus) dTTExpivaro. Ita subsequcns narratio rei in hoc dra- 
mate omnium gravissimae liuic servo assignatur. Scomma 
tamen istud neglexit Euripides ; nam ha?c fabula scripta erat 
aliquot annis post Aristophanis Acharnenses. Sic v. 728. hic 
ipse Servus opinionem suam profert, qualem Ducem in bello 
eligere praestet. Vide et Ran. 982. ubi /Eschylus ob hoc eum 
morte dignum existimat. Markl. 

642. xaT&i^aXoT. Pro xarrfcdXcoatv, prceseru pro prccfrrifo. 
Videsis simile exemplum v. 130. iXavveis pro rikawss. et 696. 
%cops7 pro lyjjjpa. 'JLvsorcvs dvrl 7ioe.pxxsifj.ivov. Ita Eustathius 
ill Odyss. I. 541. '£x\vo$r) Se bd.Ka.aaa. xarepy^o/j.ivr,s utto iri- 
rons. XgovoS ydq oy vuv £\t\r,7rrai dvri y^Qovov. Yiarscyytipixivr,i, 
tt/hv xarskbovons. Barnes. Vide Matt. Gr. Gr. §. 504. 1. 

644. Vulgo rd£iv. Emendat Marklandus «zr^ai-iv, vel /2a&v. 
Mihi verum videtur /3a£iv, nam 7r%x£\v cum d(x(pl consistere vix 
potest. Musgr. 

646. Ante irs7rciay(j.iva intellexi 7T^dy(xxrx scil. s\o\ irsTrqay- 
(xiva, us x. t. X. res sunt gestce sic ut Adrastus debuit eas gessis- 
se, &c. vide Hecub. 715. Sophocl. CEd. Tyran. 629. Markl. 
Legerim cum Piersono minpayzv. vide ad Mcerin v. TrsTrpaycus. 
[p. 293.] Musgr. Eligat Lector. Nosmet ipsos* in Musgravii 
mentem incidisse fatemur. 

647. cvs. Qmun, quando, Cogitavi tamen aliqnando o!r vel 
ovs. Reisk. Sic et Musgravius. Verl)iim s7r\ar^xrsvsw cum 
accusativo constructum illustravit Blomfieldiu.s ad ^Lsch. 
Theb. sub initio. Vide etiam Matt. Gr. Gr. §. 394. a. 
Obs. 1. 

649. TQp7ta\a "E<7T?)<Tfv. Loquitur forte Euripides ex more 
temporis sui ; nam in yEschyli Sept. Theb. 282. \irsvyj)(xa\ 
®r\osw T§o7raia, Scholiast. notat tropa\a nondum nota ;evo 
Eteoclis fuisse, et Poetam anticipare. "lo-Tn/x» r%6nra\ov usita- 
tius : sed ri$r,(x\ aeque probinn : vide Helen. 1380. Aristoph. 
Lysistrat. 318. /Eschyl. Cboeph, 773. Grammatici dicunt At- 
ticos scribere r^oTraXov, non r^o7raiov. Sic et alibi loquitur 
Noster: Heraclid. 931. (SpiraS l\\os rc^oiraiov xa\t\iv\xov sora- 
cav. et Phceniss. 1473. OI (x\v A«o5 rpoira\ov r \oraoav (2(>ira$. 
et v. 1250. Zrjvor 6p$aJoat fipiras Tpowaiov, Est et alia locutio 
ejusdem formae, rpoira\ov ttoKsijauv arnoar sed ibi intelligi po- 
test xard ante 7ro\s\xim, Znvi rpovaiuj occurrit Sophocl. Antig. 



SUPPLICES. 427 

147. et Ze£ rpoxoue, Trachin. 307. sed ibi est airoTpvnTud, 
aXe£/xaxe. Eurip. Electra 676. 7 fl Zeu TraTpcos, xj Tponou sjfipcuv 
E/xo/v. Markl. 

651. Vulgo tovs dirovTas. MSS. tres tous iraqovTas. Bene. 
Prcesens enim nos quce hic sumus delectabis. Sic Andromach. 
729. 7Ta^cov 11 ttqos ira^ovTas e(M<pavous raj/./3§8* &i£a£a>. Alterum 
acutius videtur ; quae forte caussa fuit interpolationis : sed 
scriptorum librorum auctoritas hic debet praevalere. th$ na- 
qovtus pro to\s 7roc%ovoxs. Chorus enim fceminarum loquitur. 
Markl. 

652. Incertum est quo sensu voces xavuv oatpris sumendse 
sint. Barnesius^ " Poeta jubar meridianum Solis, quia ca- 
nonis instar Diem in aequas partes dividit, figurate xavova 
dicit." Mihi de matutino tempore potius, et de ortu Solis 
agi videtur ; et radius Solis appellari forte potest xavwv oa<pr)s, 
regula clara, quia, orto Sole, perspicue et clare dignoscimus 
res quae ante, et in tenebris, confundebantur. Animo Poetae 
eadem evvoia obversabatur,cum hasc scripsit,et cum ista Bacch. 
633. *Aye/\a7a fj.lv jSookykxoct' ocqti ttqoS "kiiraS Wiooy^cov v7rs^r]K^ov, 
vtviyC fo l0S 'AxTiva* e^irioi S^/xaiva/v yfiova. ^Opco $e x. t. X. 
Haec est descriptio matutini temporis ; et haec in Supplicibus 
videntur acta fuisse secundo die. Ceterum Lectori, etiam 
attentissimo, multum et irritum negotium facesset subsequens 
narratio, ut nunc habet contextus, usque ad versum 708. 
Markl. Ceterum videas Hurdii Epist. ad Warburton. p. 
349. qui, Marklandi ingenio misere, ne dicamus injuste, trac- 
tato, confert istud Miltonianum in Como: long levelled rule 
of streaming light. 

Gj4. Vulgata irugyov evayr\ forte est ex iEschylo Pers. 466. 
"ESfav ya§ zlyz Travros evayr\ oTpaTH' de Xerxe, prcelium navale 
apud Salamina spectante : ubi vide Scholiasten. Vult, turrim 
i/ua jjrosjjecius undequaque patebat : et ita fere Reiskius, et 
I [eathittft, qui Kschyli quoque locum indicat : adi Suidam et 
Hcs)chium. Hem>tcrhusius tamen erudite irvpyov evavyr). 
Male vertunt, turrim saeram. Totam vero hanc narrationem 
de pUgni et victoria Thesei, cos E^»7r»'5y}r liroinoiv Iv Tpaycolia, 
(lianc tragtBdiain intclligit, et mox nominat) veram esse negat 
PkltSfchufl The-eo, p. 14. ex auctoritatc plurium ilistori- 
OOftUn: non cnim ri, sed suasu ct iudticiis, corpora defunc- 
torum Ti. it recuperaflse. Vide il)i plura clc hac re. 

Al) Etaripide itai Herodotufl lil). I\. 27. ei [flocratofl Panegyr . 
p. H>„'. cd. Genev. L6£l. 8ed longe lecui bi Paflatheiiaieoj 
p. 580. nbi Buram rationem reddit quare ka acripaeril ui Pa- 



428 NOT/E IN 

negyrico: silet ibi de loco in sua Helenae laudatione, p. 418. 
ubi dicit, /3/a ®r,fialuv SavJ/ai iraqiouy.s, sc. &r l <7slg : idem fere 
quod in Panegyrico. Markl. Scriptorum alii per legatos re- 
petita a Theseo Argivorum corpora tradunt, alii bcllo : de 
<jiio dissensu plura, quam Marklandus attulit, jam Meursius 
congesserat in Theseo cap. XXIV. neglecto tamen Herodoti 
loco IX. 27. Heumann. 

655. $v\a rpia rpiuv arpursvixdruv. Mireris, Marklandum 
tam longe a vero aberrasse, ut pedites, equites, et 7rapai$dra$ 
intelligendos putaret. Recte Musgravius haec de Diacriis, 
Pediaeis, et Paralis interpretatur. Inde post v. 669. aliquid 
excidisse conjicit, in quo Diacriorum acta fucrit mentio. 
Video multis hic conjecturis locum esse, sed nulla tamen ne- 
cessitas sollicitari librorum lectionem jubet, si exTeivovTa plu- 
rali numero dictum statuas, et verba us /*ev r,v Xoyos non ad 
sequentia, ut in vett. edd. sed ad praecedentia referas. Video, 
inquit, tres exercitus militcm gravis armaturce acl Itmenium 
collem, ui conveniebat, explicantes : ipsumque regem, et quae 
sequuntur. Sic apparet, recte se habere avrov r dvaxra, 
nec te mutandum esse in £e, ut quibusdam visum est. Dia- 
crios autem nominatim commemorari non erat necesse, quum 
hos intelligi ex reliquis apertum esset. Verba us /xev r,v Xo- 
yos aut simpliciter, tit laudaretur Theseus, posuit Euripides, 
aut ut alium poetam, qui aliter de hac re exposuerat, notaret. 
Illud fj.sv, quod est post rsvx^o^opov, opposita habet Wvorvv V 
ox,Xov, v. 662. Hermann. De divisione Atticorum in Para- 
los, Diacrios, et Peditros confert Musgravius Hcrod. I. 
Plutarch. in Solone, et Op. Mor. pp. V65{). 1111. ed. Steph. 
Aristoph. Vesp. 1218. 

651. us i*lv r,v \6yo$. Heathius vertit, ut ratio (bcllica scili- 
cet) requirebat. Ego verterem, ut quidem dicebatttr, \e\fere- 
batur, cum Cantero. Sic Iphig. Taur. «018. us r,v sv Mvxrvaiois 
\6yo$' et mox 520. fori S', us Xoyos. Vult, ut dieebant sjwcta- 
lores: nam ipse, servus Capanei Argivi, Theseum et res At- 
ticas ignorabat. Kecteigitur dicit us (xsv riv Xi/yof, /// scrmo crat, 
decorum servans. Markl. Vide notam supcriorcm. 

661. Xatov. Pro vulgato aiVTov, ex frequenli mutatione litcra- 
rum A et A ob shnilitudineni ; sed pi iecipue ex sensu, qui 
postulabat Xatov xe^as, cum pra-cesserat $e£tov xi^as, ut Iphig. 
Aul. 279. Ae£tov xigaS irqos to Xatov ^vvays. infra hac fab. v. 
700. exXtvs yocp xipas To Xatov r,[xuv, x. r. X. et ita llciskius. Hd- 
p a\ov pro Uapd\ovs vel TiapaXlovs, BUlgularis pro plurali, ut ob- 
servat Cicero De Orator. III. 12. ct Quinctilianus IX. 3. ad 



SUPPLICES. 429 

istud Virgilii Georg. III. 34G. Haud secus dc patriis acer 
Romanus in armis : pro Romani. havfLayr>az ru Tupia, pro 
ro7s Tvpiois, Herodot. II. 161. Apud omnes exempla inve- 
niuntur. 'Eo-ToXioTxevov $op\, ornatum (i. e. armatum) hasta : sie 
Hecub. 1132. Polymestor vocat xdfxaxa, hastile, arohiafxa 
suum : et naves instructce et armatce dicuntur vr,ss sv aroXiafxivai, 
Iph. Aul. 247. /Egis, quam gestabat Pallas, appellatur ejus 
arokr,, Iori. 996. vide et Herc. Fur. 459. Locutionem aprivnv 
wap* aurrtv, seu avros emphaticum, illustravit Piersonus Veri- 
simil. II. 9. p. 245. Eam habet et Herodotus VIII. 39. nag 
avrr,v rm hSov : et Noster ssepe, ut vv. 1214. 1219. Markl. 

662. x^rivnv "A§eor. i. e. Dircen. Vide Joh. Brodsei notas 
ad hunc locum, ex Phcenissis ad v. 657. "Ev§a Qovtos rw ^axwv 
"Aqsot, u!(x6<p%cov $vka%. Et Scholia in locum. Barnes. In fine 
versus reponendum \Tniorr,v o" oy^Kov. Vide ad v. 655. 

665. ii.vriixdruv 'A/^/ovo?. Male Musgravius intelligit sepul- 
crum liberorum Amphionis, quod erat ad portas Proetidas : 
vide Pausan. IX. 16. extr. Fortasse non longe aberat, qui hic 
memoratur, Amphionis tumulus : certe paullo post, 17, 3. 
ejus mentionem facit Pausanias : Z^w oe fxvr,fxa xal 'A/x(pi'ow 
sv xoivw yr t <; ydfxan 8 fxiya. Et 5. T8£ o~e itaqd 'Afxfyiovos (xvr,fxa 
Xihas, oi xdrovSzv v7Tofiifi\r,vrat, fxr]rh aXkcos ziQyaafxivoi ttqos to 
dxqi^iararov, exeiva£ eivai (paai rds TrirqaS, a'i tyj coo^tj toj) 'A/xtpiovoy 
rocoX&naav. Difficultatem objicit /Eschylus Sept. ad Th. 
532. tov 5e mifxnrov au kiyco TlifXTrraiai TiQoarayfiivra Boppsiais 
TiukaiS, Tvfxfiov rtar aurov Sioysvxs *Afx$iovos. Potuit tamen e 

jione situm dici, quod a latere e regione esset. Quod si 

usanias IX. 8, 3. portas Thebarum ordine, ut videtur, ab 

Electris ad Prcetidas et deinceps enumeravit, facilius, quas 

lus Boreales vocat Crenaeae erunt, quae Valckenaerii 

■ententia ett ad Phccn. 1130. et in dissertatione de Aristo- 

bulo, p. 120. quam Hypsistae, ut visum est Porsonoad Phcen. 

1 {$ 1. HlBlfl VNN. 

667. wv excit' dyclv, i. e. TTtcn uv o dyuv r]v. Plene Sophocles 

Ajac. 954« Zr.kcov 6xeit' dyuv 7riqi, nam xtipuu, ut cetera verba 

ticat sum: ut Hecub. 16. yr,s o§Sf' exei^' oqiafxara, 

'i/s it ( ta erami mcema; ubi nihil mutandum erat. SicIIero- 

dotlll \ II. 1!)S. aXkos norafxos, rco ovofxa xelrai At^aj* jacet, 
i. e. r.sf. AtheiMetM I. 11. iuit. toiV ev d^ijufxaaiv wqcuat xstfxivois, 

i. i hrnnbiis iii digmtate existentibus, vel cotutitutis. 

\ii toph. Elan. 637. Deoviodivita Mceria Atticista: KaTo- 

tiv, 'Attixo/j* o7rio jc>, 'Ekkwixcos. quam vcrc, hic locus et multi 
alii Atticonuu monstrant Markl. 



430 NOTiE IN 

668. Sffrik* Atticum est. Sic faoikys, Soph. Ajac. 190. 393. 
TEschyl. Pers. 23. 44. wo^rfr, Aristoph. Eccles. 1078. vide 
Av. 490. 491. et passim. Markl. Vide Brunck. ad Soph. 
CEd. T. 18. 

671. liyacTE, Xaoi* o7ya, KaoVe/wv (tt/^e?. Eadem fere for- 
mula, Hecub. 527. 2iyaV 'A^aioi, aTya ttocs eotco ksws' 2i'ya, 
oi&/7ra.. et ita Servator noster ad mare, Marc. IV. 39. Siwwa, 

^EtplfJLOJOO. MARKL. 

672. ojxo/xev /xeVa est /xeSrjxo/xev, petitwn reninws, ut Phcen. 
1317. Alcest. 47. Aristoph. Eccles. 530. W HǤ /xe^xe rf, ubi 
cL Kusterus absque caussa, opinor, maluit /xettAS-e. Hero- 
dotus saepe voces ita dividit. Vide doctiss. Valckenaer. ad 
Phceniss. 1327,28. Markl. 

673. &a\J/ai Sikovres. Vide supra v. 526. Barnes. 

674. Tetvai (povov. Non puto opus esse Canteri SeTvai, neque 
Scaligeri <po/3ov. Hecuba 260. Eiy TrlvcT 'Ay^ikktus tvSinous teivbi 
<p6vov ; ubi Schol. avTi tS, iirdyn. Vertitur ibi intcndit. Hesy- 
chius : Te/vbv* aVoc^ovai. quae tamen videtur esse explicatio 
th tivbv potius quam te/vbv. Vertunt hic Teivai (povov ulcisci 
necem : rectius videretur inferre vel intendcre. teivbv cpovov forte 
potest esse (povei/«v, ut tcivbv olov passim, bliueiv. In Medea 
v. 205. teivovoi /3oav, vel idem quod, vel paullo plus quam ver- 
bum /3o£v, vertunt, intendunt vocem : Scholiastes, cjcSuoi /xeTa 

T0VH. MARKL. 

676. Troi/xeves oyjov. \Jt iroifxivss koywv, Phcen. 1 140. MAKKL. 

679. Musgravius conjicit Taotv. At Phoen. 691. wqlv s\s 
y.cxyriV Te ->y Socfos Ta£iv /xoXeiv. In re ipsa, qua? his versiDUS 
describitur, ita haeserunt interpretes, ut Heathius cuin quo- 
dam viro docto iri^av in irikas mutaret ; Marklandus aXXriXwv 
pro Eatrr^v acciperet, quod ab Euripide factum a Suida tradi 
Musgravius observavit ; ipse denique Musgravius alia multo 
minus verisimilia tentaret. Genus hoc certaminis crebris 
incursationibus fiebat, 9ra§a/3aTais- se petentibus, dum currus 
praetervehebantur. Inde 7ri%av dkkr\kcov ^ieXatrai dicuntur au- 
rigae, quod alii alios praetervehebantur, et ita <na%a$dTaiS co- 
piam pugnandi faciebant. Hermann. 

680. oi <P eotqsQov x. t. X. Ha?c quoque frustra tentantur. 
Praetervecti aurigae equos rctro flectebant, & aXxrjv, ad pug- 
nam, ut Phcen. 421. oT^cofxvris is dkxr,v hvex' r/X$o/xev wiqr et 
hs TrxqctifictTocs, non quasi hi non in curribus stetissent, sed 
versus eos, i. e. ut dextrae curruum partes, in quibus irapa- 
/SaVai stabant, dextris hostilium curruum partibus obvertcren- 
tur. IIlrmann. 



SUPPLICES. 431 

682. Phorbas, Thesei auriga, commemoratur in Schol. 
ad' Pind. Nem. V. Epod. 3. Vide et Hesych. in voce. 
Musgr. 

683. ocpixocTuv o%ov. Forte, oc^octuv t oy^Xov, i. e. oxXrxiiv, 
ut ap. Xenophont. Hist. Graec. IV. p. 523. C. Sensus est : 
Phorbas vero, Dux equitatus Attici, et Duces itidem equita- 
tus Thebani, cum intuiti sunt confusionem curruum, ipsi 
quoque proelium commiserunt. Makkl. 

684. o7 r ocu x. t. X. Scilicet ocquioctuv oy^Xov \^qvtes' quod e 
praecedentibus est repetendum. 

686. 6X6? yccq r]v, x. t. X. Nuncius excusat se, quod de 
sermonibus ducum equitatus et de eventis pugnae equestris 
nihil referat. Modus vero, quo hic de loco, ubi steterit, lo- 
quitur, videtur repugnare iis quae ab initio dixit, se ad por- 
tam Electram, currus ad monumentum Amphionis stetisse. 
Sed h. 1. non agitur de primo curruum loco, sed de eo in quem 
vecti sint milites, quique portae Electrae maxime vicinus fuisse 
videtur. Beck. 

689. 9roT6§a tt/v ss «gavo» x. t. X. In unoquoque commate 
repetendum est ttotecvx eito : Utrum referam pulverem, quan- 
tus esset : an referam eos qui sursum et deorsum jactarentur 
m loris implicatos : an referam fluxus sanguinis, &c. Te in 
ultimo versu idem est quod r), aut, ut saepe in nostro et om- 
nibus; et ut in Latinis que pro aut, quod non raro sine 
caussa mutatur in ve. Ceterum haec jactatio et implicatio 
in loris, saepe accidebat agitatoribus qui curribus exciderant. 
Hippol. 1226. Autos y o TXr](xuv rivlauoiv sfj.7iXocxs\s, x. r. X. et 
mox, ax Setjfjicuv Xu$s\s Tfxfircuv IiacIvtwv, x. t. X. et Orestes in 
Sophoclis Electr. 748. Ka£ ocvTuyuv uXtoSs* ouv S' sXiooetoci 
I /xr ( TOiV luiocoiv. et paullo post, ^o^oujxevos 7Tqos Zbocs, ocXXqt* ipocvu 
2xc'?.r/ TT^tyocivuv. Markl. 

694» ss xqoctoc Trcps yyv sxxu&otuvtuv. Quos Phceniss. 1150, 
1151« vocat forte xufii<7T%Tr,ciots ss ZSocs exvsveuxotocs . vide Lyco- 
phroncm, citatum doctissimo Valckenaerio ad istum locum 
Plioni-.irum, et Homerum. Markl. 

'>. dyr]. Fractio, ut /Esch. Pers. 425. Beck. 

806* vix<ivvTa. K< cfc judicat Marklandus, hanc vocem 
mendo-.un 6m. P.itet enim cx sequentibus, nominatim ex 
conimutc, tt^iv sXjeTv %vixtj.acyoiC ovoXviaIxv, aut fractum fuisse, 
aut turhutum, Creontis equitatum. Quod suhstituit vixeWa, 
riusjii.. iiivcnitur. Lcgcndum : voohvtxW "mtiois x. t. 

X. Ikc olim : nunc mugis placct Valckcnaerii eixovTa. Musgr. 



432 NOTjE IN 

Valckenaerii emendationem recte recepit Hermannus : vTreth 
tov arqzrov legit Porsonus in Advers. p. 238. 

C97. iritzv. Hastam vertit Barnesius, opinor ob %e§». scu- 
tum, Brodaeus : clypeum, Canterus et Heathius, qui exempla 
profert ex Troad. 1185. et Cyclop. 7. Theocritus Idyll. 
XVI. 79. *Ajft6f/.EV0i aocxieaai figocy^iovocs \rstvoiciv. Markl. to 
evS-evo". Legendum haud dubie cum Marklando K§eo/v, to y 
evSevo". Iriocv. Hesychius : Iriaci' ocl da7riH>e$, tiioc to nr^wrov ex 
Tocvrrti rrts vXris xocrocaxevoca§r)voci. \rioc proprie salix. Musgr. 
Marklandi lectionem probat Porsonus, conferens Orest. 1267. 
xoc\o)g roi y Iv&evo*. llaud tamen de illa, quam Matthiae re- 
cepit, dubitandum fuisset, si modo expressionem, o-t^tov tov 
evSev&e, exemplis illustrasset. 

698. x^pei. Prccsens pro prccterito. Vide simile exemplum 
supra v. 130. et v. 642. Barnes. 

699. ro\ 0t)O"e'wJ y hx o'xvco o^ieffioccr). Hoc est ro\ Qr.aicos ye 
rri ev§vfj.igc SisacoSr). Sic Hom. Iliad. A. 223. "Ev3"' hx ocv 
/3§i£ovTa \^oii ' Ay ocfJiifjLvovoc cHov, Oi$e xocrocirrcoaaovr , ovo' 1 ovx 
s§i\ovroc [Mocyjia^ca. Vide Eustath. in locum, p. 465, 22. 
Barnes. Hos versus Marklandus post v. 708. collocandos 
censebat, [quia, scilicet, haec de Thebanis clara dicuntur;] 
rtj v. 701. in 0? mutato, qua mutatione non opus erat, etiam si 
versus transponerentur. At neque x^ rcZfo, v. 709. facile pati- 
tur interponi aliquid inter v. 708. et 709. et, si nuncium, qme 
de Theseo hic adjicit, tamquam per parenthesin dicere, ut pe 
quid detrahi huic videatur, statuas, recte versus isti locum 
suum tuebuntur. Hermann. 

704. avTE§ei&£. Imitatua illud Homcr. N. 131. 'AavU u£ da- 
9r»S' eqeitie, x. t. \. Brod^eus. Ista, Sehe, dvrip^e, sunt verba 
Thebanorum sese mutuo adhortantium. Sic Auctor Rhesi 
671. fiocWe, fiaXke, ®e7ve, SeWe. Ylapnyyvcov v. 702. est vox 
militaris : vide Xenophon. Ilist. Gr. iv. p. 516. A. ct Anab. 
vi. p. 385. C. p. 408. A. Plutarch. Arato, p. 10-1-0. F. De 
eqei^Hv vide Kuster. ad Aristoph. Nub. 1378. et Casaubon. 
ad Equit. 624. — toW 'E^x.Se^ais. Articulus nonnunquam prsr- 
figitur nominibus propriis apud Tragicos, ut hic, et v. 184. 
roT^ 'ASnvocts, v. 520. t«j y A§r]va;. SurFecerit pro omnibus So- 
phoclis CEdipus Tyrannus. b "Levs ibi, et 6 'AiroWcov, v. 606. 
AaVos-, v. 566, 718. rr)s Ko^vS-H, 955, 974. tov "O\vfj.<7rov, 
1107. tov AaVov, 759. Et ita apud ceteros, per omnes numeros 
et casus, excepto dativo singulari, in quo rarissime invenio 
articulum apud Tragicos ante nomcn proprium : casune, an 



SUPPLICP;S. 433 

consulto, nescio. Unum est exemplum Phoeniss. 782. tv) 
EuXafcda : ubi pro Dea seu persona sumenda est r) EuXxfina. 
Multo tamen ssepius et libentius articulum omittunt ante no- 
mina hujusmodi. Haec notavi, quia viris doctissimis observa- 
tum vidi, nominibus propriis articulum non preefigi a Tragicis. 
Si addidissent, scepius, consensissem : eundem consensum 
praebiturus, si dixissent Comicos nonnunquam omittere arti- 
culum ante nomina appellativa : quod illi negant ; ego verum 
esse scio. Ratio hujus omissionis est, opinor, quia Tragici 
veterem Atticam loquelam sequebantur, in qua articuli sa?pis- 
sime non exprimuntur, ut ex Herodoto videre licet. Markl. 
Vide ad Phoen. 145. 

707. SsJiS. Ita felicissime Marklandus, cujus emendationem 
non dubitavi recipere. Ed. Ald. Se£iov, secundum quod laevum 
cornu Atheniensium, dextrum vero Thebanorum, eodem tem- 
pore terga vertisse dicercntur. Musgr. 

710. sxi^aivsv. Musgravius conjicit e>o$aivev, Wakefieldius 
in Silv. Crit. T. IV. p. 172. to vixxv tout' eni^auve. Sane lu- 
crum facit dux, vincente altero cornu : sed in lucro faciendo 
quae tandem laus posita est ? Quapropter reposui exuSaivev. 
Hesychius : xuoaivei' ti/x£, a£io7, Kraufxd^ei, eyxcofxix^et. Homerus 
Iliad. X. 67. <&§eyyeo $', ti xev irioSa, *£ eypr\yopbai avcojfii, 
Wzrpohev ex yever.s bvo^dc\cov avdpa exaarov, ildvras xu^aivcov. Fa- 
ciebat Theseus, quod Agamemnon, Iliad IV. 232. Ous /xev 
<37reuoovras \ooi Aavaa/v rayi/ncokcov, LouS poaXa ha^auveaxe Trapia- 
rxfxevos eTrievoLv. Herm.wn. Sed recte monet Elmsleius verba 
xtiSatvw et xutiaivcu non Attici sermonis esse ; nec tamen locum 
se intelligere fatetur. 

712. eppr£e o' aMv. Frequens locutio : vel Vpprfc <puvr)v, 
Clem. Alex. Paedag. II. 1. p. 172. et rumpere vocem Latinis. 
Markl. 

715. Pro vulgato AavaVSoJv, quod manifeste vitiosum est, 
reponit Marklandus Y\apa\lujv. Credebat enim, laevum cornu 
exercitus Atheniensis, quod Thebani loco cedere coegerant, 
Paraliis soiis constitisse ; id quod situs locorum refutat. 
Legenektm cemeo Kpavz'iouv, Athemen9wm t ti Cranao, qui post 
Ceeropem Attic & mrperium tenuit. Lieet enim vox K%xvai$ai 
irutojuam alibi, quod Beiam, legafotr, nihil tamen vetat, ita 
clictoa fuiaae, quemadmodum CecropkLe a Cecrope, Krieh- 
monidae Cuttath. ad II. A.) ab Ericntbonie, Erechthidae ab 
Erechthi 1 >, Codridac Euslatb. ad II. B.) 

i Codro dicti lunt. Cranai, quod antiquia temporibua etSam 
rulgere tthenienaflttm nomen erat, patronymicum videtur ab 

\ ol. i. .; k 



4.J4 NOT,E IX 

eodem Cranao deductum. Ita enim Troes a Troe, Teucri a 
Teucro, Hellenes ab Hellene, Iones ab Ione, Achaei ab 
Achaeo, Leleges a Lelege, Cilices a Cilice, gentile nomen 
adepti sunt; adeo ut eam antiquissimam patronymicorum 
formam crediderim, priusquam terminatio in fins inventa esset. 
Quod si Athenienses a Cranao Cranai dicti sunt, quis dubitet, 
etiam Cranaidas dici potuisse, quemadmodum Argivi a Danao 
Danai et Danaidae nullo discrimine appellantur ? ./Esch) lus 
porro Athenienses TrxlSas Kpavaou diserte vocat Eumenid. v. 
1041. Sic et Epigrammatis apud Laertium auctor Kpavaou 
KixpoTios re TroXiTai. De Patronymicis vide, si vacat, Pausan. 
p. 429. 1. 45. Ed. Hanov. 714. Musgr. KzxpoTrtiwv mavult 
Elmsleius. 

716. rovvilaupm. Spolium nempe Periphetae Epidaurii. 
Plutarch. in Theseo, p. 8. Ed. Steph. Musgr. 

718. 6/xot; Tpayjrfhous x. t. X. Vertunt, Simul colla, et insertum - 
caput Galece demetens. Scholion Brodaei est : xuvias' e galea 
demetens. Intellexit ek ante xuvias, quam vocem et ille et inter- 
pretes acceperunt pro secundo casu numeri singularis, qui fuis- 
set xuvirs, non xuvias, quod Doricum est. Neque bene vertunt 
eTrixsiiAEvov xuvias, insertum galca. xuvias est accusativus plu- 
ralis, a recto xuvin : et xapa i7nxci{Asvov (singularis pro plurali) 
xuvias, est. capita quce galeas impositas habebant, locutione 
elegantissima. Sic Tpayofio\ ethxejVevoi x^avn, tragcedi qui impo- 
sitas habent (gestant) larras, apud Lucian. de Gymnas. p. 
285. ed Graev. Idem Navigant. p. 493. r\ 7rpufxva yjvaovv 
yrtviaxov Iti ix.ch (xivn, puppis qucv anserculum aureum impositum 
habebat : et ita Adv. Indoct. p. 384. Homerum forte in ani- 
mo habuit Noster, Iliad. H. 497. airripah^v Vk yjxy^aZ^ Avtvj ovv 
7rr]Krnn xapn. Ejusdem rationis est istud Yirgilii, jiores in- 
scripti nontina regum : et multa talia apud Latinos poetas. 
Markl. 

719. Vulgo KaTro^auXi^ojv. Placet conjectura Eruditorum, 
pro ignorabili hac vocc reponentium v.x7roKau\i2 ) cov, a xavXos, 
caulis: ut sensus sit, et tnoicos demctens. Aristoph. Eq. 822. 
tou<; xauKous 'Vuv zuSuvoJv sxxauXi^cov. ubi Scholiast. notat meta- 
phoram esse ab iis qui caulcs olerum defringunt. Thucydides 
citatur in Lexicis : qui locus est II. 70. a7TExai/>u§E to 7rpoiyov 
Tr,s tfjifioXris. De Sepi^wv hoc loco vide Cl. Sallier. ad Moerra 
Atticist. V. *A/x£v, et Nostrum Orest. 128. Markl. Mavult 
Blomtieldius xa7io\uTic\cvv, conferens supra v. 449. Iph. A. 
782. 

720. Vulgatum ct^ev^jv mulavi in ET£e\J/av. Alia ratio c>t in 



SUPPLICES. 435 

Heraclidis, v. 836. MoXis- $s, 'rrdvrci SpuvrcS, ow «te§ irovajv 'Et§e- 
\J•<Zjt/.EaS ,, 'ApyeXov sU <pvyr,v $6pv. HermaNN'. 

722. xaxpax %^as. Ut ille apud Aristoph. Plut. 739. 
'Eyeu Sg toj yflp avexporr,o vfi r)^ovr,c. — "Eravov, sc. hlov, tende- 
bant iter. Sic Iph. Aul. 410. 'Axx' as (xaxpav ereivov, intellige 
oSov. Aristoph. Thesmophor. 1217. Qsu%et k^ veveiS £ls rriv yv- 
vzTkoc. Markl. etsivov els nvkxs. Sic Xenophon : sthvov avco 
r/w ro >j. Cyr. Exped. Lib. IV. p. 324. Ed. Paris. 1625. 

MUSGR. 

734. ^co^i- vofMt^af. Sic Laertes apud Homer. Odyss. Q. 

ODO. /sEV 7T0iT£p, Y) pct £T £<7T£ lEJ£Ot X2T* (XaxpOV KJAV/JLTrOV, YLl 

ereov fxvriCfTr,psg drdoSaXoi vfipiv 'erioav. Markl. Vide ad Hec. 
782. Elect. 579. 

736. u/ Tjcv, t» or)ra x. t. X. Hi tres Iambi paullo aliter le- 
guntur in Fragment, ex Incert. Tragced. p. 510. ed. Barnes. 
Oblitus erat Cl. Vir eos hic extare. Vide Diog. Laert. ix. 71. 
in Pvrrhone : et ibi Casaub. et Menagium. Markl. 

712. fxsrpix hiXovros. Scilicet SSvaj, e verbo Xa/Sgiv supplen- 
dum : sa?pe enim Grasci vocem contrariaB si-rnificationis in al- 
tero sententiae membro subaudiendam relinquunt. Vide Matt. 
Gr. Gr. §. 534. Obs. 

744. aprirt.ovra %pr\fxarx. Per hypallagen, oj$ mkvriS dpri- 
wXovtos, >.a(ZoJv yjr\fjLxrx : nt pauper modo divesfactus, acceptis 
opibus. Markl. 

7 }7. \ olgatum exreivnv t6£ov esset extendcre arcum : hic 
vult intendere, quod est £vtei'vovt££, ut infra 887. r6%a r evrei- 
Mm x € § ^- Brodacus notat, ws superfluit. Vide Aristoph. Nub. 
1209. Metaphora seu comparatio actionum humanarum cum 
arte sa^ittandi notissima est, vel ex isto Horatii, Quid 
breri fortes jaculamur cevo Multa ? vide et Troad. 647. 
Markl. 

7 V). toiV 0c Ti^xyixao-iv. Idem est, quod aliis verbis Hesiodus 

dixit, Tuhxv di T£ vr,wtos eyvoj. Op. et D. V. 218. MuSGR. 
Pnwtrft hsc tentavit Marklandus. Hoc dicit poeta: Inanes 
sunt, fjiii nimis magna concupiscentes, et inde merito suo 
poraai daotet, non amicif recte consulentibus, sed rebus ipsis 
lunt, adverso vidclicet eventu cdocti. Ulrmann. 
750. xxfj,4^xi xxxx. DecUnare mala. Metaphoricum est vel 
a naviganiibus : xdfx^xi rr,v xxprv, Herodot. VII. 193. ?el a 
.sfar/io : xxfj.\f<xi rrv vv^nav' Horatio, metaque fcrridis Ilritata 
TOtu. In Rheso 235. xdfx^xi ttxXiv SvfxiXxs est retlire dfl ttras. 

Helen. 1 159. hoc, <1( qoo hic agitur, dicitur, diophwoai fym 



W6 NOT.E IN 

Xoyoif. Ai« Xoyou, v. 750. et X6ya>, v. 751. cst quod alibi vocat 
Xoyo/v £iyvaXXayauV, verborum transactione, v. 602. Markl. 
754. Vulgatum Sopl in So^os- mutavi. Hermann. Kectc. 

757. oo-oi ye k. t. X. Scrupulum movet Marklandus, quo- 
modo conciliari possit haec narratio de septem reportatis cum 
Amphiarai in Tartara descensu.. Idemque optime solvit, di- 
cendo, numemm integrum pro imperfecto poni, ut Apostoli 
vocantur duodecim 1 Corinth. XV. 5. cum eo tempore non 
nisi undecim essent. Vide et infra v. 1214. Pind. Nem. IX. 5. 
56. Similem errorem vide apud Pind. Olymp. VI. Epod. 1. 
ubi multa disputat Scholiastes uterque. Musgk. 

758. xswnKorojv. Homer. xapoovnwv, i. e. Savovrwv. BarnES. 

759. ^ioovrai corrigit Blomfieldius. 

760. tozJxsTSev, w rotJv^evSe. Ex illa, an ex hac parte ? ultra 
an citra ? Hic locus videri potest unus ex iis in quibus ho- 
dierni lectores Euripidis offendere possumus, forte non satis 
assequentes qua mente proponerentur hujusmodi quaestiones, 
quae idcirco nobis, ab istis temporibus tam longe dissitis, primo 
intuitu parum ad rem (si ita loqui fas sit) nunc videantur. Sed 
ratio aliqua forte excogitari potest, quare Adrastus interro- 
garet, utrum turba militum ejus mortuorum sepulta esset ultra 
an citra Cithaeronem ; et quare Jason (Med. 1802.) audita 
caede filiorum a matre interfectorum, in maximo luctu statim 
quaereret, JJbinam eos interfecit ? intusne, an extra domum ? 
Sed quid dicendum est de Agave, (Bacch. 1243.) cui, trementi 
de nece filit sui Penthei, quum pater Agaves Cadmus dixis- 
set, eam ipsam suis manibus illum interfecisse ; pro ejulatu 
et lamentationibus, quas aliquis expectasset, illa satis lente, 
uti videtur, Cadmum interrogat, Ubi rcro periit ? in domo ? 
an quibus in locis? quasi locus alicujus esset momenti in re 
tam luctuosa, et tam atroci facinore ! Responsum quidein 
(cujus caussa quaestio proposita fuisse videtur) Ubi prius Ac« 
tceona canes nacta? sunt, appositum est : sed talem quaestionem 
quaenam mater, unico filio orbata, proponit ? Ita mox, quum 
ei narraverat Cadmus, se vix, et multo cum labore, cadaver 
Penthei dispersum per agros collegisse ; illa, parum materne, 
uti nunc videretur, rogat, An totmn reperisset, suis mcmbris 
conjunctum apte ? qualem quiestinnem hodierna mater, ut di- 
ram, et a natura maxime abhorrentem, refugeret. Quae refero, 
ab aliis discendi studio, non culpandi ea quorum rationem non 
satis intelliffere videor. Markl. 

761. % Eh£v§E£is. Kupes Eleutheria, ad montem Citha?ronem 



SUPPLICES. 437 

posita juxta urbem Eleutheras, ubi et ara Jovi Eleutherio ; 
est autem haec urbs Thebis contermina et Platseis ; ut par sit 
credere, cassos Argivos illic sepeliri. De his vide Pau-aniam 
in Boeoticis circa principium. Plin. Hist. Nat. L. IV. c. 7. 
etc. Barnes. Meminit etiam Plutarchus in Theseo, p. 25. 
Ed. Steph. Musgr. 

762. Pro ttt) manifesto ttov legendum censet Blomfieldius, 
et cum \i7Tuv construendum. Vide ad Hec. 1057. Hom. II. K. 
406. 9r5 vDv SevQi xiwv Xi7res"E>CT0§a. 

763. Ingeniose Jacobsius in Emend. in Eurip. p. 60. et in 
Curis sec. p. 15. conjicit, 7ii\a$ ya% mavarQari OTrov^a^erat. 
Poterat etiam lenius mavavll. Non ausim tamen aliquid mu- 
tare. Quamvis enim haud satis apte haec sententia expressa 
videatur, si ea, quae in scena aguntur, spectes : tamen aliter 
judicandum erit, si eam temporibus accommodatam ab Euri- 
pide esse statuas, cui id ipsurn maxime videtur eurae fuisse, 
ut quam primum renovaretur bellum cum Lacedaemoniis. In 
eamdern sententiam disputaverat supra v. 319. ss. Hermann. 

764. 7iix%us, indigne. Heath. Excidit Adrasti versus. 
Neque enim ausim cum Lobeckio ad Soph. Aj. 228. versum 
765. ut spurium delere. Hermann. 

766. rr/aira vexgovs. Hinc, opinor, pulcrum istud suum sum- 
sit Satius Theb. XII. 194. de Argia, Polynicis uxore : et, 
qui castissimus ardor, Funus amat : maritum suum, vita func- 
tum, et jam cadaver factum, tamen amat. Markl. 

768. xaorqcooi y evvzs. Ita scribere maluit (nam nullam va- 
rietatem in exemplaribus reperio) quam xaor^coaev evvds. undc 
sequi videtur, aliquem fuisse usum vel elegantiam in ista po- 
sitione particulae 72, quam nos nunc ignoramus ; nam saepe ita 
et hic, et alii Poetae scribunt, metro non cogente, et cum 
locu.s non 1 sificationi toD saltem, vel certe. De his evvals 

vide Cl. Dorvill. ad Cliariton. p. 97. quo pertinet elegans 
(1 Sophoclis CEkL Tyr. 980. 2/xix§a TTaXaid oeof^ar evvd^H 
f07Tri. M.\kki.. 

771. nvjhzviiv uv r.bcXov. Vide ad Alcest. 1085. 

Marklandus scribendum conjecerunt avral 
l\ quamquaiu Marklandus dubitat, an in verbis ooxu /xev vitium 

iL Omnia sana sunt. Nam ooxur /xtv, ad scquentia rela- 
tuin, horuin confirmatioricm cuni tiegatiofie contrariorum con- 
tinet, ut interdum immo verti possit, ut h#o m loco, et in 

.S o j > 1 1 r ■ r I . 59« I i ydc) fxe XvWtl r'*i,b\ urccv \6yu) Savuiv, 

M JL^/'ji',i tujJu\ xd%£vtyxu>(Aai xXi.'or ; &oxu> /x&v, * z ovv xitfit* 

xxxov. Ita int(T|)iiu r iii debebat Simili- ratio <\ t in (Ed. CoL 

:; 



438 NOT/E IN 

1)92. Ei' rls as rov Sixaiov avrlx evSa^e Krslvot maqaaraSy nortcia 

fA» » * » TT » » * ' * ' » * »^' A f 

tft/v-Javoi av, e» Y\am^ o" o xaiva>v, 7j tivoi av svzsus ; iaoxo/ /xev, 
6»Ve§ ^t}v (p.>,eTf, tov aiViov T»W av. Et itertim in Electra, v. 546. 

Ov TaDT' d&vkov xa» xaxw yvcuixriv 7rar^os ; Aoxui (jlsv, e» jc GrtsVtyjz 

yycoixr,; xiyoj. Vis ui his duobus locis eadem est, etsi non licet 
verti immo. Sed licebit, si in priore loco verba r> t»W av 
tvSscvs omiseris, in altero ordinem sententiarum sic inverteris, 
$qx.u> /xev, a$Hkov ravra xa» xa>t8 TraT^oy eaT»v. Hoc monui, ut 
ratio hujus formulae intelligeretur, et ut ne existant, qui 
Soxou ptev, etiam ubi non potest, pro immo dici' existiment. 
Hermann. 

774. VulgO legitur aXX' eTev* alquj y/tp diravrr^Gai vsxpovs, x. 
t. X. Locutionem autem aXX' stsv Tragicis inusitatam censet 
Marklandus, qui corrigit, aXX' ef, avaȤo;v y/tg dnavrr^ujv vs- 

y.ciol;. Audiamus autem Elmsleium Anglice disserentem in 
Diario Classico, T. IX. p. 52. Mr. Hermann silently adopts 
d7rxvrr\acov, but defends aXX' efev in a long note, icfiich contains 
nothing which is much to the purpose, In yitfic prose the 
future of dnavru is always dnavrriaofjiat. See Thucyd. IV. 77. 
VII. 2. 80. Xenoph. Hellen. I. 6. 3. Lysias pp. 96. ! 
Demothen. p. 1043. i^Eschin. pp. 163. 170. Thisfact, how- 
ever, is not a decisive objection to dnavrrtGuv in the passage 
under consideration. We read aXX' e»/x. swaciw y/ig dnavrvo-as 
vexgo»V. 'A7ravrr)(jas is right, because the action described by 
the words dTravrriaas vex§oiV, is supposed to precede that de- 
scribed by the words s7ra^u ystqs. The sense is : I will meet the 
dead bodies and salute them. The following passage of the 
Alcestis, which is quoted by Markland, is the bcst commcntary 
on the WOrds sTtaQu ystQt, V. 785. ovcV e£eTe»va ystc?, aTrotuiu^uv 
Efxriv AeWo»vav. /f ith regard to aXX' si/xt, if the reader will 
take thc trouble of consulting the following jmssages, wc be- 
lieve that he will prefer our emendafion to that of Marhland. 
iEsch. Agam. 1322. Choeph. 779. Pers. 851. Soph. CEd. C. 
503. Trach. 389. Aj. 654. Eurip. Phcen. 1009. Alcest. 209. 
Androm. 89. Herae. 673. Elect. 1136. Aristoph. Pac. 232. 
&c. The future sTra^u needs no iUustration, ajter what has 
becn said by Porson, ad Med. 811. /// the next rerse Mark- 
land wishes to alter sxyiu into sxysu. The future of yiu, 
like that of yafxu, xa\u, rs\u, and some otlier rcrbs is the 
same as the present. 

777. touto ya§ /ixovov /3§oto?{ x. t. X. Ex Homeri Iliad. I. seu 
IX. 406. ut notarunt Brodaeus et Barnenus : ad quem locum, 
bunc Euripidi^ adfert Clarkius. De locutionc mbopt y^^x- 



SUPPLICES. 439 

t&»v (v. 779.) vide Spanhemium ad Aristoph. Ran. 1513. 
Markl. 

779. Hic Adrastus e scena exiens, obviam cadaveribus pro- 
cedit. Musgr. 

783. Vulgo Ti/xri. Usitatius T*pta in Choris : ut et v. 786. 
a/x££av, quemadmodum, v. 790. pra?cipue hic, quia loquuntur 
Argivae. Alioqui Dorica dialectus non necessario, et per 
omnia, in Choris locum videtur obtinuisse. Markl. 

784. to/v. Lego, iixuiv. Hermann. 

786. t^v aeXTT-rov a^iqav. Intelligo diem sepulturcs. Musgr. 

788. %%6vos u$s\s /w.s Krioai aya/xov, est, Utinani Tempus 
feeisset me innuptam ! i. e. utinam nunquam alicui nupsis- 
sem ! Sic ycrioai noravav, v. 620. iEschylus Eumenid. init. xti- 
oas (pgiva. 'zvSzov Te%vyjs* ubi Scholiast. notat, xrioaS, 7roir)oas* et 
dicit hoc esse \oiaj(xa iEschyli : sed refellitur his locis Euri- 
pidse, et Sophoclis Trachin. 915. K«i ravr brXn xs»§ ^ yvvai- 
xe/a y.rioxi ; i. e. iroir^zi. Markl. De locutione $&v% dsl vide 
ad Orest. 1658. 

790. u$z\ % a/xe§av nrioai. Vulgo a.fxi^. Recepi emendatio- 
nem Porsoni ad Orest. 1679. (x 'idet Marklandi emendatio 
est pro //,£ 5e7. Hermann. Sed de constructione vide ad Orest. 
756. 

795. Blomfieldius legit oripeoSai. 

796. oXXa Tao' r[or, x. r. X. Hic in scenam inducuntur cada- 
vera, seu arca3 ducum, "Thebis allatorum : quibus visis, se- 
quitur comploratio Adrasti et Chori, usque ad finem actus. 
Markl. 

798. nws av oXolfxav. Utinam percam ! saepenumero ita in 
Euripide, ceterisque ; et fere minus perspicue vertitur. Ylais 
av interrogantis est, ita tamen ut optet. Xenophon Anab. 
\ H. ]). 413. D. Ylcljs av ovv, 'i^aoav, rifjuv ovWsye7sv ; Utinam 
nos, inquiunt, convenurentl Vide quae sequuntur. Antoninus 
Imp. IX. 10. ovros svyjrai, Tlur$ xoifxr^cu txsr sxnivns ; Utinam 
cui/i llla concwnbam! vide ibi alia. In Arrian. Diss. II. \8. 
hoc exprimitur, o^fXov ro (j^rx rccvrr,s sxoi(j,r]^rt. Markl. Vide 
ad Hippol. 207. 

806. Majori forte cum affectu distingui posset, ttcooxv&L) 

os 1 .rx ; ut in i>to \ irgilii ;\\\\. I\. 1(S1. Jlunc CgQ lc, 

Euryale, aepicio ? 2c - vra ut v. 10^.^. i. e. as, Z Savdv, 

vel u wv. M m; KL. 

808, Monet MS. E. deeue aliquod post at, au. Supplevit 
enio Barnesiu Tiaoyjj^v $ (Xai. Prses titisset locura, 

ut fecij 'in rebnquere* Mi sor. 



410 NOT/E I\ 

809. tcc Kuvrarx. Gravissima. Hom. Od. T. 18. TerXa&i 
Saj, x^aS/y), xat xuvteqov aXko rror stXws. BARNES. 

810. u sroXis 'A^yEiflt. Putares 'A$wvx.s legendum esse. Sed 
prior, quae hactenus Athenis fuit, scena jam deinceps Argis 
erit, solito Euripidae et Dramaticorum aequalium artifkio, tunc 
temporis non miro, liodie incredibili. Deinde, v. 1166. redit 
rursus Athenas. Reiskius. Existimavi scenam per totum hoc 
drama esse Eleusine ; ut in argumento, e H (xsv oxr,vr), ev 
'EXsuoTvi : nunquam Argis, neque Athenis. Sic v. 363. loco 
simillimo, quando Chorus dicit, 'Ivtto/Sotov "Aqyo; x. r. X. Argi, 
i. e. O cives Argorum equis-pascendis-aptorum, O patrium 
meum solum; Audivistis hac, etc. loquitur Eleusine, non 
Argis ; et ita hic Adrastus, y fl ttoXis 'A^ys/a, tov sfxov <nory.ov 
oux sooqxte ; O civitas Argiva, i. e. O cives Argivi : ipse tamen 
Eleusine existens, non Argis. Neque hujusmodi translationis 
scenae in eodem dramate ullum exemplum in veteribus drama- 
ticis memoriae occurrit. Horatii istud, modo me Thebis, 
modo ponit Athenis, quod et in hac fabula factum est, non 
intelligi debet de translatione scenae dramatis ad Thebas vel 
Athenas ; sed de Poeta, qui lucide et eleganter et quasi in re 
praesenti narrat in scena ea quae Thebis, si forte, vel Athenis 
gesta sunt, semper tamen manente scena dramatis eodem loco 
ubi primum fuit constituta ; ut hic, Eleusine ; nunquam trans- 
lata ad Athenas, vel Thebas, vel Argos, in eodem dramate. 
Eleusina Evadne Argis profugit: Eleusine Capaneus et 
Evadne combusti sunt : Eleusine Chorus primum accessit, et 
.^Ethram ibi invenit, et per totum drama ibi manebat : quod 
est certissimum istius immutabilitatis, quam dixi, indicium, et 
ita factum deprehendes in omnibus, opinor, Euripidis, So- 
phoclis, et yEschyli Tragcediis, ut, ubicunque Chorus per- 
manet (et semper permanet eo loco ubi primum collocatus 
fuit,) ibi sit scena dramatis, et ca semper immutabilis, in 
eodem dramate. Markl. His similia sunt ista Sophoclis 
CEd. C. 871. KP. opaTS ravra, Tr,a^e yr,$ eyy^co^ioi. OI. oquigi 
xaLfX xa\ as, x. t. X. Mahkl. Porsonus addit Arist